"Ik heb vannacht de liefde uitgevonden" (Paul Snoek, 1973)

Dinsdag 31 maart 2009

In het holst van de nacht opgestaan en, zittend op de toiletbril, met grote hanepoten een gedicht geschreven.
Een Gedicht!
Dat kan waarschijnlijk alleen het gevolg zijn van een zonneslag.

Uitzendknuffel gezocht

Maandag 30 maart 2009

Max is me deze ochtend spontaan een knuffel komen vragen; ze is dus op zijn Frans helemaal van haar propos. Toch ongelooflijk bij die bakvis: wekenlang wil ik haar knuffelen en houdt ze de boot af, terwijl ze rond mijn nek komt hangen op het moment dat ik mijn pogingen gestaakt heb. Il faut le faire. Al bij al geniet ik er van en dat wéét ze. Dat een ander echter teveel geniet terwijl zij gebukt gaat onder een zware examenreeks, daar kan ze niet goed tegen, dus wordt die blijk van affectie tot een minimum herleid. Ik zal tegen het einde van het schooljaar mijn voorzorgen moeten nemen. Misschien kan ik in juni tijdens de proefwerken een interim-knuffel inhuren... :-)

Le printemps littéraire

Zondag 29 maart 2009

Dit weekend staat in het teken van schrijvers en schrijven. Vrijdagavond begon het in een Mechelse boekhandel met een voorstelling van het vloekschrift Sisyphus' bakens door de auteur Jeroen Brouwers zelf. Hij was daarvoor speciaal afgereisd vanuit zijn Zutendaalse woudhut, maar voelde zich duidelijk in zijn element, nu hij opnieuw onder de mensen was. Begon zijn uiteenzetting met de boodschap dat hij er eigenlijk geen zin in had, volledig in de geest van zijn polemisch werk. Ik heb een exemplaar van zijn boek laten signeren. Ongevraagd heeft hij er een korte opdracht bijgeschreven: alle goeds! Nu, dat wens ik mezelf ook toe, in alle opzichten. En hem ook. Van mij mag zijn woudhut een cottage worden met elektrisch bediende ligstoelen. Ik lees hem graag. Hij verdient een vette prijs om zijn oude dag wat te stofferen.

(Waarom zet ik de dingen die op vrijdag gebeuren niet in mijn blog van vrijdag? Waarom zit ik die dag liever te zeuren over de punten en komma's van een uitputtende gelijkwaardigheidsstrijd tussen mannen en vrouwen? Dat blijft me ook een raadsel.)

Gisteren ben ik naar een meer profaan gebeuren van literair Vlaanderen geweest: de algemene vergadering van de VAV (Vlaamse Auteurs Vereniging) in het PSK te Brussel. Er wordt hard gewerkt aan een statuut dat auteurs een grotere bestaanszekerheid geeft. Erst das Fressen, dann die Moral! Jeroen Brouwers zal blij zijn dat de horen. Binnenskamers wordt gefluisterd dat de jury van de komende Staatsprijs een formeel verbod gekregen heeft Brouwers een tweede maal als laureaat aan te duiden. Het verhoogde prijzengeld zal aan zijn neus voorbijgaan, terwijl hij het vuur aan de lont stak. Ach, na zijn dood zullen enkele van zijn manuscripten wel voor veel geld in handen komen van kapitaalkrachtige verzamelaars. Mestkevers bestaan niet alleen in het politieke, maar ook in het literaire circuit.

Tussen al deze activiteiten door heb ik me beziggehouden met een doorgedreven bevraging van Max, die met een overmoedig positivisme blijft aankijken tegen het loodzware examen van Frans nu maandag. Als eerbetoon aan haar heb ik daarom mijn blogtitel licht aangepast. Après nous le déluge!

Verloren (of toch niet?)

Zaterdag 28 maart 2009

Gewoon wat leuteren met een oude vriend bij enkele glazen, dat kan soms deugd doen. We hebben het geluk nog een tafeltje te vinden in het café waar we binnenstappen, want de zaak zit goed vol. Na een klein uurtje besluit het gezelschap aan de tafel naast die van ons om te vertrekken. Hun plaats wordt dadelijk ingenomen door een ander groepje, dat aan de toog staat te wachten op zitplaatsen. Nog geen vijf minuten later komt een jonge vrouw van het eerste gezelschap terug binnengestoven. Haar enorme, overmatig gevulde handtas bungelt met één draagriem aan haar arm en hangt open. Geagiteerd begint ze een drukke conversatie met de mensen van het tafeltje waaraan ze gezeten heeft, terwijl ze druk gesticuleert en ze nu eens naar de tafel, dan weer naar de grond wijst. Hoewel we niets verstaan van wat ze zegt, volgen we bij gebrek aan beter het hele gedoe; we hebben tijd genoeg. Mistroostig graait ze met beide handen in de diepte van haar handtas, die ze tussen de glazen op het tafelblad gezet heeft. Daarna richt ze haar blik omhoog, naar het plafond. Wanhopig is ze, dat moet de meest idiote bezoeker van dit verbruikslokaal wel doorhebben. Nu doet ze het weer: met gestrekte arm en een priemende vinger onder en naast die tafel wijzen waar ze eerst zat, en naar plaatsen op de vloer vlakbij waar op het eerste zicht niks speciaal te bespeuren valt. Wat ongemakkelijk volgen de tafelgasten haar vinger met hun blik. Een oudere man uit het gezelschap bukt zich zelfs en speurt de vloer rondom hem af. Als de vrouw echter op haar hurken zakt om de tegels beter te bestuderen, plooit het hele groepje het bovenlichaam neerwaarts. Het lijkt wel alsof ze iets specifieks zoeken. Ook de mensen aan een belendende tafel buigen zich voorover. Voor de paniekerige vrouw vormt dit feit de aanleiding om zich met open handtas naar hun tafeltje te verplaatsen en eenzelfde onverstaanbare monoloog te starten. Intussen blijft ze met die handen van haar verder ploeteren in de ingewanden van haar handtas, alsof ze de inhoud ervan tot één grote brij aan het kneden is. Tot ze plots met een schokje volledig stilvalt, als een trommelend konijn met een lege batterij. Op haar gezicht verschijnt een gelukzalige glimlach, die ik nog het best kan associëren met de uitdrukking die men heeft na gedane arbeid in bed. Zij heft haar arm de hoogte in; tussen haar vingers bungelen haar autosleutels. Ik wed ervoor dat ik niet de enige ben die een spontane aandrang krijgt om te applaudisseren om de opgedane (overgedragen) stress te kanaliseren.

Mijn autosleutel zit altijd in de linkervoorzak van mijn broek. Veel ruimte om te verdwijnen heeft hij daar niet. Een autosleutel en geld (zit in mijn rechterzak, ID-kaart en rijbewijs heb ik in mijn wagen achtergelaten), da's alles wat ik nodig heb als ik een glas ga drinken. Blijkbaar geldt dat niet voor iedereen.

Equal Pay Day For Women Only

Vrijdag 27 maart 2009

Vandaag wordt er speciale aandacht geschonken aan het onevenwicht in verloning tussen mannen en vrouwen voor gelijkaardig werk. Vanaf 15.05 uur werken de vrouwen omwille van die loonkloof zogezegd gratis, althans, dat heb ik uitgebreid op Facebook kunnen zien. Het bericht werd wijd verspreid en gretig overgenomen door de ontelbare vrienden en vriendinnen. Slechts één iemand van mijn vrouwelijke Facebook-kennissen is vandaag aan het vechten tegen deadlines. De rest werkt unisono vanaf 15.05 uur gratis; dat hebben ze althans ingevuld in hun rubriek wat ben je aan het doen? Te oordelen aan het uur waarop ze die boodschap wereldkundig gemaakt hebben werden ze daarvoor betaald door hun werkgever, maar die discussie wil ik hier niet aanzwengelen. Mijn ergernis is veel fundamenteler. Vrouwenbewegingen hebben deze equal pay dag en de frustratie van de loonongelijkheid volledig geclaimd, terwijl ze daarmee een aantal andere groepen compleet onterecht in de schaduw zetten: de nieuwkomers en de mensen van allochtone afkomst bijvoorbeeld, die de meest smerige en onderbetaalde jobs toebedeeld krijgen; de vijftigplussers bijvoorbeeld, die zo goed als geen job meer toebedeeld krijgen; de arbeidsgehandicapten bijvoorbeeld, wiens competenties alleen naar waarde geschat worden als ze bijna volledig gesubsidieerd zijn. De vrouwenbeweging zou veel sympatieker, sterker en eerlijker overkomen, indien ze zich ook solidair verklaarde met deze kansengroepen en indien ze hen uitdrukkelijk bij hun actie zou betrekken. Spijtig, een gemiste kans, volgende keer beter? Vanzelfsprekend ben en blijf ik het eens met het principe van de gelijke verloning als een terechte eis.

Deze week werd ook de tiende Womed Award, een prijs van Unizo en Markant voor de beste vrouwelijke ondernemer, uitgereikt aan Mieke Vertriest, zaakvoerder van een transportbedrijf. Hoe blij ik ook ben met haar erkenning, de prijs zelf geeft me een hoogst ongemakkelijk en dubbel gevoel. Waarom moet deze dame erkend worden als de beste vrouwelijke ondernemer en niét als de beste ondernemer tout court? Dat zou pas straf en baanbrekend zijn! Er bestaat toch ook niet zoiets als de prijs voor de beste mannelijke ondernemer? Betekenen zulke awards niet eerder een belemmering voor een verdere gelijkwaardigheid? Een florissant bedrijf hangt toch niet af van het geslacht van de baas? Langs de andere kant zou men kunnen aanvoeren dat het creëren van een rolmodel belangrijk is, een lichtend voorbeeld... Toch zal die invloed zeer relatief zijn, in een land met een algemeen zeer laag percentage aan ondernemers en met een administratieve mallemolen voor hen die de stap toch wagen. Martine Reynaers van Reynaers Aluminium (Duffel) liet in 2003 alle mannelijke concurrentie achter zich en werd door Trends uitgeroepen tot manager van het jaar. Echte ondernemerscompetenties, of ze nu van vrouwen of van mannen komen, blijven niet onopgemerkt. Het lijkt wel of bepaalde fracties in de vrouwenbeweging daar aan twijfelen...

Al bij al is het duidelijk dat de vrouwen zich roeren. Die nieuwe dynamiek zorgt nu al voor nieuwe en verfrissende maatschappelijke impulsen. Hopelijk wint hun goesting en creativiteit het van hun kleine of grote frustraties. Dat laatste geldt trouwens ook voor de mannen, die zich volgens de laatste berichten min of meer proberen te organiseren: het tv-programma M!LF (Man Liberation Front) is daar zo'n exponent van. Mannen moeten terug echte mannen worden, voor de rest geen gezeik. Gisteren werd de eerste aflevering uitgezonden, maar ik heb ze gemist wegens een laatavondvergadering, waarvoor ik overigens niet betaald ben (haha!). De stand up comedian en presentator Philippe Geubbels heeft echter zo'n hoog knuffelgehalte dat hij kan zeggen wat hij wil, het is toch maar om te lachen, al zal hij zelf beweren dat alles ernstig en gemeend en serieus is.

Oja, dat ik dat nog vergeten te vertellen ben. Dinsdag was ik uitgenodigd op het verjaardagsfeestje van een vriendin. Neen, dat is niet waar: eigenlijk waren er vijftien van haar vriendinnen uitgenodigd, overigens nagenoeg allemaal zelfbewuste dames met een drukke professionele carrière. Haar man en ikzelf hadden ons geëngageerd om wat hapjes te maken en de gasten geregeld te voorzien van voedsel en drank. Later op de avond werd ik vriendelijk, doch kordaat uitgenodigd om Alleenvader kort in te leiden en er een stukje uit voor te lezen. Een zeer positieve ervaring, die naar meer smaakt! Ik weet dat ik gevoelig ben voor complimentjes, maar waarom zou ik dat verstoppen? In elk geval was het een activiteit die, in het geval dat de vraag opnieuw zou worden gesteld, zeker voor herhaling vatbaar is. SVV, KAV, Markant, Zij-kant en verder alle ad hoc gelegenheidsgroepjes: waar wachten jullie op? Tot uw dienst!

(Over)koken hoeft niet

Donderdag 26 maart 2009

Ik vind niet dat een man per se moet kunnen koken. Een man moet vooral een man zijn, ik val niet voor die zogenaamd "nieuwe" man. Nu, als de man die ik graag zie toevallig een nieuwe man is, is dat mooi meegenomen (DSM van 21/03/09, p.15). Deze gevleugelde woorden komen niet van de ene of de andere huissloof, die onder druk van haar echtgenoot of zijn bezigheden haar verwachtingen bijgesteld heeft, maar van Rani De Coninck, al jaren bekend als presentatrice bij verschillende radio- en tv-stations, niet iemand die elke dag met emmer en dweil rondbanjert dus.

Heeft ze geen overschot van gelijk? Als je iemand doodgraag ziet, geef je hem/haar graag krediet, wil je hem/haar dingen gunnen... Geef me maar een vrouw die nauwelijks kan koken of strijken (dat kan ik zelf immers!), maar die de competenties, het lef en de goesting heeft om mij en veel andere mensen te blijven verbazen en te amuseren, eentje die er bij momenten durft voor gaan, ook op professioneel vlak. Zij zal mijn volledige steun hebben! Als één van de partners, vrouw of man, zich benadeeld voelt, blijft er nog altijd de weg van de directe communicatie over; niét praten duidt alleen maar op angst voor een confrontatie of op het begin van een groeiende frustratie. De vrouwen die echter overkoken bij elk gesprek over een (dikwijls zelfgekozen) verdeling van de huishoudelijke en algemene taken, die koste wat kost de carriére willen van de traditionele man en daarbij ook de methodes hanteren die ze bij die mannen zo verguizen, mogen voor mijn part verder blijven sudderen in hun eigen grote (on)gelijk.

Balkon? Welk balkon?

Woensdag 25 maart 2009

In Verona staat het tot de verbeelding sprekende balkon van Julia te huur. De locatie waar volgens de overlevering Romeo zijn eeuwige liefde uitsprak kan voor een luttele duizend euro gebruikt worden door alle klonen van dit beroemde koppel. Met datzelfde geld kan ik me echter een citytrip veroorloven in het gezelschap van de vrouw van mijn dromen, met alles erop en eraan. Bovendien wil ik dat de romantische symboliek van de ene of de andere plaats mij en mijn geliefde eerder overkomt, dan dat die voor ons wordt bepaald. Een uitgesleten balkon vormt bij mijn weten in deze context geen voorwaarde.

Ik heb wel zin in een citytrip. Ik kan me ook best iemand voorstellen wanneer ik denk aan de vrouw van mijn dromen. Waar wacht ik nog op?

Moederkeszalf

Dinsdag 24 maart 2009

Om het met een boutade te zeggen die de laatste tijd wel erg in zwang is geraakt: wie gelooft die mensen nog? Ik heb het in dit specifieke geval over die Duitse paus, die opnieuw de gele trui mag aantrekken omwille van zijn kromme en ronduit misdadige uitspraken. Tijdens zijn Afrikareis zag hij het licht en kwam vervolgens tot het besluit dat een condoom geen middel is om aids te bestrijden. Intussen sterven er op dat continent duizenden mensen per week aan de gevolgen van het virus. Met deze stelling hijst hij zich op de weinig benijdenswaardige eerste plaats van het pek-en-veren-podium, naast zijn aldaar residerende confrater Yahya Jammeh, de president van Gambia, die tot ieders ontzetting verkondigt dat hij aidspatiënten kan genezen met een groen smeerzalfje, een bitter kruidendrankje en twee bananen. De ene sekte blijkt de andere te verdringen met klinkklare onzin. De moederkeszalf, het spuug van de vrouw dat gewoonlijk gebruikt wordt om het leed van kinderen te verlichten bij schaafwonden en dergelijke is daarbij vergeleken nog een probaat middel. Misschien kan professor en politica Christine Van Broeckhoven bij paus en president zeer nuttig werk verrichten met een preventief onderzoek naar voorhoofdskwabdementie.

Gelukkig leest Max geen kranten. Aansluitend op het nieuws van de tongkus heb ik haar intussen andere en meer zinnige zaken aan haar verstand gebracht.

K2

Maandag 23 maart 2009

De wereld staat even stil en bij veel kinderen slaat hun hart een tel over. Blonde Kathleen van K3 heeft zonet wereldkundig gemaakt dat ze de groep verlaat. De zwarte en de rosse gaan alleen door. Zo'n groot nieuws moet ik delen met mijn dochter, die vandaag bij haar mama aan het studeren is voor haar eerste paasexamen. De telefoon is nauwelijks overgegaan of ik krijg haar al aan de lijn. Elke afleiding is welkom tijdens deze periode van cerebrale inspanning.

"Je kan nooit raden wat er gebeurd is," begin ik. "Die blonde van K3..."

"Paps..." zegt ze gedecideerd. "Ik wil alleen maar interessante dingen horen!"

"Maar vroeger..."

"Juist, ja, vroeger..." Ze klinkt alsof ze het heeft over een periode die sinds generaties in de geschiedenisboeken staat. Een tijdspanne van twee jaar betekent voor haar hetzelfde als de totale eindeloosheid.

K3 is duidelijk geen onderwerp meer voor een jonge vrouw van dertien die haar eerste tongkus achter de rug heeft. Drie jaar geleden zou ze het onderste uit de kan gehaald hebben voor een foto met een krabbel (drie kwartier aanschuiven) of een t-shirt met hun afbeelding. Kathleen maakt nog een klein kansje met R&B. Op dit ogenblik toch...

Lyrisch

Zaterdag 21 maart 2009

De lente
Ik krijg er niet genoeg van
Ik wil alsmaar meer
En dat geldt ook
Voor nog enkele andere dingen

Oproep

Maandag 16 maart 2009

Geschiedenis komt op een verdienstelijke tweede plaats. Maar Zweeds staat nog steeds met stip op de eerste, althans wat de studiekeuze van Alexander betreft. Alhoewel we zaterdag de bevestiging kregen dat geen enkele opleiding de combinatie Oud-Grieks en Zweeds aanbiedt, heeft die laatstgenoemde taal (of iets of iemand dat/die er mee samenhangt) zijn hart gestolen. Hem kan het eigenlijk niet veel schelen of men hem als tweede hoofdvak Frans, Aramees of spijkerschrift opdringt: hij blijft gefixeerd op die blonde, noordelijke taal. Hebben de universiteiten van Brussel of Antwerpen dan nooit het belang overwogen van een leerstoel Zweeds? Waarom blijft de enig mogelijke optie Gent (of Stockholm natuurlijk)? Benieuwd of en hoe we hier gaan uitkomen... Er staat alvast deze week een gezamenlijke trip met Alexander naar de universiteit van Gent in mijn agenda. Hij koestert de ijdele hoop hen daar te overtuigen zijn oorspronkelijke voorkeur alsnog mogelijk te maken in het nieuwe academiejaar. Ik betrap er mezelf op dat ik geschiedenis als vak bij hem geweldig aan het promoten ben.

Mannennummer

Zondag 15 maart 2009

Het glossy magazine bij de krant de Standaard van dit weekend draagt de grote omslagtitel Mannennummer: een boekje voor mannen dus. Op het eerste zicht een gedurfd initiatief, omdat men de mannelijke soort niet bepaald als een doelgroep beschouwt die extra belicht moet worden, zeker niet door een neutrale dagbladuitgever. Mijn gezonde nieuwsgierigheid is gewekt. En wat vind ik: zeer veel over mode, knap en bekend mansvolk in hun favoriete kledij, Marc Reynebeau met een nichterig kanten sjaaltje rond zijn nek, een obligaat artikel over het versieren van de andere sexe en een vrouw die zich machtiger voelt met mannenkleren aan. Zelfs het artikel van welk ik denk dat het over motorfietsen gaat handelt bij nader toezien over fashion en stijlvolle attributen. Wel leuk dat de modellen in de motopakken zowel vrouwelijk als mannelijk zijn.

Het geheel kon mij als man echter weinig bekoren. Om eerlijk te zijn heb ik het enkel doorbladerd en diagonaal gelezen. Doorgaans heb ik al een natuurlijke afkeer van themanummers die zich uitsluitend op de ene of de andere sexe richten. Bij deze uitgave ligt het er bovendien vingerdik op dat het volledig in mekaar gestoken is door een bijna uitsluitend vrouwelijke redactie. Sommige artikels zijn wel door mannen geschreven, maar hun hand werd onmiskenbaar vastgehouden door een redactrice.

Al bij al is het een magazine over mannen door vrouwen geworden. Inhoudelijk zal het bij de gemiddelde man weinig leeslust opwekken; de easy writing zal vooral in de smaak vallen van de lezer(e)s(sen) van vrouwenbladen. Ben ik macho? Nee, gewoon niet geïnteresseerd in de onderwerpen en de manier waarop die gebracht zijn. Indien wel, dan was ik al lang geabonneerd geweest op één van de boekskes.

Gelukkig staat de traditionele woordpuzzel nog steeds op één van de laatste bladzijden. De oplossing ervan is ISAAC ASIMOV, voor diegenen die gewend zijn het wekelijkse Flair-kruiswoordraadsel in te vullen en hier opkijken tegen de hogere moeilijkheidsgraad.

Geshockeerd

Vrijdag 13 maart 2009

Dat is het juiste woord, ja. Een vader blijkt niet op alles voorbereid te zijn. Vanavond ben ik op een totaal onbevangen moment te weten gekomen dat mijn dochter al een tongkus gegeven heeft. Op haar dertien! Ik bleef met mijn mond open zitten.

Vergeef me. Ik weet het, dat is het einde van de wereld niet. Maar het gaat hier wel over mijn dochter. Laat me even de tijd om er aan te wennen.

Wie weet, vindt.

Donderdag 12 maart 2009

Wie weet de nietjesmachines liggen? Ik had er twee.... Heb werkelijk het hele huis ondersteboven gehaald, maar het resultaat is noppes.

Alexander? Max? Jullie hebben ze toch niet allebei opgegeten?

Wedden dat de twee weer van niets weten en beweren dat er bovennatuurlijke krachten aan het werk geweest zijn, zoals bij een aantal van mijn romans en cd's? Tot mijn verbazing heb ik wel meer dvd's dan vroeger, spijtig genoeg niet met mijn favoriete films.

Samen met de identiteitskaart van Max is het hierboven opgesomde zowat het enige waarnaar ik de laatste dagen op zoek geweest ben. Valt eigenlijk nog mee, niet?

De pedagogische tic

Dinsdag 10 maart 2009

Ouders overdrijven soms, met de beste bedoelingen overigens. Ze blijven als een kloek op hun kinderen zitten, terwijl die al lang uit hun ei gekomen zijn. De zorg voor de brooddozen, de vestimentaire controles, de iets te lange knuffels (in het openbaar), de huis-, tuin- en keukenopmerkingen en de bemoeizucht in het algemeen zijn pedagogische tics die jongeren en adolescenten de strot uitkomen. Sommige papa's en mama's zetten dan nog een kers op de taart door zoon of dochter te brengen, af te halen en/of zelfs te begeleiden tijdens hun avondje-uit met vrienden en vriendinnen.

Waarom beschouwen ouders het als quality time voor hun opgroeiende kinderen als ze de verkeerde momenten uitkiezen om tijd te delen met hen? Willen ze daarmee het gebrek aan aandacht verbergen dat ze dagdagelijks hun kinderen ontzeggen omwille van de dictatuur van de job en andere prioriteiten? Doen ze eigenlijk alleen zichzelf niet daarmee een plezier ten koste van het noodzakelijke leerproces dat tot de zelfstandigheid van hun kinderen moet leiden? Tijdens het groeiproces hebben jongeren naast de warme beslotenheid van een gezin eveneens ruimte nodig om te experimenteren en, hoe erg dat voor bezorgde ouders ook lijkt, met hun kop tegen de muur te lopen. Maar ze leren erdoor, wees daarvan overtuigd. Hoe kleiner de toegestane ruimte, hoe breder de basis voor conflicten. Volwassenen die krampachtig klonen proberen te maken van hun eigen persoon of verwachtingen, zullen daar het hardst mee worden geconfronteerd.

De afwezigheid van de pedagogische tic vermijdt in vele gevallen de pedagogische tik. Het geven van vertrouwen en verantwoordelijkheid voorkomt een escalatie van opstandig gedrag.

Alexander heeft al aangekondigd dat noch zijn moeder noch ikzelf hem in de zomervakantie veel zullen zien. Daarmee geeft hij aan de gegeven ruimte zeker te gebruiken.

De pedagogische tik

Maandag 9 maart 2009

De sterkte van een emotionele reactie tussen twee personen hangt meestal samen met de band die men heeft met elkaar. Iemand met wie je weinig affectie hebt, slaagt er niet in je warm of koud te maken. De eigen kinderen vormen echter een soort hors catégorie. Ze kunnen je laten schaterlachen of tranen met tuiten laten wenen. Ze kunnen je compleet doen smelten of in een mum van tijd de kast op jagen. Die extremen worden door de ouder over het algemeen gekanaliseerd onder druk van de rede en om het samenleven draaglijk te houden. De pedagogische tik bijvoorbeeld verhult de grens tussen toegeeflijkheid en de machteloze woede als alle woorden op zijn. Die vorm van bestraffing wordt onder druk van de veranderende maatschappelijke normen en waarden naar de geschiedenisboeken verwezen. Pedagogische tikken zijn contraproductief en missen hun doel. De beoefenaars ervan worden zelfs strafrechterlijk vervolgd, waardoor alle emotionaliteit op dat gebied geen uitlaatklep meer heeft. Ouders moeten zich maar kunnen bedwingen. Ze zijn tenslotte volwassen. Ze hebben een voorbeeldfunctie. Maar hoe worden ze dan geacht hun gevoelens op een algemeen aanvaarde manier te uiten zonder dat ze beginnen grossieren in frustraties?

Wel, wij - Alexander, Max en ik - hebben dat als volgt opgelost. Er worden alleen tikken gegeven tijdens extreem amusante of hilarische situaties. Een (wederzijdse, per slot van rekening voeden kinderen hun ouders ook op) schouderklop of mep op andermans knie of bil als de ultieme bevestiging van een gedeeld gevoel van algemeen welbevinden dus. Eventuele pijn wordt verzacht door de goede sfeer en wordt als onbedoeld beschouwd. Tegelijk anticiperen we op een escalatie van frustraties tijdens familiale conflicten, omdat we ons al eerder afgereageerd hebben. Slechts uit te proberen op voorwaarde van onderlinge verstandhouding en bij kinderen die oud genoeg zijn om elke ouderlijke handeling in de juiste zin te interpreteren! Ouders die zich in deze zin willen afreageren, zijn wel verplicht om eerst een buitengewone huiselijke gezelligheid te creëren.

Rechtzetting 2

Zondagavond 8 maart 2009

Wat ben ik in een milde stemming! Een jong, maar koppig wijntje van een jarige vriend heeft zich sinds gisteravond vastgehaakt aan de binnenkant van mijn hersenpan en wil van geen wijken weten. Adembenemende, maar onschuldige gedachten en eerlijke, maar onderdrukte verlangens van de afgelopen dagen worden daardoor beneveld en verzacht. Die staat van zijn heeft me een opstoot van inspiratie bezorgd voor mijn tweede roman in wording en maakt dat ik een aantal zaken vanuit een onbevangen perspectief begin te bekijken. Zo ook mijn stekelige reactie op professor en politica Christine ik-ben-beter-dan-mannen-veel-beter Van Broeckhoven. Zou ik geen inschattingsfout hebben gemaakt bij het interpreteren van haar op het eerste zicht querelante oneliner? Dat is het nadeel van het geschrevene: de mimiek, de gebaren en in dit geval ook de voorkennis met betrekking tot de persoon van de boodschapper ontbreken volledig en laten ruimte voor een foute decodering. Heeft ze hier geen gebruik gemaakt van de typisch mannelijke superioriteitshumor, waarop ik gereageerd heb met de typisch vrouwelijke gecrispeerdheid van een permanent belaagde soort? Beschikt zij inderdaad over die brede vorm van intelligentie en subtiele humor, waarmee ze mij de gordijnen in gejaagd heeft, wat waarschijnlijk haar bedoeling was? Die fijnbesnaardheid maakt haar in elk geval een stuk sympatieker, omdat ze daarmee haar ernstig en serieus imago zelf relativeert.

Ik had haar beter moeten inschatten, die mogelijke invalshoek voor ogen moeten houden. Haar quote had mij een glimlach moeten ontlokken. Bij deze is dat gebeurd. Met mijn excuses voor mijn eerdere uitlatingen aan haar adres. En met hetzelfde respect voor haar vakbekwaamheid. Het begrip voorhoofdskwabdementie heeft zich zoals het jonge wijntje stevig in mijn hersenen verankerd.

Rechtzetting 1

Zondag 8 maart 2009

Het gaat niet over mannen en vrouwen, maar over respectvol samenleven. Daar kunnen geen internationale dagen van de ene of van de andere tegenop. Vermoeiend soms.

Is emancipatie segregatiestrijd?

Zaterdag 7 maart 2009

Morgen is het de jaarlijkse Internationale Vrouwendag. Wat kan ik daarover schrijven als alleenstaande vader zonder belachelijk of seksistisch over te komen? Mag ik me als man over dit onderwerp uitlaten? Soms heb ik het gevoel dat het op hetzelfde neerkomt als kritiek geven op bijvoorbeeld moslims, joden, gehandicapten of andere minderheidsgroepen: als buitenstaander heeft men geen recht van spreken wegens onvoldoende kennis of betrokkenheid.

Komt daarbij nog dat er rond de Vrouwendag steeds het sfeertje van een oorlog met de mannelijke soort hangt, de strijd tussen de noordelijken en de zuidelijken, twee botsende en niet met elkaar te verzoenen overtuigingen. Vrouwen zitten geprangd tussen de carrière en het huishouden: van het ene willen ze meer, van het andere minder en dat wil het andere geslacht maar niet begrijpen. Ok, er zijn voorzichtige pogingen. Intussen erkennen mannen stilaan dat de vrouwen eveneens hun mannetje kunnen staan - vergeef me deze manke uitdrukking - in kaderfuncties en professionele settings. Andersom heerst er nog een absoluut wantrouwen bij vrouwen over een correcte besturing en organisatie van het thuisfront door mannen. Een vrouw doet het anders en beter en wil die taken daarom niet of nauwelijks uit handen geven. Zie ik daar al vrouwelijke tenen krullen? Haha, natuurlijk zal er een aantal steigeren bij zo'n uitspraken... Gelijk hebben ze! Anderen zullen mijn stelling dan weer beamen en hen ongelijk geven. De meningen lopen dus uiteen en niet alleen daarover. De (terechte) verbetenheid waarmee vrouwen knokken voor een carrière en een boeiende professionele loopbaan, gelijkwaardig aan die van mannen, mag voor mijn part ondersteund worden door een stimulerende regelgeving. Tegelijkertijd bestaat er echter een andere groep van vrouwen die het dictaat van de economische ontvoogding even desastreus vindt als de levenslange veroordeling tot huis-, tuin- en keukentaken. Ik vraag mij soms af of de Internationale Vrouwendag wel het forum van en voor alle vrouwen is. Er zijn ongetwijfeld een aantal basisbehoeften en rechten met betrekking tot vrouwen die te verdedigen en te claimen zijn, maar die geografisch en individueel danig kunnen verschillen.

Wie beweert er dan een spreekbuis te zijn voor de moderne vrouw? Ongetwijfeld Flair, in deze blog niet onbesproken, dat naar eigen zeggen op zijn/haar manier werkt aan vrouwenrechten. De redactie bestaat bijna uitsluitend uit vrouwen, alsof mannen melaatsen zijn, met wie ze noodgedwongen moeten samenleven, maar die voor de rest geen deel mogen uitmaken van hun biotoop. Waarschijnlijk hebben ze zich gespiegeld aan een klassieke raad van bestuur van een groot bedrijf. Hoe promoten ze vrouwenrechten? Door hen het recht te geven echt vrouw te zijn en te genieten, aldus hoofdredactrice Mie Van der Auwera. Eigenlijk wil ik best ook echt man zijn en genieten, maar Voetbal Magazine en Autowereld interesseren mij geen moer, alhoewel die blijkbaar speciaal voor de mannen geschreven zijn. Het begrip feminisme (en de lading die het dekt) is volgens de Flair-redactie voorbijgestreefd, maar het blad geeft wel levenslessen (sic) aan jonge vrouwen. Spijtig dat de reclamepagina's nog steeds een onwerkelijk beeld van het schoonheidsideaal oproepen, maar de eigenzinnigheid kan slechts bij gratie van de adverteerders. Anale sex? Bespreekbaar ten informatieven titel. Een redactrice met een kilootje teveel die naakt gaat? Een rolmodel dat navolging verdient. Zitten vrouwen daar echt op te wachten? Mannen in elk geval niet. Het is dan ook niet verwonderlijk dat er bijna geen enkele man reageert op een Flair-enquête over de verdeling van de taken in het huishouden, wat het resultaat danig vertekent. Laat ons nu eerlijk zijn: vrouwen die vrijuit praten over anale sex of een fotoreportage maken over blote kutten zijn durvers of specialisten (zie Goedele). Mannen die over bloot praten of die kutplaatjes bekijken zijn vieze tisten (zie Boon). Hebben alle vrouwen behoefte aan artikels over anaal verkeer? Sommigen wel, anderen gruwen ervan. Gaan alle vrouwen akkoord met een serie afbeeldingen van vrouwelijke geslachtsorganen? Sommigen vinden het pedagogisch, anderen ronduit pornografisch. Maar er is wel één gevoel dat de lezeressen bindt: nieuwsgierigheid, de onbedwingbare lust om te kijken en te vergelijken in het voortdurende spel om te behagen en in de smaak te vallen. Wel, daar bestaan dus boekskes voor die inkijk geven, letterlijk en figuurlijk. Of ze iets wezenlijks gaan bijdragen tot de gelijkheid en gelijkwaardigheid van vrouwen, daar plaats ik de grootste vraagtekens bij. Maar ze geven een gevoel van ontvoogding en emancipatie. En met die perceptie moet evenveel rekening worden gehouden als met de realiteit van alledag, zo leren we al lang uit de praktijk.

Gelukkig overstijgen mijn vriendinnen de vernoemde perceptie. Ze schudden meewarig het hoofd of relativeren de ernst waarmee bepaalde zaken geponeerd worden. Ook Mie Van der Auwera doet dat, daar ben ik zeker van. Zij is echter slim genoeg om te weten wat haar lezeressen willen en daar speelt ze handig op in. Vulva's en naakte redactrices in een plat blootblad zal ze zeer vrouwonvriendelijk blijven vinden, terwijl ze blijkbaar wel gemerkt heeft dat het verkoopt. Wie belazert nu eigenlijk wie?

Tot slot nog iets belangrijks: vandaag heb ik tot mijn grote spijt en droefenis vernomen dat filosofe en schrijfster Patricia De Martelaere gestorven is. Zij probeerde in haar essays en romans moeilijke begrippen als liefde, vriendschap en verlangen eenvoudig uit te leggen en bijna mathematisch te ontleden. Een grote dame die mijn respect verdient en krijgt, al wou ze helemaal niet in de kijker lopen. Voor de Flair-lezeressen zou ze een perfect rolmodel kunnen zijn. Benieuwd of ze in het weekblad iets over haar zullen schrijven.

Uitzonderlijk

Vrijdag 6 maart 2009

Langzaam maar zeker word ik jaloers op de verkoopresultaten van mijn hardwerkende collega Ria Maes. Volgens de top 10 fictie & essay in De Standaard der Letteren van vandaag prijkt ze met "Sara. Mijn dagboek 4" zowel op de eerste als op de negende plaats in de rangschikking. Een uitzonderlijke, zelfs nooit eerder geziene prestatie, niet? Terwijl ik niet eens in de buurt van een top raak, slaagt ze erin met hetzelfde boek twee verschillende plaatsen op het erepodium in te nemen! Ik gun het haar van harte, maar ben zo verstomd dat ik haar dadelijk ga bellen voor een afspraak, om wat wijze raad terzake te krijgen. Een foutje in de krant kan het onmogelijk zijn. Daar bezondigen redacties zich niet aan. Alles wordt immers gecheckt en gedubbelcheckt (sic)... ;-)

Een hele geruststelling

Woensdag 4 maart 2009

"Dagen kamperen voor een schoolpoort om ons daar toch maar te kunnen inschrijven, zover moet jij voor ons niet gaan," stelt Alexander mij gerust. Waar hij dat nu weer vandaan haalt, mag joost weten. Op het eerste zicht is er geen enkele aanleiding die er op wijst dat de kinderen en ik in die toestand gaan verzeilen. Maar wat niet is, kan komen. Heb ik hem dat zelf niet geleerd, zich te voorzien op het onvoorziene?

Proactief is hij wel, mijn zoon. Al van bij het begin van zijn laatste middelbare schooljaar wist hij wat hij daarna wilde verder studeren. Tot nu toe blijft hij hardnekkig vasthouden aan zijn keuze. Zijn mama heeft mij enige tijd geleden in dat verband op een bezorgde toon gevraagd of ik eens ernstig met hem wou praten over de toekomst. Zijn keuze is hoe dan ook en op zijn zachtst gezegd origineel te noemen. Hij gaat voor een academische opleiding Oud-Grieks en Zweeds. Tegenwoordig kan men immers alles met alles combineren en uitsmeren volgens studiepunten, zodat men geen echte klas-, dus ook geen lotgenoten meer heeft. Hij heeft zelfs al uitgevlooid waar die combinatie mogelijk is: in Gent. Antwerpen en Brussel zijn te gemakkelijk bereikbaar van thuis uit en Gent heeft nu toch een heleboel containerkoten besteld, dus die keuze ligt voor de hand. Ik heb hem nog geen enkele vraag gesteld of geen enkele opmerking gemaakt. Pricipieel ga ik er van uit dat zijn interesse en goesting voorgaan op de economische redabiliteit later. Weinig kans trouwens dat zijn studierichting een toeloop van kandidaten veroorzaakt, zodat kamperen voor de aula zo goed als uitgesloten blijft.

Binnenkort vindt er een schoolbeurs plaats in de buurt, waarop alle universiteiten en hogescholen hun waaier aan mogelijkheden komen etaleren. Heb al afgesproken met Alexander om er samen ons licht te gaan opsteken. Het kan nooit kwaad te bevragen wat die keuze van Oud-Grieks en Zweeds nu precies betekent. Om te weten te komen of hun lading zijn vlag wel dekt...

Gewoon uit interesse, meer niet.

Op een grote paddestoel

Dinsdag 3 maart 2009

Tot treurens toe heb ik dat liedje gezongen, met op mijn knikkende knie Alexander, kraaiend van de pret. Twee of drie was hij toen... Mijn knieën zouden hem nu niet langer verdragen. De grote paddestoel zou krak zeggen wanneer de kleine paddestoel op zijn been zou komen zitten. Een kleine paddestoel, zal de lezer zich verwonderd afvragen... Is dat geen manke vergelijking voor een bijna achttienjarige, zeer flink uit de kluiten gewassen zoon? Neen, tenminste als men die interpreteert zoals bedoeld, in de overdrachtelijke zin dus. Alexander is immers bijna nooit thuis te ontdekken, maar hij laat overal zijn sporen na: typisch voor een kleine paddestoel, niet? Deze ochtend bijvoorbeeld: nauwelijks vier (4) minuten heb ik hem gezien, en toch is hij er in geslaagd me een doos vanillewafels te verkopen ten voordele van - u raadt het nooit - één of ander zuipfestijn van de laatstejaars. Enkele uren geleden wees ik hem op een barst in de bepleistering boven de kaderkast van een binnendeur, het gevolg van de brute kracht waarmee hij het noeste schrijnwerk traditioneel dichtgooit. "Ben je er zeker van dat die er al niet eerder was?" en "Heb je daar sluitende bewijzen voor, papa?" vroeg hij met de nodige ernst in zijn stem. Advocaten Jef Vermassen of Kris Luyckx zouden het niet beter en met meer pathos kunnen verwoorden. Over zijn toekomst maak ik mij alvast geen zorgen. Dat kan ik niet over alles en iedereen met zoveel stelligheid beweren.

De verkeerde kant

Maandag 2 maart 2009

Het gaat echt de verkeerde kant op. Max krijgt sinds vorige week bijles wiskunde en is daar zo enthousiast over dat ze uitkijkt naar de volgende sessie. Ze begrijpt er nu werkelijk alles van, volgens haar zeggen. Ik vraag mij af of haar eigenlijke lerares dan Latijn spreekt. Maar beter zo dan het omgekeerde. Bovendien heeft ze (uit eigen beweging) gevraagd of ze op dezelfde manier ook haar Frans kan bijschaven. Aan leergierigheid is er dus geen gebrek. Ongelooflijk, toch? Dat kind verbaast me telkens weer.

Het gaat echt de verkeerde kant op. Het aantal uren zonneschijn is de afgelopen maand nog nooit zo laag geweest. Gisteren hadden de weergoden voor een uitzondering gezorgd. Samen met enkele hoofdstedelijke vrienden hebben Max en ik een (korte) wandeling gemaakt in de Brusselse binnenstad. De warmte en het licht van de zon hebben ons allebei goed gedaan. We werden er zowaar vrolijk van. Alexander was intussen aan het genieten op het feestje van de moeder van zijn schoonmama. Toch heel benieuwd of hij de school deze ochtend op tijd gehaald heeft. Neenee, gewoon benieuwd... Ik wil er niks mee zeggen... Ik heb alle vertrouwen in hem! :-)