Tijdens de afgelopen overzonnige dagen blijven alleen doorgedreven Facebookfanatici voor hun computer zitten, alsof dat instrument het enige venster op de wereld is. Ik niet dus. Eergisteren was ik op de officiële feestmaandag uitgenodigd in een prachtig aangelegde, romantische rozentuin aan de Dijle om een lezing te geven uit en over Alleenvader voor een select publiek van gecultiveerde en cultuurminnende dames. Tot mijn grote tevredenheid reageerden ze allen danig enthousiast op het door mij gebrachte. Een aanwezige zaakvoerster van een schitterende literaire boekhandel bleek bereid om mijn werk via haar zaak verder te promoten. Iemand polste mij of ik dit optreden wou overdoen in Antwerpen voor een vijftigkoppig vrouwelijk gezelschap. Mijn roman kan met zijn frisheid meer dan een jaar na zijn verschijnen langsom meer mensen beroeren. Ik werd overmand door een weldadige tevredenheid, terwijl ik onwillekeurig moest terugdenken aan de commentaar die op mijn diploma "Ik kan lezen" van het eerste leerjaar lagere school stond: traag maar zeker!
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten