Wintertip van een dochter van dertien

Zondagavond 23 november 2008

'Kom, paps, mee naar buiten, zaaalig!!' Max trekt me aan mijn mouw mee het huis uit. 'Kijk!'

Ik kijk.

Het heeft gesneeuwd. De vlokken hebben een smetteloos wit tapijt op ons terras gelegd. Ik wil enkele stappen verder zetten, maar ze houdt me tegen.

'Nee,' zegt ze. 'Zo bederf je alles... Voorzichtig draaien op je hielen... Ja, zoooo...' Ze neemt mijn hand in de hare. 'En nu liggen!'. Zelf geeft ze het voorbeeld en ze trekt mij mee naar beneden. Voor ik kan vragen wat de bedoeling is lig ik languit in de sneeuw, armen en benen licht gespreid, hand in hand met mijn dochter. De kou dringt door de stof van mijn kleding.

'Voorzichtig opstaan, paps,' beveelt ze. 'Langzaam... Zorg dat je niet buiten je afdruk gaat...'

Enkele seconden later staan we terug recht, nadat we voorzichtig, omwille van de afdruk, overeind gekrabbeld zijn. Ze wijst naar de openstaande terrasdeur.
'En nu springen,' gebiedt ze. 'In één keer naar binnen!'
We springen en sluiten de deur. Door het glas bekijken we het resultaat van onze inspanning. Ze voelt dat ik wel wat duiding wil.
'Zo lijkt het of we daar gevallen zijn en opnieuw weggevlogen, als engelen,' legt ze uit. 'Begrijp je?'

Tuurlijk begrijp ik dat. Ze vertelt me dat ze met haar vriendinnen de hele namiddag al dergelijke afdrukken gemaakt heeft. De streek ligt dus bezaaid met gevallen engelen.

Blij dat deze twee toch met hun ruggen tegen de radiator kunnen zitten alvorens ze opnieuw wegvliegen.

PS: Verdikke, en ik ben er vergeten een foto van te nemen! Nu is het intussen te laat... Misschien krijgt Max me nog eens zo gek...