Vandaag impulsief een uit de kluiten gewassen, loodzware engel in beton gekocht tijdens een bezoekje aan een brocanteriezaak. Gewoon omdat ik hem mooi vind: hij lacht niet, maar kijkt een tikje verongelijkt, alsof hij verloren is bij het spel. Alles zit erop en eraan, vleugels en een duidelijk piemeltje, wat hem minder geslachtsloos en dus minder engel maakt. Volgens de verkoper is hij geschikt voor binnen en buiten, ongeacht het weer, en voorkomt zijn gewicht wegwaaien en wegvliegen (haha). 'Hem nooit bij de vleugels optillen,' zo waarschuwde hij mij nog. 'Hij zou het niet verdragen'. De achilleshiel van een engel zit dus aan zijn vleugelbasis.
In één adem wil ik nog een respectvolle buiging maken voor Robert Dawkins, de Britse wetenschapper die men aan de Universiteit van Antwerpen afgelopen woensdag geëerd heeft met een eredoctoraat. Deze vooraanstaande atheïst houdt vol zich constant af te vragen welke wetenschappelijkheid er is aan stellingen die vanuit een geloof het bestaan van een opperwezen en alles wat er rond hangt proberen te bewijzen. Als overtuigde aardse engel en in zijn functie van genexpert heeft hij mijn uitgesproken bewondering. Ik merk bij hem geen zwakke vleugelbasis.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten