Op het moment dat onze kinderen zich het meest zouden moeten afzetten tegen alle heilige huisjes, blijken ze zich danig te comfirmeren met allerlei traditionaliteiten die een baard hebben van ik weet niet hoe lang. Waar is de tijd dat ik, gedreven door een overdaad aan hormonen en energie, met heel veel overtuiging over zowat alle normen en waarden van mijn ouders wou walsen? Het lijkt niet eens zo lang geleden... en ik begin er zowaar opnieuw zin in te krijgen :-)! Zoon Alexander legde de afgelopen week een meer dan overdreven belangstelling aan de dag voor maatpakken en dassen. Een ouder zou zich bij minder vragen beginnen te stellen, temeer daar er tegenwoordig geen dictaten meer bestaan in verband met vestimentaire verplichtingen voor het afleggen van mondelinge testen. Neen, hij had deftige kleding nodig voor het galabal - mijn oren flapperden toen ik het uit zijn mond hoorde komen - ter gelegenheid van het afstuderen van vriendin Annelies én van hemzelf. Twee galabals dus. Waren er dan ook twee pakken nodig? Neenee, ééntje was voldoende, hij zou er bij het eerste bal wel op letten dat het proper bleef. Die uitspraak deed me al het ergste vermoeden met betrekking tot de staat van het kostuum nà het tweede galabal. Het zou dus een soort van niet al te dure wegwerpoutfit moeten worden.
Gisteravond stonden ze beiden voor mijn deur te stralen, klaar om te vertrekken: Annelies in een knalrood, beeldig jurkje en Alexander in een gekleed, maar sportief zwart herenveston en deftig blauw hemd. Het werd me echt warm om het hart en ik was fier, ja, alhoewel ik dat publiekelijk nooit zal toegeven. Gelukkig bestaat er hier en daar nog een traditie (of wordt ze heringevoerd).
Geen opmerkingen:
Een reactie posten