Zondag 24 mei 2009Wat doet een alleenvader als hij de rest van de wereld niet laat delen in zijn activiteiten of reflecties via zijn blog? Hij houdt een halve (alle keukenkastjes uitladen en afzemen was er net iets te veel aan) lenteschoonmaak, gaat naar een verre babyborrel (de Westhoek), begeleidt tot beider wanhoop zijn dochter in haar zeer moeizame absorptie van de leerstof Frans ("J'en ai marre," zucht Max, maar ze zal het niet foutloos kunnen schrijven), maakt zelf zeer gezonde en lekkere smoothies, kookt, wast, strijkt, leest, kijkt tv, geeft en krijgt commentaar. Is tevreden dat zijn oude tuinmuur er nog staat, maar treurig dat het slechts uitstel is en geen afstel, want de nieuwe buurwoning komt er toch. Moet dringend zijn oude vader gaan bezoeken, omdat hij weet dat laatstgenoemde het apprecieert, maar hij het nooit zelf zal vragen. Intussen nog wat professionele activiteiten ontplooien, zodat ook de huishoudelijke economie blijft draaien.
Desondanks blijf ik tijd en een onderwerp vinden om me te ergeren, met dank aan Tom Naegels. In plaats van wat uit zijn neus te eten tijdens dit lang feestweekend of zich met vrouw en kind dagjestoeristgewijs aan het olifantje Kai-Moon (wat tot mijn verbazing vertaald wordt als Schitterende Parel, terwijl ik in zowat elk Thais restaurant een kruidig kippengehakt voorgeschoteld krijg als ik Laab Kai bestel) in de Zoo van Antwerpen te gaan vergapen, heeft hij zich onledig gehouden met het uitvlooien van de krantenkoppen van het afgelopen decennium en daarover een column geschreven. En wat stelt hij vast? Dat sommige spectaculaire berichten helemaal geen vers nieuws zijn, maar belegen en herkauwde kost. Daaruit kunnen we concluderen dat het geheugen van een nieuwe lichting zelfverklaarde sterreporters nog het meeste lijkt op dat van kippen: als je die beesten het ene moment een stamp onder hun kont geeft, zijn ze die het volgende ogenblik al vergeten. Een grote intelligentie en doorzicht wordt aan deze erfdieren gewoonlijk niet toegedicht. Het vergroot mijn enthousiasme over de studiekeuze van Alexander, die momenteel warm loopt voor het volgen van een master in geschiedenis, terwijl de optie journalistiek wel aangehaald is, maar al snel van tafel geveegd. Hij verkiest feiten boven flutverhalen, alhoewel, ik geef het toe, flutverhalen de grote massa het meest bekoren. En herhalingen vinden steeds een publiek, dat de check en dubbelcheck even lastig en overbodig vindt als een nieuwe journaliste (ditmaal een vrouwelijk exemplaar, om het gelijke-kansen-evenwicht te bewaren) een kleverige kauwgom onder de zool van haar pumps. Nog meer verbouwereerd echter was ik over één van de redenen waarom headliners dikwijls met een uitgesteld relais hot zijn in sommige delen van de wereld en in andere passé. Veel reporters schuiven nieuws gewoon terzijde, omdat het niet gesteld is in een mainstream nieuwstaal zoals het Engels en het dus waarschijnlijk niet interessant of zwaarwichtig genoeg bevonden wordt. Max mag er zeker van zijn dat de doorgedreven inspanningen voor haar Frans gaan worden voortgezet, nu ik dit weet. En hetzelfde geldt voor haar Duits binnen enkele jaren. Tenzij ze een jongen uit Frankrijk of Duitsland tegenkomt natuurlijk: dan zal de dwang een drang worden.
Waar liefde al niet goed voor is.
