Zaterdag 29 november 2008
Vandaag de immer sympatieke pr-verantwoordelijke van mijn uitgeverij in de Decathlon tegen het lijf gelopen. Ik stond te wachten voor het pashokje waar mijn dochter veel tijd nodig had om een eenvoudig dansbroekje uit te proberen. Aan haar verraste reactie te zien had ze mij daar helemaal niet verwacht. Haar perceptie over mijn aversie t.o.v. elke overmaatse sportieve inspanning zal nu wel wat afbrokkelen, zo lijkt het mij toch. Ik neem me voor regelmatiger binnen te springen in het sportwarenhuis. Vlak er tegenover bevindt zich een enorme boekhandel, dus zoveel tijd ben ik er niet mee verloren.
Verdwenen kinderrechten
Vrijdag 28 november 2008
Waar heb ik dat verrekte jaarverslag van die kinderrechtencommissaris toch gelegd? Toegegeven, de eettafel in de woonkamer ligt nog steeds vol met allerlei documenten die nodig zijn voor verschillende doeleinden: mijn werk, mijn artikel, mijn boek... Het lijkt wat chaotisch, maar ik vind er perfect mijn weg in. Een grote hoek heb ik vorig weekend vrijgemaakt voor Max; daar maakt ze haar huistaken. De studeerkamer is geen optie voor haar, omdat ze interactie nodig heeft bij haar opdrachten voor school. Gezellig, zo samen werken.
Enfin, ondanks mijn zoeken lijkt het kinderrapport zich niet langer op de tafel te bevinden. Eigenaardig. Zou Max of Alexander het meegenomen hebben? Nochtans hebben ze dat helemaal niet nodig om me te laten verstaan wat ze willen...
Waar heb ik dat verrekte jaarverslag van die kinderrechtencommissaris toch gelegd? Toegegeven, de eettafel in de woonkamer ligt nog steeds vol met allerlei documenten die nodig zijn voor verschillende doeleinden: mijn werk, mijn artikel, mijn boek... Het lijkt wat chaotisch, maar ik vind er perfect mijn weg in. Een grote hoek heb ik vorig weekend vrijgemaakt voor Max; daar maakt ze haar huistaken. De studeerkamer is geen optie voor haar, omdat ze interactie nodig heeft bij haar opdrachten voor school. Gezellig, zo samen werken.
Enfin, ondanks mijn zoeken lijkt het kinderrapport zich niet langer op de tafel te bevinden. Eigenaardig. Zou Max of Alexander het meegenomen hebben? Nochtans hebben ze dat helemaal niet nodig om me te laten verstaan wat ze willen...
Korte melding
Donderdag 27 november 2008
Deze ochtend is Alexander tegen een deur gelopen terwijl hij aan het sms'en was. Het toenemend aantal contacten verkleint ontegensprekelijk zijn uitzicht op de werkelijkheid.
Twee vragen:
Zou hij zichzelf wijs proberen te maken dat hij een virtuele buil heeft?
Kan dit feit beschouwd worden als een arbeidsongeval?
PS: Max nam zich gisteravond luidop voor om voortaan elke morgen vroeger uit bed te komen, zodat ze zich niet zo zou moeten reppen. Ze is vandaag, ondanks herhaalde wake-up calls, nog nooit zo laat opgestaan.
Deze ochtend is Alexander tegen een deur gelopen terwijl hij aan het sms'en was. Het toenemend aantal contacten verkleint ontegensprekelijk zijn uitzicht op de werkelijkheid.
Twee vragen:
Zou hij zichzelf wijs proberen te maken dat hij een virtuele buil heeft?
Kan dit feit beschouwd worden als een arbeidsongeval?
PS: Max nam zich gisteravond luidop voor om voortaan elke morgen vroeger uit bed te komen, zodat ze zich niet zo zou moeten reppen. Ze is vandaag, ondanks herhaalde wake-up calls, nog nooit zo laat opgestaan.
We play rock 'n roll
Woensdagochtend 25 november 2008
Ondanks het feit dat wij het nog moeilijker hebben (Waarmee? Dan wie? Vraag het Mie van Flair) heb ik toch een avondje ontspanning gevonden gisteren. Uitgenodigd door een goede vriendin met enkele kinderen en een keiharde job in de magistratuur, van wie de man zijn ambities licht bijgestuurd heeft om ook zijn deel in het huishouden te kunnen doen - ze zijn daarover nog nooit geïnterviewd en ze vinden het niet de moeite om deel te nemen aan enquêtes. Meegetroond door een goeie vriendin dus voor een avondje pretentieloos amusement bij een optreden van de krasse knarren van Motörhead. In het publiek ook die godverdomse Dimitri Verhulst gespot, dus het concert was goedgekeurd door Sanoma.
Voor Alexander en Max had ik alles van tevoren geregeld. Het gezeur van mijn dochter om mee te gaan botste op mijn preventieve veto. Een meisje van dertien op een ruig concert in het midden van de schoolweek kon niet door de beugel van mijn vaderlijke verantwoordelijkheid. Bovendien zou ze zich dadelijk tot op de eerste rij gewurmd hebben, zodat ze na afloop potdoof zou zijn geweest. Het was trouwens mijn avondje ontspanning. Soms moet men dat claimen.
We are Motörhead. We play rock 'n roll. Zo simpel is het af en toe. Ik kan er weer een tijdje tegen.
PS. En morgen het rapport van de kinderrechtencommissaris, beloofd!
Ondanks het feit dat wij het nog moeilijker hebben (Waarmee? Dan wie? Vraag het Mie van Flair) heb ik toch een avondje ontspanning gevonden gisteren. Uitgenodigd door een goede vriendin met enkele kinderen en een keiharde job in de magistratuur, van wie de man zijn ambities licht bijgestuurd heeft om ook zijn deel in het huishouden te kunnen doen - ze zijn daarover nog nooit geïnterviewd en ze vinden het niet de moeite om deel te nemen aan enquêtes. Meegetroond door een goeie vriendin dus voor een avondje pretentieloos amusement bij een optreden van de krasse knarren van Motörhead. In het publiek ook die godverdomse Dimitri Verhulst gespot, dus het concert was goedgekeurd door Sanoma.
Voor Alexander en Max had ik alles van tevoren geregeld. Het gezeur van mijn dochter om mee te gaan botste op mijn preventieve veto. Een meisje van dertien op een ruig concert in het midden van de schoolweek kon niet door de beugel van mijn vaderlijke verantwoordelijkheid. Bovendien zou ze zich dadelijk tot op de eerste rij gewurmd hebben, zodat ze na afloop potdoof zou zijn geweest. Het was trouwens mijn avondje ontspanning. Soms moet men dat claimen.
We are Motörhead. We play rock 'n roll. Zo simpel is het af en toe. Ik kan er weer een tijdje tegen.
PS. En morgen het rapport van de kinderrechtencommissaris, beloofd!
Flair Revisited
Maandag 24 november 2008
Toch maar even het recente jaarverslag van onze Vlaamse kinderrechtencommissaris terzijde leggen, om Mie Van der Auwera (met excuses, maar ditmaal is de naam juist gespeld), de hoofdredactrice van Flair, te bedanken voor haar beleefde reactie op mijn blog van gisteren. Ik had inderdaad mijn huiswerk niet gemaakt: er bestaat effectief ook een onderzoek naar alleenstaande ouders, uitgevoerd door de Flair-redactie en Gelijke Kansen Vlaanderen. Meer nog: Flair heeft een heuse website ontworpen, volledig gewijd aan deze doelgroep (http://www.1ouder.be/) De afbeeldingen en teksten op de site blijven me echter een ongemakkelijk gevoel geven, met permissie hoop ik, want als prille Flair-lezer moet ik mijn draai nog vinden. De foto's en de benaming van de site (1ouder dus) doen immers op het eerste zicht het beste vermoeden, maar bij nader toezien blijkt het vrij eenzijdig te gaan over alleenstaande moeders, single mums, huis-en zorgvrouwen (toegegeven, papa duikt af en toe op, maar in de marge). Een aantal redacteurs gaat zelfs babysitten, zodat de drukbezette ouder (lees en schrijf moeder) zich een onbezorgd avondje uit kon veroorloven. Geen vader gevonden?
Tsja, hoe moet je zo'n alleenstaande papa introduceren in een tijdschrift dat op het lijf geschreven is van jonge, verstandige en zelfstandige vrouwen zonder er smalend over te beginnen doen? Echt makkelijk is dat niet....
Wacht.
Geef me nog even de tijd. Ik wil niet verzinken in het traditionele gebekvecht over mannen en vrouwen. Daar zullen anderen dan ik zeker nog jaren, nee, eeuwen artikels aan wijden. Voor mij is vooral het begrip "emancipatie" belangrijk. Emanciperen, zich ontvoogden is zeker geen prerogatief van vrouwen alleen, alhoewel die actie meestal aan hen gelinkt wordt. Vrouwen strijden al een hele tijd compleet terecht voor evenwaardigheid op domeinen die van oudsher door mannen gedomineerd en gestuurd werden. Maar evenzogoed beginnen mannen zich te ontvoogden op een terrein waar de vrouw gewoontegetrouw de scepter zwaait: de huiselijke aangelegenheden, de zorg, de kinderen. Blijkbaar verdedigen vrouwen op dat vlak evenzeer hun ruimte als mannen dat doen in bijvoorbeeld het bedrijfsleven. Waarom dacht ik aanvankelijk dat vrouwen anders zouden reageren bij een (voorzichtige, alle begin is moeilijk) mannelijke emancipatiebeweging? Ik weet het niet... Omdat ik dat doodzwijgen en bagatelliseren... zo'n typisch mannelijke reactie vind.
Flair zou echt baanbrekend zijn indien de (alleenstaande) papa's in het tijdschrift én op de website 1ouder.be een volwaardige stem zouden krijgen, naast die van de alleenstaande mama's. Beste mevrouw Van der Auwera, laat maar weten als ik daarbij kan helpen!
Toch maar even het recente jaarverslag van onze Vlaamse kinderrechtencommissaris terzijde leggen, om Mie Van der Auwera (met excuses, maar ditmaal is de naam juist gespeld), de hoofdredactrice van Flair, te bedanken voor haar beleefde reactie op mijn blog van gisteren. Ik had inderdaad mijn huiswerk niet gemaakt: er bestaat effectief ook een onderzoek naar alleenstaande ouders, uitgevoerd door de Flair-redactie en Gelijke Kansen Vlaanderen. Meer nog: Flair heeft een heuse website ontworpen, volledig gewijd aan deze doelgroep (http://www.1ouder.be/) De afbeeldingen en teksten op de site blijven me echter een ongemakkelijk gevoel geven, met permissie hoop ik, want als prille Flair-lezer moet ik mijn draai nog vinden. De foto's en de benaming van de site (1ouder dus) doen immers op het eerste zicht het beste vermoeden, maar bij nader toezien blijkt het vrij eenzijdig te gaan over alleenstaande moeders, single mums, huis-en zorgvrouwen (toegegeven, papa duikt af en toe op, maar in de marge). Een aantal redacteurs gaat zelfs babysitten, zodat de drukbezette ouder (lees en schrijf moeder) zich een onbezorgd avondje uit kon veroorloven. Geen vader gevonden?
Tsja, hoe moet je zo'n alleenstaande papa introduceren in een tijdschrift dat op het lijf geschreven is van jonge, verstandige en zelfstandige vrouwen zonder er smalend over te beginnen doen? Echt makkelijk is dat niet....
Wacht.
Geef me nog even de tijd. Ik wil niet verzinken in het traditionele gebekvecht over mannen en vrouwen. Daar zullen anderen dan ik zeker nog jaren, nee, eeuwen artikels aan wijden. Voor mij is vooral het begrip "emancipatie" belangrijk. Emanciperen, zich ontvoogden is zeker geen prerogatief van vrouwen alleen, alhoewel die actie meestal aan hen gelinkt wordt. Vrouwen strijden al een hele tijd compleet terecht voor evenwaardigheid op domeinen die van oudsher door mannen gedomineerd en gestuurd werden. Maar evenzogoed beginnen mannen zich te ontvoogden op een terrein waar de vrouw gewoontegetrouw de scepter zwaait: de huiselijke aangelegenheden, de zorg, de kinderen. Blijkbaar verdedigen vrouwen op dat vlak evenzeer hun ruimte als mannen dat doen in bijvoorbeeld het bedrijfsleven. Waarom dacht ik aanvankelijk dat vrouwen anders zouden reageren bij een (voorzichtige, alle begin is moeilijk) mannelijke emancipatiebeweging? Ik weet het niet... Omdat ik dat doodzwijgen en bagatelliseren... zo'n typisch mannelijke reactie vind.
Flair zou echt baanbrekend zijn indien de (alleenstaande) papa's in het tijdschrift én op de website 1ouder.be een volwaardige stem zouden krijgen, naast die van de alleenstaande mama's. Beste mevrouw Van der Auwera, laat maar weten als ik daarbij kan helpen!
Wintertip van een dochter van dertien
Zondagavond 23 november 2008
'Kom, paps, mee naar buiten, zaaalig!!' Max trekt me aan mijn mouw mee het huis uit. 'Kijk!'
Ik kijk.
Het heeft gesneeuwd. De vlokken hebben een smetteloos wit tapijt op ons terras gelegd. Ik wil enkele stappen verder zetten, maar ze houdt me tegen.
'Nee,' zegt ze. 'Zo bederf je alles... Voorzichtig draaien op je hielen... Ja, zoooo...' Ze neemt mijn hand in de hare. 'En nu liggen!'. Zelf geeft ze het voorbeeld en ze trekt mij mee naar beneden. Voor ik kan vragen wat de bedoeling is lig ik languit in de sneeuw, armen en benen licht gespreid, hand in hand met mijn dochter. De kou dringt door de stof van mijn kleding.
'Voorzichtig opstaan, paps,' beveelt ze. 'Langzaam... Zorg dat je niet buiten je afdruk gaat...'
Enkele seconden later staan we terug recht, nadat we voorzichtig, omwille van de afdruk, overeind gekrabbeld zijn. Ze wijst naar de openstaande terrasdeur.
'En nu springen,' gebiedt ze. 'In één keer naar binnen!'
We springen en sluiten de deur. Door het glas bekijken we het resultaat van onze inspanning. Ze voelt dat ik wel wat duiding wil.
'Zo lijkt het of we daar gevallen zijn en opnieuw weggevlogen, als engelen,' legt ze uit. 'Begrijp je?'
Tuurlijk begrijp ik dat. Ze vertelt me dat ze met haar vriendinnen de hele namiddag al dergelijke afdrukken gemaakt heeft. De streek ligt dus bezaaid met gevallen engelen.
Blij dat deze twee toch met hun ruggen tegen de radiator kunnen zitten alvorens ze opnieuw wegvliegen.
PS: Verdikke, en ik ben er vergeten een foto van te nemen! Nu is het intussen te laat... Misschien krijgt Max me nog eens zo gek...
'Kom, paps, mee naar buiten, zaaalig!!' Max trekt me aan mijn mouw mee het huis uit. 'Kijk!'
Ik kijk.
Het heeft gesneeuwd. De vlokken hebben een smetteloos wit tapijt op ons terras gelegd. Ik wil enkele stappen verder zetten, maar ze houdt me tegen.
'Nee,' zegt ze. 'Zo bederf je alles... Voorzichtig draaien op je hielen... Ja, zoooo...' Ze neemt mijn hand in de hare. 'En nu liggen!'. Zelf geeft ze het voorbeeld en ze trekt mij mee naar beneden. Voor ik kan vragen wat de bedoeling is lig ik languit in de sneeuw, armen en benen licht gespreid, hand in hand met mijn dochter. De kou dringt door de stof van mijn kleding.
'Voorzichtig opstaan, paps,' beveelt ze. 'Langzaam... Zorg dat je niet buiten je afdruk gaat...'
Enkele seconden later staan we terug recht, nadat we voorzichtig, omwille van de afdruk, overeind gekrabbeld zijn. Ze wijst naar de openstaande terrasdeur.
'En nu springen,' gebiedt ze. 'In één keer naar binnen!'
We springen en sluiten de deur. Door het glas bekijken we het resultaat van onze inspanning. Ze voelt dat ik wel wat duiding wil.
'Zo lijkt het of we daar gevallen zijn en opnieuw weggevlogen, als engelen,' legt ze uit. 'Begrijp je?'
Tuurlijk begrijp ik dat. Ze vertelt me dat ze met haar vriendinnen de hele namiddag al dergelijke afdrukken gemaakt heeft. De streek ligt dus bezaaid met gevallen engelen.
Blij dat deze twee toch met hun ruggen tegen de radiator kunnen zitten alvorens ze opnieuw wegvliegen.
PS: Verdikke, en ik ben er vergeten een foto van te nemen! Nu is het intussen te laat... Misschien krijgt Max me nog eens zo gek...
Homo Sapiens Emancipatoricus
Zondag 23 november 2008
Het lijkt wel of er na de homo sapiens sapiens een nieuwe mensensoort aan het ontstaan is die nog rechter op zijn twee benen moet lopen: de homo sapiens emancipatoricus. Volgens een grote enquête, die uitgevoerd werd door het weekblad Flair bij een duizendtal personen, schort er nog het één een het ander bij wie vandaag de dag "de nieuwe vrouw" en "de nieuwe man" genoemd wordt. De taakverdeling is niet echt evenredig te noemen, zo blijkt uit de bevraging, die mee ondersteund werd door de Vlaamse overheid. Vrouwen leggen zich nog steeds neer bij de traditionele rolpatronen, terwijl vooral de werkgevers mannen verhinderen zich meer met zorgtaken en huiselijke bezigheden in te laten. Noorwegen geeft op beleidsvlak het goede voorbeeld door een genuanceerd beleid met betrekking tot het gezin. Dat is er daar ook niet zonder slag of stoot gekomen. Een mentaliteitswijziging bereikt men nu eenmaal niet van de ene dag op de andere.
Tot daar een korte samenvatting van de overigens vrij uitgebreide en naar mijn mening geheel terechte nieuwsberichten over dat onderwerp. Toch moeten me in verband met dit goedbedoelde initiatief twee fundamentele opmerkingen van het hart, waarvan de eerste veruit de belangrijkste is:
Mie Van Der Auwera, de hoofdredactrice van Flair, heeft het vooral over (jonge) gezinnetjes met kinderen. Alweer pint een enquête zich vast op die typische samenlevingsvorm met moeder, vader en hun peuters, kleuters, pubers. Nergens wordt met een woord gerept over de talrijke éénoudergezinnen en de nieuw samengestelde huishoudens, die samen nochtans meer dan een kwart van de minder traditionele gezinnen uitmaken. Zij hebben lak aan die discussies over rolverdelingen, zeker als het gaat over alleenstaande moeders en vaders. Die wassen alleen, strijken alleen, koken alleen, voeden hun kinderen (toegegeven, soms deeltijds, met alle praktische regelingen vandien) alleen op én werken. What's the deal? Komt er ook een enquête voor hen of heeft marktonderzoek uitgewezen dat Flair minder door hen gelezen wordt, zodat ze geen echt relevante doelgroep voor het weekblad zijn?
Twee: er wordt blijkbaar met enige (niet gespeelde) verbazing vastgesteld dat de mannen het massaal hebben laten afweten (sic, zie uitzending De Zevende Dag van 23/11, vandaag dus) als respondent. Ik wrijf in mijn ogen, want aanvankelijk denk ik dat ik deze uitspraak droom. Misschien had men simultaan de bevraging moeten lanceren in Autowereld, de Playboy of één of ander sporttijdschrift. Sinds wanneer heeft hoofdredactrice Mie vastgesteld dat ook mannen Flair lezen? Dan zou deze enquête waarschijnlijk overbodig geweest zijn...
Het lijkt wel of er na de homo sapiens sapiens een nieuwe mensensoort aan het ontstaan is die nog rechter op zijn twee benen moet lopen: de homo sapiens emancipatoricus. Volgens een grote enquête, die uitgevoerd werd door het weekblad Flair bij een duizendtal personen, schort er nog het één een het ander bij wie vandaag de dag "de nieuwe vrouw" en "de nieuwe man" genoemd wordt. De taakverdeling is niet echt evenredig te noemen, zo blijkt uit de bevraging, die mee ondersteund werd door de Vlaamse overheid. Vrouwen leggen zich nog steeds neer bij de traditionele rolpatronen, terwijl vooral de werkgevers mannen verhinderen zich meer met zorgtaken en huiselijke bezigheden in te laten. Noorwegen geeft op beleidsvlak het goede voorbeeld door een genuanceerd beleid met betrekking tot het gezin. Dat is er daar ook niet zonder slag of stoot gekomen. Een mentaliteitswijziging bereikt men nu eenmaal niet van de ene dag op de andere.
Tot daar een korte samenvatting van de overigens vrij uitgebreide en naar mijn mening geheel terechte nieuwsberichten over dat onderwerp. Toch moeten me in verband met dit goedbedoelde initiatief twee fundamentele opmerkingen van het hart, waarvan de eerste veruit de belangrijkste is:
Mie Van Der Auwera, de hoofdredactrice van Flair, heeft het vooral over (jonge) gezinnetjes met kinderen. Alweer pint een enquête zich vast op die typische samenlevingsvorm met moeder, vader en hun peuters, kleuters, pubers. Nergens wordt met een woord gerept over de talrijke éénoudergezinnen en de nieuw samengestelde huishoudens, die samen nochtans meer dan een kwart van de minder traditionele gezinnen uitmaken. Zij hebben lak aan die discussies over rolverdelingen, zeker als het gaat over alleenstaande moeders en vaders. Die wassen alleen, strijken alleen, koken alleen, voeden hun kinderen (toegegeven, soms deeltijds, met alle praktische regelingen vandien) alleen op én werken. What's the deal? Komt er ook een enquête voor hen of heeft marktonderzoek uitgewezen dat Flair minder door hen gelezen wordt, zodat ze geen echt relevante doelgroep voor het weekblad zijn?
Twee: er wordt blijkbaar met enige (niet gespeelde) verbazing vastgesteld dat de mannen het massaal hebben laten afweten (sic, zie uitzending De Zevende Dag van 23/11, vandaag dus) als respondent. Ik wrijf in mijn ogen, want aanvankelijk denk ik dat ik deze uitspraak droom. Misschien had men simultaan de bevraging moeten lanceren in Autowereld, de Playboy of één of ander sporttijdschrift. Sinds wanneer heeft hoofdredactrice Mie vastgesteld dat ook mannen Flair lezen? Dan zou deze enquête waarschijnlijk overbodig geweest zijn...
Winter- en calorieprikken
Zaterdag 22 november 2008
Vandaag met Max naar Antwerpen gereden in een bijzonder guur weertje; stuifsneeuw en ijsregen wisselden elkaar af. Gedreven door de omstandigheden heeft mijn dochter me overhaald om voor haar een stel psychedelische handschoenen te kopen. Zo blij is ze er mee, dat ze op dit moment haar huistaken zit te maken met één van die veelkleurige duimwanten aan. Mezelf heb ik getrakteerd op een nieuwe sjaal. Zo blij ben ik er mee, dat ik deze tekst zit te typen met mijn nieuwe aankoop om de hals. Toch goed dat ook kleine dingen mensen als Max en ik nog plezier doen.
Gelukkig hadden we de handschoenen en de sjaal, want op de zaterdagmarkt hebben we daarna veertig (40) minuten staan aanschuiven voor een kraam met verse wafelkoekjes, op aandringen van Max, 'omdat ze echt zoooo lekker zijn'. En inderdaad, het zijn uitzonderlijke baksels. Bedankt voor de tip, schat. Wie zegt mij dat kinderen geen geduld hebben?
Straks organiseert de klas van Alexander in de school een pita-avond om geld in het laatje te krijgen voor hun schooluitstap naar het zuiden van Frankrijk. Een PITA-avond!! En ik er maar voor zorgen dat we thuis voldoende vezels binnen krijgen!
Vandaag met Max naar Antwerpen gereden in een bijzonder guur weertje; stuifsneeuw en ijsregen wisselden elkaar af. Gedreven door de omstandigheden heeft mijn dochter me overhaald om voor haar een stel psychedelische handschoenen te kopen. Zo blij is ze er mee, dat ze op dit moment haar huistaken zit te maken met één van die veelkleurige duimwanten aan. Mezelf heb ik getrakteerd op een nieuwe sjaal. Zo blij ben ik er mee, dat ik deze tekst zit te typen met mijn nieuwe aankoop om de hals. Toch goed dat ook kleine dingen mensen als Max en ik nog plezier doen.
Gelukkig hadden we de handschoenen en de sjaal, want op de zaterdagmarkt hebben we daarna veertig (40) minuten staan aanschuiven voor een kraam met verse wafelkoekjes, op aandringen van Max, 'omdat ze echt zoooo lekker zijn'. En inderdaad, het zijn uitzonderlijke baksels. Bedankt voor de tip, schat. Wie zegt mij dat kinderen geen geduld hebben?
Straks organiseert de klas van Alexander in de school een pita-avond om geld in het laatje te krijgen voor hun schooluitstap naar het zuiden van Frankrijk. Een PITA-avond!! En ik er maar voor zorgen dat we thuis voldoende vezels binnen krijgen!
Organiseren
Vrijdag 21 november 2008
Ja, ja, het is al vrijdagochtend en de kinderen wonen vanaf deze namiddag weer bij mij. Vermits ik de hele dag moet werken, toch gauw nog even overlopen:
Warme maaltijd voor vanavond: ok, klaar en al in de koelkast, gewoon de oven in en opeten. Ik heb dus wat speling op het einde van mijn werkdag;
Kleren zijn gewassen, gestreken, opgevouwen en in hun kasten gelegd; slechts enkele van mijn hemden liggen te wachten op een strijkijzer; beddengoed is ververst;
Het weekend en de avonden in mijn agenda zijn vrijgehouden, behalve één, maar daar heb ik een oplossing voor. Binnenkort zijn het trimesteriële toetsen en Max kan wat extra aandacht gebruiken;
Stofzuigen: mmmm, het valt nog mee... Doe ik wel op zaterdagochtend.
De woonkamertafel ligt vol met mijn documenten: naslagwerken voor een artikel, de huishoudboekhouding, kortingbons voor de supermarkt, tijdschriften en kranten. Daar moet ik nog iets aan doen.
Toch maar naar huis telefoneren op het uur dat ze van school komen. De gaartijd van het eten, dat moet gecommuniceerd worden. De rommel op tafel, daar blijven ze wel af. In het slechtste geval zullen ze hem aanvullen.
Binnen een halve dag begint mijn rustige en gestructureerde week.
Ja, ja, het is al vrijdagochtend en de kinderen wonen vanaf deze namiddag weer bij mij. Vermits ik de hele dag moet werken, toch gauw nog even overlopen:
Warme maaltijd voor vanavond: ok, klaar en al in de koelkast, gewoon de oven in en opeten. Ik heb dus wat speling op het einde van mijn werkdag;
Kleren zijn gewassen, gestreken, opgevouwen en in hun kasten gelegd; slechts enkele van mijn hemden liggen te wachten op een strijkijzer; beddengoed is ververst;
Het weekend en de avonden in mijn agenda zijn vrijgehouden, behalve één, maar daar heb ik een oplossing voor. Binnenkort zijn het trimesteriële toetsen en Max kan wat extra aandacht gebruiken;
Stofzuigen: mmmm, het valt nog mee... Doe ik wel op zaterdagochtend.
De woonkamertafel ligt vol met mijn documenten: naslagwerken voor een artikel, de huishoudboekhouding, kortingbons voor de supermarkt, tijdschriften en kranten. Daar moet ik nog iets aan doen.
Toch maar naar huis telefoneren op het uur dat ze van school komen. De gaartijd van het eten, dat moet gecommuniceerd worden. De rommel op tafel, daar blijven ze wel af. In het slechtste geval zullen ze hem aanvullen.
Binnen een halve dag begint mijn rustige en gestructureerde week.
Hardleers
Zondag 16 november 2008
Oja, dat was ik nog vergeten te vermelden: bij het raspen van de wortels voor de cake donderdag heb ik het topje van mijn rechterwijsvinger mee geraspt. Dat deed ik niet voor de eerste keer. Eigenlijk overkomt me dat zowat altijd als ik met de rasp in de weer ben. Ik hou er altijd een flink bloedende snee aan over, die slechts langzaam heelt.
"Waarom snij je op voorhand de uiteinden van de wortels?" vraagt vriend Wim zich af. "Als je die er aan laat tijdens het raspen, heb je nog een kleine houvast en voorkom je dat je vingers tegen het snijblad schuren.'
Dat ik daar niet aan gedacht heb! Ik sta als huisman nog ver af van het logische keukendenken en wordt overtroefd door de eerste de beste vriend die langskomt. Maar ik geef niet op. Bij een volgende cake zal ik geen pleister meer nodig hebben.
Oja, dat was ik nog vergeten te vermelden: bij het raspen van de wortels voor de cake donderdag heb ik het topje van mijn rechterwijsvinger mee geraspt. Dat deed ik niet voor de eerste keer. Eigenlijk overkomt me dat zowat altijd als ik met de rasp in de weer ben. Ik hou er altijd een flink bloedende snee aan over, die slechts langzaam heelt.
"Waarom snij je op voorhand de uiteinden van de wortels?" vraagt vriend Wim zich af. "Als je die er aan laat tijdens het raspen, heb je nog een kleine houvast en voorkom je dat je vingers tegen het snijblad schuren.'
Dat ik daar niet aan gedacht heb! Ik sta als huisman nog ver af van het logische keukendenken en wordt overtroefd door de eerste de beste vriend die langskomt. Maar ik geef niet op. Bij een volgende cake zal ik geen pleister meer nodig hebben.
Carottencake
Donderdag 13 november 2008
Het is van 25 juli geleden dat ik nog iets gezegd heb over eten klaarmaken, koken dus, terwijl ik dat elke dag doe. Vanavond is deze activiteit onaards gezellig, ondanks het eerder alledaagse hoofdgerecht (gebakken aardappeltjes, spinazie, chipolataworstjes). Maxime en ik maken namelijk wortelcake! Ik dacht dat ik alle ingrediënten in huis had gehaald, maar ik was in mijn haast de wortelen vergeten. Alexander plooit bij dit nieuws zowat dubbel van het lachen, springt daarna spontaan zijn fiets op en rijdt naar de winkel. Hij is gek op onze cake, wat bijdraagt tot zijn bereidwilligheid.
Wortelen (geraspt), een appel (geraspt), roomboter, lichte rietsuiker, eieren, gemalen nootmuskaat, kaneel, bakpoeder, volkoren meel. Dat zijn ruwweg de ingrediënten die door Max en mezelf volgens de inspiratie van het ogenblik samengevoegd, vermengd, gekneed en geproefd worden. Wonderlijk toch dat er steeds een substantie in de bakvorm belandt (oeps, bakpapier vergeten, maar toch gevonden bij de buren) die er enigszins consistent uitziet. Veertig tot vijftig minuten op 180° in de oven en klaar! Een hard korstje, maar niet aangebakken, zacht en niet droog vanbinnen, heerlijk gewoon!
Uit de keuken blijft iedereen daarna weg, want traditioneel lijkt het alsof er op die plaats een voedselbom is ontploft. Opruimen doen we (doe ik) later. En ik voorspel: vanavond zal de helft van ons baksel opgegeten zijn, morgen gaat er een groot stuk mee in de brooddoos naar school. Wie nog een plakje wil, zal snel moeten zijn. Of iemand die we heel graag zien.
Het is van 25 juli geleden dat ik nog iets gezegd heb over eten klaarmaken, koken dus, terwijl ik dat elke dag doe. Vanavond is deze activiteit onaards gezellig, ondanks het eerder alledaagse hoofdgerecht (gebakken aardappeltjes, spinazie, chipolataworstjes). Maxime en ik maken namelijk wortelcake! Ik dacht dat ik alle ingrediënten in huis had gehaald, maar ik was in mijn haast de wortelen vergeten. Alexander plooit bij dit nieuws zowat dubbel van het lachen, springt daarna spontaan zijn fiets op en rijdt naar de winkel. Hij is gek op onze cake, wat bijdraagt tot zijn bereidwilligheid.
Wortelen (geraspt), een appel (geraspt), roomboter, lichte rietsuiker, eieren, gemalen nootmuskaat, kaneel, bakpoeder, volkoren meel. Dat zijn ruwweg de ingrediënten die door Max en mezelf volgens de inspiratie van het ogenblik samengevoegd, vermengd, gekneed en geproefd worden. Wonderlijk toch dat er steeds een substantie in de bakvorm belandt (oeps, bakpapier vergeten, maar toch gevonden bij de buren) die er enigszins consistent uitziet. Veertig tot vijftig minuten op 180° in de oven en klaar! Een hard korstje, maar niet aangebakken, zacht en niet droog vanbinnen, heerlijk gewoon!
Uit de keuken blijft iedereen daarna weg, want traditioneel lijkt het alsof er op die plaats een voedselbom is ontploft. Opruimen doen we (doe ik) later. En ik voorspel: vanavond zal de helft van ons baksel opgegeten zijn, morgen gaat er een groot stuk mee in de brooddoos naar school. Wie nog een plakje wil, zal snel moeten zijn. Of iemand die we heel graag zien.
Wasverzachter
Woensdag 12 november 2008
Vandaag ben ik buitenproportioneel aan het zeuren tegen Alexander. Op alles heb ik iets aan te merken. Als ik een betoog afsteek tegen het gebliep van de toetsen van zijn gsm tijdens het sms'en, is voor hem de maat vol. 'Wat heb jij vandaag verkeerd gegeten?!' slingert hij me naar het hoofd, terwijl hij zwaar verongelijkt de kamer uitvlucht en met een bam! van de deur elke verdere communicatie afsluit.
Hij heeft gelijk... Wat zit ik mijn onmacht en mijn ergernis op hem uit te werken? Al dagen, weken loop ik rond met een verhaal, een hoofd vol situaties en mijn vingers vol letters. Toch slaag ik er niet in ook maar één deftige zin voor mijn volgende roman op papier te zetten. Het blad is nochtans niet meer wit: de aanhef staat uitgeschreven en heeft bij mij zo'n opstoot van schrijfadrenaline verwekt dat die alle scheppende actie blokkeert. Mijn gedachten zijn als het stof dat opdwarrelt na het bruusk openen van een kamerdeur en dat zijn tijd nodig heeft om te gaan liggen voor het kan worden verzameld op het veegblik.
Ik ga naar boven, klop en blijf wachten tot hij me binnenroept. Hij ligt op zijn bed een boek te lezen. Ik ga naast hem zitten, druk mijn spijt uit over mijn humeurigheid en zeg hem waarom ik zo kort aangebonden ben. Hij knikt begrijpend. 'Geef het wat tijd,' antwoordt hij. 'Uiteindelijk zal alles wel in een juiste vorm vallen.' (Hij is zelf aan boek aan het schrijven, dus hij kan het weten).
Kort daarna zit ik weer voor mijn computer, graaiend naar woorden die mij langs links en rechts voorbijsteken. Ik zal mijn tijd moeten nemen. Om mijn zinnen te verzetten, los ik het kruiswoordraadsel op in het weekblad dat deze ochtend in de bus stak. Als het sleutelwoord gevonden en opgestuurd wordt, maak ik kans op een superdeluxe wasmachine met een capaciteit van liefst acht kilogram. Tot mijn tevredenheid vind ik het sleutelwoord en mail het door om zo kans te maken op de prijs.
Zo, ik ben al terug heel wat rustiger.
Vandaag ben ik buitenproportioneel aan het zeuren tegen Alexander. Op alles heb ik iets aan te merken. Als ik een betoog afsteek tegen het gebliep van de toetsen van zijn gsm tijdens het sms'en, is voor hem de maat vol. 'Wat heb jij vandaag verkeerd gegeten?!' slingert hij me naar het hoofd, terwijl hij zwaar verongelijkt de kamer uitvlucht en met een bam! van de deur elke verdere communicatie afsluit.
Hij heeft gelijk... Wat zit ik mijn onmacht en mijn ergernis op hem uit te werken? Al dagen, weken loop ik rond met een verhaal, een hoofd vol situaties en mijn vingers vol letters. Toch slaag ik er niet in ook maar één deftige zin voor mijn volgende roman op papier te zetten. Het blad is nochtans niet meer wit: de aanhef staat uitgeschreven en heeft bij mij zo'n opstoot van schrijfadrenaline verwekt dat die alle scheppende actie blokkeert. Mijn gedachten zijn als het stof dat opdwarrelt na het bruusk openen van een kamerdeur en dat zijn tijd nodig heeft om te gaan liggen voor het kan worden verzameld op het veegblik.
Ik ga naar boven, klop en blijf wachten tot hij me binnenroept. Hij ligt op zijn bed een boek te lezen. Ik ga naast hem zitten, druk mijn spijt uit over mijn humeurigheid en zeg hem waarom ik zo kort aangebonden ben. Hij knikt begrijpend. 'Geef het wat tijd,' antwoordt hij. 'Uiteindelijk zal alles wel in een juiste vorm vallen.' (Hij is zelf aan boek aan het schrijven, dus hij kan het weten).
Kort daarna zit ik weer voor mijn computer, graaiend naar woorden die mij langs links en rechts voorbijsteken. Ik zal mijn tijd moeten nemen. Om mijn zinnen te verzetten, los ik het kruiswoordraadsel op in het weekblad dat deze ochtend in de bus stak. Als het sleutelwoord gevonden en opgestuurd wordt, maak ik kans op een superdeluxe wasmachine met een capaciteit van liefst acht kilogram. Tot mijn tevredenheid vind ik het sleutelwoord en mail het door om zo kans te maken op de prijs.
Zo, ik ben al terug heel wat rustiger.
Een buitengewoon lekkere avond
Maandag 10 november 2008, 22.30 uur.
Als bedankje voor mijn medewerking aan een panelgesprek enkele dagen geleden heb ik een doos met Leonidaspralines gekregen. Vanavond is ze plechtig geopend door Max en mezelf (Alexander speelt op verplaatsing bij zijn vriendin), nadat de lekkernijen, verpakt in cadeaupapier en dito lint, eerst volle drie dagen in de koelkast hebben staan chambreren.
In snel tempo is de chocolade door ons tweeën naar binnen gewerkt. Wat wil je, we hebben toch al dagen geduld gehad? Een half uur later zitten we allebei te klagen over buikpijn (maar let op, geen woord van spijt, no regrets!)
'Volgende keer moet je alleen witte pralines vragen, die zijn we gewend,' zegt Max.
Dat zal het geweest zijn, inderdaad. Die bonte mengeling van smaken.
Als bedankje voor mijn medewerking aan een panelgesprek enkele dagen geleden heb ik een doos met Leonidaspralines gekregen. Vanavond is ze plechtig geopend door Max en mezelf (Alexander speelt op verplaatsing bij zijn vriendin), nadat de lekkernijen, verpakt in cadeaupapier en dito lint, eerst volle drie dagen in de koelkast hebben staan chambreren.
In snel tempo is de chocolade door ons tweeën naar binnen gewerkt. Wat wil je, we hebben toch al dagen geduld gehad? Een half uur later zitten we allebei te klagen over buikpijn (maar let op, geen woord van spijt, no regrets!)
'Volgende keer moet je alleen witte pralines vragen, die zijn we gewend,' zegt Max.
Dat zal het geweest zijn, inderdaad. Die bonte mengeling van smaken.
Momenten die invloed zouden kunnen hebben
Maandag 10 november 2008
...op je verdere leven, maar van een doodgewone vader niet meer vragen dan de activatie van zijn sluimerende opvoedkundige technieken:
...op je verdere leven, maar van een doodgewone vader niet meer vragen dan de activatie van zijn sluimerende opvoedkundige technieken:
- zondag 9 november staan Max, Alexander én een vriendje zowat de volledige twee uur van mijn signeersessie in de Boekenbeurs rond het tafeltje te huppelen waaraan ik zit. Desondanks weten nog enkele mensen mij te bereiken. Alexander overhaalt op een zichtbaar makkelijke manier een toevallig passerende internetvriendin mijn roman te kopen, waarmee hij toch weer enig krediet verwerft. Ik sta niet in voor de spel- en stijlfouten met betrekking tot de opdrachten die ik heb neergeschreven.
- Max zeurt al enkele weken om boeken te kiezen op de beurs. Als ik haar uiteindelijk de toelating geef, heeft ze geen zin om iets te zoeken. Na lang aandringen komt ze aandraven met twee titels, die aan duidelijkheid niets te wensen overlaten en die ik zal bewaren tot ze er de leeftijd voor heeft. Ik kies voor haar uiteindelijk een dunne jeugdroman met grote druk.
- De auto staat relatief ver geparkeerd, dus het is een stevig eindje wandelen. Bij het naar huis terugkeren, terwijl we met zijn vieren (Alexander, vriendje Alexander, Max en ik) aan het instappen zijn, stelt mijn zoon vast dat hij zijn sjaal onderweg verloren is. Hij begint het traject in omgekeerde richting terug af te leggen. Ik kijk hem na, waakzaam als altijd. Na het oversteken van een kruispunt zie ik hem zonder enige aarzeling een totaal verkeerde straat inslaan. Ik geef zijn vriend de opdracht hem terug te halen, stap in mijn auto en speur met Maxime de voetpaden af. Halverwege vinden we de sjaal. Het duurt vervolgens twintig minuten voor we mijn zoon en een extra vijf minuten voor we zijn vriend terugvinden. Alexander is heel blij, want hij is de bekende Vlaming Wim Helsen tegen het lijf gelopen. Zijn vriend heeft niemand gezien.
- Vermits Max vandaag naar school moet, vraag ik haar agenda, die ze mij met grote tegenzin overhandigt. Er staat een negatieve opmerking van de klasselerares in ter ondertekening. Signeren is hier blijkbaar niet meer nodig, want Max heeft vakkundig mijn handtekening nagebootst. Ze krijgt een uitgebreide lezing over opgroeien, de eigen verantwoordelijkheid en het aspect vertrouwen. Heeft ze het begrepen? Ja, ze heeft het begrepen. Zegt ze.
Voor de rest hebben we samen een heel fijn weekend gehad. Dat kan alleen maar omdat het zo'n mooie start gekend heeft.
De juiste president
Woensdag 6 november 2008
'Zullen de banken nu terug meer centen hebben?' vraagt mijn dochter. 'In Amerika hebben ze toch de juiste president gekozen?'
Ik heb het er met haar nooit over gehad. Ze zeurt wel al een hele tijd aan mijn hoofd dat ze doodgraag een transatlantische vakantie zou willen. Wie zou haar dat ingelepeld hebben?
'Gaan we dan eindelijk naar New York?' vervolgt ze. Ik wist dat deze vraag zou komen. Welke president er ook verkozen zou zijn geweest.
'Zullen de banken nu terug meer centen hebben?' vraagt mijn dochter. 'In Amerika hebben ze toch de juiste president gekozen?'
Ik heb het er met haar nooit over gehad. Ze zeurt wel al een hele tijd aan mijn hoofd dat ze doodgraag een transatlantische vakantie zou willen. Wie zou haar dat ingelepeld hebben?
'Gaan we dan eindelijk naar New York?' vervolgt ze. Ik wist dat deze vraag zou komen. Welke president er ook verkozen zou zijn geweest.
De kip die over de soep vloog
Maandag 3 november 2008
Gisteren twee uur gezeten in de vitrinekast die elke stand van de Boekenbeurs toch maar is en mij laten begapen door een menigte zondagsmensen die zich duidelijk afvroegen wie ik dan weer wel mocht zijn. Gelukkig een aangenaam gesprek gehad met mijn tafelgenoot Rik Remmery, die een handtekening mocht zetten in een beduimeld schoolschriftje van een opgeschoten snaak. Volgens de mensen die het kunnen weten was deze dag geen echte hoogvlieger. De schitterende najaarszon lokte minder mensen en vooral minder kopers naar de Antwerpse Expo. Vermits het toch geen koppen lopen was, besloot ik om na de gedane signeertaak zelf een tochtje te maken langs de verschillende standen. Wat stelde ik vast? Een lange rij wachtenden, te beginnen aan zijn tafel en dan helemaal de hoek om, voor een handtekening van Piet Huysentruyt. Wat stelde ik nog vast? Een samenscholing voor de desk waarachter sexfenomeen Goedele Liekens en webcamsletje Hot Marijke zusterlijk naast elkaar handtekeningen zetten. Voor de rest van boekenschrijvend Vlaanderen was het een rustige namiddag, ook voor de meer bekende auteurs.
Wat besluit ik? De Boekenbeurs is al lang geen literaire hoogmis meer, maar een event waar het gaat om primaire zaken: eten en sex. Tijdelijk is daar ook nog de behoefte van het bekendekoppenkijken bijgekomen. De literaire hoogvlieger van dit moment is een kok met een kookboek, alstublieft!! En wat hebben we vandaag geleerd, mamaatje? Ten eerste...
Gisteren twee uur gezeten in de vitrinekast die elke stand van de Boekenbeurs toch maar is en mij laten begapen door een menigte zondagsmensen die zich duidelijk afvroegen wie ik dan weer wel mocht zijn. Gelukkig een aangenaam gesprek gehad met mijn tafelgenoot Rik Remmery, die een handtekening mocht zetten in een beduimeld schoolschriftje van een opgeschoten snaak. Volgens de mensen die het kunnen weten was deze dag geen echte hoogvlieger. De schitterende najaarszon lokte minder mensen en vooral minder kopers naar de Antwerpse Expo. Vermits het toch geen koppen lopen was, besloot ik om na de gedane signeertaak zelf een tochtje te maken langs de verschillende standen. Wat stelde ik vast? Een lange rij wachtenden, te beginnen aan zijn tafel en dan helemaal de hoek om, voor een handtekening van Piet Huysentruyt. Wat stelde ik nog vast? Een samenscholing voor de desk waarachter sexfenomeen Goedele Liekens en webcamsletje Hot Marijke zusterlijk naast elkaar handtekeningen zetten. Voor de rest van boekenschrijvend Vlaanderen was het een rustige namiddag, ook voor de meer bekende auteurs.
Wat besluit ik? De Boekenbeurs is al lang geen literaire hoogmis meer, maar een event waar het gaat om primaire zaken: eten en sex. Tijdelijk is daar ook nog de behoefte van het bekendekoppenkijken bijgekomen. De literaire hoogvlieger van dit moment is een kok met een kookboek, alstublieft!! En wat hebben we vandaag geleerd, mamaatje? Ten eerste...
Een gestreken boek
Zondag 2 november 2008
Allerzielentijd en in heel mijn huis hangt wasgoed te drogen. In plaats van het obligate strijken ga ik straks twee uur stoelzitten om handtekeningen te zetten. De kinderen wonen dit weekend bij hun mama, dus het signeren wordt vandaag geen groepsactiviteit. Misschien kan ik het intussen droge textiel, de strijkplank en het ijzer meenemen naar Antwerpen Expo en daar het nuttige aan het aangename koppelen. Die vorm van aandacht trekken zou op alle fronten (en niet in het minst op het thuisfront) renderen.
Allerzielentijd en in heel mijn huis hangt wasgoed te drogen. In plaats van het obligate strijken ga ik straks twee uur stoelzitten om handtekeningen te zetten. De kinderen wonen dit weekend bij hun mama, dus het signeren wordt vandaag geen groepsactiviteit. Misschien kan ik het intussen droge textiel, de strijkplank en het ijzer meenemen naar Antwerpen Expo en daar het nuttige aan het aangename koppelen. Die vorm van aandacht trekken zou op alle fronten (en niet in het minst op het thuisfront) renderen.
Abonneren op:
Posts (Atom)
