Woensdag 28 mei 2008
De meeste vaders beseffen niet wat ze dagdagelijks missen met hun kinderen, want ze zijn er niet. En datzelfde geldt hoe langer hoe meer voor de moeders.
Hoe groot de kinderwens bij beide ouders dikwijls ook is, toch wordt er van bij de conceptie al naarstig op zoek gegaan naar een crêche of een onthaalmoeder om de baby tijdens de werkuren achter te laten. Daarnaast vinden vaders en moeders in spe het wel handig om een student(e) in de buurt te hebben die zich bereid verklaart oppas te spelen, wanneer het tijd wordt voor quality time zonder kind. Nakomelingen gaan in elk geval op die manier wel heel veel kosten.
Vroeger had men een andere logica, dezelfde als in heel veel ontwikkelingslanden heden ten dage: een kind is een verzekering tegen de oude dag. Hoe meer kinderen, hoe meer kans op een zorgeloos pensioen. Kinderen zijn een investering die op termijn economisch moet renderen. Een kind kost een villa? Dan dient het later een villa met zwembad op te brengen.
Tegenwoordig wordt er van geen enkele zoon of dochter nog verwacht dat ze economisch rendabel zijn. Als ze ons maar doodgraag zien, als ze maar hun best doen (in de maat lopen is dikwijls al genoeg), dan zijn papa en mama best tevreden. Maar ondertussen worden de ouders gedwongen economisch dubbel te renderen en kunnen ze nog weinig genieten van de liefde van hun kinderen...
Alexander leunt over mijn schouder en leest mee terwijl ik typ. Met een zucht geeft hij me enkele schouderklopjes.
"Wat een gezeur," zegt hij. "Je wordt oud, paps. Ik ga toch studentenwerk doen tijdens de vakantie?"
Je mag raden hoeveel eurocenten we daarvan zullen zien. Of hoeveel van het verdiende geld hij spendeert aan de algemeen gangbare primaire behoeften (niet de zijne dus). Maar hij houdt wel mee 's lands economie van overbodige spullen draaiende.
Ach, af en toe moet een mens eens zeuren. Voor mij zijn ze meer waard dan een villa met zwembad.
Over mij
- Alleenvader.com
- Ik ben een naar mijn weten normale man, die zelf opgegroeid is in een warm nest, waar familiewaarden en respect voor elkaar hoog in het vaandel geschreven stonden, maar waar ook voldoende ruimte was voor zelfontplooiing. Tijdens mijn lange groei naar volwassenheid heb ik nu eens van het ene, dan weer van het andere gebruik gemaakt. AANVULLING VAN DE KINDEREN: Papa kan heel sympatiek en lief zijn, maar dat is al lang geleden :-) (Alex) Papa kent geen fluit van voetbal of van sport in zijn geheel. Hij beweert dat sporten heel gevaarlijk is en dat je gevaar niet moet opzoeken.(Alex) Paps moet wel stilaan een mooie en sympatieke vriendin leren kennen, voor hij echt te oud is. En op Facebook gaat hij die niet vinden! (Max) Paps zegt dat natte theezakjes aan het plafond blijven kleven, maar dat we dat nooitnooit mogen proberen thuis (Max) Paps zegt dat hij veel geleerd heeft van mijn wiskunde-oefeningen. Ik merk er nochtans niets van. (Max)
1 opmerking:
Al de warmte die je geeft aan je kinderen (of aan mensen in het algemeen), al die kleine blijken van genegenheid keren vroeg of laat als een boemerang terug naar jezelf en omhullen je als een warm deken van liefde.
En hoe je het ook draait of keert daar -en alleen daar- gaat het om in dit leven.
Dus laten we maar teder zijn voor elkaar....dat rendeert (al zal het misschien niet direct economisch zijn)
Een reactie posten