Een versnelling hoger

Zaterdag 31 januari 2009

Gisteren kreeg ik (ongevraagd overigens) een uitnodiging van Upgrading vzw - Vorming en Consult in mijn mailbox, om een vierdaagse workshop met als thema "Vrouwen en management" te volgen. Alhoewel ik niet onmiddellijk tot de doelgroep behoor, besluit ik er vandaag toch enige aandacht aan te besteden. En wat lees ik in de wervende inleiding?

"Als vrouw in een leidinggevende functie sta je vaak onder druk. Je wil een goede leidinggevende zijn en aandacht geven aan al je medewerkers.Er wordt zoveel van je verwacht dat er nauwelijks tijd over blijft voor zelfreflectie. Het evenwicht privé-professioneel is broos.Tijdens deze vierdaagse workshop leer je op een ontspannen wijze intensief aan zelfreflectie doen. Je leert coachingsmethodieken aan en staat stil bij de keuzes die je maakt, zowel privé als professioneel.Wil je een concrete “met-de-voeten-op-de-grond”-aanpak? Dan is dit wellicht iets voor jou."

Als er geen virussen zouden bestaan, zijn dergelijke teksten een aanleiding voor platte diarree. Gelden die gemeenplaatsen ook niet voor mannen in een dergelijke situatie? Of gaan de initiatiefnemers er automatisch van uit dat die stoere mannelijke managers geen last hebben of zullen krijgen van tijdsdruk, verdeling werk-gezin en twijfels bij beslissingen inzake strategie en personeel? Zou het kot weer niet te klein zijn indien deze cursus enkel zou aangeboden worden aan mannen in leidinggevende functies? Vandaag de dag is er een duidelijke trend die er in bestaat niet enkel de eeuwenlange mannelijke hegemonie om te buigen naar gelijkwaardigheid, maar hen ook nog wat te jennen en uit te dagen met discriminerende activiteiten en stellingen. En wat doen de mannen? Juist, ze leggen er zich bij neer. Uit een zeker schuldgevoel waarschijnlijk, omdat de vrouwen zolang op zo'n scabreuze manier werden behandeld. Correct is het echter niet, net zomin als http://www.1ouder.be/, de website van Flair die eigenlijk http://www.1moeder.be/ moet worden genoemd.

Sommigen zullen de hele context proberen te vergoelijken en het vormingsinitiatief verdedigen: "Jaja, je hebt ten dele gelijk, het gaat hier over technieken en methodieken die ook opgaan voor het andere geslacht. Maar je moet rekening houden met nog andere zaken die hun invloed hebben, zoals... de sfeer..."

De sfeer dus. Vrouwen en mannen leven wel door elkaar en met elkaar op dezelfde planeet en zijn genoodzaakt er in één en dezelfde sfeer iets van te maken. Zo'n cursus is heel wat anders dan bijvoorbeeld de puur praktische opdeling van toiletten in een mannen- en vrouwencompartiment, tenzij er een meerderheid van vrouwen is die de plastuit plots een allerhandigst instrument gaan vinden...

Dat bedoel ik nu net!

Vrijdag 30 januari 2009

Ik doe het niet veel, me mengen in gesprekken over allerhande huishoudelijke taken. Erover praten is dikwijls nog vervelender dan ze uitvoeren. Maar enkele dagen geleden heb ik me tijdens een receptie in het toevallige gezelschap van enkele vrouwen nog eens volledig laten gaan. Emmeren over het nut van voor- en kookwas, over het belang van de selectie van het textiel volgens kleur en stof, over het reinigen van ramen zonder strepen, over dweilen met of zonder zeepsop en over de onvermijdelijke slordigheid van de kinderen en het extra werk in dat verband, alles kwam er in één vloeiende woordenbrij uit, zoals dat gewoonlijk gaat bij dergelijke onderwerpen die men denkt volledig te beheersen. De dames evolueerden van gesprekspartners naar toehoorders, zonder dat ik er trouwens zelf erg in had. Toen er eindelijk een korte pauze viel, zei de vrouw rechts van mij, terwijl haar gezicht oprechte verwondering uitdrukte: "Hoe? Werkt u dan niet?"

Deze korte vraag maakt volgens mij één en ander duidelijk wat betreft haar ideeëngoed terzake. Een: de dame in kwestie vindt het verrichten van huishoudelijke taken absoluut geen werk, want ze suggereert dat ik me met niets in die zin bezighoud. Twee: ze veronderstelt dat een man wel wat anders doet en op zijn minst een betaalde job buitenshuis heeft, wat indruist tegen elk gangbaar beleid in verband met de gelijkschakeling van man en vrouw.

Drie: indien een vrouw deze huishoudelijke monoloog had gehouden en niet ik, was de vraag waarschijnlijk geweest: "Hoe? Hebt u dan geen poetsvrouw?" Los van het feit dat ik over het laatste geen absolute zekerheid heb: er is nog een lange weg af te leggen, zeker bij deze dames.

Productiecontrole

Dinsdag 27 januari 2009

Deze ochtend ben ik in Lier naar een schoolvoorstelling van mijn theaterstuk GHB gaan kijken, dat ik ondertussen al weer vier jaar geleden geschreven heb. De tweehonderd zitjes waren gevuld met evenveel zestienjarigen uit het technisch en het beroepsonderwijs, dus de sfeer zat er van bij het begin (om 9.30 uur!) goed in. De zware beat die de openingsscène voorafgaat deed daar nog een schepje bovenop.

Bert Coosemans en Noémi Schlosser raasden als een sneltrein over het podium; ze kregen de zaal volledig mee. Dat lag niet enkel aan sommige tekstfragmenten - die tot mijn voldoening nog steeds de beoogde reacties uitlokken -, maar ook aan de manier waarop de acteurs telkens snedig inspeelden op hun publiek, zodat de jongeren zich echt betrokken voelden. Chapeau! (En ook een beetje trots natuurlijk, én zin om opnieuw wat toneelteksten te schrijven...)

Hopelijk worden die leerlingen niet gedwongen om er een bespreking of een andere schooltaak over te maken, zodat hun positieve ervaring met theater wat blijft hangen...

Carrefour heeft gekozen

Maandag 26 januari 2009

Carrefour heeft gekozen, maar niet voor mij en ook niet voor alle andere mannen en vaders. Vadaag kondigt de supermarktketen dat in een paginagrote advertentie aan, met als titel: "Het wordt tijd dat de klant opnieuw koning wordt." In de betreffende tekst worden de talenten van de vrouwelijke klant opgesomd én de inspanningen die Carrefour zich getroost om aan haar bekommernissen en grillen tegemoet te komen. Over de winkelende man wordt met geen woord gerept. Wat leren we hieruit? Ten eerste dat Carrefour weinig respect heeft voor de vrouwen: ze worden weeral afgeschilderd als de wezens die traditioneel moeten opdraaien voor deze huishoudelijke klus en benoemd als consumenten, wezens wiens hoogste goed het is - weliswaar op een verstandige manier - geld uit te geven om aan hun koopzucht te voldoen. Ten tweede negeert de betreffende supermarkt straal dat tienduizenden alleenstaande mannen en vaders er elke dag ook voor moeten zorgen dat er eten op tafel komt. Besluit: Carrefour mikt op het klassieke, traditionele gezin, waarin de moeder in de keuken staat en de vader de kost verdient. Statistisch gezien wordt deze manier van samenleven hoe langer hoe minder de norm. Ik voel me dus niet aangegesproken door Carrefour. Men heeft hier duidelijk gekozen om andere klanten koning te maken.

De definitie van huishoudelijke taken

Zondag 25 januari 2009

Heeeeelp, de vrachtwagen komt twee uur vroeger!

Met deze niet mis te verstane boodschap als tekstbericht op mijn gsm werd ik gisterochtend gedwongen mijn snoezeltijd tussen wakker en actief worden te beperken tot het absolute minimum. Een klein half uur nadat ik uit bed gestapt was stond ik voor de deur van een vriendin, een alleenstaande moeder met twee prille tienerkinderen die zich doorgaans uitstekend weet te redden. Vandaag verhuisden ze echter van een appartement naar een echt huis met een grote tuin en dat brengt meer spanningen met zich mee voor hen die er middenin zitten dan voor buitenstaanders. 'Ongelooflijk wat een mens bij elkaar krijgt' en 'Moet dat allemaal mee' zijn gewoonlijk vrijblijvende gemeenplaatsen die bij een verhuis horen, maar in dit geval waren ze echt van tel. Er waren opvallend veel grote kasten en kisten, bedden en andere ondefinieerbare, doch zonder uitzondering zware euh... elementen te verplaatsen. Gelukkig daagden er nog enkele vrienden en vriendinnen op. We werkten door, want de huur van een vrachtwagen mét chauffeur en ladderlift loopt elke dertig minuten extra aardig op. De mannen haalden zoveel als mogelijk de meubels verder uit elkaar, tilden de grootste en zwaarste stukken; de vrouwen hielden zich bezig met de inpak van kleiner/breekbaar materiaal, maakten proper waar nodig en zorgden voor drank en lekker belegde broodjes. Een klassieke rolverdeling dus, uit noodzaak: de boel ging op die manier het snelst vooruit. Onwillekeurig moest ik terugdenken aan al die trieste enquêtes over huishoudens waar de vrouw het leeuwendeel van de taken op zich blijkt te nemen, me afvragend op welke manier de vraagstelling was verlopen. Onder huishoudelijke taken verstaat men immers vooral het klassieke wassen en plassen, de strijk, het opruimen, kuisen en de zorg voor de kinderen. Minder denkt men dan aan (of vraagt men naar) het in elkaar steken en (ver)plaatsen van zwaarder meubilair, kleine elektriciteitsherstellingen of dakwerken, het boren van gaten of het dichtplamuren ervan... In een huis met karakter, zo is mijn ervaring, en met enkele kinderen onder één dak zijn deze activiteiten schering en inslag. Of vrouwen het nu graag horen of niet, gewoonlijk voeren de mannen (de echtgenoot, de opgetrommelde vriend, de toevallige passant) die klussen uit. Men kan deze bezigheden toch ook gemakkelijk onder de noemer huishouden plaatsen? Ik weet dat dit uitmondt in een oeverloze en dus weinig zinvolle discussie. Maar het voortdurende gehak op mannen en het mannelijk aandoende haantjesgedrag van de girlpower, die ingebakken zit bij een bepaalde groep vrouwen, komt me af en toe de strot uit.

Ik voel vandaag elk spiertje in mijn lichaam. Zou ik niet wat afgevallen zijn -dat is mijn vrouwelijk kantje-? (lacht)

Correctie

Vrijdag 23 januari 2009

Iets willen doen (zie gisteren) en dat enkel vertalen in het laten plaatsen van hoogisolerend glas is nogal magertjes, niet? Nee, mijn buikgevoel wakkert mijn zin om te schrijven aan, om maatjes opnieuw te ontmoeten, om grootse plannen te maken en die dan onmiddellijk uit te voeren... Eerst ga ik echter de afwas doen -nochtans hadden de kids dat beloofd!- en het huis min of meer op orde zetten na hun zevendaagse doortocht.

PS: Een onderbroek van Alexander gevonden op de studeertafel en -het lijkt wel een verhaaltje met veel te goedkope grappen, maar dit is onversneden realiteit- twee studieboeken plus een taak voor Latijn in de wasmand. U gelooft dit nooit!

(Re)Move your life!

Donderdag 22 januari 2009

Een gemiddeld mens denkt er nog niet aan, maar de lente is in aantocht. Nee, niet zoals Sinterklaas opduikt in oktober en eind november slaags raakt met de Kerstman... Er zijn immers voortekenen: de knoppen aan mijn seringenstruik bijvoorbeeld en een vaag buikgevoel, dat binnenkort onmiskenbaar zal uitgroeien tot een drang om iets te doen. In mijn geval is dat: het laten vervangen van mijn enkelvoudige ramen op de benedenverdieping door high-tech koudwerend en superisolerend glas. Te laat eigenlijk en dat moet ik afleren: op het moment dat de omstandigheden het vereisen denk ik aan een oplossing, maar de periode van uitvoering valt in een periode dat het niet echt meer nodig is: superisolerend glas nà de vorst en de vrieskou dus. Door het breekwerk aan de muren zal er opnieuw gepleisterd moeten worden; mijn plan bestaat erin om de hele woonkamer onder handen te laten nemen, zodat de muren er mooi egaal uitzien.

Dat lààt ik dus allemaal uitvoeren, maar is er eveneens een engagement om zelf de handen uit de mouwen te steken. De muren, binnendeuren en plinten kunnen best een frisse lik verf gebruiken. Een warm kleurtje kan een positieve invloed hebben op je stemming en gemoed, heb ik recent ergens nog gelezen. Daar wil ik best ook van genieten. De tegenzin om er binnen afzienbare tijd aan te beginnen is echter groot: schilderen in mijn eentje vind ik echt niet plezierig. Gelukkig hebben sommige mensen mij al spontaan laten weten dat zij het hanteren van verf en kwast een leuke bezigheid vinden. Hun uitspraak is niet in dovemansoren gevallen. Daar tegenover staat dat ik een kei ben in het verhuizen én in afbraakwerken. Daarvoor mogen vrienden die moedeloos worden bij de gedachte aan die inspanningen mij steeds contacteren. Blijkbaar is dat reeds geweten: zaterdag heb ik mijn tweede verhuis in evenveel maanden. Wolf (re)moves your life!

De standaard der dekentjes

Woensdag 21 januari 2009

Lang geleden, maar vanavond liggen we nog eens met zijn drieën naast elkaar onder het dekentje in onze monstersofa, terwijl we televisie kijken en beurtelings indommelen, volledig ontspannen door de huiselijke rust. Aanvankelijk voelen de voeten van Max als ijsklompen tegen mijn dijen, maar al vlug nemen ze mijn lichaamswarmte op. Alexander kan als naar gewoonte niet stil liggen - waarom? zal u zich waarschijnlijk afvragen, net als wij, maar een antwoord hebben wij er nog niet op gevonden en toch vragen we het hem telkens weer. Even traditioneel is de wrevel die ontstaat, omdat zoonlief met zijn gewroet het dekentje wegtrekt en de nestwarmte van de ander verstoort.

Hebben de fabrikanten van dekentjes echt niet door dat de standaardmaten niet voldoen om ons voldoende comfort te geven? Een verlenging en verbreding van circa twintig centimeter zou ons heel wat discussies besparen....

Triomferende Tweetermen

Dinsdag 20 januari 2009

Drieëntwintig en een half op dertig!! DRIE-EN-TWINTIG!!!! EN EEN HALF!!!! OP DERTIG!!!! Voor wiskunde!!!! "Knap!" heeft de lerares op Max' test geschreven. Ze is tot haar eigen verbazing de allerbeste van de klas. Onze doorgedreven oefensessies dit weekend hebben hun vruchten afgeworpen.

Max glundert zichtbaar en ik ben ook heel gelukkig. Op de tonen van MGMT's aanstekelijke Kids gaan we in de keuken volledig uit de bol en dansen (nuja) ons de ziel uit het lijf, terwijl de aardappelen en de bloemkool staan te stomen dat het een lieve lust is.

Goed, ik weet het, deze wiskundige strijd duurt nog een tijd. Pas in juni worden de prijzen uitgedeeld. Kunnen Max en ik dit resultaat niettegenstaande beschouwen als een hoopgevend signaal voor de toekomst? Die test, da's al een halve overwinning, toch?

De tweetermen, die kennen we dus. De rest zien we met iets meer vertrouwen tegemoet.

Foute leerstof

Maandag 19 januari 2009

Na een dag boordevol professionele vergaderingen en - gezien de economische situatie -diplomatisch gepalaver over broze samenwerkingsverbanden en vage plannen, krijg ik 's avonds van mijn dochter de kers op de taart: la négation, oefeningen ter voorbereiding op een lastige test Frans vrijdag. Zinnen met ne...rien, ne...jamais, ne...pas en ne...plus passeren in dichte drommen de revue. Waarom toch? Affirmation heb ik nu nodig, AFFIRMATION!!

Toegevoegde tweetermen

Zondag 18 januari 2009

Geen haar op mijn hoofd had er aan gedacht dat ik mij anno 2009 nog zou verdiepen in exacte wetenschappen en meer bepaald in wiskunde. En zie, soms kan een gegeven zo irreëel zijn dat het bewaarheid wordt. Samen met dochter Max ben ik mezelf al meer dan een halve dag aan het verdiepen in de wondere wereld van de getallenleer. Voor de jongste van ons tweeën is dat een noodzakelijke voorbereiding op haar test morgen. Ik beschouw het hele gedoe aanvankelijk als een echte beproeving; een uitblinker in het rationale denken ben ik nooit geweest. Maar eens ik de definities onder de knie heb, begin ik zelfs plezier te krijgen in de oefeningen, meer nog, ik begrijp tot mijn eigen verbazing de logica ervan en krijg inzicht in de verbanden. Vroeger kon ik daar alleen maar van dromen.

Om het gemakkelijker te maken voor het geheugen van Max, drillen we de definities en de rekenregels met behulp van ezelsbruggetjes. Voor de definitie van de toegevoegde tweetermen is dat het vredesteken en voor de verschillende rekenregels van de tweetermen is dat respectievelijk kwadraat-dubbelproduct-kwadraat-resultaat en kwadraat-kwadraat-verschil. Voor buitenstaanders kan dat misschien chinees lijken, maar voor mijn dochter is het zonneklaar en opent het deuren naar mooie resultaten.

'Jij lijkt net Piet Huysentruyt,' lacht ze, 'als hij wat hebben we geleerd vandaag? vraagt. Zoals jij telkens een vinger meer opsteekt bij elk begrip dat ik moet zeggen om mijn rekenregels te onthouden...' Als het zich op die manier verankert in haar geheugen, wil ik best Piet blijven spelen.

Al bij al zit hier nu een nieuwe expert in toegevoegde tweetermen en tegengestelde termen. Plots bedenk ik mij dat die wiskundige theorie veel weg heeft van relatieleer: toegevoegde tweetermen staat dan voor de gehuwden, tegengestelde termen voor de personen in scheiding. Daar houdt de vergelijking echter op. Immers, bij de toepassing ervan in de oefeningen blijft enkel het rigide wiskundige verband en de logica van Max' studieboek overeind. De praktijk van het dagelijkse leven vormt daarentegen een opeenstapeling van interpretaties en nieuwe mogelijkheden.

Voor de echt geïnteresseerden:

(a + b) (a - b)= a² - b² = het product van twee toegevoegde tweetermen

(a + b)² = a² + 2ab + b² = het kwadraat van een tweeterm

Verliefd

Zaterdag 17 januari 2009

In bepaalde verre streken bij vreemde volkeren hebben sommige vrouwen de gewoonte zich kaal te scheren als ze de wanhoop nabij zijn of overmand door groot verdriet.

'Ik ga dood,' zegt Max met enige dramatiek in haar stem. Ze zit als een zakje ellende in elkaar gedoken op een stoel.

'Overdrijf je niet een beetje?' vraag ik rustig.

Ze is dertien. Dan lijkt alles erger dan het is.

'Nee,' zegt ze bijna pathetisch, 'S. ziet me niet eens staan...' En dan, theatraal: 'Mijn leven is voorbij!'

'Zo vlug gaat dat niet,' antwoord ik sussend. 'Verliefd zijn is geen terminale ziekte. En het gevoel heeft toch ook een prettige kant, niet? Praat erover. Anders blijven die emoties tegen de binnenkant van jouw schedel knallen. Daar krijg je alleen maar hoofdpijn van.'

'Erover praten? Met wie?' schampert ze.

'Met...' begin ik.

'...jou zeker?' haalt ze uit. 'Weet jij wel wat dat is, verliefd zijn?! Ik wed dat jij dat nog nooit hebt meegemaakt! Anders zou jij zo niet reageren!!'

Ze veert recht en holt de kamer uit, de trappen op naar haar kamer. Er valt heel wat te verwerken.

Ik hoop dat ze zich niet kaal scheert.

Lang geleden

Donderdag 15 januari 2009

...dat ik dat gevoel nog had. Deze keer zal ik het blijven koesteren, zeker weten.

Waar zijn die mensen toch mee bezig?

Woensdag 14 januari 2009

Waarom moet ik telkens reageren op die prietpraat-enquêtes in kranten en tijdschriften over het huishoudelijk aandeel van iedereen en lijk ik daardoor extreem vrouwonvriendelijk (omdat ik het opneem voor de mannen), terwijl dat helemaal niet zo is? Omdat, zo luidt de voornaamste reden, al die recente bevragingen dezelfde ongenuanceerdheid aan de dag leggen wat de man betreft als voordien de botte argumentatie van de traditionele en lichtjes reactionaire mannen op de vrouwen in het algemeen.

De feiten op een rijtje: ziekenfonds Euromut en het weekblad Knack hebben een enquête gehouden bij 13000 (aanstaande of praktiserende) ouders over het gezin en de kinderwens. Onvermijdelijk werd er ook gepeild naar de taakverdeling binnen het gezin. En wat blijkt: bijna de helft van de vrouwen wil het grootste deel van het huishouden op zich nemen, gecombineerd met een minder veeleisende job dan de partner. Deze taakverdeling geniet slechts de voorkeur van één op drie bevraagde mannen. Zij pleiten eerder voor een gelijke verdeling van huishoudelijk werk en de stress van een job buitenshuis.

Wat is de reactie van genderspecialiste Marysa De Moor (UGent) - en ik citeer haar zoals ze in De Standaard van vandaag staat op pagina 11: "Vrouwen hebben een realistisch antwoord gegeven, mannen kiezen de optie die bij de goegemeente het best overkomt." Volgens de krant heeft ze daarmee de resultaten genuanceerd. Dat kan je wel zeggen, ja, en dat zonder enige wetenschappelijke schroom!

Met andere woorden: volgens mevrouw De Moor spreken de bevraagde vrouwen de waarheid, maar liegen de bevraagde mannen vanuit een duidelijk opportunisme. Gelardeerd met de grote titel (DS, p. 10 en 11), gespreid over twee pagina's "Huishouden voor mama, bevallingsverlof voor papa", is deze studie met dergelijke commentaar inderdaad de beste manier om beide geslachten nader tot elkaar te brengen op huishoudelijk gebied. En voor deze uitspraak verkeerd geïnterpreteerd wordt: hij is ironisch bedoeld.

Evident

Maandag 12 januari 2009

Als je budgettair de keuze zou hebben tussen de aankoop van een drumstel of van materiaal en van manuren voor het herschilderen van de traphal, welke beslissing zou je dan nemen? Max en Alexander kiezen resoluut voor het drumstel. Ik ook. In een aantal gevallen moet het buikgevoel primeren op de rede, of het hart op het verstand. En voor die enkele ogenblikken per dag die we in de traphal doorbrengen...

Zondag Gezonddag

Zondag 11 januari 2009

De dag ben ik begonnen met een verse appel-wortelsap. Daarna heb ik gerookte zalm met dille gegeten. Tenslotte heb ik voor mezelf een goed gekruide salade klaargemaakt met verse noordzeegarnalen, avocado's en kiwi's. Mijn lichaam is dus opnieuw verzadigd van de nodige vitamines en positieve vetten. Van de koolhydraten ben ik niet zeker, dus daar zwijg ik over. Na het verjaardagsfeestje van gisteravond en de veelvuldige en aangename contacten met de daar aanwezige flessen wijn, moet dat voedsel mijn lichaam terug in evenwicht brengen.

Ik heb zelfs er zelfs op de dansvloer gestaan, al was het alleen maar om te bewijzen dat ik totaal geen gevoel voor ritme heb. Vrouwen hebben daar een speciale neus voor, voor mannen die de dansvloer als een martelruimte beschouwen en de activiteit op zich als een doelloze inspanning. Naarmate de avond vordert zijn er steevast een aantal die ploseling aan de arm van zo'n ritmekluns gaan trekken om hem te dwingen zijn onkunde te tonen aan het volledige gezelschap.

Al die tegendraadse bewegingen zullen mijn botten geen goed gedaan hebben. In het vervolg beperk ik me tot slows, waarbij ik mijn aritmiek gemakkelijk kan verbergen. Maar ook in dat geval zal het initiatief niet van mij uitgaan. Er zal dus altijd wel aan mijn arm moeten worden getrokken wat het dansen betreft.

Overijverig

Zaterdagvoomiddag 10 januari 2009

De schrijnwerker belde deze ochtend ontieglijk vroeg aan om de binnenomlijsting van de buitendeur te plaatsen. Het is mijn eerste dag van de week dat de kinderen bij hun mama wonen, dus de routine om wakker te worden op een onredelijk uur zit er nog in. Ik heb Alexander en Max gisteren volgens traditie de opdracht gegeven al hun vuile kleren en hun beddengoed te verzamelen in het centrale punt: de grote rieten mand in de badkamer. Regelmatig laat deze wekelijkse verplichting nogal wat te wensen over: sokken, ondergoed en andere zwerfkleding vind ik dan zowat overal in het huis op de meest onmogelijke plaatsen terug. Deze keer hebben ze zich echter behoorlijk van hun taak gekweten. Papa kan tevreden zijn.

Tot ik de trommel van de machine vul met een eerste lading wasgoed - aan het volume in de mand te oordelen schat ik dat ik deze handeling nog driemaal zal moeten herhalen. Wie beschrijft mijn verbazing (en een kleine opkomende ergernis, die gelukkig snel verdwijnt en overgaat in een meewarig schuddebollen) als ik onder de eerste laag kleding een nog proper gestreken en opgevouwen broek ontdek in het gezelschap van een paar ongedragen en okselfrisse sokken. Het textiel ruikt nog opvallend naar de lentebloesems van de wasverzachter, dus het is duidelijk niet gedragen. Grondig onderzoek naar de oorzaak van deze vergissing ga ik niet voeren. In de harde schijf van het selectieve geheugen van opgroeiende kinderen is deze informatie al lang gewist. Ze hebben gewoon hun taak te grondig uitgevoerd. Zo simpel is dat.

Wat ik zou missen....

Zaterdagochtend 10 januari 2009

... als het in België echt zou winteren en de temperatuur nooit boven het vriespunt uit zou komen: lepeltje in bed. Een dubbele donsdeken kan daar niet tegenop. Maar het is al een eeuwigheid geleden dat men op de Schelde geschaatst heeft, niet?... Ja, toch?

De Positivo's

Woensdag 7 januari 2009

Vandaag in een spontane opwelling met de kinderen het spelletje alleen maar antwoorden met JA! gedaan. Heb er wel wat spijt van, want de gevolgen zijn niet te overzien. Vermits Alexander en Maxime gewoonlijk toch niet horen wat gevraagd wordt of simpelweg niet luisteren, hebben ze zich veel minder laten vangen dan ik.

De volgende weken zal hun aandeel in het huishouden dus tot het absolute minimum beperkt zijn. Een mens moet tegen zijn verlies kunnen als hij het spel meespeelt.

Sneeuwwit

Maandag 5 januari 2009

Wauw! Overal blancanieves rondom mij! Ik kan er niet meer naast kijken of het ontkennen! Het lijkt wel een sprookje!

Rustpunt

Zondagochtend 4 januari 2009, 7.30 uur

Wat is het onwezenlijk stil op dit uur, het lijkt wel of alle mensen op de laatste dag van de kerstvakantie besloten hebben dat het genoeg geweest is en gewoon in bed blijven liggen. Max slaapt nog. Alexander waarschijnlijk ook, op verplaatsing bij zijn liefje. Vermits ik vrees voor de overlevingskansen van mijn oleander met deze blijvende vrieskou, heb ik hem in zijn zware geëmailleerde tuinpot naar de wasplaats gesleept. Nu zit ik wat na te denken over het gekkenhuis van 2009 dat morgen in alle hevigheid zal losbarsten. En aan de hele fijne cesuren die er ongetwijfeld gaan zijn.

Ik besluit de schoolbel morgen nog niet te gebruiken.

Het moet niet altijd digitaal zijn

Zaterdag 3 januari 2009

Een activiteit waar ik me geweldig mee kan ontspannen is het snuisteren in allerlei brocante- en kringloopwinkeltjes. Op die manier heb ik de laatste jaren een verzameling van hebbedingetjes aangelegd, zaken die niet direct enige gebruikswaarde hebben, maar die voor mij een meerwaarde vormen in mijn leefomgeving. Vanaf vandaag heb ik echter een hebbeding mét gebruikswaarde in mijn bezit: een oude schoolbel met een houten handgreep. In de lagere school klepperde zuster Gustava met zo'n instrument dat het een lieve lust was; het gedingeling ging door merg en been. Buiten in enkele plattelandsdorpen waar de tijd verstild is, wordt dat systeem om het einde van de speeltijd aan te duiden al lang niet meer gebruikt.

Mijn bel krijgt echter een actief tweede leven. Ik brul me immers zowat dagelijks schor onderaan de trap om Max en Alexander naar beneden te krijgen, omdat ofwel ze naar school moeten ofwel hun warme maaltijd op tafel staat te dampen. Nergens ter wereld komt er zo weinig reactie op zoveel geroep. Een mens zou er op de duur wanhopig van worden, moest er geen oplossing bestaan in de vorm van het dwingende gebeier van een schoolbel.

En ik heb er zo eentje in mijn bezit. Klaar voor nuttig gebruik.