De Jeugd van Tegenwoordig

Donderdag op vrijdag even na middernacht 26 juni 2009

Zover kan mijn dochter mij krijgen. En er is nog ruimte. Na Camping Zuid gisteren heeft ze mij naar de Dijlefeesten in Mechelen gepraat, waar ik vergast werd op een snoeihard optreden van De Staat. Nu, die Hollanders weten wat rock is. Bovendien hebben ze een gestileerde huilende wolf als logo, wat hen dadelijk veel sympatieker maakt. Max ging pas echt uit de bol toen die bosapen van De Jeugd Van Tegenwoordig op het podium stonden. Nog nooit zo overtuigend een troep bakvissen "Hollandse Hoeren" horen krijsen. Wonderlijk, wonderlijk.

Evaluatiegewijs is het weer een geslaagde avond voor ons beiden. "Naar welk festivalletje gaan we morgen" hangt als een onuitgesproken vraag boven mijn hoofd.

Tijdens het schrijven van deze blog de TV nog even aangezet op TMF. Niet te geloven, maar de eerste clip die ik zag was die van The Gallacticos. Toeval bestaat niet.

Generatieloos

Donderdag 25 juni 2009

Een muziekstijl koppelen aan een generatie (of omgekeerd) is voorgoed verleden tijd. Muziek kan hoogstens ingedeeld worden in rebels of belegen, in hip of passé, maar dat ligt vooral aan de verpakking en de uitvoering. Mijn dochter en ik stonden gisteravond zij aan zij (nuja, bij wijze van spreken dan, de ene vlak voor het hoge podium en de andere op een respectabele afstand) te genieten van jong gitaargeweld op Camping Zuid in Antwerpen, een nieuw festivalletje dat vooral bedoeld is om de stress van de voorbije examens bij de schoolgaande jeugd in goede banen te leiden. Niet eens zo lang geleden hebben Max en ik gelijkaardige optredens meegemaakt met nagenoeg dezelfde groepen, buiten de sombere en onheilspellende metal van Steak Number Eight dan, wiens frisse jongensfiguren enigszins contrasteerden met het geluid dat ze produceerden. The Gallacticos stelden ons beiden wéér niet teleur en speelden alsof ze chili in hun kont hadden steken: aanstekelijk. Afsluiter en bakvisidool Jasper Erkens bracht zijn wat brave kampvuurliedjes, maar kan nog uitgroeien tot een Vlaamse Billy Bragg (Billy Wie? zou mijn dochter vragen).

Max had bij het naar huis gaan geen stem meer van het meezingen en gillen. Zo bont heb ik het niet gemaakt. Toch keerden we allebei heel voldaan, bijna uitgelaten terug. Er zijn vele dingen die ons binden. Nu nog een A-attest en onze vakantie kan niet meer stuk.

Galabal

Woensdag 24 juni 2009

Op het moment dat onze kinderen zich het meest zouden moeten afzetten tegen alle heilige huisjes, blijken ze zich danig te comfirmeren met allerlei traditionaliteiten die een baard hebben van ik weet niet hoe lang. Waar is de tijd dat ik, gedreven door een overdaad aan hormonen en energie, met heel veel overtuiging over zowat alle normen en waarden van mijn ouders wou walsen? Het lijkt niet eens zo lang geleden... en ik begin er zowaar opnieuw zin in te krijgen :-)! Zoon Alexander legde de afgelopen week een meer dan overdreven belangstelling aan de dag voor maatpakken en dassen. Een ouder zou zich bij minder vragen beginnen te stellen, temeer daar er tegenwoordig geen dictaten meer bestaan in verband met vestimentaire verplichtingen voor het afleggen van mondelinge testen. Neen, hij had deftige kleding nodig voor het galabal - mijn oren flapperden toen ik het uit zijn mond hoorde komen - ter gelegenheid van het afstuderen van vriendin Annelies én van hemzelf. Twee galabals dus. Waren er dan ook twee pakken nodig? Neenee, ééntje was voldoende, hij zou er bij het eerste bal wel op letten dat het proper bleef. Die uitspraak deed me al het ergste vermoeden met betrekking tot de staat van het kostuum nà het tweede galabal. Het zou dus een soort van niet al te dure wegwerpoutfit moeten worden.

Gisteravond stonden ze beiden voor mijn deur te stralen, klaar om te vertrekken: Annelies in een knalrood, beeldig jurkje en Alexander in een gekleed, maar sportief zwart herenveston en deftig blauw hemd. Het werd me echt warm om het hart en ik was fier, ja, alhoewel ik dat publiekelijk nooit zal toegeven. Gelukkig bestaat er hier en daar nog een traditie (of wordt ze heringevoerd).

Hotel Wherever

Zondag 21 juni 2009

Zondagochtend is het nu, het prilste begin van de zomer en buiten een roekoerende duif is de wereld zinderend stil, klaar om los te barsten. De kinderen liggen in bed onbewust hun leerstof te verwerken, zo stel ik me voor, maar niets is honderd procent wat je verwacht. In een krant van eergisteren lees ik twee volledige pagina's over Hotel Mama: jongeren kiezen er vrij of uit noodzaak voor om langer bij hun ouders te blijven wonen. Hotel Mama? Over deze journalistieke kokervisie maak ik me vandaag niet druk. Alexander heeft in de lijn van de verwachtingen eveneens verklaard geen uitgesproken voorstander te zijn van een zelfstandig kotbestaan. Met een jaarabonnement van De Lijn is hij al best tevreden. En met de faciliteiten die hij thuis aangeboden krijgt. Eigenlijk wil hij daarmee zeggen dat hij me graag ziet en zich op zijn gemak voelt hier in huis. Dat krijgt hij echter niet over zijn lippen. Als doorsnee vader is het mijn taak wat te zemelen over de gemakzucht en de afhankelijkheid van de huidige jongvolwassenen. Heimelijk koester ik zijn aanwezigheid en overtuig ik mezelf dat ik één van de argumenten ben waarom hij wil blijven.

Misschien moeten we hem op termijn een autootje geven, opperde zijn moeder een tijdje geleden. Ik ben in dubio. Zo'n blikken doos, die na aankoop een voortdurende uitgavenpost blijft? Is dat een goede stap in het opvoedingsproces richting zelfstandigheid? Kunnen we hem niet beter een studio kopen in een studentenstad? Dan ondersteunen we echt zijn toekomst, met de huidige dure woningprijzen. Zijn vuile was dwingt hem regelmatig naar huis te komen. En ik heb een pied à terre als ik ter plaatse een overnachtingsgelegenheid wil. Of stel ik het me nu weer te simpel voor?

The present continous

Woensdag 17 juni 2009

The present continous although it's a simple present... Hoe leg je een bakvis van dertien uit dat er een Engels verschil is in tijden tussen een gewoonte (a habit) en een actie die zich momenteel afspeelt? Studeren is voor haar present continious, terwijl ik er graag een simple present van zou willen maken... Terwijl het zweet me in de schoenen staat en mijn geduld 's namiddags danig op de proef wordt gesteld tijdens de woord- en de zinsontleding van haar Nederlands, hanteert ze 's avonds met opvallend gemak het taaltje van The Dirty Pretty Things. Blijkbaar brengt die rommel op TMF en VT4 haar toch nog iets bij. Of zou ze een Engelssprekend vriendje hebben?

En nu even ernstig

Dinsdag 16 juni 2009

Eigenaardig dat ik het volgende vergeten te vermelden heb... Afgelopen zondag hebben mijn kinderen mij voor vaderdag verrast met een (nieuwe) onderbroek in blauw, rood en geel; op de gulp prijkt het Supermanlogo. Ik kijk uit naar een geschikte gelegenheid, een optimale fysieke conditie en een begripvolle omgeving om ze een eerste maal te dragen.

Een goed begin is alles

Maandag 15 juni 2009

Er zweeft ondanks alles een koppig maar aangenaam melodietje door het hoofd van Alleenvader als ideale basis om morgen in de namiddag het gevecht aan te gaan met het verwerkingsvermogen van zijn dochter wat de studievakken Nederlands en Engels betreft. Hij heeft er zin in, met dank aan dat inwendig engelenstemmetje dat hem heel vertrouwd voorkomt. Ach, het zal ook wel te maken hebben met het nieuwe projectidee voor het werk, waarover hij op zijn zachtst gezegd enthousiast is. Nu nog de rest van de wereld overtuigen! Intussen leggen Max en haar papa morgen de fundamenten voor een A-attest, met veel geloof en goesting!

