Morgen is het de jaarlijkse Internationale Vrouwendag. Wat kan ik daarover schrijven als alleenstaande vader zonder belachelijk of seksistisch over te komen? Mag ik me als man over dit onderwerp uitlaten? Soms heb ik het gevoel dat het op hetzelfde neerkomt als kritiek geven op bijvoorbeeld moslims, joden, gehandicapten of andere minderheidsgroepen: als buitenstaander heeft men geen recht van spreken wegens onvoldoende kennis of betrokkenheid.
Komt daarbij nog dat er rond de Vrouwendag steeds het sfeertje van een oorlog met de mannelijke soort hangt, de strijd tussen de noordelijken en de zuidelijken, twee botsende en niet met elkaar te verzoenen overtuigingen. Vrouwen zitten geprangd tussen de carrière en het huishouden: van het ene willen ze meer, van het andere minder en dat wil het andere geslacht maar niet begrijpen. Ok, er zijn voorzichtige pogingen. Intussen erkennen mannen stilaan dat de vrouwen eveneens hun mannetje kunnen staan - vergeef me deze manke uitdrukking - in kaderfuncties en professionele settings. Andersom heerst er nog een absoluut wantrouwen bij vrouwen over een correcte besturing en organisatie van het thuisfront door mannen. Een vrouw doet het anders en beter en wil die taken daarom niet of nauwelijks uit handen geven. Zie ik daar al vrouwelijke tenen krullen? Haha, natuurlijk zal er een aantal steigeren bij zo'n uitspraken... Gelijk hebben ze! Anderen zullen mijn stelling dan weer beamen en hen ongelijk geven. De meningen lopen dus uiteen en niet alleen daarover. De (terechte) verbetenheid waarmee vrouwen knokken voor een carrière en een boeiende professionele loopbaan, gelijkwaardig aan die van mannen, mag voor mijn part ondersteund worden door een stimulerende regelgeving. Tegelijkertijd bestaat er echter een andere groep van vrouwen die het dictaat van de economische ontvoogding even desastreus vindt als de levenslange veroordeling tot huis-, tuin- en keukentaken. Ik vraag mij soms af of de Internationale Vrouwendag wel het forum van en voor alle vrouwen is. Er zijn ongetwijfeld een aantal basisbehoeften en rechten met betrekking tot vrouwen die te verdedigen en te claimen zijn, maar die geografisch en individueel danig kunnen verschillen.
Wie beweert er dan een spreekbuis te zijn voor de moderne vrouw? Ongetwijfeld Flair, in deze blog niet onbesproken, dat naar eigen zeggen op zijn/haar manier werkt aan vrouwenrechten. De redactie bestaat bijna uitsluitend uit vrouwen, alsof mannen melaatsen zijn, met wie ze noodgedwongen moeten samenleven, maar die voor de rest geen deel mogen uitmaken van hun biotoop. Waarschijnlijk hebben ze zich gespiegeld aan een klassieke raad van bestuur van een groot bedrijf. Hoe promoten ze vrouwenrechten? Door hen het recht te geven echt vrouw te zijn en te genieten, aldus hoofdredactrice Mie Van der Auwera. Eigenlijk wil ik best ook echt man zijn en genieten, maar Voetbal Magazine en Autowereld interesseren mij geen moer, alhoewel die blijkbaar speciaal voor de mannen geschreven zijn. Het begrip feminisme (en de lading die het dekt) is volgens de Flair-redactie voorbijgestreefd, maar het blad geeft wel levenslessen (sic) aan jonge vrouwen. Spijtig dat de reclamepagina's nog steeds een onwerkelijk beeld van het schoonheidsideaal oproepen, maar de eigenzinnigheid kan slechts bij gratie van de adverteerders. Anale sex? Bespreekbaar ten informatieven titel. Een redactrice met een kilootje teveel die naakt gaat? Een rolmodel dat navolging verdient. Zitten vrouwen daar echt op te wachten? Mannen in elk geval niet. Het is dan ook niet verwonderlijk dat er bijna geen enkele man reageert op een Flair-enquête over de verdeling van de taken in het huishouden, wat het resultaat danig vertekent. Laat ons nu eerlijk zijn: vrouwen die vrijuit praten over anale sex of een fotoreportage maken over blote kutten zijn durvers of specialisten (zie Goedele). Mannen die over bloot praten of die kutplaatjes bekijken zijn vieze tisten (zie Boon). Hebben alle vrouwen behoefte aan artikels over anaal verkeer? Sommigen wel, anderen gruwen ervan. Gaan alle vrouwen akkoord met een serie afbeeldingen van vrouwelijke geslachtsorganen? Sommigen vinden het pedagogisch, anderen ronduit pornografisch. Maar er is wel één gevoel dat de lezeressen bindt: nieuwsgierigheid, de onbedwingbare lust om te kijken en te vergelijken in het voortdurende spel om te behagen en in de smaak te vallen. Wel, daar bestaan dus boekskes voor die inkijk geven, letterlijk en figuurlijk. Of ze iets wezenlijks gaan bijdragen tot de gelijkheid en gelijkwaardigheid van vrouwen, daar plaats ik de grootste vraagtekens bij. Maar ze geven een gevoel van ontvoogding en emancipatie. En met die perceptie moet evenveel rekening worden gehouden als met de realiteit van alledag, zo leren we al lang uit de praktijk.
Gelukkig overstijgen mijn vriendinnen de vernoemde perceptie. Ze schudden meewarig het hoofd of relativeren de ernst waarmee bepaalde zaken geponeerd worden. Ook Mie Van der Auwera doet dat, daar ben ik zeker van. Zij is echter slim genoeg om te weten wat haar lezeressen willen en daar speelt ze handig op in. Vulva's en naakte redactrices in een plat blootblad zal ze zeer vrouwonvriendelijk blijven vinden, terwijl ze blijkbaar wel gemerkt heeft dat het verkoopt. Wie belazert nu eigenlijk wie?
Tot slot nog iets belangrijks: vandaag heb ik tot mijn grote spijt en droefenis vernomen dat filosofe en schrijfster Patricia De Martelaere gestorven is. Zij probeerde in haar essays en romans moeilijke begrippen als liefde, vriendschap en verlangen eenvoudig uit te leggen en bijna mathematisch te ontleden. Een grote dame die mijn respect verdient en krijgt, al wou ze helemaal niet in de kijker lopen. Voor de Flair-lezeressen zou ze een perfect rolmodel kunnen zijn. Benieuwd of ze in het weekblad iets over haar zullen schrijven.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten