Ouders overdrijven soms, met de beste bedoelingen overigens. Ze blijven als een kloek op hun kinderen zitten, terwijl die al lang uit hun ei gekomen zijn. De zorg voor de brooddozen, de vestimentaire controles, de iets te lange knuffels (in het openbaar), de huis-, tuin- en keukenopmerkingen en de bemoeizucht in het algemeen zijn pedagogische tics die jongeren en adolescenten de strot uitkomen. Sommige papa's en mama's zetten dan nog een kers op de taart door zoon of dochter te brengen, af te halen en/of zelfs te begeleiden tijdens hun avondje-uit met vrienden en vriendinnen.
Waarom beschouwen ouders het als quality time voor hun opgroeiende kinderen als ze de verkeerde momenten uitkiezen om tijd te delen met hen? Willen ze daarmee het gebrek aan aandacht verbergen dat ze dagdagelijks hun kinderen ontzeggen omwille van de dictatuur van de job en andere prioriteiten? Doen ze eigenlijk alleen zichzelf niet daarmee een plezier ten koste van het noodzakelijke leerproces dat tot de zelfstandigheid van hun kinderen moet leiden? Tijdens het groeiproces hebben jongeren naast de warme beslotenheid van een gezin eveneens ruimte nodig om te experimenteren en, hoe erg dat voor bezorgde ouders ook lijkt, met hun kop tegen de muur te lopen. Maar ze leren erdoor, wees daarvan overtuigd. Hoe kleiner de toegestane ruimte, hoe breder de basis voor conflicten. Volwassenen die krampachtig klonen proberen te maken van hun eigen persoon of verwachtingen, zullen daar het hardst mee worden geconfronteerd.
De afwezigheid van de pedagogische tic vermijdt in vele gevallen de pedagogische tik. Het geven van vertrouwen en verantwoordelijkheid voorkomt een escalatie van opstandig gedrag.
Alexander heeft al aangekondigd dat noch zijn moeder noch ikzelf hem in de zomervakantie veel zullen zien. Daarmee geeft hij aan de gegeven ruimte zeker te gebruiken.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten