...op je verdere leven, maar van een doodgewone vader niet meer vragen dan de activatie van zijn sluimerende opvoedkundige technieken:
- zondag 9 november staan Max, Alexander én een vriendje zowat de volledige twee uur van mijn signeersessie in de Boekenbeurs rond het tafeltje te huppelen waaraan ik zit. Desondanks weten nog enkele mensen mij te bereiken. Alexander overhaalt op een zichtbaar makkelijke manier een toevallig passerende internetvriendin mijn roman te kopen, waarmee hij toch weer enig krediet verwerft. Ik sta niet in voor de spel- en stijlfouten met betrekking tot de opdrachten die ik heb neergeschreven.
- Max zeurt al enkele weken om boeken te kiezen op de beurs. Als ik haar uiteindelijk de toelating geef, heeft ze geen zin om iets te zoeken. Na lang aandringen komt ze aandraven met twee titels, die aan duidelijkheid niets te wensen overlaten en die ik zal bewaren tot ze er de leeftijd voor heeft. Ik kies voor haar uiteindelijk een dunne jeugdroman met grote druk.
- De auto staat relatief ver geparkeerd, dus het is een stevig eindje wandelen. Bij het naar huis terugkeren, terwijl we met zijn vieren (Alexander, vriendje Alexander, Max en ik) aan het instappen zijn, stelt mijn zoon vast dat hij zijn sjaal onderweg verloren is. Hij begint het traject in omgekeerde richting terug af te leggen. Ik kijk hem na, waakzaam als altijd. Na het oversteken van een kruispunt zie ik hem zonder enige aarzeling een totaal verkeerde straat inslaan. Ik geef zijn vriend de opdracht hem terug te halen, stap in mijn auto en speur met Maxime de voetpaden af. Halverwege vinden we de sjaal. Het duurt vervolgens twintig minuten voor we mijn zoon en een extra vijf minuten voor we zijn vriend terugvinden. Alexander is heel blij, want hij is de bekende Vlaming Wim Helsen tegen het lijf gelopen. Zijn vriend heeft niemand gezien.
- Vermits Max vandaag naar school moet, vraag ik haar agenda, die ze mij met grote tegenzin overhandigt. Er staat een negatieve opmerking van de klasselerares in ter ondertekening. Signeren is hier blijkbaar niet meer nodig, want Max heeft vakkundig mijn handtekening nagebootst. Ze krijgt een uitgebreide lezing over opgroeien, de eigen verantwoordelijkheid en het aspect vertrouwen. Heeft ze het begrepen? Ja, ze heeft het begrepen. Zegt ze.
Voor de rest hebben we samen een heel fijn weekend gehad. Dat kan alleen maar omdat het zo'n mooie start gekend heeft.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten