Dat had je nog tegoed

Dinsdag 30 juli 2008

Ondanks mijn produktgerichtheid, die mijn procesgerichtheid volledig in de schaduw stelt, heb ik het al maanden nagelaten om het uiteindelijke resultaat van de aanpassingswerken aan de achtergevel van mijn huis te tonen (zie de blog "Stof" van april ll.). Bij deze wil ik dat goedmaken, want niet alleen ik, maar ook mensen met kennis van zaken vinden het een hele verbetering. En bovendien ligt er nu in de keuken een tegelvloer die zich buitensporig makkelijk, zij het niet dermate frequent, laat dweilen.

Ik moet het toegeven, ofschoon ik nooit in bewondering sta voor fysieke prestaties, zeker niet als ze aan mezelf worden toegedicht: ik ben fier op mijn tuintje en het werk dat er in gekropen is; het is er echt aangenaam toeven. Aan het begin van de herfst wacht er nog een laatste lastige karwei: het pampagras en het kale stuk waar ooit de koterij stond volledig omspitten en er een fris groen gazonnetje zaaien. Hoewel, ik ben er nog niet uit: grasmatten of zaad. Ik heb nog enige bedenktijd.

Deze morgen heb ik er mijn fleurigste hemdje bij aangetrokken, een knalrood stuk textiel met bloemetjesmotief, dat echt aangenaam om dragen is met dit zwoele weer. Twee weken geleden had ik het voor de eerste keer aan, als ik met Max naar het verjaaretentje van Greet ging. "Jij gaat toch niet met dàt gordijn" zei ze misprijzend. "Ik ken jou niet, hoor!" Dat hemd was wel gekocht in een Parijse boutique tijdens een oestertrip naar de Franse hoofdstad begin juli, waarover ooit meer.

"Het is wel Franse couture" verdedigde ik mij met enige ergernis.

"...die bij de zomersoldes lag" reageert ze zonder verpinken. "Dat zegt genoeg over jouw smaak".

Dat wil ik nog wel even vermelden: er gaat geen jaar voorbij zonder dat Max er in slaagt tijdens de koopjesperiode een stuk uit de niet afgeprijsde collectie te kiezen. Dat zegt genoeg over mijn behoefte om haar enige realiteitszin bij te brengen. Uit de nieuwe collectie.

Sneltip voor ervaringsarme kookvaders

Vrijdag 25 juli 2008

Niet dat ik tante Kaat naar de kroon wil steken -ieder zijn eigen terrein -, maar ik wil toch een occasionele helpende hand reiken aan keukenklunzen (en daar zijn helaas ook vrouwen bij) die er met dit warme weer (letterlijk) echt niks van weten te bakken. Dus hier komt mijn zomertip voor een lekkere en snel bereide hap: je hebt enkel een bakvorm nodig, waarvan je de opstaande rand kan losklikken. Heb je die niet? Kopen, die handel. De kost ervan is verwaarloosbaar.
Wat heb je nodig aan ingrediënten? Vers bladerdeeg, dat je in de koeltoog van elk grootwarenhuis vindt. Let op: het deeg is opgerold in papierfolie, dat je SAMEN met het deeg uitspreidt over de bakvorm. Dat papier is namelijk bakfolie, hittebestendig, en zorgt ervoor dat de koek niet aan de vorm blijft plakken - deze uitleg is enkel voor absolute beginnelingen; meestal staat hij ook niet vermeld op de verpakking. Je smeert er ongeveer 150 à 200 gram tomatentapenade op, legt er kersttomaatjes boven en bedekt het geheel met zo'n 250 gram zachte geitenkaas. De oven voorverwarmen op 200 graden en ongeveer 20 minuten laten bakken. In een klein halfuurtje heb je een lekker gerecht, dat je zowel warm als koud kan eten.
Alexander heeft er in elk geval met veel smaak van gesmuld. Een van de volgende dagen ga ik nog een tip geven voor een alternatief, want Max lust geen geitenkaas. Gelukkig is ze op jeugdkamp (waar ze waarschijnlijk wel kaas eet).

Jongens kijken

Maandag 21 juli 2008

Gisteren ben ik met Max naar een poëtische theatervoorstelling van Cirque en Pocheros gaan kijken, over een kind dat onvermijdelijk volwassen moet en zal worden. Aan het begin van het stuk balanceert een koorddanseres op een touw dat op de grond ligt. Langzaam maar zeker wordt het touw echter de hoogte in getrokken, zodat het voor de acrobate noodzakelijk wordt zichzelf in evenwicht te houden. Dat is het toch helemaal? Eerst wat oefenen op een veilige plek en voor je er erg in hebt blijkt het plots allemaal menens. Leuk voor mijn dochter dat ze nog aan het koorddansen is op de begane grond, alhoewel ze al dikwijls zin heeft om de hoogte in te gaan.

'Zullen we, papa?' Ongeduldig trekt ze aan mijn arm na de voorstelling. 'Kom, opstaan!'
'Wacht nog even, schat. Iedereen wil naar buiten... Het wordt toch aanschuiven...' Ik wil nog graag even nagenieten van de pas opgedane indrukken. Daar houdt Max echter geen rekening mee.
'Gaan we, nu?' Ze draait ongeduldig om en om haar eigen as.

'Wat vond je ervan?' vraag ik even later als we buiten staan.
'Van wat?' zegt ze, verstrooid om zich heen kijkend. 'Oh, ik heb er niet zoveel van gezien. Aan de overkant, vlak tegenover mij op de tribunes, zat zo'n mooie jongen... Nu zie ik hem niet meer, omdat jij zo nodig moest blijven zitten!' Verongelijkt kijkt ze me aan.
Krijg nu wat! Ik heb kaartjes gekocht voor een schitterende voorstelling, warvan ze zowat niks meegepikt heeft, buiten een opgeschoten puber die er waarschijnlijk even ongeïnteresseerd bij zat en misschien even dom naar Max staarde. Daar betalen ouders dus voor, terwijl ze buiten de tent elkaar gratis hadden kunnen aangapen. Ik hoop dat het bepaalde slimme pukkelkoppen van die leeftijd niet op winstgevende ideeën brengt. Hoewel... Ik zal het er eens met Alexander over hebben... ;-)

Vakantie in mijn eigen straat deel 2

Donderdag 17 juli 2008

De laatste dagen zit ik in een vrij strak regime. Ach, eigenlijk doe ik het mezelf aan en moet ik gewoon wat meer geloven in mijn zo goed als volwassen zoon die zijn eigen plan kan (en moet) trekken. Neen, in de plaats daarvan sta ik 's ochtends op en smeer zijn boterhammetjes; zo heb ik de zekerheid dat hij een lunch meeneemt voor de middagbreak in de Colruyt (jaja, de Colruyt, die van Philippe "Colruyt" Geubels "Wat is er, ventje? Zijt ge uw moeder kwijt? Die komt nooit meer terug..." Die, dus.), waar hij sinds begin deze week vakantiewerk doet. Zo bedwing ik een totaal misplaatst en onterecht schuldgevoel, dat waarschijnlijk tot mijn genetisch erfgoed behoort. Een andere verklaring heb ik er niet voor.
Gisteren had hij een familiedoos gummisnoepjes aangekocht in het filiaal waar hij werkt; hij zit nu aan de bron van al dat lekkers. Na gedane arbeid (met de vroege shift, ik ook dus) begon hij in de namiddag de zoetigheid stelselmatig op te eten, terwijl hij zich ontspande voor de tv. Twee uur later was bijna alles verorberd, meer dan een halve kilogram. Ongevraagd kreeg hij er van mij een preek bovenop over gezonde en evenwichtige voeding en de nefaste gevolgen van snoepen op lange termijn. wat kon hij anders doen dan me meewarig aankijken en diep zuchten? Was mijn vaderlijke bezorgdheid immers niet eerder een uitgesproken jaloerse reactie op zijn snelle stofwisseling?

De koning denkt na

Dinsdag 15 juli 2008

Gisteren was officieel mijn eerste echte vakantiedag. Niet dat ik er veel van gemerkt heb. De kinderen, behoeftig als ze zijn, hebben me een volledige namiddag de ene winkel in en de andere uit gesleept. Het begrip solden betekent voor hen zoiets als gratis. Ik voelde me op sommige momenten net een mobiele geldautomaat. Toegegeven, ze zijn allebei prijsbewuster geworden: niets van het aangekochte behoort tot de nieuwe en dus meer prijzige collectie. Alexander is er wel in geslaagd drie (3) paar nieuwe schoenen te verwerven, met de simpele argumentatie dat ze (inderdaad) zo goedkoop waren. En het feit dat er in één schoen van het paar dat hij op dat moment droeg een gat zit, maakte mij ook een stuk inschikkelijker.
En intussen denkt de koning na over het ontslag van Leterme. Terwijl we op een zucht staan van een volledige dertiende maand kinderbijslag.

Vakantie in mijn eigen straat

Maandag 14 juli 2008

... of een gemiste vakantie op een ander, het is te zien hoe je het bekijkt.

Alhoewel ik nooit zichtbaar enthousiast ben, had ik in de lente van dit jaar moeite om dat gevoel te onderdrukken. Via via was ik er in geslaagd voor een wel zeer democratische prijs een vakantiewoning op Kreta te huren. Veertien dagen gegarandeerd zon, ontspannen boeken lezen, retsina drinken, kortom, genieten van de absolute ledigheid in de zin van vrij te besteden in plaats van opgelegde tijd.
Dat was echter buiten de kinderen gerekend. Alexander werd er ziek van, alleen bij de gedachte al dat hij twee weken ruimtelijk gescheiden zou zijn van zijn liefje; Maxime vreesde dan weer dat er geen enkel speelkameraadje van haar leeftijd op het hele eiland te vinden zou zijn (Kreta, het kindvrije eiland, met garantie!) en eiste dat haar boezemvriendin ons zou vergezellen. Vermits ik wel vader wou spelen, maar geen monitor op een jeugdkamp wou zijn, verzette ik me met klem tegen de vlinders van mijn zoon én de voorwaarde van mijn dochter. En dan had ik niet eens nagedacht over de meerkost.
Gevolg: de boeking werd geannuleerd, wegens mijn terechte vrees dat het niet afhoudende gezeur van de kinderen over het gebrek aan het juiste gezelschap mij een levenslange aversie zou opleveren voor alles wat met het prachtige eiland te maken had.
Er bestaat geen plan B, toch niet wat betreft de combinatie papa-kinderen. Maar ik ben er van overtuigd dat ze hun eigen (volle) agenda hebben. Dat hebben ze me trouwens al laten verstaan.

Teveel

Vrijdag 4 juli 2008

Wil een mens al eens gezond doen voor zichzelf en de kinderen! Blijkbaar heb ik de verwerkingscapaciteit van de betrokkenen wat overschat, want ik blijf zitten met een overschot aan kilo's gezondheid: appelen, peren, sinaasappelen, kiwi's, meloenen en limoenen. De bananen en de zespri's zijn vlot gegeten en van de twee ananassen ben ik uiteindelijk ook afgeraakt.
Deze namiddag vertrekken de kinderen met hun mama naar Texel. Ik ga nog een ultieme poging doen om hen wat vitaminerijke mondvoorraad mee te geven. Voor het resterende fruit zijn alle nuttige tips (of meeëters) welkom.

Wat we niet (meer) weten

Dinsdag 1 juli 2008

De nog keurig in zilverpapier verpakte, toen niet opgegeten en nu beschimmelde boterhammen met gevarieerd, maar bijna onherkenbaar beleg ben ik intussen al gewend. Ondanks herhaalde sermoenen over regelmaat en gezondheid, slaagt Max er in zich tijdens het schooljaar 's middags dermate te amuseren dat ze haar lunch vergeet binnen te werken. Op het einde van het schooljaar haal ik met enige tegenzin - het werd haar al meerdere malen gezegd - de vieze restanten uit haar boekentas en gooi ze in de vuilnisemmer. Tegelijk verschoon ik haar beddengoed. In de peluw van haar hoofdkussen ontdek ik zo toevalligerwijs enige brieven aan jongens, die niets aan duidelijkheid te wensen overlaten. Niet dat ik ze alle aandachtig ga lezen, nee, dat heb ik mijn ouders als prille puber zelf heel kwalijk genomen. De hartjes en de andere mij bekende sms-symbolen spreken klare taal. Amper zes maanden geleden was er nog geen sprake van het andere geslacht. Een half jaar en een groeischeut verder staat de wereld echter op zijn kop. Ondanks het feit dat ik die levensfase ook actief meegemaakt/doorgesparteld heb, sta ik er soms te weinig bij stil dat mijn kinderen hetzelfde overkomt. En alle details wil ik daar niet van weten, echt waar.
Tijdens zijn laatste examendagen werd de fiets van Alexander gestolen, amper één jaar oud. Hij had nagelaten hem op slot te doen toen hij in de school aankwam. Het duurde wel even voor zijn ouders ervan op de hoogte werden gebracht; de verdwijning werd door zijn mama eerder toevallig vastgesteld. Bij zo'n feit kunnen alle registers nog eens opengetrokken worden: de eigen verantwoordelijkheid, de duurte van het leven en het tanende respect voor goederen waarvoor de ouders zich uit de naad moeten werken. Een deel van het loon van zijn vakantiewerk gaat naar een ander rijwiel. Hij heeft al aangekondigd dat het zo goed als zeker een tweedehandsfiets wordt. "Volgend jaar leer je mij toch rijden met de auto," orakelt hij tegen mij. Hij zal wel weer gelijk krijgen. Na lang aandringen heeft hij de diefstal toch bij de politie aangegeven; rijden met een wagen zal immers nog even duren. Hopelijk doet hij die wel op slot, maar dat weet ik eigenlijk nog zo niet.

Wat ik wel weet, is dat Max een A-attest heeft en dat Alexander alweer zonder schijnbare moeite met een schitterend rapport naar huis gekomen is. Infeite heb ik dus gewoon twee voorbeeldige kinderen, voor wie niks menselijks vreemd is.