Mijn eerlijkheid gebiedt me terug te komen op de voorbarige vaststelling dat er door de nieuwsredactie van het VRT-journaal helemaal niet gereageerd werd op mijn correctie met betrekking tot het bericht over de nieuwe openbare toiletten in de Brusselse binnenstad (journaal van 13/11/2009). Vandaag, niet eens een volle vier dagen later, zit er een antwoord van de VRT-webredactie in mijn inbox! Daarin staat, en ik citeer: "Hartelijk dank voor uw mail. Ik speel uw opmerking door aan onze redactionele medewerkers. Met vriendelijke groet." Ik wil dus mijn woorden terugnemen (zie mijn cynische blog van 14/11/2009) en mijn oprechte excuses aanbieden voor mijn onterechte uitlatingen. Door de relatieve snelheid van het wederwoord heb ik echter de lemma's "nieuws" en "heet van de naald" uit de definitie van het journaal geschrapt. Het begrip "correct" laat ik nog even staan, vermits er nog altijd een rechtzetting mogelijk is in Histories op Canvas.
Checken en dubbelchecken the sequel
Zaterdag 14 november 2009
Gewoonlijk bekommer ik mij niet om punten en komma's als de hoofdlijnen kloppen. Een journaal, zeker dat van de nationale omroep, moet echter correct zijn. Daar werken professionele redacteurs, daar worden researchers betaald om te kaderen en te verifiëren, geen excuus dus. Eerder op de dag was ik reeds opgebeld door één van hen die me vroeg wat ik dacht over de vrijwillige legerdienst vanaf 2010 als een soort van kastesysteem of boot camp voor laaggeschoolde jongeren. "Vraag het hen zelf," opperde ik, maar men zat wat krap in tijd om een representatief en camerageniek exemplaar op te sporen, tot daar aan toe. Gisteravond keek ik naar het nieuws, teneinde te zien wat ze er van gemaakt hadden. Maar daar wil ik het niet over hebben. Een ander item trok meer mijn aandacht en niet alleen omwille van zijn nieuwswaarde. "De stad Brussel heeft nieuwe openbare toiletten," kondigde Martine Tanghe aan, gevolgd door een reportage waarbij men het bewuste sanitair plechtig liet inzeiken. Men toonde ook een beeld van de afgeleefde latrines die tegen een kerk gebouwd waren. De commentator had het over "de enige plaats ter wereld waar er tegen de kerk geplast wordt". Deze journalistieke lapsus is des te erger, want men moet niet eens ver zoeken om deze onwaarheid te ontkrachten: tegen de O.L.Vrouwekathedraal aan de Handschoenmarkt en tegen de St. Norbertuskerk aan de Dageraadsplaats in Antwerpen wordt er ook al sinds decennia geplast! Dat ziet de doorgaans piepjonge en dus goedkope researcher echter niet vanop zijn bureel aan de Reyerslaan, terwijl die kennis voordien standaard in het hoofd zat van de oude, duurdere en dus ontslagen collega. Elke waarheid heeft zijn prijs.
Vrijwel onmiddellijk heb ik een corrigerende mail naar deredactie.be gestuurd, waar ik tot nu toe geen enkele reactie, zelfs geen bedankje op gekregen heb. De hoofdredactie vond het zelfs niet nodig een aanpassing door te voeren in het late journaal! U hebt allen gelijk als u beweert dat het in dit geval over een banaliteit gaat. Ik hou echter mijn hart vast wanneer diezelfde strategie ook gehanteerd wordt bij meer ingrijpende thema's.
Déjà vu
Vrijdagavond 13 november 2009
Ik ben weer serieus mijn eigen grenzen aan het aftasten. Tegen maandag heb ik kopij beloofd aan de uitgeverij, maar ik heb nog geen letter geschreven. Wat wil je, met dat werk van alledag. En op vrijdag de dertiende begin ik er niet aan. Dat heeft niks met bijgelovigheid te maken, maar alles met andere professionele en familiale verplichtingen. Als ik ooit die beurs van het Fonds voor de Letteren ontvang -weliswaar aangevraagd voor een ander boek dan dat van de deadline -, als ik ze ooit krijg... Ik verdamp gewoon, dat verzeker ik jullie. Zoveel mensen schrijven er niet. Een aantal zegt dat ze het gaan doen, ja. Ik zou ze niet graag de kost willen geven. Nu, ik wil het doen en ik ga het doen. Schrijven is trouwens de enige constante in mijn leven, buiten verloren liefdes, haha.
Vanavond bereid ik me mentaal voor op Grote Literatuur met een avondje TV: hartelijk gelachen met de show van Freddy De Vadder. En nu rusten. Waarmee ik me morgenavond ga belonen als ik iets op papier gezet heb, weet ik nog niet, maar het zal een enorme inspanning moeten compenseren.
Creatief met SOS
Zaterdag 7 november 2009
Niet helemaal toevallig belandde ik donderdagavond voor de tweede maal op de Boekenbeurs. Mij was ter ore gekomen dat er een feestelijke receptie georganiseerd werd door de alomgeprezen uitgeverij Vrijdag. Hapjes en drank, daar ben ik altijd voor te vinden. Het bijhorende drukwerk zal ik, zoals ik reeds eerder zei, later bekijken en besnuffelen in de voornoemde kwaliteitsboekhandels. Groot was mijn verbazing niet toen ik in hall 2 achter de enige rij handtekeningjagers het blinkende hoofd van Pietje "Wat-Hebben-We-Geleerd-Vandaag" Huysentruyt spotte. Omdat heel Vlaanderen zijn boeken intussen heeft, had hij een radicaal nieuw concept bedacht. Met een enorme strooibus schudde hij lettertjesvermicelli op lege bladen eetpapier, overgoot ze met een sausje en verkocht ze als hapklare recepten. Knap gevonden toch van hem, niet? Hij zette ditmaal geen handtekeningen, maar iedere koper kreeg een zakje letterkoekjes met een P, een I, een E en een T. Veel origineler dan dat saaie e-book en nog lekker ook!
Superdiscriminatie
Vrijdag 6 november 2009
Ze doen het weer, die deugnieten! Ditmaal haalt Weekend Knack zijn Supermama Blog van onder het stof, over mensen die een job en kinderen al dan niet weten te combineren en die driemaal per week hun visie geven op het beleid, op maatschappelijke issues of op het (on)evenwicht tussen hun werk en hun gezin. Het blogteam is met de natte vinger samengesteld uit vier mama's, één stiefmama, één oma en twee papa's, tot daar aan toe. Maar waarom geeft men in 's hemelsnaam deze rubriek de bedenkelijke en pre-industriële titel Supermama? Dit is opnieuw een kaakslag voor alle moeders, want men bevestigt hen eens te meer in hun traditionele rol. Bovendien ontkent men het bestaan van alle superpapa's ("Ze mogen toch meedoen met twee," zal een klein journalistje (v/m) piepen... Ja, inderdaad, ongeveer op hetzelfde niveau als de andersgekleurden in de midden- en de hogere kaders van de samenleving). Wie zijn die twee mossels die nog steeds met hun identiteit worstelen en zich daarom liever mama dan papa laten noemen? Ik word daar mottig van. Nogmaals: met dat soort van blogs helpt men de gelijkschakeling en de evenwaardigheid geen stap vooruit.
Olifantenpoot
Dinsdag 3 november 2009
Afgelopen weekend ging ik in Henegouwen, tegen de Franse grens, op bezoek bij mijn vriendin X, die een zeer groot ecologisch bewustzijn heeft. Haar opgeknapte landelijke woning met hoogrendementsglas, dak- en vloerisolatie, een put voor regenwater en tochtstrippen aan alle deuren getuigt van haar inspanning, of tenminste van haar overtuiging op dat vlak, want de inspanning was voor rekening van haar handige klusvrienden. Vanzelfsprekend sorteert ze haar weinige afval. In haar tuin kan men niet om het opvallend centraal opgestelde compostvat heen. Zonnepanelen zijn volgens haar niet toegelaten van de gemeente, maar het kan ook zijn dat ze ervan afgezien heeft omwille van de investering en de taalbarrière.
Ik zette me neer aan het lage salontafeltje en dronk de aangeboden kop chicorei. Intussen vertelde ze honderduit over haar wijze beslissing om in een hol van Pluto over de taalgrens te gaan wonen. Wegens de teloorgang van de zware industrie was de aanwezigheid van fijn stof minimaal in vergelijking met het volgestouwde Vlaanderen. Ze zei het niet, maar ik kon het opmaken uit haar betoog. Wat ik vond van haar nieuwe verblijf? Rustige omgeving, mooi uitzicht, gezellig vooral, originele inrichting, de moeite om regelmatig af te zakken. Dat ik dat zeker moest doen, beaamde ze, en wat de inrichting betreft, die had ze zorgvuldig bij elkaar gezocht, via snuisterwinkeltjes en brocanterieën en roepzalen in de buurt.
"Je zit op mijn laatste aanwinst," zei ze. "Vorige week zondag gekocht op een veiling in Jabbeke. Echt antiek, met certificaat en al. Geloof me, niemand heeft zoiets!"
Ik had er niet eens op gelet, dacht dat ik op een simpel houten krukje was gaan zitten. Bij nader toezien bleek het om een tot kruk omgevormde, echte olifantenpoot te gaan.
"Bedreigde diersoorten mag je toch niet omvormen tot meubilair?" opperde ik.
"Je hebt gelijk," antwoordde ze. "Vandaar dat certificaat, om te bewijzen dat het object komt uit een tijd dat het nog wel mocht."
Is dat nu ecologisch, wetens en willens spulletjes kopen die vandaag de dag verboden zijn, maar toch toegelaten omdat ze uit een andere tijd stammen en er nu eenmaal niets meer aan te veranderen is? En dan spreek ik nog niet over de ecologische voetafdruk die zo'n poot achterlaat bij het transport ervan uit een ander continent.
"Heb je al gedacht aan een windmolen in je tuin?" vroeg ik. "Misschien laat de gemeente dat wel toe."
Hoogmissen
Zondag 1 november 2009
Door mijn natuurlijke aversie voor hoogmissen van welke aard ook, heb ik recentelijk meer dan de kans gehad om het één en het ander aan mij te laten voorbijgaan. In de plaats daarvan heb ik echter de kelk telkens tot op de bodem geledigd.
Zo was er de start van de 73ste Boekenbeurs in Antwerpen, waar ik vrijdagavond bij de vooropening van stand tot stand ging terwijl ik de kwaliteit van de geschonken rode wijn vergeleek en alle moeite van de wereld moest doen om tussen alle VIP's een normaal mens te ontdekken. Boeken waren er ook natuurlijk, maar daar werd meer over gepraat dan in gelezen. Binnen x aantal maanden zal ik weerom aan mijn erudiete vrienden de naam van de auteur van de Debutantenprijs vragen en zij zullen mij weerom het antwoord schuldig blijven (maar ze zullen zich vreemd genoeg haar leeftijd herinneren: 62, lievedeugd, toch laat om eraan te beginnen, niet?) Koppig als ik ben zal ik tijdens deze twaalfdaagse hoogmis nog twee kelken ledigen, toevallig twee gezellige recepties die achteraf van die nare drankkringen op de bovenste boeken van elk stapeltje achterlaten. De schrijverijen zelf bekijk ik regelmatig genoeg en op een rustige manier in een aangename omgeving zoals De Zondvloed of Het Paard van Troje.
Zo is er vandaag allerheiligen, de feestdag van de bevoorrechten met de rijstpap en de gouden lepeltjes. Als het woord aan het begin van de zin had gestaan, zou het van mij dadelijk een hoofdletter gekregen hebben. Gewoonlijk richt ik niet veel uit op deze kerkelijke feestdag. In de extreem grijze weersomstandigheden vond ik echter een geschikte gelegenheid om Alexander en Max een stuk familiegeschiedenis mee te geven, vooral omdat het perceel met de graven van hun overgrootouders op het einde van dit jaar zal worden geruimd. Mijn moeder en broer, hun grootmoeder en oom, ontsnappen nog enkele tientallen jaren aan deze stap op weg naar de vergetelheid. Hen hebben mijn kinderen nog gekend, hen hebben ze meegemaakt. Maar de verhalen over de anderen, die zijn écht geschiedenis. "Kijk," zei Alexander, "geboren in 1893! Dat is wel heel lang geleden!" Voor hem leunen mensen uit die periode dichter aan bij de middeleeuwen dan bij ons digitale tijdperk. Misschien heeft hij niet eens ongelijk.
De diepere zin van correct gestreken hemden
Zondag 25 oktober 2009
Zondag.
De kinderen zijn bij hun mama en ik lig op de sofa te bekomen van het winteruur. De wasmachine staat te draaien, niet voor de laatste maal vandaag. Ik zap de digitale kanalen weg met mijn afstandsbediening. De wereld bestaat op een zondagvoormiddag uit praatprogramma's en erediensten voor afgoden.
Ik pauzeer even bij een interview, waarin twee ernstige heren via vraag en antwoord zoeken naar de diepere betekenis van het leven. Het valt me op dat ze beiden een perfect in de plooi gestreken hemd dragen. Als geen ander weet ik hoe moeilijk het is om zo'n strijkresultaat te verkrijgen. Ik twijfel er aan of het tweetal zich daarvan bewust is.
Buiten categorie
Donderdag 22 oktober 2009
Een Amerikaanse investeringsgroep denkt het warme water opnieuw uitgevonden te hebben: het luxekot voor studenten. Elke kamer wordt standaard uitgerust met badkamer, draadloos internet en LCD-televisie. Per verdieping voorziet men een keuken met alle comfort. Voor de upperclass of de rotverwenden is er de suite, met een eigen keuken, een tweepersoonsbed en een zitgedeelte. Vijfduizend stuks worden er gepland voor België. De huurprijzen zijn navenant, maar zeker niet te betalen met de opbrengst van een gemiddelde studentenjob.
Alexander is helemaal niet onder de indruk. Ondanks de aangeboden mogelijkheid heeft hij er voor geopteerd om dit academiejaar te pendelen. "Te weinig bijkomende opties," zo vat hij samen.
Ik kijk hem vragend aan.
"Een restaurantvoorziening, een was- en een strijkdienst, een repetitorenaanbod en een gratis poetsman/vrouw vind ik alleen hier of bij mama," legt hij uit. "Mijn studentenkamers zijn echt buiten categorie!"
Hij staat op en trekt de koelkast open. Gelukkig werkt ook de catering feilloos.
Een Phil Bosmans-moment
Zaterdag 17 oktober 2009
In elk huisgezin zijn er al eens spanningen. Ouders proberen hun opgedane ervaringen zo goed en zo kwaad als mogelijk door te geven, kinderen verkennen nieuwe grenzen. Botsingen daarbij zijn onvermijdelijk. Beide partijen leren van elkaar, ze voeden elkaar op. Mekaar loslaten is geen optie, daarvoor hebben ze een te sterke band. Niemand zou er trouwens als winnaar uitkomen. Bedrijven, instellingen en partijen kunnen veel leren van deze organisaties op microniveau. Misschien zien ze hen te veel over het hoofd. Grote veranderingen komen veelal van kleine mensen.
En nu is het tijd voor reclame
Zondag 11 oktober 2009
Steeds opnieuw ben ik onder de indruk van DADA (http://www.dadatoneel.be/), een naar eigen zeggen no budget gezelschap dat een nomadisch bestaan leidt met volstrekt unieke voorstellingen op al even unieke locaties, meestal gekoppeld aan een extreem gezellige kroeg of een geïmproviseerd barmeubel. Want zo is de groep ook ontstaan: van de pint naar het podium, in hun zoektocht naar wat meer diepgang tijdens hun wekelijkse ontspanning. De acteurs en actrices verschillen compleet van elkaar, maar hebben een familiale omgang, zowel onderling als met hun trouwe publiek. Elk jaar vertellen ze mij en de rest van de zaal waarom ze nog samen zijn en dat doen ze al bijna twintig jaar, sinds de eerste opvoering van Les Crachats de la Lune. Ditmaal hebben ze het met "Sissi V Christa" over ziekte en dood binnen het gezelschap en over de bindende factoren die hen samenhouden bij verlies. Hartverwarmend gewoon, hoe mensen van een divers pluimage zo gehecht raken aan elkaar dat ze zich alleen vragen stellen over wat ze zullen spelen, niet of ze nog zullen spelen. Gaan kijken, daar in Melsbroek: een absolute aanrader. Geen euro subsidie, maar wel toneel met ballen.
Baardhype
Donderdag 8 oktober 2009
De laatste weken heb ik mij niet geschoren. Luiheid en gemakzucht hebben er weinig mee te maken. Ik laat gewoon van tijd tot tijd het scheermesje en het schuim even links liggen, punt uit.
"Top!" zegt Max. "Je bent in!"
Ik kijk haar niet begrijpend aan.
"Die stoppelbaard," legt ze uit. "Nog geen stukje uit "De helaasheid der dingen" gezien? Nonkel Potrel en zijn broers lopen er allemaal zo bij!"
De onderkant van de beschaving geeft dus tegenwoordig de richting aan.
"Maar de rest, daar moet je nog aan werken," relativeert ze.
Niemand is perfect. Ik besluit me van nu af aan te concentreren op al die foutjes.
Plots moet ik met enige dankbaarheid én schroom aan mijn spontaan opgedoken corrector (M/V) denken (zie reactie op mijn blog van 5 oktober). Ik kan hem/haar niet dwingen een blijvend engagement op te nemen. Misschien heeft hij/zij wel een dagje rust ingelast of is hij/zij de artikels van een Vlaamse kwaliteitskrant aan het nalezen. Zou ik er voortaan zelf geen gewoonte van maken mijn blogs te herlezen alvorens ze te publiceren?
Mediorendebuut
Dinsdag 6 oktober 2009
In een tijd waarin een voortschrijdende leeftijd als een steeds groter wordende molensteen rond onze nek hangt wanneer het om maatschappelijke uitstraling gaat, in een tijd waarin nieuw politiek talent net ontpamperd mag zijn en aanstormende internationale modellen hun kinderkiezen nauwelijks gewisseld hebben voor hun definitief gebit, in die tijd is het een verademing dat een literaire jury het aandurft om de twee-en-zestigjarige (62) Simone Lenaerts zonder veel poespas of knipogen van misplaatste verstandhouding een debutante te noemen. Voor haar eerste roman "Zeewater is zout, zeggen ze" krijgt ze immers de Debuutprijs 2009 ten bedrage van 6200 euro uitgereikt. In tijden van pensioenschaarste is dat bedrag ook voor medioren mooi meegenomen. Bovendien vormt ze het levende bewijs dat de dictatuur van de leeftijd bij een debuut een idee fixe is.
Checken en dubbelchecken
Maandag 5 oktober 2009
Blijkbaar was de huiscorrector van mijn kwaliteitskrant De Standaard in het weekend iets te lang blijven plakken aan de toog van Het Andere Boek. Deze ochtend viel mijn oog al dadelijk op het woord "drapperen" in het midden van pagina drie. Weliswaar kan worden aangevoerd dat de tekst werd overgenomen van het persbureau AFP, maar men kan het moeilijk een sluitend argument ter verdediging noemen. Op pagina negen is het weer raak: uitgeverij Van Halewyck heeft blijkbaar een nachtelijke naamsverandering ondergaan en zich omgedoopt tot Van Haelewyck. De Duvels hebben hun effect niet gemist, daar op Het Andere Boek. Ik besluit de rest diagonaal te lezen.
Gelukkig blijft de inhoud steeds correct. Dat verzekert de hoofdredacteur de lezer althans, telkens opnieuw. Daarom is het rubriekje Correcties & Aanvullingen te verwaarlozen.
Onverantwoorde koopjes
Zondag 4 oktober 2009
Vandaag naar "Het Andere Boek" geweest in Antwerpen, het kleinere broertje en de voorloper van de Lettertjeshoogmis begin november. Schrijvertjes kijken was er hier niet bij. Ook de Bekende Koppen met de kromme schrijfaspiraties ontbraken. Dit evenement was gewijd aan het literaire ambacht, niets meer en niets minder; alleen kwatongen en moedwilligen zouden dit principe en de uitwerking ervan tegenspreken, doch daarover wil ik het niet hebben. Wel werd mijn aandacht getrokken door een uitzonderlijk mooi boekje met een zachtleren kaft en bladen van bijbelpapier. Prachtig gewoon en voor een schamele acht euro werd dat het mijne. Geen geld! Het ligt nu naast mij. Ik bevinger het en ruik eraan: een sensatie, zelfs voor boekabeten. Wat mij echter ronduit shockeerde, was het korte gesprek met uitgever André Van Halewyck, als ik tot mijn verbijstering Smartlap van Joep Van Muylder (uitgeverij Vrijdag) voor een onterende vijf euro te koop aangeboden kreeg. U moet namelijk weten dat deze fraai ingebonden roman met harde kaft pas aan het einde van 2008 op de markt kwam en dat het omslagschaap nauwelijks enkele maanden geleden genomineerd werd als beste cover. "Stockverkoop," zo sprak hij. "Te lang geleden uitgegeven. Zo gaat dat nu eenmaal."
Zou ik überhaupt wel aan mijn volgende boek beginnen? De commerciële houdbaarheid zou slechts een fractie bedragen van de duur van mijn schrijfinspanning. Denkt een pas ontpopte vlinder echter al aan het einde van de dag als hij 's ochtends zijn vleugels ontvouwt? Haha, zelfkastijding is des mensen en kan niet vliegen! Kop in kas en doorgaan!!
De Standaard - Vrouwen hebben 237 redenen om seks te hebben
De Standaard - Vrouwen hebben 237 redenen om seks te hebben
Vrijdag 2 oktober 2009
Vrijdag 2 oktober 2009
Tsja, het komt niet van mij, maar van onderzoekers, en het bevraagde aantal respondenten is naar wetenschappelijke maatstaven representatief. Ach, binnenkort verschijnt er ook wel zoiets over mannen: de conclusies dààrvan zullen mij helemaal niet verbazen.
Leesvoer
Zondag 27 september 2009
Het zal nog lang duren eer ik me ga vervelen. Naast mijn bed liggen enkele stapeltjes romans van verschillende hoogte geduldig te wachten tot ik me over hen ontferm. Op mijn commode doet zich hetzelfde fenomeen voor. Nochtans lees ik regelmatig, maar ik slaag er niet in het uitgavetempo bij te houden. Ondanks de achterstand heb ik me gisteren weerom niet kunnen beheersen: ik kocht Hoe ik nimmer de Ronde van Frankrijk voor min-twaalfjarigen won (en dat het me spijt) van Ivo Victoria. Gewoonlijk bezondig ik me niet aan gehypte werken. Op basis van welgeteld twee (2) bladzijden tekst die toevallig terechtgekomen waren bij mensen die er iets van kennen werd Victoria anderhalf jaar geleden uitgeroepen tot de nieuwe belofte van de literaire toekomst. Of om zijn titel te persifleren: hij had de gele trui al om voor de eerste rit gereden was.
Toch geef ik hem krediet, ten eerste omdat de titel uitnodigt om dat te doen. Ten tweede ben ik opgelucht dat er na die twee legendarische bladzijden nog honderdtweeënnegentig andere gekomen zijn: zo heeft hij op zijn minst bewezen dat zijn aanzet geen warme wind in een zak was. En ten derde ben ik nieuwsgierig naar Dries De Smet, een personage uit zijn boek. Iemand met krek dezelfde naam en afkomstig uit dezelfde streek ben ik al jaren uit het oog verloren. Redenen genoeg dus om Hoe ik nimmer... bovenop een stapeltje te leggen. Straks begin ik er aan.
Zweedse prinsessen
Zaterdag 26 september 2009
Je kan veel zeggen van Ikea.
Dat ze er enkel bouwpakketten hebben waar je op vloekt bijvoorbeeld. Altijd zit er wel iets te weinig of iets te veel in.
Dat de meubelgigant zorgt voor een verkeerschaos en overbevolkte parkings op alle spitsmomenten. De onbeleefde vrouw die voor je neus de parkeerplaats opdraait, waarvoor jij al tien minuten stond te wachten tot een voorganger al zijn platte pakketten in de auto gestouwd heeft, moet je erbij nemen. Diegene die het snelst is, heeft de plaats, bijt ze me toe. En dat ik me daar niet zo kwaad over moet maken. Het recht van de snelste en de sterkste, zo gaat het nu eenmaal. In gedachten geef ik haar enkele ferme pedagogische tikken en hoop ik dat ze zeven maal zeventig keer het slachtoffer van dezelfde boertigheid zal zijn. Als dat het resultaat van de emancipatie is, mogen ze die steken waar het nooit licht wordt. Teef!
Dat de broodjes van de hotdogs aan de uitgang onmiskenbaar kleiner geworden zijn en een stuk duurder (van € 0,50 naar € 0,65). Als compensatie bedien ik mezelf overmatig van mosterd en ketchup.
Dat blauw en geel de standaardkleuren geworden zijn van middelmatigheid en dat die kleuren de ondergang betekend hebben van zovele duizenden ambachtelijke meubelmakers.
Dat kan je allemaal zeggen dus. Maar één ding slik ik zonder de geringste kritiek: de Prinsessbakelse van Frödinge, ronduit hemelse diepvriesgebakjes die gevuld zijn met room en frambozensaus en gestoken in een felgroen marsepeinen jasje. Alleen bij Ikea te verkrijgen. Op de verpakking staat: "By appointment to His Majesty the King of Sweden". Ik geef die koning voor één keer gelijk: ditmaal ga ik voluit voor het kleine genot.
De volgende generatie billetjes komt er aan
Vrijdag 25 september 2009
Het feestelijk zomervarkentje heeft nog een staartje gekregen: met veel gedruis heeft zoon Alexander deze week het nieuwe academiejaar ingezet. Dat wil zeggen: de laatste drie dagen heb ik hem niet kunnen betrappen op een moment thuis zijn. Onbevooroordeeld als ik ben overtuig ik mezelf ervan dat hij druk bezig is met het opstellen van een studeerschema. Intussen bezoek ik regelmatig Facebook teneinde enig nieuws van hem te vernemen. Hij blijft, ondanks zijn plantrekkerij, mijn zoon. Wat lijkt het kort geleden dat ik met twee vingers van één hand zijn beentjes in bedwang hield terwijl ik zijn billetjes afveegde en hem een propere pamper aandeed. Binnen afzienbare tijd zal hij deze rol overnemen bij zijn opvolger. Of slaagt hij er in die taak met zijn gekende flair op opa af te schuiven?
Duidelijke taal
Maandag 21 september 2009
"GA WEG, alstublieft. Dankuwel...Vriendelijk genoeg? En ja, als ge me dan echt zo dringend nodig hebt: ge kunt nog altijd kloppen op de deur (merci!). De "grootste" puber hier in huis bedankt u alvast als u zich aan dit alles houdt! Met vriendelijke groeten, Max"
Deze niet mis te verstane boodschap hangt sinds enkele dagen aan de deur van de studeerkamer, gesteld in keurig én foutloos Nederlands. Mijn dochter begint haar territorium af te bakenen en dat doet ze met een charmante kordaatheid die me geruststelt. Ik klop vanaf nu dus beleefd aan.
Idolatrie
Zondag 20 september 2009
Deze combinatie van woorden wordt zelden door mij in de mond genomen omwille van mijn historisch gegroeid voorbehoud tegen dergelijke verbintenissen, maar ik was gisteren uitgenodigd op een onwijs gaaf huwelijksfeest tussen Joke, een altijd sympatieke vriendin en Lange Polle, de altijd sympatieke basist van Triggerfinger. Een viering met een hoog rock & roll-gehalte dus, en een aantal gastoptredens die navenant zouden zijn. Dochter Max moest en zou bijgevolg meegaan, terwijl ze van mij ook gewoon mocht thuisblijven met een familiepak chips. Muzikanten met TMF- en Werchterervaring hebben echter een onweerstaanbare aantrekkingskracht op meisjes van dertien, auw, goed, bijna veertien dus. In werkelijkheid bleken de aanwezige artiesten ook maar gewone mensen, die bijdroegen tot de toffe sfeer door gewone gesprekken te voeren en vriendelijk te zijn nadat ze hun ding gedaan hadden. Als Max uiteindelijk doorkreeg dat ze niet op een losbandig festivalletje, maar op een grotemensenfeestje met een hoog gezelligheidsgehalte beland was, had ze er geen de lol meer in: ze wou naar huis en wel onmiddellijk. Ik schonk eerst geen aandacht aan haar gemok. Er waren trouwens andere jongeren van haar leeftijd aanwezig die zich wel uitstekend amuseerden.
Uiteindelijk en tot haar grote opluchting meldde ik Max dat we naar huis gingen. In het naar buiten gaan nam ik afscheid van de bruid, wat vrij abrupt onderbroken werd door een bende jongelui, die pas de zaal binnengekomen was en haar één na één feliciteerde. Ik zag de mond van mijn dochter openvallen. Ze stootte mij aan. "Blijven we?" smeekte ze me bijna. Om welke reden dan ook, ik dacht er niet aan te blijven. "Dat zijn wel de mannen van Freaky Age!" hijgde ze met een verstikte stem. "FREAKY AGE, papa!!!" Eerst me de oren van de kop zeuren om mee te gaan, dan pruilen om weer te vertrekken en tenslotte willen blijven, tsja. Ik vond het welletjes geweest: voor mijn dochter zou dit een leermoment uit mijn pedagogische praktijk worden. Buitengekomen liepen we Lange Polle tegen het lijf. "Spijtig dat jullie al gaan," zei hij. "Zo dadelijk verwacht ik The Blackbox Revelation, maar die hadden eerst nog een optreden."
Mijn dochter zweeg en zuchtte. Als leermoment kon dit tellen.
Neen! Toch niet opnieuw!
Vrijdag 18 september 2009
Waarom sta ik niet gewoon op en ga ik verdwaasd werken, zoals de meeste mensen? Waarom moet ik 's ochtends perse vanalles onderzoeken, checken en controleren zoals de eerste de beste neuroot die van zijn afwijking een voltijdse bezigheid gemaakt heeft? Het is sterker dan mezelf. Ik zit met de krant in mijn handen en blader gejaagd door tot ik aan de top-10 van de Vlaamse non-fictie kom (DSL van 18/09/2009, pagina L15). Ik ga mezelf niet meer knijpen. Ik wrijf me niet langer de ogen uit. Ik weet dat wat ik zie de werkelijkheid weergeeft: Prisma's woordenboek Nederlands (Het Spectrum) handhaaft zich op de eerste plaats, koppig als een chassidische Jood in een vooruitgeschoven nederzetting op de Gaza-strook. De derde, vierde, zesde, zevende en achtste plaats blijven eveneens ingenomen door de Prisma's, van welke taal of strekking dan ook. Het bierboek van vorige week, een naslagwerkje over goedkoop koken in crisistijd en een doe-boek over huiselijk onderhoud kunnen nog aanklampen bij deze overmacht. Het Groene Boekje is hekkensluiter, ok, niet van Prisma, maar niet meer dan een opsomming van woordjes in de juiste alfabetische volgorde. Een vraag dringt zich op: "Wat is een non-fictieboek?" Volstaan woordjes of moeten die ook met elkaar in verband staan? Heeft er iemand een zinnig antwoord?
Liegen
Donderdag 17 september 2009
Alle menselijke dingen die bestaan worden ook onderzocht. Een samenleving is als een jonge hond die snuffelt aan zowat alles wat hij op zijn weg tegenkomt. Zo lees ik in Bodytalk, een uitgave van de Roularta groep, dat mannen dubbel zoveel zouden liegen (ongeveer drie maal per dag) dan vrouwen (zes maal per dag). Als titel kan dat tellen, dus ik lees verder. Waarover liegen beide sexen dan zoal? Over voor de hand liggende zaken, zo blijkt, zoals de prijs van pas gekochte kleding (vrouwen) of de bevestiging dat die broek of rok haar billen niet te dik maakt (mannen). Op de eerste plaats prijkt echter zowel bij mannen als vrouwen het feit dat ze liegen over hun eigen toestand: "Nee, het gaat goed met me, er is niets aan de hand." Mannen verstoppen zich dus dubbel zoveel achter dat leugentje. Moet dat laatste bastion van viriliteit niet dringend gesloopt worden? John Wayne is al lang dood; die slaagde er in om met enkele kogels in zijn lijf doodleuk te blijven beweren dat er niets aan de hand was. Momenteel ligt het aantal zelfdodingen bij oudere mannen hoger dan bij elke andere groep, reden genoeg dus om te stoppen met liegen en beweren dat er geen vuiltje aan de lucht is.
Een strenge selectie
Woensdag 16 september 2009
Mensen verenigen zich: volgens soort, geaardheid, overtuiging of interesse. Ik ben daar geen uitzondering op. Al sinds zijn oprichting ben ik een actief aanwezig lid van de VAV, de Vlaamse Auteurs Vereniging, waar ik me heel thuis voel tussen de getalenteerde letterkakkers en lijnentrekkers. De organisatie telt meer dan vijfhonderd kunstenaars, heeft een interessante agenda en een daadkrachtig, zevenkoppig bestuur, samengesteld uit de verschillende literaire disciplines en aanverwante. Geheel toevallig beland ik tijdens het surfen op een pagina van WIKIPEDIA die is getiteld "Lijst van Vlaamse schrijvers". Een mens zou van minder nieuwsgierig worden. IJdel als ik ben, ga ik in de alfabetisch opgestelde lijst onmiddellijk, maar tevergeefs op zoek naar mijn eigen naam. Ietwat verongelijkt besluit ik tot een grondig nazicht, omdat ik wil weten hoe het zit met de vele collega's uit mijn club. Ik begin bij het bestuur. Het resultaat is ronduit bedroevend. Van alle bestuursleden wordt alleen Tom Naegels vermeld, die duidelijk bij de benjamins uit mijn selectie hoort en die zeker geen koploper is wat literaire publicaties betreft. Ik probeer opnieuw met een gekende, overleden schrijver, Roger van de Velde, een tot het literaire heiligdom verheven dorpsgenoot: niet te vinden. Leonard Nolens: onbekend - niet zaniken, dichters zijn ook schrijvers, en van Wilderode staat er wél bij. Zucht. Blij dat ik er ook niet bij sta. Ik zou me echt ongemakkelijk gevoeld hebben tijdens de volgende samenkomst van de VAV.
Pri(s)maliteratuur
Zondag 13 september 2009
Men kan de burger tegenwoordig zowat alles door zijn strot rammen. Hij merkt het niet eens, zo gewoon is hij het geleuter en de gebakken lucht al. De grenzen van 's mensens debiliteit wordt deze week afgetast door het top 10-lijstje van de non-fictieboeken in de Standaard der Letteren (DSL van vrijdag 11/09/2009, p. L15), naar eigen zeggen een kwaliteitskrant, dus ik ga ervan uit dat deze publicatie ook door andere en minder kwalitatieve media gaat worden overgenomen. Ik stel voor dat ik me beperk tot een loutere opsomming zonder commentaar, waarvoor de juiste woorden mij nu niet te binnen willen schieten.
1. Prisma woordenboek Nederlands (Het Spectrum)
2. Prisma woordenboek Nederlands-Frans (Het Spectrum)
3. Prisma woordenboek Frans-Nederlands (Het Spectrum)
4. Tournée générale (Geert Degrande, Van Halewijck)
5. Prisma woordenboek Nederlands-Engels (Het Spectrum)
6. Prisma woordenboek Nederlands + cd-rom (!) (Het Spectrum)
7. Prisma woordenboek Engels-Nederlands (Het Spectrum)
8. Het groene boekje (Sdu Uitgevers)
9. Van Dale Pocketwoordenboek Nederlands (Van Dale)
10. Prisma woordenboek Engels-Nederlands + cd-rom (!) (Het Spectrum)
Droom ik? Ik knijp in mijn arm. Neen, ik ben wakker. Ik wrijf met mijn vingers over het papier. Het staat er wel degelijk, netjes gedrukt. Ik zou me natuurlijk in de eerste plaats druk moeten maken over de schrijfwijze van nummer 9 (van Dale heeft een kleine letter v in plaats van een hoofdletter), maar dat doe ik niet. Buiten een bierboekje, afgeleid van een tv-programma, wordt de top-10 beheerst door boeken zonder auteur of verhaal, door boeken met woordjes, hun verklaring en/of hun vertaling, infeite de voorloper van wat ooit, mits de woorden in een aannemelijke volgorde geschikt worden, een non-fictieboek zou kunnen zijn. Misschien is het gewoon een geslaagde grap van de DSL-redactie en de marketingboys van uitgeverij Het Spectrum, die nu zitten te gniffelen omdat ik er met open ogen ingestonken ben. Maar indien ze de lijst in volle tegenwoordigheid van geest en met de nodige beroepsernst samengesteld hebben, wil ik hen volgende tip geven: deze week is de Ikea-catalogus 2010 uitgekomen. Zonder twijfel moet die binnenkort Prisma van de eerste plaats stoten.
NIMBY
Zaterdag 12 september 2009
Het valt me op, nee, correctie, het shockeert me dat de aandacht van de media voor tragedies afhangt van de context en de locatie. Neem nu bijvoorbeeld de Dutroux-affaire: onder andere de uithongering van twee meisjes staat meer dan tien jaar na de feiten nog steeds in het collectieve geheugen gegrift. Wanneer het monster Dutroux ook maar een futiele wijziging aanbrengt in zijn agenda, zoals een bezoek van nauwelijks vijf minuutjes aan zijn onteigende gruwelhuis in Marcinelles - onder zware bewaking overigens -, is deze activiteit voldoende voor een halve pagina met foto's vooraan in de krant. In een ander artikel, dat ongeveer een zesde van een pagina beslaat, wordt kort verslag gedaan van de 462 Guatemalteken die de hongerdood gestorven zijn ten gevolge van een mislukte oogst. Vooral kinderen zijn het slachtoffer: in het land lijdt 49 % van de peuters aan chronische ondervoeding. Bij de inheemse (lees: indianen-)bevolking loopt dat cijfer zelfs op tot 80 %. Hier is officieel geen sprake van een misdadig opzet, ondanks de graanschuren, boterbergen en voedselvoorraden in het rijke noorden. Voor de berichtgeving in dat verband heeft men ongeveer één woord per twee doden voorzien. Waarschijnlijk geldt hier de regel: NIMBY, of Not In My BackYard. Het gebeurt niet in mijn achtertuin, dus het kan nauwelijks mijn aandacht opwekken. Het verdriet, de wanhoop en de machteloze woede van de betrokken ouders is echter van dezelfde orde.
Opportuniteit
Donderdag 10 september 2009
Max neemt haar studie ernstig. Het hele huis ligt vol teken- en schildergerei. Misschien moet ik eens iets anders proberen. Letters genoeg gehad vandaag. Vergaderingen ook trouwens.
Max neemt haar studie ernstig. Het hele huis ligt vol teken- en schildergerei. Misschien moet ik eens iets anders proberen. Letters genoeg gehad vandaag. Vergaderingen ook trouwens.
Ik ben een gelukkig konijn
Woensdag 9 september 2009
Popster Kylie Minogue heeft zich godbetert de laatste weken, maanden, misschien het laatste jaar bezig gehouden met het ontwerpen van beddengoed. BEDDENGOED, ja, u leest het goed. Betreffende overtrekken, slopen en hoeslakens heeft ze voorgesteld op een heuse persconferentie, terwijl ze van bed naar bed flaneerde. "I am a happy bunny," kirde ze in close up op het televisiescherm. Ik had voor de zoveelste keer het toestel aangezet omdat het maar niet wilde vlotten met het schrijven, een rijpe zweer met een wit puntje die ondanks het knijpen niet wil openbarsten. Kylie had makkelijk praten: het zingen wil even niet vlotten, dus naait ze even wat lakens aan elkaar die meer zullen opbrengen dan het verzameld werk van Alex Boogers. "Alex Wie?" vraagt u zich waarschijnlijk af. Juist, daarom is dat groot talent ook gestopt met schrijven en doet hij iets anders. Ik vraag me af met welk alternatief ik me verdorie moet bezighouden om me ook een gelukkig konijn te voelen.
Geheugen
Dinsdag 8 september 2009
Ik word gedwongen zoveel op te slaan in mijn kortetermijngeheugen, terwijl ik op mijn leeftijd stilaan beter ben in het onthouden op lange termijn. Hebben ze me niet verteld dat de geschiedenis ons veel kan leren? Dat ervaring waardevol is? Het lijkt of iedereen de laatste tijd alleen aan symptoombestrijding doet in plaats van structurele maatregelen en beslissingen te nemen op basis van opgedane ervaringen. Ik twijfel er over of ik gisteren en eergisteren aan Max gevraagd heb of ze de rondslingerende kleren in haar slaapkamer wou opruimen. Dat kortetermijngeheugen toch... Misschien een structurele maatregel proberen?
Pedagogische monitor
Maandag 7 september 2009
De tweede schoolweek voor scholieren gaat in en Alexander, balancerend op de smalle scheidslijn tussen adolescentie en volwassenheid, heeft niet in de mot dat er voor tienduizenden scholieren, inclusief zijn zus, iets wezenlijks veranderd is aan hun dagvulling. Deze namiddag heeft hij om 16 uur een sms naar haar gestuurd om met haar af te spreken. Ze kwamen pas na 19 uur thuis aangewaaid. Ik ga u, lezer, twee retorische vragen stellen, dat zijn vragen waarop u niet onmiddellijk een antwoord dient te geven:
Was het avondeten nog warm?
Had Max voldoende tijd om haar huiswerk te maken?
Gisteren was mijn zoon gaan babysitten. Op Facebook schreef hij in dat verband: "Alexander gaat de volgende keer letterlijk babyzitten als de kinderen nog zo ambetant zijn." Ik ben ervan overtuigd dat hij een schitterende en zeer verantwoorde oppas is geweest. Hij heeft het enkel wat moeilijk om zijn pedagogische kwaliteiten te verwoorden.
Hamsteren
Zondag 6 september 2009
Mijn diepvries steekt vol met voedingswaren en ook mijn koelkast is tot in het kleinste hoekje gevuld. Zou ik mij onbewust laten beïnvloeden door de paniekerige berichtgeving in de media over de aanhoudende barre economische tijden? Max kloeg er vanavond in elk geval over dat ze tussen al deze overdaad respectievelijk de ijsjes en de chocolade niet kon terugvinden.
De appel en de boom
Zaterdag 4 september
Op mijn leeftijd en omwille van redenen die ik gisteren uit de doeken deed, blijft een mens op een vrijdagavond af en toe liever op de sofa liggen. Onder lichte druk van mijn dochter hebben we echter een relatief kort bezoek gebracht aan het stadsfestival in Sint-Niklaas, waar de punkrockgroep The Heartaches speelde, mannen met stretchers en piercings en vooral veel tatoeages. Zij houdt van hun muziek en van hun fysieke verschijning. De appel valt niet ver van de boom: gedurende mijn adolescentie beheerste de punkbeweging ook mijn leven, mijn gedrag en mijn uiterlijk. Ze sloten hun krachtige set af - Max lipte een aantal liedjes mee - met de cover Sonic Reducer, door The Dead Boys oorspronkelijk gezongen op Young, loud and snotty, een LP die werd uitgebracht (en die ik kocht) in 1977, een jaar dat voor mijn dochter enkel nog terug te vinden is in geschiedenisboeken. Ik vertelde haar dat ik hen een jaar of wat geleden eerder toevallig op CD vond en me die dadelijk aangeschaft had. "Tof," zei ze. Ik verwed er mijn hoofd op dat The Dead Boys binnenkort uit mijn collectie zullen zijn verdwenen.
Times they are a-changing
Vrijdag 4 september 2009
Heb ik half augustus gezegd? Ik heb half augustus gezegd, terwijl er op 3 september nog steeds geen letter, zelfs geen aanhalingsteken of punt van mij verschenen was. Daar zijn natuurlijk redenen voor, gegronde redenen, die zich op een ander niveau bevinden dan degene die zoon Alexander zowat de hele zomervakantie uit de kast haalde om zich vooral niet te gaan inschrijven aan een universiteit van zijn keuze. De eenvoudige mededeling dat een studentenkaart vereist zou zijn om te kunnen deelnemen aan een spetterende openingsfuif ter gelegenheid van het nieuwe academiejaar trok hem echter over de streep. Politieke wetenschappen, ik had het kunnen denken: eerst uitstellen, treuzelen, drentelen en neuzelen, om dan een beslissing te nemen omwille van een plots opduikende opportuniteit, volledig in de lijn van wat er in de gazetten over de betreffende professionele gangmakers staat. Ach, eigenlijk ben ik gewoon jaloers dat hij tijd maakt voor de dingen die hij echt belangrijk vindt. Tot nu toe trekt hij zich meer dan behoorlijk uit de slag.
Het is de tijd van het jaar dat de verandering van seizoenen nog niet echt merkbaar is, maar al in mijn lijf zit: de gewrichten verstrammen, de spieren verstijven, heel mijn lijf wil zich nog vastklampen aan het Latijnse ritme van de zomer en verzet zich met alle geweld tegen de jachtigheid die komen gaat, al bezig is. Ik krijg hoe langer hoe meer het gevoel dat ik het soort van zoogdier ben dat gemaakt is voor een winterslaap, maar gedwongen wordt daar van af te zien.
Wat is er gebeurd in de warme zomerperiode? Drie weken ploeteren aan de afwerking van een dossier, vier dagen Parijs met de overheerlijke Fines de Claires n°1 in Le Bofinger aan de Rue de la Bastille, drie dagen Londen in gezelschap van een dochter met koopwoede en een voorliefde voor plas- en andere pauzes in Starbucks (wat maakte dat de culturele activiteiten beperkt bleven tot een blitsbezoek van drie kwartier aan het Tate Modern en een iets langer, interactief verblijf in het Design Museum, een soort van groot uitgevallen corsetteriewinkel), fragmenten geschreven en enig opzoekwerk verricht voor mijn volgende roman, van nabij twee echtbreuken en twee huwelijken meegemaakt, wat mijn overtuiging verkeerdelijk versterkt dat alles toch nog min of meer in evenwicht blijft, driemaal het gras afgereden (een zomers record), nooit in mijn tuin gezeten vanwege de naburige bouwwerken en plannen gemaakt om mij volgend jaar een fiets aan te schaffen (en er uiteraard mee te fietsen) en gedurende een maand een huisje op het eiland Kreta te huren met de bedoeling eens echt te ontsnappen aan deze heksenketel.
Tot slot: ik weet nu wat een omkeerpen en bister is, sinds dochter Max in Antwerpen naar de kunsthumaniora gaat en ik instond voor de aankoop van haar materiaal. Kunst kost geld, maar koken ook. Ik hoop dat ze er iets van zal bakken.
Onderduikadres
Vrijdag 3 juli 2009
Alexander en Max hebben zich niet tevergeefs ingespannen: ze genieten momenteel van een welverdiende vakantie. Mijn zoon doet aan festivalhoppen en mijn dochter... doet vanalles en waarschijnlijk ook een aantal zaken die ik liever niet wil weten. Tot nu toe kleurt ze binnen de lijntjes en daar kan ik vrede mee nemen.
Voor ons gezinnetje zich het hoofd begint te breken over mogelijke studiekeuzes duik ik onder om de aanzet te schrijven voor mijn nieuwe roman. Voorlopig zullen jullie als lezer even mijn regelmatige blogs moeten missen (tot midden augustus), tenzij jullie mijn onderduikadres te weten komen en mijn leven van alledag live kunnen vernemen...
Smelt ze!
De Jeugd van Tegenwoordig
Donderdag op vrijdag even na middernacht 26 juni 2009
Zover kan mijn dochter mij krijgen. En er is nog ruimte. Na Camping Zuid gisteren heeft ze mij naar de Dijlefeesten in Mechelen gepraat, waar ik vergast werd op een snoeihard optreden van De Staat. Nu, die Hollanders weten wat rock is. Bovendien hebben ze een gestileerde huilende wolf als logo, wat hen dadelijk veel sympatieker maakt. Max ging pas echt uit de bol toen die bosapen van De Jeugd Van Tegenwoordig op het podium stonden. Nog nooit zo overtuigend een troep bakvissen "Hollandse Hoeren" horen krijsen. Wonderlijk, wonderlijk.
Evaluatiegewijs is het weer een geslaagde avond voor ons beiden. "Naar welk festivalletje gaan we morgen" hangt als een onuitgesproken vraag boven mijn hoofd.
Tijdens het schrijven van deze blog de TV nog even aangezet op TMF. Niet te geloven, maar de eerste clip die ik zag was die van The Gallacticos. Toeval bestaat niet.
Generatieloos
Donderdag 25 juni 2009
Een muziekstijl koppelen aan een generatie (of omgekeerd) is voorgoed verleden tijd. Muziek kan hoogstens ingedeeld worden in rebels of belegen, in hip of passé, maar dat ligt vooral aan de verpakking en de uitvoering. Mijn dochter en ik stonden gisteravond zij aan zij (nuja, bij wijze van spreken dan, de ene vlak voor het hoge podium en de andere op een respectabele afstand) te genieten van jong gitaargeweld op Camping Zuid in Antwerpen, een nieuw festivalletje dat vooral bedoeld is om de stress van de voorbije examens bij de schoolgaande jeugd in goede banen te leiden. Niet eens zo lang geleden hebben Max en ik gelijkaardige optredens meegemaakt met nagenoeg dezelfde groepen, buiten de sombere en onheilspellende metal van Steak Number Eight dan, wiens frisse jongensfiguren enigszins contrasteerden met het geluid dat ze produceerden. The Gallacticos stelden ons beiden wéér niet teleur en speelden alsof ze chili in hun kont hadden steken: aanstekelijk. Afsluiter en bakvisidool Jasper Erkens bracht zijn wat brave kampvuurliedjes, maar kan nog uitgroeien tot een Vlaamse Billy Bragg (Billy Wie? zou mijn dochter vragen).
Max had bij het naar huis gaan geen stem meer van het meezingen en gillen. Zo bont heb ik het niet gemaakt. Toch keerden we allebei heel voldaan, bijna uitgelaten terug. Er zijn vele dingen die ons binden. Nu nog een A-attest en onze vakantie kan niet meer stuk.
Galabal
Woensdag 24 juni 2009
Op het moment dat onze kinderen zich het meest zouden moeten afzetten tegen alle heilige huisjes, blijken ze zich danig te comfirmeren met allerlei traditionaliteiten die een baard hebben van ik weet niet hoe lang. Waar is de tijd dat ik, gedreven door een overdaad aan hormonen en energie, met heel veel overtuiging over zowat alle normen en waarden van mijn ouders wou walsen? Het lijkt niet eens zo lang geleden... en ik begin er zowaar opnieuw zin in te krijgen :-)! Zoon Alexander legde de afgelopen week een meer dan overdreven belangstelling aan de dag voor maatpakken en dassen. Een ouder zou zich bij minder vragen beginnen te stellen, temeer daar er tegenwoordig geen dictaten meer bestaan in verband met vestimentaire verplichtingen voor het afleggen van mondelinge testen. Neen, hij had deftige kleding nodig voor het galabal - mijn oren flapperden toen ik het uit zijn mond hoorde komen - ter gelegenheid van het afstuderen van vriendin Annelies én van hemzelf. Twee galabals dus. Waren er dan ook twee pakken nodig? Neenee, ééntje was voldoende, hij zou er bij het eerste bal wel op letten dat het proper bleef. Die uitspraak deed me al het ergste vermoeden met betrekking tot de staat van het kostuum nà het tweede galabal. Het zou dus een soort van niet al te dure wegwerpoutfit moeten worden.
Gisteravond stonden ze beiden voor mijn deur te stralen, klaar om te vertrekken: Annelies in een knalrood, beeldig jurkje en Alexander in een gekleed, maar sportief zwart herenveston en deftig blauw hemd. Het werd me echt warm om het hart en ik was fier, ja, alhoewel ik dat publiekelijk nooit zal toegeven. Gelukkig bestaat er hier en daar nog een traditie (of wordt ze heringevoerd).
Hotel Wherever
Zondag 21 juni 2009
Zondagochtend is het nu, het prilste begin van de zomer en buiten een roekoerende duif is de wereld zinderend stil, klaar om los te barsten. De kinderen liggen in bed onbewust hun leerstof te verwerken, zo stel ik me voor, maar niets is honderd procent wat je verwacht. In een krant van eergisteren lees ik twee volledige pagina's over Hotel Mama: jongeren kiezen er vrij of uit noodzaak voor om langer bij hun ouders te blijven wonen. Hotel Mama? Over deze journalistieke kokervisie maak ik me vandaag niet druk. Alexander heeft in de lijn van de verwachtingen eveneens verklaard geen uitgesproken voorstander te zijn van een zelfstandig kotbestaan. Met een jaarabonnement van De Lijn is hij al best tevreden. En met de faciliteiten die hij thuis aangeboden krijgt. Eigenlijk wil hij daarmee zeggen dat hij me graag ziet en zich op zijn gemak voelt hier in huis. Dat krijgt hij echter niet over zijn lippen. Als doorsnee vader is het mijn taak wat te zemelen over de gemakzucht en de afhankelijkheid van de huidige jongvolwassenen. Heimelijk koester ik zijn aanwezigheid en overtuig ik mezelf dat ik één van de argumenten ben waarom hij wil blijven.
Misschien moeten we hem op termijn een autootje geven, opperde zijn moeder een tijdje geleden. Ik ben in dubio. Zo'n blikken doos, die na aankoop een voortdurende uitgavenpost blijft? Is dat een goede stap in het opvoedingsproces richting zelfstandigheid? Kunnen we hem niet beter een studio kopen in een studentenstad? Dan ondersteunen we echt zijn toekomst, met de huidige dure woningprijzen. Zijn vuile was dwingt hem regelmatig naar huis te komen. En ik heb een pied à terre als ik ter plaatse een overnachtingsgelegenheid wil. Of stel ik het me nu weer te simpel voor?
The present continous
Woensdag 17 juni 2009
The present continous although it's a simple present... Hoe leg je een bakvis van dertien uit dat er een Engels verschil is in tijden tussen een gewoonte (a habit) en een actie die zich momenteel afspeelt? Studeren is voor haar present continious, terwijl ik er graag een simple present van zou willen maken... Terwijl het zweet me in de schoenen staat en mijn geduld 's namiddags danig op de proef wordt gesteld tijdens de woord- en de zinsontleding van haar Nederlands, hanteert ze 's avonds met opvallend gemak het taaltje van The Dirty Pretty Things. Blijkbaar brengt die rommel op TMF en VT4 haar toch nog iets bij. Of zou ze een Engelssprekend vriendje hebben?
En nu even ernstig
Dinsdag 16 juni 2009
Eigenaardig dat ik het volgende vergeten te vermelden heb... Afgelopen zondag hebben mijn kinderen mij voor vaderdag verrast met een (nieuwe) onderbroek in blauw, rood en geel; op de gulp prijkt het Supermanlogo. Ik kijk uit naar een geschikte gelegenheid, een optimale fysieke conditie en een begripvolle omgeving om ze een eerste maal te dragen.
Een goed begin is alles
Maandag 15 juni 2009
Er zweeft ondanks alles een koppig maar aangenaam melodietje door het hoofd van Alleenvader als ideale basis om morgen in de namiddag het gevecht aan te gaan met het verwerkingsvermogen van zijn dochter wat de studievakken Nederlands en Engels betreft. Hij heeft er zin in, met dank aan dat inwendig engelenstemmetje dat hem heel vertrouwd voorkomt. Ach, het zal ook wel te maken hebben met het nieuwe projectidee voor het werk, waarover hij op zijn zachtst gezegd enthousiast is. Nu nog de rest van de wereld overtuigen! Intussen leggen Max en haar papa morgen de fundamenten voor een A-attest, met veel geloof en goesting!
Tip I
Zondag 14 juni 2009
Er zijn de de laatste tijd blijkbaar een heleboel mensen die moeite hebben de toekomst te vinden, alhoewel hij hen toelacht. Een stevige wandeling in een lukraak gekozen richting kan hen al aardig op weg helpen.
Er zijn nog zekerheden
Zondag 7 juni 2009
Met stijgende verbazing gekeken naar het kiesgedrag van de Vlaming, die met een zekere overmoed confetti maakt van de politieke zetelverdeling. Gelukkig zijn er nog zekerheden: zoon Alexander (nieuwbakken kiezer) en ikzelf (ervaren kiezer) hebben nog steeds een hechte band, alhoewel we elkaar niet gevraagd hebben naar onze kiesintenties. Het wederzijdse vertrouwen blijft groot als de puur huishoudelijke meningsverschillen (i.c. onderhoudsactiviteiten, netheid en ad hoc disputen) overstegen worden. Die huis-, tuin en keukendissonanties maken ons beiden wijzer en zouden trouwens voor onze politici een goede oefening zijn in geduld, respect en diplomatie.
Niemand is wie hij lijkt II
Vrijdag 5 juni 2009
Niets is wat het lijkt, maar uitzonderlijk lijkt toch iets wat het is. Dit prachtig gestileerd portret van mijn eigen zelve kreeg ik recent als geschenk van een Barcelonese vriendin. Gewoonlijk heb ik het niet zo erg begrepen op mijn eigen kop, maar deze tekening kan me wel charmeren. Zelfs Alexander en Max vinden dat de kunstenares in kwestie ondanks alles nog iets gemaakt heeft van mijn hoofd. Ik ken mijn kinderen al lang genoeg om te weten dat ze deze uitspraak als een compliment mag beschouwen.
Niemand is wie hij lijkt
Vrijdagochtend 1.30 uur, 5 juni 2009
Zopas thuis van een indrukwekkende boekvoorstelling in de Zondvloed te Mechelen: Knock-out van Rein Gerritsen (uitgeverij Lemniscaat). Die wetenschapsfilosoof is me komen vertellen dat hij in zijn vorige leven als enige een verkeersongeluk overleefde waar zijn moeder en broer in bleven, dat hij in coma gelegen, in de psychiatrie én in de gevangenis (na twee bankovervallen) gezeten heeft, bakker, buitenwipper en beroepsmisdadiger geweest is en momenteel genoegen neemt met het plegen van wetenschappelijke artikels over het pragmatisme en met het schrijven van een drieluik. Zoals ik al zei: indrukwekkend. Spreken met hem heb ik al gedaan, zijn boek ligt nu naast me, gesigneerd én met opdracht, klaar om gelezen te worden.
Wat nog meer indruk maakte: de eigenaar van de Zondvloed vertelde me dat Alleenvader eigenlijk regelmatig gekocht wordt in zijn zaak. En zijn vrouw wou per se een citaat uit mijn roman in de vitrine hangen. Zo legt men de basis om een schrijver een gelukkige avond te bezorgen.
Trompe-l'oeil II
Donderdag 4 juni 2009
Niet alle schoonheidsbevorderende middelen zijn complementair aan elkaar, zelfs niet in de wellnessafdeling van een cruiseschip. Mijn nog steeds voorbeeldige gastvrouw (zie mijn blog van eergisteren) onderging eveneens een tanning, een behandeling waarbij het lichaam ofwel met een goedje ingesmeerd ofwel met airbrush bespoten wordt, met als resultaat een perfect bruine huid. Zowel bij het smeren als bij de airbrush staat het de cliënt vrij volledig naakt te gaan of bepaalde kledingstukken aan te houden ter vrijwaring van zekere lichaamsdelen. Deze verbetersessie is perfect te combineren met de al eerder genoemde french pedicure en wel door het eenvoudig afplakken van de teennagels. Maar deze regel gaat niet op voor de combinatie tanning - hydro-acrogym (voor de geïnteresseerden: in Wikipedia staat er een uitgebreide beschrijving van deze wonderlijke activiteit). De watervastheid van het bruinen-zonder-zon-produkt laat immers te wensen over. De lapmiddeltjes die men gebruikt om de mensheid wat op te smukken zijn geen partij voor de natuurelementen.
Traag maar zeker
Woensdag 3 juni 2009
Tijdens de afgelopen overzonnige dagen blijven alleen doorgedreven Facebookfanatici voor hun computer zitten, alsof dat instrument het enige venster op de wereld is. Ik niet dus. Eergisteren was ik op de officiële feestmaandag uitgenodigd in een prachtig aangelegde, romantische rozentuin aan de Dijle om een lezing te geven uit en over Alleenvader voor een select publiek van gecultiveerde en cultuurminnende dames. Tot mijn grote tevredenheid reageerden ze allen danig enthousiast op het door mij gebrachte. Een aanwezige zaakvoerster van een schitterende literaire boekhandel bleek bereid om mijn werk via haar zaak verder te promoten. Iemand polste mij of ik dit optreden wou overdoen in Antwerpen voor een vijftigkoppig vrouwelijk gezelschap. Mijn roman kan met zijn frisheid meer dan een jaar na zijn verschijnen langsom meer mensen beroeren. Ik werd overmand door een weldadige tevredenheid, terwijl ik onwillekeurig moest terugdenken aan de commentaar die op mijn diploma "Ik kan lezen" van het eerste leerjaar lagere school stond: traag maar zeker!
Trompe-l'oeil
Maandag 1 juni 2009
Een man denkt geregeld dat hij alles gehoord en gezien heeft, maar niets is minder waar. Vrijdagavond was ik uitgenodigd op een barbeque bij een immer sympatiek gezinnetje uit de Kempen. Mooi en eigen huis, twee jolige en speelgrage tieners, zwembad in de tuin, alle ingrediënten voor de staalkaart van een harmonieus en volmaakt gezinsleven bleken aanwezig te zijn. Dacht ik. Want toen de vrouw des huizes een romantische minicruise (zonder de kinderen) ter sprake bracht, moest ik mijn aanvankelijke mening over het perfecte huishouden enigszins herzien. De reiziger wordt tijdens zo'n cruise dikwijls niet alleen met anderen geconfronteerd, maar ook met zichzelf. Door andere culturen en omgangsvormen krijgt men nieuwe inzichten, botst men op de grens van het eigen aanpassingsvermogen of ontstaat er door niet of nauwelijks gekende voorzieningen een nieuwe behoefte. Deze laatste mogelijkheid was op een bepaald moment het onderwerp van mijn opperste verbazing. Op het schip bevond zich namelijk ook een beauty- en wellnesssalon, dat vrijblijvend te bezoeken was. De vrouw des huizes - en ik herhaal: echt een keurige, normale dame met de nodige zelfkennis en ontwikkeling - liet zich daar behandelen. Ze koos voor een french pedicure, volgens mijn huidige kennis één van de meest overbodige ingrepen op het menselijk lichaam. Kort samengevat komt het hier op neer: men beoogt een effect wat doorgaans reeds automatisch op een natuurlijke wijze verkregen wordt. Bizar, toch? In de praktijk maakt men het bovenste deel van de teennagel, het stuk dat men telkens afknipt als het te lang wordt, wit. Niet sneeuwwit, maar genuine wit, zoals het bovenste deel van een teennagel hoort te zijn na een gewone was- en knipbeurt. Prijs voor deze modale behandeling op een aparte locatie: dertig euro. Ok, iedereen mag zelf bepalen wat zij/hij met haar/zijn zuurverdiende centen doet. Mijn nieuwsgierigheid was gewekt, dus ik vroeg haar het resultaat te mogen aanschouwen, dat tot dan toe verborgen had gezeten in een modieuze, maar gesloten zomerschoen. Ze liet me haar tenen zien, met mooie en gelijkmatig geknipte nagels. In hun natuurlijke kleuren, maar ik wist dat ik me daarin vergiste. De trompe-l'oeil van de nagelplaat vormde hier het sluitstuk van een volmaakt gezinsleven.
Het zal je zoon maar wezen
Woensdagnamiddag 27 mei 2009
De Paniekzaaiertjes van onze nieuwsdiensten, met op kop de zelfverklaarde kwaliteitskranten en de televisiejournaals, hebben weer een hoofdvogel afgeschoten. De vijf jonge onverlaten die door de politie opgepakt waren in verband met een zeer gewelddadige handtasroof op een bejaarde dame en even daarna tot grote verontwaardiging van alle sterjournalisten vrijgelaten, blijken helemaal niks te maken te hebben met vernoemd misdrijf. Twee anderen hebben intussen bekend. Toch maar even checken en dubbelchecken in het vervolg, zoals de ambachtelijke nieuwsgaarders vroeger? 'Het is helemaal niet onze schuld,' hoor ik een verontwaardigde journaliste-ter-plaatse in haar microfoon piepen, 'die van het parket wilden geen verklaring afleggen!' (Mediapaniekzaaiertjes treft nooit schuld, ook al kan men het tegendeel bewijzen; ze vinden altijd een boosdoener onder het motto dat zelfkritiek niet de beste basis is voor spetterende scoops.)
Vrij vertaald wil de uitspraak van Piepertje Paniek zeggen: als wij reporters vinden dat het gerecht zijn werk niet doet zoals het hoort, zullen wij het wel overpakken. Het zal je zoon maar wezen, die onterecht gearresteerd wordt en weer vrijgelaten, om daarna opnieuw in de media publiekelijk aan de schandpaal genageld te worden. Waar zijn die mensen mee bezig? Misschien is in dit geval een relatinekuur wel op zijn plaats...
Waarschuwingen
Woensdag 27 mei 2009
Driekwart bladzijde van een krant besteden aan oud nieuws, dat is durven. Men heeft bij bepaalde dagbladen blijkbaar nu pas ontdekt dat het roken van een waterpijp een "nieuwe" trend wordt bij jongeren, terwijl zowat alle ouders (mezelf inclusief) van die tienerende, puberende en adolescerende doelgroep deze vaststelling al lichtjaren geleden gemaakt hebben en zich erover verwonderen dat de hype nog niet overgewaaid is. Wordt daarmee niet eerder bewezen dat de jeugd de nodige flexibiliteit vertoont om gebruiken van andere culturen naadloos te integreren? Akkoord, de kruisvaarders tegen het tabaksgebruik hebben gelijk: er zit veel teer en ander ongezond spul in die fruittabak, net zoals bij de gewone sigaret. Maar met het omslachtige ritueel van de voorbereiding en het feit dat het lurken aan die pijp bijna uitsluitend een groepsgebeuren is zal het roken ervan nooit het succes van sigaret of sigaar overstijgen. De Nationale Coalitie tegen Tabak eist dat er toch voor alle zekerheid een gezondheidswaarschuwing op de pakjes met fruittabak komt.
Het blijft nu eenmaal het lot van onze jeugd: langs alle kanten worden ze in het oog gehouden, voor hun eigen goed! Dat ze naast beïnvloedbaar ook nog eens enorm grensverleggend kunnen zijn, pleit dan weer voor hun flexibele manier van denken.
Er hangt iets in de lucht
Maandag 25 mei 2009
Alles zindert van de hitte, maar dat is niet de reden dat mijn zoon zijn t-shirt dadelijk uittrekt als hij thuiskomt van school. Hij verruilt immers het kledingstuk vliegensvlug voor een deftig, versgestreken hemd en besproeit zich overvloedig met deodorant en eau de toilette. In een opperbeste stemming vertrekt hij alweer, met de spontane mededeling dat hij op tijd terug thuis zal zijn voor het avondeten.
Wat moet ik daar van denken? Max is duidelijk op de hoogte van de situatie, maar houdt haar mond stijf dicht.
Alleen voor Alexander lijkt er bij deze zwoelte geen onweer in de lucht te hangen.
Waar liefde al niet goed voor is
Zondag 24 mei 2009
Wat doet een alleenvader als hij de rest van de wereld niet laat delen in zijn activiteiten of reflecties via zijn blog? Hij houdt een halve (alle keukenkastjes uitladen en afzemen was er net iets te veel aan) lenteschoonmaak, gaat naar een verre babyborrel (de Westhoek), begeleidt tot beider wanhoop zijn dochter in haar zeer moeizame absorptie van de leerstof Frans ("J'en ai marre," zucht Max, maar ze zal het niet foutloos kunnen schrijven), maakt zelf zeer gezonde en lekkere smoothies, kookt, wast, strijkt, leest, kijkt tv, geeft en krijgt commentaar. Is tevreden dat zijn oude tuinmuur er nog staat, maar treurig dat het slechts uitstel is en geen afstel, want de nieuwe buurwoning komt er toch. Moet dringend zijn oude vader gaan bezoeken, omdat hij weet dat laatstgenoemde het apprecieert, maar hij het nooit zelf zal vragen. Intussen nog wat professionele activiteiten ontplooien, zodat ook de huishoudelijke economie blijft draaien.
Desondanks blijf ik tijd en een onderwerp vinden om me te ergeren, met dank aan Tom Naegels. In plaats van wat uit zijn neus te eten tijdens dit lang feestweekend of zich met vrouw en kind dagjestoeristgewijs aan het olifantje Kai-Moon (wat tot mijn verbazing vertaald wordt als Schitterende Parel, terwijl ik in zowat elk Thais restaurant een kruidig kippengehakt voorgeschoteld krijg als ik Laab Kai bestel) in de Zoo van Antwerpen te gaan vergapen, heeft hij zich onledig gehouden met het uitvlooien van de krantenkoppen van het afgelopen decennium en daarover een column geschreven. En wat stelt hij vast? Dat sommige spectaculaire berichten helemaal geen vers nieuws zijn, maar belegen en herkauwde kost. Daaruit kunnen we concluderen dat het geheugen van een nieuwe lichting zelfverklaarde sterreporters nog het meeste lijkt op dat van kippen: als je die beesten het ene moment een stamp onder hun kont geeft, zijn ze die het volgende ogenblik al vergeten. Een grote intelligentie en doorzicht wordt aan deze erfdieren gewoonlijk niet toegedicht. Het vergroot mijn enthousiasme over de studiekeuze van Alexander, die momenteel warm loopt voor het volgen van een master in geschiedenis, terwijl de optie journalistiek wel aangehaald is, maar al snel van tafel geveegd. Hij verkiest feiten boven flutverhalen, alhoewel, ik geef het toe, flutverhalen de grote massa het meest bekoren. En herhalingen vinden steeds een publiek, dat de check en dubbelcheck even lastig en overbodig vindt als een nieuwe journaliste (ditmaal een vrouwelijk exemplaar, om het gelijke-kansen-evenwicht te bewaren) een kleverige kauwgom onder de zool van haar pumps. Nog meer verbouwereerd echter was ik over één van de redenen waarom headliners dikwijls met een uitgesteld relais hot zijn in sommige delen van de wereld en in andere passé. Veel reporters schuiven nieuws gewoon terzijde, omdat het niet gesteld is in een mainstream nieuwstaal zoals het Engels en het dus waarschijnlijk niet interessant of zwaarwichtig genoeg bevonden wordt. Max mag er zeker van zijn dat de doorgedreven inspanningen voor haar Frans gaan worden voortgezet, nu ik dit weet. En hetzelfde geldt voor haar Duits binnen enkele jaren. Tenzij ze een jongen uit Frankrijk of Duitsland tegenkomt natuurlijk: dan zal de dwang een drang worden.
Waar liefde al niet goed voor is.
Alice zorgt er voor, niet Marianne
Woensdag 20 mei 2009
Vrouwen roeren zich tegen de verkiezingen aan en dat kan ik alleen maar toejuichen. Van een volledig programma is er nog geen sprake, maar lang genoeg op dezelfde nagel kloppen loont meestal uiteindelijk ook de moeite, zo leert ons de ervaring. Volgens ALICE, de virtuele vrouw van wie de Vlaamse emancipatieambtenaar de woordvoerster is, leidt een groter evenwicht van beide geslachten aan de top tot een gegarandeerd economisch succes. Lijkt me de moeite van het proberen waard, niet? Op http://www.alicezorgtvoorstemming.be/ kunnen vrouwen én mannen foto's en fimpjes posten en zo hun steun betuigen om meer vrouwen op sleutelposities te krijgen. In afwachting van het volledige programma zijn er toch al aanzetten. Zo willen een aantal CD&V-vrouwen meer balans in ieders leven door meer vaders ouderschapsverlof te geven, flexibeler kinderen op te vangen en de loonkloof tussen de seksen weg te werken. Wie kan daar nu tegen zijn? Hun minister Veerle Heeren wil een slaapplan invoeren om 's mensens mentale fitheid te bevorderen en hun voorzitster Marianne Thyssen wil een uitbreiding van het sportaanbod voor werkende moeders (blijkbaar vinden werkende vaders daar uit zichzelf een oplossing voor) en schoolgaande kinderen. Dat is al een goed begin van een programma. Toch wil ik laatstgenoemde politica een gele kaart geven, een waarschuwing dus. Vandaag worden er twee volledige pagina's van een Vlaamse kwaliteitskrant aan haar en haar zeven deugden gewijd. Terwijl ze zichzelf deze deugden aanmeet, betrekt ze er ongeveer al haar naaste mannelijke politieke medestanders bij (Leterme, Dehaene, Peeters, Van Rompuy, Vandeurzen). Met geen woord rept ze echter over haar CD&V-ministers Hilde Crevits en Veerle Heeren. Te geconcentreerd met het werk bezig geweest waarschijnlijk, de bureaulamp teveel naar beneden laten schijnen in plaats van zoekend om zich heen naar medestandsters in sleutelposities. Er is blijkbaar nog een lange weg te gaan. Maar er wordt aan getimmerd: door Alice, de virtuele vrouw. En door een groot aantal hardwerkende, mondige vrouwen die niet zo gemakkelijk de voorpagina's halen.
Vrouwen roeren zich tegen de verkiezingen aan en dat kan ik alleen maar toejuichen. Van een volledig programma is er nog geen sprake, maar lang genoeg op dezelfde nagel kloppen loont meestal uiteindelijk ook de moeite, zo leert ons de ervaring. Volgens ALICE, de virtuele vrouw van wie de Vlaamse emancipatieambtenaar de woordvoerster is, leidt een groter evenwicht van beide geslachten aan de top tot een gegarandeerd economisch succes. Lijkt me de moeite van het proberen waard, niet? Op http://www.alicezorgtvoorstemming.be/ kunnen vrouwen én mannen foto's en fimpjes posten en zo hun steun betuigen om meer vrouwen op sleutelposities te krijgen. In afwachting van het volledige programma zijn er toch al aanzetten. Zo willen een aantal CD&V-vrouwen meer balans in ieders leven door meer vaders ouderschapsverlof te geven, flexibeler kinderen op te vangen en de loonkloof tussen de seksen weg te werken. Wie kan daar nu tegen zijn? Hun minister Veerle Heeren wil een slaapplan invoeren om 's mensens mentale fitheid te bevorderen en hun voorzitster Marianne Thyssen wil een uitbreiding van het sportaanbod voor werkende moeders (blijkbaar vinden werkende vaders daar uit zichzelf een oplossing voor) en schoolgaande kinderen. Dat is al een goed begin van een programma. Toch wil ik laatstgenoemde politica een gele kaart geven, een waarschuwing dus. Vandaag worden er twee volledige pagina's van een Vlaamse kwaliteitskrant aan haar en haar zeven deugden gewijd. Terwijl ze zichzelf deze deugden aanmeet, betrekt ze er ongeveer al haar naaste mannelijke politieke medestanders bij (Leterme, Dehaene, Peeters, Van Rompuy, Vandeurzen). Met geen woord rept ze echter over haar CD&V-ministers Hilde Crevits en Veerle Heeren. Te geconcentreerd met het werk bezig geweest waarschijnlijk, de bureaulamp teveel naar beneden laten schijnen in plaats van zoekend om zich heen naar medestandsters in sleutelposities. Er is blijkbaar nog een lange weg te gaan. Maar er wordt aan getimmerd: door Alice, de virtuele vrouw. En door een groot aantal hardwerkende, mondige vrouwen die niet zo gemakkelijk de voorpagina's halen.
Ontspanning bij de bovenburen
Maandag 18 mei 2009
Vandaag ben ik moe van het nemen van strategische professionele beslissingen. Niks kwam me dus beter uit dan Elvis Peeters en Nicole Van Bael te zien verschijnen in De Wereld Draait Door op de Nederlandse VARA. De twee brave Belgen moesten er komen uitleggen waarom ze hun noorderburen zo moedwillig wilden shockeren met hun perverse roman Wij. Je zag presentator Matthijs van Nieuwkerk bijna hardop denken dat de wereld doordraaide, als hij Peeters een halve bladzijde uit zijn werk liet voorlezen. Barend Servet en de Pin Up Club bleken daarbij vergeleken filmische muzak. Het patent van de Nederlanders op grensverleggende zaken is inderdaad voorbij. Niets blijft hetzelfde. Toch heimelijk gelachen met de verbouwereerdheid waarmee de anders overmondige Matthijs dit boek behandelde.
Van de vier plantjes tijm die ik vorige week met veel liefde verpotte, is er eentje aan het verpieteren. Hoe kan dat nu? Ze staan op dezelfde plaats in dezelfde potgrond en ze krijgen hetzelfde water. Zouden ze ook een danig verschillend karakter en inborst hebben, die hen, los van externe factoren, intrinsiek verschillend maakt, net zoals mijn kinderen? Gelukkig lijken die in het geheel niet op het verpieterde exemplaar.
Laatste stuiptrekking
Zondag 17 mei 2009
Afgelopen vrijdag en zaterdag waren dagen die gebukt gingen onder een zware bewolking en een regelmatige stortbui. Niet ongewoon voor deze tijd van het jaar, maar het zet een domper op de geplande BBQ ter gelegenheid van de verjaardag van mijn zoon, terwijl hij net nu volwassen wordt, 18 jaar (en strafrechterlijk meerderjarig, maar dat is mijn interpretatie)! Toen hij eergisteren opnieuw voor de duur van een week verkaste naar het huis van zijn mama, zei ik hem plagend dat hij nauwelijks nog 48 uur de tijd had om zijn ouders te laten opdraaien voor één van zijn strapatsen. Zuchtend schudde hij zijn hoofd - hij deed toch nooit iets fout! - en nam afscheid. Gisteravond kwam ik thuis van een uitstapje naar zee (Een receptie in een jachthaven, waar we vijf vijftigers met een ongekende overmoed - mannen dus, vandaar de overmoed - uitzwaaiden die per zeilschip tot Spitsbergen zouden varen, De Gerlache achterna. Wat veertigers met motorfietsen hebben, krijgen vijftigers met boten. Hun respectievelijke vrouwen bevestigden zonder uitzondering dat ze als achterblijvers een periode van rust en ontspanning tegemoet gingen) en mijn oog viel bij het afsluiten van de auto toevallig op het dak van mijn woning: het veluxraam van Alexanders slaapkamer stond wagenwijd open. Niet op een kier, nee, wagenwijd en bereid zoveel mogelijk regen te ontvangen en binnen te laten.
Ik rende met vier treden tegelijk naar boven. Zijn kamer was niet alleen gelucht, maar ook gespoeld (of hoe de fictie uit mijn roman een tastbaar feit wordt: ik ben een voorspeller!).
Straks ga ik hem een heel gelukkige verjaardag wensen, met een uitzonderlijk flinke zakcent (hij wordt volwassen!) en de klassieke gitaar, die hij al zo lang wilde hebben. En ik zwijg als vermoord over het voorval. Het is tenslotte zijn feest. Zipzip, mondje dicht en blijven lachen. Tot ik er kramp in mijn kaken van krijg.
Des vogels
Donderdag 14 mei 2009
Met Max naar de theatervoorstelling Bumpers geweest, een verhaal over het spanningsveld tussen een gescheiden vader en zijn puberende dochter. Knap concept, met die mengeling van het ongelukkig naar de eigen navel staren en de zorg/liefde voor de ander. De vader was soms wat te melig, de dochter wat te uitgesproken, maar dat is in realiteit ook zo op bepaalde momenten. Wat ik origineel-grappig en uitgesproken eerlijk vond, waren de tips die de acteur gaf om het beste vrouwtje aan de haak te slaan met voorbeelden van baltsgedrag bij vogels. Zoals merels, die hun wijfjes lokken met uitnodigend gefluit: de beste fluiter wint. Men moet dus niet goed genoeg zijn, maar uitblinken in iets. Zoals prieelvogels, die voor hun verblijf een toonbank maken met bessen en andere lekkernijen. Hier komt het er niet op aan de mooiste etalage met het grootste assortiment lekkernijen te hebben, maar ervoor te zorgen dat het werk van de naaste concurrenten beschadigd en/of vernietigd wordt. Zoals de fregatvogel, die een rode krop in de hals heeft die hij opblaast als een ballon en daarmee de wijfjes imponeert; de grootste ballonkrop maakt het meeste kans. In dat geval is alleen het uiterlijk belangrijk en heeft het innerlijk geen belang.
Mannen hebben veel van vogels. Wat onze gevederde vrienden echter niet kunnen, is erover nadenken.
Prioriteiten
Woensdag 13 mei 2009
De mateloze ambitie van Alexander om over een effectief rijbewijs te beschikken (en een auto te bezitten als - relatief, maar dat weet hij nog niet - symbool van de absolute vrijheid) is voor het ogenblik naar de achtergrond verdrongen. Uit respect voor het groene gedachtengoed? Neenee, het milieu betekent voor hem tot nu toe evenveel als een voetbalmatch in vierde provinciale die een Anderlechtsupporter op een verloren zondag bij gebrek aan beter gaat bekijken. Andere, meer dwingende streefdoelen hebben hem alle aandacht voor rollend materiaal doen verliezen. Waar eerst het zoeken naar een combiticket voor Rock Werchter verheven werd tot prioriteit nummer 1, is deze activiteit nu vervangen door allerlei démarches om aan de nodige fondsen te geraken. Zijn verjaardag komende zondag zal waarschijnlijk als vanzelf een oplossing aanreiken. Hij heeft er geen oren naar dat een week volpension in een Zuideuropees land hem waarschijnlijk minder gaat kosten. Zonder podium blijft het daar toch maar wat krioelen in de massa.
Goedkope oplossingen
Dinsdag 12 mei 2009
1.
Hoe vaak zeggen we aan onze kinderen zich niet te laten leiden als kippen zonder kop, om eerst na te denken en dan pas te handelen? Om het hoofd koel te houden en de voeten warm, zoals mijn klastitularis adviseerde in de middelbare school voor het examen begon? Om te leren omgaan met stress en tegenslagen zonder hun verstand te verliezen? Om te praten in plaats van te slaan als het hen niet aanstaat? Om op een rustige en volwassen manier een oplossing te zoeken voor eventuele problemen of conflicten? Inderdaad, hier is het symbool van de liggende acht uit de lessen wiskunde van toepassing. Wij nemen onze rol als ouder op, maar passen hem zelf hoe langer hoe minder toe. Neem nu bijvoorbeeld de echtscheiding, waar de rede de plak zou moeten zwaaien volgens een veelgehoorde uitspraak, zeker als er kinderen in het spel zijn. Sinds de wet op de schuldloze scheiding van 27 april 2007 daalt het aantal echtscheidingen op basis van onderlinge toestemming ten voordele van die op basis van duurzame ontwrichting. Verstand wordt dan ondergeschikt gemaakt aan afstand: eerst die ballast uit mijn buurt vooraleer er kan gepraat worden. Voor uit elkaar vallende gezinnen met kinderen is dat geen goede zaak. De kans blijft immers groot dat het gevecht over verblijfsperiodes, onderhoudsgeld en verdeling van goederen gewoon blijft sluimeren na de feiten. Duidelijke stellingen, een heldere redenering en een ondubbelzinnige uitkomst geven niet alleen in wiskunde de beste resultaten, maar maken ouders ook geloofwaardiger naar hun kinderen toe.
2.
1.
Hoe vaak zeggen we aan onze kinderen zich niet te laten leiden als kippen zonder kop, om eerst na te denken en dan pas te handelen? Om het hoofd koel te houden en de voeten warm, zoals mijn klastitularis adviseerde in de middelbare school voor het examen begon? Om te leren omgaan met stress en tegenslagen zonder hun verstand te verliezen? Om te praten in plaats van te slaan als het hen niet aanstaat? Om op een rustige en volwassen manier een oplossing te zoeken voor eventuele problemen of conflicten? Inderdaad, hier is het symbool van de liggende acht uit de lessen wiskunde van toepassing. Wij nemen onze rol als ouder op, maar passen hem zelf hoe langer hoe minder toe. Neem nu bijvoorbeeld de echtscheiding, waar de rede de plak zou moeten zwaaien volgens een veelgehoorde uitspraak, zeker als er kinderen in het spel zijn. Sinds de wet op de schuldloze scheiding van 27 april 2007 daalt het aantal echtscheidingen op basis van onderlinge toestemming ten voordele van die op basis van duurzame ontwrichting. Verstand wordt dan ondergeschikt gemaakt aan afstand: eerst die ballast uit mijn buurt vooraleer er kan gepraat worden. Voor uit elkaar vallende gezinnen met kinderen is dat geen goede zaak. De kans blijft immers groot dat het gevecht over verblijfsperiodes, onderhoudsgeld en verdeling van goederen gewoon blijft sluimeren na de feiten. Duidelijke stellingen, een heldere redenering en een ondubbelzinnige uitkomst geven niet alleen in wiskunde de beste resultaten, maar maken ouders ook geloofwaardiger naar hun kinderen toe.
2.
Exact twaalf jaar na Hugo Claus krijgt Dimitri Verhulst de Librisprijs voor zijn Godverdomse dagen en vangt daarmee een bedrag van 52500 euro, iets wat de Staatsprijs doet verbleken en het gelijk van Jeroen Brouwers bevestigt. Toch wel veel geld voor een boekje dat gratis bij een tijdschrift werd weggegeven. Koetsier Herfst van Charlotte Mutsaers, een andere genomineerde die getipt was als grote kanshebber, heb ik twee weken geleden voor zeven euro bij De Slegte gekocht: toch wel weinig geld voor een net-niet-prijsbeest, alhoewel... De winnaar hebben we voor niks in huis gehaald.
De wereld opent zich
Zondag 10 mei 2009
Het hele dorp is dit weekend uit zijn gewone doen. Omwille van het festival Mano Mundo worden straten afgesloten, parkeerterreinen en campings ingericht. Dagelijks begeven zich enkele tienduizenden mensen naar het festivalterrein om er te dansen op wereldmuziek, om er te eten, te drinken en te feesten. Dat is ook Alexander en Max niet ontgaan, en nu druk ik me nog zacht uit. Ze voelen zich danig in hun element met hun festival om de hoek. In de tuin van hun mama kamperen vrienden en vriendinnen, maar vooral vriendinnen, zo kan ik tenminste opmaken uit de spaarzame mededelingen van mijn zoon. Er wordt afgesproken dat het een lieve lust is; de afspraken met hun vader staan qua prioriteit onderaan de ladder - hoor ik mezelf weer klagen? :-) Ik druk vooral mijn dochter op het hart 's avonds op tijd thuis te komen en vraag haar broer een oogje in het zeil te houden. Gsm bij? Met opgeladen batterij? Zakcent niet vergeten? Max, denk aan het uur! Alexander, pas op je zus! Ik kom straks even langs; we spreken af aan het hoofdpodium. En weg zijn ze, opgelost in de massa van festivalgangers. Amuseer jullie (ik betrap er mij tot mijn schaamte op deze totaal overbodige gemeenplaats tegenwoordig ook uit te spreken)!
's Avonds lig ik hen gapend in de sofa op te wachten. Alexander heeft beloofd zijn zus tot thuis te brengen, waarna hij met een overdadige energie de nachtelijke ontspanningssessie zal aanvatten. Ik hoor de sleutel in het slot, een half uur later dan verwacht en overeengekomen. Ik bereid me dus voor op een korte en duidelijke preek, waarin de lemma's verantwoordelijkheid en vertrouwen centraal staan. Gedempte stemmen in de gang, maar ze lijken niet gehaast om de woonkamer binnen te komen. Geïrriteerd hijs ik mezelf overeind. Ze moeten niet blijven lanterfanten. Tenslotte zijn ze al veel te laat. Als ik in de gang kom, zie ik niet Alexander, maar een andere opgeschoten kerel gevaarlijk dicht bij Max in het deurgat staan. Geschrokken stoppen ze met kussen.
Voor mijn dochter heeft zich een wereld geopend die zich nooit meer laat sluiten.
Maar zoals ik al zei: het hele dorp is dit weekend uit zijn gewone doen.
Met haar kop tegen de muur
Zaterdag 9 mei 2009
Zeven tapkasten staan er, zeven, verspreid over de Grote Markt in Antwerpen. Ze tappen er gratis bier voor alle aanwezigen die vandaag willen delen in het huwelijksgeluk van zanger Helmut Lotti (voor de derde maal, maar we gebruiken gemakshalve die uitspraak van het scheepsrecht als boutade) en journaliste Jelle Van Riet. Laatstgenoemde is zot van geluk en van haar lief. Dat schreeuwt ze uit in haar wekelijkse krantencolumn, die eigenlijk telkens een betaalde samenvatting is van de dagdagelijkse omgang tussen de twee tortelduiven. Buiten het feit dat ik daar weinig of geen boodschap aan heb, laat ik de schrijfster haar geluk en de manier om die te uiten: ik ben niet verplicht haar 'Mijn Intieme Dagboekfragmenten' te lezen. Toch heb ik het vandaag gedaan, met steeds meer opgetrokken wenkbrauwen. Spontaan welde één advies in mij op: dimmen! (Maar wees gerust, ik spreek het niet uit, ik hou mijn mond). Ik citeer:"... Ik glunder, loop brooddronken (= uitgelaten, overmoedig, hw) door de dag en weet dat vandaag speciaal voor mij het licht schijnt, want ik hou van hem. Ik herhaal: ik hou van hem. Hij is de mooiste, de liefste, de zoetste. Hij is mijn uitverkorene, mijn engel, mijn prins, practically perfect in every way.... Ik ga niet scheiden, van-z'n-lang-zal-ze-leven-niet!"
Mijn zoon en dochter zijn respectievelijk zeventien en dertien jaar oud. Ze hebben beiden hun eerste verliefdheden en hun eerste liefjes achter de rug. Soms ging dat gepaard met veel verdriet en tristesse. Daar moet ik als vader niet actief in tussenkomen. Dat is het leven. En leven is leren. Ook door af en toe eens hard met de kop tegen de muur te lopen. Het bovenstaande citaat komt echter van een volwassen, hoogopgeleide vrouw. Prachtig toch, dat er op dat allesoverheersende gevoel geen leeftijd of diploma kleeft! Ik gun het haar eeuwigdurend en hoop dat ze de muur nooit tegenkomt!
Toch ben ik opgelucht dat ze geen bakvisvriendin van Max is. Ze zouden elkaar zo zot als een achterdeur maken.
Groene vingers
Vrijdag 8 mei 2009
Ik ga het niet hebben over de modellenzoektocht van Dove, de cosmeticagigant die zes dames ouder dan vijfenveertig met veel uitstraling zal selecteren voor een fotosessie. Zij moeten het product Pro-Age promoten in een typische Dove-campagne die weinig om het lijf heeft en toch alles verhult. Waarom zouden die dames veel behoefte hebben aan die smeermiddelen als ze toch al veel uitstraling hebben? Maar zoals gezegd, daar heb ik het niet over.
Ik wil ook niet dieper ingaan op een persoonlijk gesprek met een eenenzestigjarige vriendin, die mijn kijk op en mijn mening over ouder worden op een zeer eerlijke manier in een ander perspectief geplaatst heeft, waarvoor dank.
Soms moet de aandacht van het moment gaan naar de kleine en eenvoudige dingen: de tijm bijvoorbeeld, die ik vandaag in een met potgrond aangevulde stolp heb geplant. Nu rust de stolp op een kunstige, roestijzeren standaard, die naast mijn nukkige engel staat. Af en toe steek ik mijn neus in de plantjes, die heerlijk fris naar citronella ruiken. Zo breng ik de tuin een beetje binnen. Volgende week maandag beginnen immers de bouwwerken naast mijn huis, waar een splinternieuwe woning met drie appartementen wordt opgetrokken. Een deel van mijn karakteristieke tuinmuur zal bij de voorbereidingen sneuvelen, zodat het intieme karakter tijdelijk weg zal zijn en ook een deel van de aanplanting er zal moeten aan geloven. Mijn tuin is dus tijdelijk geen plaats meer van rust; daar heb ik een klein stukje van naar de woonkamer verhuisd.
Jaloers?
Woensdag 6 mei 2009
Formidabel toch hoe onbezorgd en een tikkeltje overmoedig zelfs zeventienjarigen door het leven racen. Soms heb ik het vermoeden dat oudere mensen tegen hen zeuren omdat ze jaloers zijn op die onbezonnen en noncomformistische stijl. Mijn zoon heeft dat vermoeden niet, hij is ervan overtuigd.
Over uilen en eksters
Dinsdagnacht 5 mei 2009
Over Gouden Uilen valt niet veel te vertellen, behalve dat er een grote geldprijs mee gemoeid is en dat die jaarlijks naar een boek gaat dat (per categorie) door (telkens) vijf mensen als het beste beschouwd wordt. In de kranten en tijdschriften van deze week zullen journalisten daar zeker meer over te zeggen hebben.
Heel wat interessanter is de ekster die meerdere keren per dag in mijn tuin rondtrippelt en -fladdert. Hij vliegt niet langer op wanneer hij beweging ziet aan het raam; zelfs als ik de tuindeur open zet hij tegenwoordig onverstoorbaar zijn activiteiten verder. We worden elkaar gewoon, in zoverre zelfs dat hij zich al tweemaal op de vensterbank van de woonkamer genesteld heeft en met zijn snavel brutaal tegen het raam begint te tikken. Een tikkeltje overdreven, ik beken, maar ik heb daardoor het gevoel meer in harmonie met de natuur te leven, een zwaar geciviliseerde en fel afgebleekte Tarzan with his apes dus. De oerkreten laat ik achterwege: de dieren komen vanzelf af, als in de verhaaltjes over Franciscus. Tot mijn vriend W., die echt van alle markten thuis is, mij een verklaring geeft voor het gedrag van de ekster: de trillingen die hij met zijn getik veroorzaakt, jagen de kevertjes en andere insecten uit de kieren en spleten tussen het houtwerk. Hij trommelt gewoon zijn maaltijd bij elkaar. Zo, dat raadsel is alweer ontsluierd, terwijl dat van de Gouden Uil gaat weerkeren, elk jaar opnieuw. De mensensoort moet iets doen om de spanning er wat in te houden.
In de arena met turtelduifjes
Maandag 4 mei 2009
De olievlek breidt zich uit: het is nog niet genoeg dat twee federale ministers vechtend over straat rollen of er probeert er wel eentje met gelijk welke flutreden wat omstaanders mee te krijgen. Ziedaar de korte inhoud van de open brief die Annemie Turtelboom vandaag in een krant publiceert. De echte aanleiding voor dit schrijven: de verontwaardiging dat twee kijvende wijven niet tot een concrete oplossing over het asielbeleid kunnen komen en mekaar blijven jennen en sarren zoals kijvende wijven dat gewoonlijk doen.
Inderdaad, de nagel op de kop. En de verontwaardiging is geheel voor haar rekening. Waarom de minister van Migratie en Asielbeleid er om onduidelijke redenen (weeral) kalende mannen bijsleurt, is mij (weeral) een raadsel en even ongerijmd-seksistisch als wat doorgaans door vrouwonvriendelijke mannen uitgesproken wordt. Dit gehakketak en gesol met mensen duurt al veel te lang. De asielprocedure vergelijken met de stookoliepremie gaat vanzelfsprekend op, maar niet zoals Turtelboom ze formuleert. De snelheid waarmee laatstgenoemde premie ingevoerd en afgeschaft is, staat in schril contrast met het getalm met betrekking tot duizenden vluchtelingen, mensen die dikwijls vanuit een schrijnende situatie in een andere mensonterende mallemolen terechtkomen. In deze context is vooral de daadkracht en de snelheid van de bevoegde ministers van tel. Als iemand aan het verdrinken is, beleggen de verschillende hulpdiensten op de oever eerst geen vergadering om hun strategie te bepalen. Ze duiken (hopelijk) onmiddellijk het water in.
Beste Mie Van der Auwera, dit is hot! Breng de twee ministers samen in Flair en dwing ze tot een oplossing! Zonder dank voor de suggestie.
Seizoenstip
Maandag (ochtendgedachte voor vanavond) 4 mei 2009
Gekocht op de weekendmarkt: 500 g verse asperges (2 €). Schil ze met een dunschiller en kook ze ongeveer twintig minuten in licht gezouten water, waarna je ze laat uitlekken. Wikkel ze vervolgens één na één in een sneetje gerookte zalm (3,5 € voor 200 g) of chamon serrano (5,5 € voor 200 g), leg ze in een lichtjes geboterde (met de BMI of overdadig geboterde zonder de BMI in het achterhoofd) ovenschaal en zet die enkele minuten in een voorverwarmde (180 °) oven. Werk af met kruimels hardgekookt ei.
Met een kleine inspanning en voor 5,5 (met zalm), respectievelijk 7,5 € (met Iberische ham) kan het leven soms verrassend smakelijk zijn (en de maag stevig gevuld).
Themadagen
Zondag 3 mei 2009
Lachen maakt gezonder, zo is wetenschappelijk bewezen. Vandaag is het de internationale dag van de lach. Op verschillende plaatsen in België komen lachclubs bij mekaar om dat te vieren en de lach te promoten, o.a. op het werk, waar volgens een enquête veel te weinig gelachen wordt, al zal daar in de meeste bedrijven tegenwoordig weinig reden toe zijn.
Alexander heeft gisteren deelgenomen aan de lokale zatte zaterdag, aldus zijn bezorgde moeder aan de telefoon. De weg naar de volwassenheid is soms slecht geplaveid; regelmatig struikelt men over zijn eigen ingesteldheid en goede voornemens. Benieuwd of hij vandaag zal deelnemen aan de meer stichtende lachactiviteit met een bovenlokaal karakter. Zeer binnenkort zal er in elk geval een familiale dag van overleg en afspraken komen; dat werd alvast besloten tijdens het telefonisch onderhoud. Het aantal deelnemers blijft beperkt.
Aardse engelen
Zaterdag 2 mei 2009
Vandaag impulsief een uit de kluiten gewassen, loodzware engel in beton gekocht tijdens een bezoekje aan een brocanteriezaak. Gewoon omdat ik hem mooi vind: hij lacht niet, maar kijkt een tikje verongelijkt, alsof hij verloren is bij het spel. Alles zit erop en eraan, vleugels en een duidelijk piemeltje, wat hem minder geslachtsloos en dus minder engel maakt. Volgens de verkoper is hij geschikt voor binnen en buiten, ongeacht het weer, en voorkomt zijn gewicht wegwaaien en wegvliegen (haha). 'Hem nooit bij de vleugels optillen,' zo waarschuwde hij mij nog. 'Hij zou het niet verdragen'. De achilleshiel van een engel zit dus aan zijn vleugelbasis.
In één adem wil ik nog een respectvolle buiging maken voor Robert Dawkins, de Britse wetenschapper die men aan de Universiteit van Antwerpen afgelopen woensdag geëerd heeft met een eredoctoraat. Deze vooraanstaande atheïst houdt vol zich constant af te vragen welke wetenschappelijkheid er is aan stellingen die vanuit een geloof het bestaan van een opperwezen en alles wat er rond hangt proberen te bewijzen. Als overtuigde aardse engel en in zijn functie van genexpert heeft hij mijn uitgesproken bewondering. Ik merk bij hem geen zwakke vleugelbasis.
Muziek voor het volk
Vrijdag 1 mei 2009
De Dag van de Arbeid begint goed: het is twee uur 's nachts en ik ben nog niet zo lang thuis van een avondje uit met mijn dochter (en haar vriendin). Ik weet het, onverantwoord laat, maar pedagogisch te verdedigen, uitzonderlijk en uitermate bevorderlijk voor onze al optimale verstandhouding. Naar de opening van de nagelnieuwe Antwerpse concertzaal Zappa geweest, met optredens van The Galacticos (die ik tot grote hilariteit van de twee bakvissen Los Galacticos noemde, omdat ik ze verwarde met Los Campesiños, waar ze qua stijl nauw bij aanleunen; mijn dochter verrast door achter haar rug hun cd te kopen aan een tafeltje in de inkomhal en daarna de zanger van de groep tegengekomen in de toiletten, waar hij naast mij stond te plassen), Jasper Erkens (de Milow van de bakvissen) en Freaky Age (tijdens hun optreden liet ik ritmisch mijn rechtervoet meebewegen, wat betekende dat ik aan het dansen was, dus het concert is meer dan goedgekeurd; Max' avond kon trouwens niet meer stuk toen ze het plectrum van gitarist Mathias wist te bemachtigen).
En vandaag ga ik De Internationale zingen. Uit volle borst. Tot ik geen stem meer heb.
Meer Flair dan Kinsey
Donderdag 30 april 2009
We mogen niet te vlug conclusies trekken, maar toch... Het Oppervlijtig Liesje van de Flair brengt zelf aan dat ze negen van de tien eigenlijk een Hot Marijke is, die onomwonden zegt dat ze meer sex wil en dat die bovendien van betere kwaliteit moet zijn. Dat bewijst de laatste grote Flair-enquête immers zwart op wit: 60 % van de lezeressen wil meer en 75 % wil beter. Ok, nu we toch met de harde cijfers bezig zijn: een kwart van de bevraagden vindt alles rond sex overroepen, maar eveneens een kwart (waarschijnlijk een ander kwart, of misschien niet, daar geven de onderzoeksters geen uitsluitsel over) wil het wel eens met twee partners tegelijk doen. Klap op de vuurpijl: anale copulatie is voor 50 % van die jonge vrouwen geen theoretisch gegeven. Daar kijkt Mie Van der Auwera echter niet meer van op . Het grote percentage dat onveilige sex heeft, dat is iets wat haar terecht en écht verontrust. Lezeressen worden bedrogen (de helft), maar rijden op hun beurt met de regelmaat van de klok ook een scheve schaats (één op drie). Nu weten we tenminste hoe het ongeveer zit met het percentage kinderen, wiens natuurlijke verwekker niet hun wettelijke vader is. Sinds het beruchte Kinsey-rapport uit de jaren vijftig niet meer zo sprakeloos geweest.
Wat hebben vrouwen (en mannen) aan die diarree van prutsenquêtes die, wars van enige wetenschappelijke ambitie of onderbouwde stelling, de vrouw/man in de straat met een amalgaam aan schokkende, maar op drijfzand gestoelde conclusies confronteert? U verwacht natuurlijk een antwoord dat in de lijn ligt van het absolute niets, maar dat is dan weer té absoluut. Neen, er is wel degelijk iets goeds over te zeggen. Het leest namelijk lekker vlot weg. En dat is toch al heel wat, niet, in deze onzekere tijden?
Of dat alles bijdraagt tot de verdere ontvoogding van de vrouwen? Van enkelen wel, ja, die bij de Flair werken en er goed geld mee verdienen. Diezelfde geëmancipeerde journalistes zouden ook het verhaal kunnen brengen van de strijd tussen twee sterke en ontvoogde vrouwen, Annemie Turtelboom en Marie Arena, die al sinds het aantreden van de federale regering in een moddercatch verwikkeld zijn, met als inzet het lot van duizenden niet-ontvoogde en onderdrukte asielzoekers. Maar dat leest iets minder vlot weg natuurlijk. Mensen, zelfs vrouwen, willen bedrogen worden. Ook door hun eigen soort.
Vlijtige Liesjes
Woensdag 29 april 2009
Wat ben ik gisteren weer druk in de weer geweest! Mensen ontmoeten, afspraken maken... Het lijkt wel alsof iedereen in mijn omgeving, ikzelf incluis, met heel belangrijke dingen bezig is. De avond heb ik afgesloten met een deelname aan het auteurscafé in boekhandel De Zondvloed in Mechelen. Ditmaal ging het over auteurslezingen, een thema waar ik wel wat meer info over wou. De directeurs van het Vlaams Fonds der Letteren en van Stichting Lezen waren aanwezig, dus het onderwerp was belangwekkend genoeg. Waarom deden de eveneens aanwezige medewerksters van deze organisaties mij ongewild denken aan het door Brouwers zo plastisch beschreven Vlijtig Liesje uit zijn polemisch geschrift Sisyphus' bakens? Omdat zij het waarschijnlijk hadden over het verantwoorden van publieke middelen, over regelgeving met betrekking tot ondersteuning en over het tijdig invullen van aanvragen en documenten. Ik werd pas echt nieuwsgierig toen zij neuzelden over de voorwaarden die door de betreffende auteur moesten worden voldaan om toegelaten te worden tot de lijst van gesubsidieerde gelukkigen. Een aspect trof me uitermate: het werk van de schrijver diende te beantwoorden aan welgestelde inhoudelijke kwalitatieve criteria, beoordeeld door een team van acht specialisten (mét ervaring, comfirmeerde het Liesje, dat gezien haar leeftijd nauwelijks enige jaren beroepservaring kon hebben opgedaan en de literaire periode voor Dimitri Verhulst kende vanuit haar vuistdikke cursussen). Inhoudelijke kwalitatieve criteria dus. Mijn voordrachten bevonden zich tot nu toe in een anarchistisch niemandsland, waar de hoogte van de vergoeding afhing van wat de organisator er aan kon en wilde geven. Deze structuur wou ik opgeven, niet voor de aanlokkelijke overheidssteun, maar vooral omdat ik wilde weten of mijn pennenvruchten voldeden aan die welgestelde inhoudelijke kwalitatieve criteria. Een (1) aanwezige jeugdschrijver had bot gevangen, zo kwamen we bijna toevallig te weten, en ook het raspaard Didi de Paris, toch al vele jaren routineus meedraaiend in het voordrachtencircuit, maakte onder zware druk van de auteurslobby het voorwerp uit van een gentlemen's agreement. Dat dwingt een mens die schrijft toch tot een dergelijke aanvraag, niet? Gewoon om te weten hoe hoog hij al staat op de literaire ladder... Wordt vervolgd!
Nee, mijn beste Mie Van der Auwera - voor de enkelen die het niet weten het Oppervlijtig Liesje van een vrouwen- of een unisexmagazine, ik wil het kwijt zijn sinds ik in contact kwam met http://www.1ouder.be/ -, ik heb je allernieuwste en baanbrekende enquête in de Flair van deze week zeker niet over het hoofd gezien! Van zodra ik terug op adem ben gekomen, zal ik niet nalaten enige constructieve commentaar te geven over opzet en uitwerking!
Abonneren op:
Posts (Atom)