Tip I

Zondag 14 juni 2009

Er zijn de de laatste tijd blijkbaar een heleboel mensen die moeite hebben de toekomst te vinden, alhoewel hij hen toelacht. Een stevige wandeling in een lukraak gekozen richting kan hen al aardig op weg helpen.

Er zijn nog zekerheden

Zondag 7 juni 2009

Met stijgende verbazing gekeken naar het kiesgedrag van de Vlaming, die met een zekere overmoed confetti maakt van de politieke zetelverdeling. Gelukkig zijn er nog zekerheden: zoon Alexander (nieuwbakken kiezer) en ikzelf (ervaren kiezer) hebben nog steeds een hechte band, alhoewel we elkaar niet gevraagd hebben naar onze kiesintenties. Het wederzijdse vertrouwen blijft groot als de puur huishoudelijke meningsverschillen (i.c. onderhoudsactiviteiten, netheid en ad hoc disputen) overstegen worden. Die huis-, tuin en keukendissonanties maken ons beiden wijzer en zouden trouwens voor onze politici een goede oefening zijn in geduld, respect en diplomatie.

Niemand is wie hij lijkt II

Vrijdag 5 juni 2009

Niets is wat het lijkt, maar uitzonderlijk lijkt toch iets wat het is. Dit prachtig gestileerd portret van mijn eigen zelve kreeg ik recent als geschenk van een Barcelonese vriendin. Gewoonlijk heb ik het niet zo erg begrepen op mijn eigen kop, maar deze tekening kan me wel charmeren. Zelfs Alexander en Max vinden dat de kunstenares in kwestie ondanks alles nog iets gemaakt heeft van mijn hoofd. Ik ken mijn kinderen al lang genoeg om te weten dat ze deze uitspraak als een compliment mag beschouwen.

Niemand is wie hij lijkt

Vrijdagochtend 1.30 uur, 5 juni 2009

Zopas thuis van een indrukwekkende boekvoorstelling in de Zondvloed te Mechelen: Knock-out van Rein Gerritsen (uitgeverij Lemniscaat). Die wetenschapsfilosoof is me komen vertellen dat hij in zijn vorige leven als enige een verkeersongeluk overleefde waar zijn moeder en broer in bleven, dat hij in coma gelegen, in de psychiatrie én in de gevangenis (na twee bankovervallen) gezeten heeft, bakker, buitenwipper en beroepsmisdadiger geweest is en momenteel genoegen neemt met het plegen van wetenschappelijke artikels over het pragmatisme en met het schrijven van een drieluik. Zoals ik al zei: indrukwekkend. Spreken met hem heb ik al gedaan, zijn boek ligt nu naast me, gesigneerd én met opdracht, klaar om gelezen te worden.

Wat nog meer indruk maakte: de eigenaar van de Zondvloed vertelde me dat Alleenvader eigenlijk regelmatig gekocht wordt in zijn zaak. En zijn vrouw wou per se een citaat uit mijn roman in de vitrine hangen. Zo legt men de basis om een schrijver een gelukkige avond te bezorgen.

Trompe-l'oeil II

Donderdag 4 juni 2009

Niet alle schoonheidsbevorderende middelen zijn complementair aan elkaar, zelfs niet in de wellnessafdeling van een cruiseschip. Mijn nog steeds voorbeeldige gastvrouw (zie mijn blog van eergisteren) onderging eveneens een tanning, een behandeling waarbij het lichaam ofwel met een goedje ingesmeerd ofwel met airbrush bespoten wordt, met als resultaat een perfect bruine huid. Zowel bij het smeren als bij de airbrush staat het de cliënt vrij volledig naakt te gaan of bepaalde kledingstukken aan te houden ter vrijwaring van zekere lichaamsdelen. Deze verbetersessie is perfect te combineren met de al eerder genoemde french pedicure en wel door het eenvoudig afplakken van de teennagels. Maar deze regel gaat niet op voor de combinatie tanning - hydro-acrogym (voor de geïnteresseerden: in Wikipedia staat er een uitgebreide beschrijving van deze wonderlijke activiteit). De watervastheid van het bruinen-zonder-zon-produkt laat immers te wensen over. De lapmiddeltjes die men gebruikt om de mensheid wat op te smukken zijn geen partij voor de natuurelementen.

Traag maar zeker

Woensdag 3 juni 2009

Tijdens de afgelopen overzonnige dagen blijven alleen doorgedreven Facebookfanatici voor hun computer zitten, alsof dat instrument het enige venster op de wereld is. Ik niet dus. Eergisteren was ik op de officiële feestmaandag uitgenodigd in een prachtig aangelegde, romantische rozentuin aan de Dijle om een lezing te geven uit en over Alleenvader voor een select publiek van gecultiveerde en cultuurminnende dames. Tot mijn grote tevredenheid reageerden ze allen danig enthousiast op het door mij gebrachte. Een aanwezige zaakvoerster van een schitterende literaire boekhandel bleek bereid om mijn werk via haar zaak verder te promoten. Iemand polste mij of ik dit optreden wou overdoen in Antwerpen voor een vijftigkoppig vrouwelijk gezelschap. Mijn roman kan met zijn frisheid meer dan een jaar na zijn verschijnen langsom meer mensen beroeren. Ik werd overmand door een weldadige tevredenheid, terwijl ik onwillekeurig moest terugdenken aan de commentaar die op mijn diploma "Ik kan lezen" van het eerste leerjaar lagere school stond: traag maar zeker!

Trompe-l'oeil

Maandag 1 juni 2009

Een man denkt geregeld dat hij alles gehoord en gezien heeft, maar niets is minder waar. Vrijdagavond was ik uitgenodigd op een barbeque bij een immer sympatiek gezinnetje uit de Kempen. Mooi en eigen huis, twee jolige en speelgrage tieners, zwembad in de tuin, alle ingrediënten voor de staalkaart van een harmonieus en volmaakt gezinsleven bleken aanwezig te zijn. Dacht ik. Want toen de vrouw des huizes een romantische minicruise (zonder de kinderen) ter sprake bracht, moest ik mijn aanvankelijke mening over het perfecte huishouden enigszins herzien. De reiziger wordt tijdens zo'n cruise dikwijls niet alleen met anderen geconfronteerd, maar ook met zichzelf. Door andere culturen en omgangsvormen krijgt men nieuwe inzichten, botst men op de grens van het eigen aanpassingsvermogen of ontstaat er door niet of nauwelijks gekende voorzieningen een nieuwe behoefte. Deze laatste mogelijkheid was op een bepaald moment het onderwerp van mijn opperste verbazing. Op het schip bevond zich namelijk ook een beauty- en wellnesssalon, dat vrijblijvend te bezoeken was. De vrouw des huizes - en ik herhaal: echt een keurige, normale dame met de nodige zelfkennis en ontwikkeling - liet zich daar behandelen. Ze koos voor een french pedicure, volgens mijn huidige kennis één van de meest overbodige ingrepen op het menselijk lichaam. Kort samengevat komt het hier op neer: men beoogt een effect wat doorgaans reeds automatisch op een natuurlijke wijze verkregen wordt. Bizar, toch? In de praktijk maakt men het bovenste deel van de teennagel, het stuk dat men telkens afknipt als het te lang wordt, wit. Niet sneeuwwit, maar genuine wit, zoals het bovenste deel van een teennagel hoort te zijn na een gewone was- en knipbeurt. Prijs voor deze modale behandeling op een aparte locatie: dertig euro. Ok, iedereen mag zelf bepalen wat zij/hij met haar/zijn zuurverdiende centen doet. Mijn nieuwsgierigheid was gewekt, dus ik vroeg haar het resultaat te mogen aanschouwen, dat tot dan toe verborgen had gezeten in een modieuze, maar gesloten zomerschoen. Ze liet me haar tenen zien, met mooie en gelijkmatig geknipte nagels. In hun natuurlijke kleuren, maar ik wist dat ik me daarin vergiste. De trompe-l'oeil van de nagelplaat vormde hier het sluitstuk van een volmaakt gezinsleven.