Maandag 31 maart 2008
Zwijg...zwijg... Het schrijven van saaie teksten gaat me hoe langer hoe minder af. Maar het moet voor mijn job en het is verplicht vanuit Europa; tegenover die stugge bureaucraten en hun papierwinkel is de meest grijze, Vlaamse ambtenaar en zijn documentenarsenaal een verademing.
Mijn zoon heeft er intussen een sport van gemaakt om bijna dagelijks boekhandels af te schuimen en er vast te stellen dat "ons boek" nog steeds niet in de rekken ligt. Die boodschap stuurt hij door per sms. Vandaag belde een vriendin dat mijn roman ook niet te bespeuren was in Blankenberge. In Blankenberge! Moest ik alle hoofdstukken op strandballen en strandlakens geschreven hebben, dan was Blankenberge inderdaad een voorname vindplaats van alleenvader.com!!
Ik wil iedereen die mij dierbaar is geruststellen: www.alleenvader.com bestaat. Als boek. Ik heb het gezien, besnuffeld, geknuffeld, geaaid, gekoesterd, besnoven en tenslotte gelezen. En goedgekeurd.
Mijn uitgever heeft gezegd: "Uw boek zal heus één van deze lentedagen in elke boekhandel te vinden zijn. Ik wacht alleen op goed weer. De inhoud van uw roman kan geen slecht weer verdragen."
En ik heb er alle vertrouwen in, in mijn uitgever. Hij heeft gelijk. U zal zien: één mooie dag en het is er. Ondertussen kan u het alvast bestellen, voor alle zekerheid.
Mijn beste dierbaren, wat weerhoudt u er intussen van om te reageren op mijn blogs, maar in de plaats daarvan ellenlange bevindingen en levensbeschouwelijke traktaten naar mijn emailadres alleenvader@hotmail.com te sturen, brokken tekst waarvan ik sommige woorden niet eens kan lezen zonder over mijn eigen tong te struikelen!
Mijn zoon heeft sinds kort iets nieuws ontdekt, iets intercultureels: de waterpijp. Vanavond heeft hij ze achter het huis op het terras uitgeprobeerd. Als een echte prof maakte hij ze gebruiksklaar, alsof het zijn enige dagelijkse bezigheid was tot nu toe. Zware tabak hebben die mannen; het steeg me dadelijk naar het hoofd. Vandaag ben ik dag op dag 2 jaar en 8 maanden gestopt met roken.
Gouden Uil
Zondag 30 maart 2008, in het begin van de ochtend, op de grens tussen winter- en zomeruur
Ik heb een hekel aan prijzen, zeker als anderen ze krijgen. Toch heb ik gekeken, naar de beeldbuis, naar de gelukkige winnaars (Jeroen Brouwers uitgezonderd) en de onmiskenbaar teleurgestelde verliezers.
Met de publieksprijs van Jeroen Brouwers kan ik vrede nemen, want ik lees zijn boeken graag en ik heb zijn zoon Daan in mijn kanteljaren (eind '80 - begin '90) gekend. Ook met de beslissing van de jury kan ik vrede nemen: ik ken de roman niet, dus ik geef Marc Reugebrink het voordeel van de twijfel, al moet ik eerlijkshalve toegeven dat ik een cunnilingus op bladzijde één vrij straf vind. Het is als vrijen zonder voorspel, een brutaliteit die ik alleen in prostitutiemiddens en uitgebluste huwelijken dacht aan te treffen. Maar nu krijgt zoiets een prijs. Ik weet wat ik in het vervolg ga schrijven, op voorwaarde dat Gouden Uilen voor mij een doel an sich worden uiteraard.
Maar wie was tijdens de plechtigheid van de uitreiking toch dat sympatieke meisje naast Freya Van den Bossche? Kan iemand mij daar uitsluitsel over geven?
Ik heb een hekel aan prijzen, zeker als anderen ze krijgen. Toch heb ik gekeken, naar de beeldbuis, naar de gelukkige winnaars (Jeroen Brouwers uitgezonderd) en de onmiskenbaar teleurgestelde verliezers.
Met de publieksprijs van Jeroen Brouwers kan ik vrede nemen, want ik lees zijn boeken graag en ik heb zijn zoon Daan in mijn kanteljaren (eind '80 - begin '90) gekend. Ook met de beslissing van de jury kan ik vrede nemen: ik ken de roman niet, dus ik geef Marc Reugebrink het voordeel van de twijfel, al moet ik eerlijkshalve toegeven dat ik een cunnilingus op bladzijde één vrij straf vind. Het is als vrijen zonder voorspel, een brutaliteit die ik alleen in prostitutiemiddens en uitgebluste huwelijken dacht aan te treffen. Maar nu krijgt zoiets een prijs. Ik weet wat ik in het vervolg ga schrijven, op voorwaarde dat Gouden Uilen voor mij een doel an sich worden uiteraard.
Maar wie was tijdens de plechtigheid van de uitreiking toch dat sympatieke meisje naast Freya Van den Bossche? Kan iemand mij daar uitsluitsel over geven?
Dossiermoeheid
Zaterdag 29 maart 2008
Het leven bestaat uit deadlines. Wij proberen zo ons best te doen alles op tijd af te krijgen, voordat we voorgoed onze ogen sluiten en er geen deadlines meer zijn. Begin volgende week is de uiterste termijn voor het opstellen van een coherent aanbestedingsdossier in het kader van mijn andere (sommigen noemen het mijn enige, maar ik beschouw het schrijversschap ook als een professie, of, in meer lyrische momenten, als een goedaardige ziekte, een alfabetgezwel dat bij tijd en wijle zo openbarst dat het letterpus een coherent verhaal vormt) professionele activiteiten.
Heel het weekend heb ik er voor vrijgehouden. Het blad blijft echter wit. Ik heb blijkbaar een selectieve schrijfkramp: er blijft momenteel een schot zitten tussen mijn woordencreativiteit en de droge materie van de aanvraagfiches. Neenee, het heeft niets te maken met de kinderen. Mijn zoon heb ik tot nu toe nauwelijks gezien: eerst naar de schoonouders (en het lief) en daarna naar de vrienden. Mijn dochter is druk doende met het opzoeken van informatie voor school, maar de kans dat ze aan het chatten is lijkt me veel groter. Eigenlijk staat me niets in de weg om in alle rust verder te werken, of beter: te beginnen. Maar de rust komt niet. En ik ben nog steeds niet begonnen.
Ondertussen probeer ik mezelf te ontspannen. In de schaarse ogenblikken die we vandaag met zijn drieën samen waren, zijn we even een korte stadswandeling gaan maken. Heel fijn, veel gelachen. Bij onze terugkeer naar huis gauw langs een frituur gereden, waar we een curryworst spéciale (voor de Nederlanders: een overlangs half opengesneden frikandel met in de split een mengsel van mayonaise, gehakte ui en curryketchup) gegeten hebben. Mens, wat kan dàt goed smaken! Gelukkig kies ik op andere momenten voor iets minder cholesterolverhogende lekkernijen.
En nee, dit eetfestijn is geen vast onderdeel van de warme maaltijden die ik voor mijn kinderen bereid. Het is er zelfs nooit een onderdeel van. De boog kan echter niet altijd gespannen staan.
Ik heb echt geprobeerd de boog te spannen, doch vruchteloos. Morgen doe ik wel een nieuwe poging.
Het leven bestaat uit deadlines. Wij proberen zo ons best te doen alles op tijd af te krijgen, voordat we voorgoed onze ogen sluiten en er geen deadlines meer zijn. Begin volgende week is de uiterste termijn voor het opstellen van een coherent aanbestedingsdossier in het kader van mijn andere (sommigen noemen het mijn enige, maar ik beschouw het schrijversschap ook als een professie, of, in meer lyrische momenten, als een goedaardige ziekte, een alfabetgezwel dat bij tijd en wijle zo openbarst dat het letterpus een coherent verhaal vormt) professionele activiteiten.
Heel het weekend heb ik er voor vrijgehouden. Het blad blijft echter wit. Ik heb blijkbaar een selectieve schrijfkramp: er blijft momenteel een schot zitten tussen mijn woordencreativiteit en de droge materie van de aanvraagfiches. Neenee, het heeft niets te maken met de kinderen. Mijn zoon heb ik tot nu toe nauwelijks gezien: eerst naar de schoonouders (en het lief) en daarna naar de vrienden. Mijn dochter is druk doende met het opzoeken van informatie voor school, maar de kans dat ze aan het chatten is lijkt me veel groter. Eigenlijk staat me niets in de weg om in alle rust verder te werken, of beter: te beginnen. Maar de rust komt niet. En ik ben nog steeds niet begonnen.
Ondertussen probeer ik mezelf te ontspannen. In de schaarse ogenblikken die we vandaag met zijn drieën samen waren, zijn we even een korte stadswandeling gaan maken. Heel fijn, veel gelachen. Bij onze terugkeer naar huis gauw langs een frituur gereden, waar we een curryworst spéciale (voor de Nederlanders: een overlangs half opengesneden frikandel met in de split een mengsel van mayonaise, gehakte ui en curryketchup) gegeten hebben. Mens, wat kan dàt goed smaken! Gelukkig kies ik op andere momenten voor iets minder cholesterolverhogende lekkernijen.
En nee, dit eetfestijn is geen vast onderdeel van de warme maaltijden die ik voor mijn kinderen bereid. Het is er zelfs nooit een onderdeel van. De boog kan echter niet altijd gespannen staan.
Ik heb echt geprobeerd de boog te spannen, doch vruchteloos. Morgen doe ik wel een nieuwe poging.
Alleenvader publiek
Vrijdagochtend 28 maart 2008, 05:43 a.m.
Oef, eindelijk online. Daar zakt nu mijn broek van af. Gedurende enkele weken waren er allerlei administratieve en andere problemen, zodat de provider pas gisteren de blog en website vrijgegeven heeft. Op die manier heeft iedere bezoeker nu wel een kwak leesvoer, zowel op de blog als in de roman, die volgens mijn uitgever ook de boekhandel heeft bereikt.
Straks doe ik mijn eerste radio-interview in dat verband. Ze hebben me via de uitgeverij gecontacteerd. Of ik ook iets wilde zeggen over wat kinderen zoal doen tijdens de paasvakantie. Tsja, daar vragen ze me wat. Het is niet wat men noemt aangenaam vakantieweer, dus ze zullen zeker niet op straat spelen, tussen de regendruppels door, angstvallig de borden negerend dat het daar en daar en daar verboden is te skaten. Verdomme, en ik zie hen pas vanavond; dan leggen we onze agenda's samen. Wees ervan overtuigd dat het drie volwaardige agenda's zijn.
Naast schrijver ben ik dus ook vader en naast ervaringsdeskundige ook expert vrijetijd. In deze functie heb ik wel een goede tip voor ouders die zich vertwijfeld afvragen op welke manier hun kinderen de godganse dag gaan vullen: denk niet in de plaats van de kinderen, denk met de kinderen. Dikwijls hebben ze geweldig goede en leuke ideeën, die op het eerste zicht de ouders niet aanspreken, maar achteraf toch best blijken mee te vallen.... Wijs hun voorstellen niet onmiddellijk af. Het is nog het beste te vergelijken met de uitspraak ik lust dat niet, wanneer zoon of dochter een voor hem/haar onbekend (en dus onbemind) gerecht voorgeschoteld krijgt. Worden ze in de meeste gevallen niet verplicht tenminste te proeven? Wel, hetzelfde raad ik ouders aan bij de voorstellen van hun kinderen...
Oef, eindelijk online. Daar zakt nu mijn broek van af. Gedurende enkele weken waren er allerlei administratieve en andere problemen, zodat de provider pas gisteren de blog en website vrijgegeven heeft. Op die manier heeft iedere bezoeker nu wel een kwak leesvoer, zowel op de blog als in de roman, die volgens mijn uitgever ook de boekhandel heeft bereikt.
Straks doe ik mijn eerste radio-interview in dat verband. Ze hebben me via de uitgeverij gecontacteerd. Of ik ook iets wilde zeggen over wat kinderen zoal doen tijdens de paasvakantie. Tsja, daar vragen ze me wat. Het is niet wat men noemt aangenaam vakantieweer, dus ze zullen zeker niet op straat spelen, tussen de regendruppels door, angstvallig de borden negerend dat het daar en daar en daar verboden is te skaten. Verdomme, en ik zie hen pas vanavond; dan leggen we onze agenda's samen. Wees ervan overtuigd dat het drie volwaardige agenda's zijn.
Naast schrijver ben ik dus ook vader en naast ervaringsdeskundige ook expert vrijetijd. In deze functie heb ik wel een goede tip voor ouders die zich vertwijfeld afvragen op welke manier hun kinderen de godganse dag gaan vullen: denk niet in de plaats van de kinderen, denk met de kinderen. Dikwijls hebben ze geweldig goede en leuke ideeën, die op het eerste zicht de ouders niet aanspreken, maar achteraf toch best blijken mee te vallen.... Wijs hun voorstellen niet onmiddellijk af. Het is nog het beste te vergelijken met de uitspraak ik lust dat niet, wanneer zoon of dochter een voor hem/haar onbekend (en dus onbemind) gerecht voorgeschoteld krijgt. Worden ze in de meeste gevallen niet verplicht tenminste te proeven? Wel, hetzelfde raad ik ouders aan bij de voorstellen van hun kinderen...
Koken en de rest
Donderdag 27 maart 2008
Twee jaar gespaard om de keukenmuur, die echt niet stabiel meer is, te laten zandstralen en opvoegen, om wat verlichting in de tuin aan te brengen en om een keukenvloer te laten leggen. Deze ochtend is de aannemer langsgekomen met de offerte. Blijkt dat ik drie euro meer gespaard heb dan de voorziene kosten. De hele dag tevreden geweest omdat ik dit project zo goed begroot heb.
Morgen komen de kinderen... Wat zal ik koken? Het zal in elk geval iets zijn dat kan worden opgewarmd: mijn zoon heeft of training of zijn lief en komt dus later thuis. Natuurlijk zal hij al wat gegeten hebben, maar op die leeftijd heeft men een snelle stofwisseling en bijgevolg minstens vier maaltijden en nog enkele tussendoortjes per dag nodig.
Gisteren is mijn vriendin R. bij mij op bezoek geweest. Ze had een smakelijk voedselpakket bij, dat ze in mijn keuken bereid heeft: garnaaltjes op een bedje van witloof en scampi's in een zachte currysaus. Ik stond erbij en keek ernaar, terwijl ze me voortdurend verzekerde dat ik helemaal niet hoefde te helpen - en dat is moeilijk, in je eigen keuken. In de plaats daarvan heb ik gesnaterd als een viswijf - het was al een tijd geleden dat we elkaar gezien hadden - en daarna lekker gegeten.
De vaat was wel voor mij.
Twee jaar gespaard om de keukenmuur, die echt niet stabiel meer is, te laten zandstralen en opvoegen, om wat verlichting in de tuin aan te brengen en om een keukenvloer te laten leggen. Deze ochtend is de aannemer langsgekomen met de offerte. Blijkt dat ik drie euro meer gespaard heb dan de voorziene kosten. De hele dag tevreden geweest omdat ik dit project zo goed begroot heb.
Morgen komen de kinderen... Wat zal ik koken? Het zal in elk geval iets zijn dat kan worden opgewarmd: mijn zoon heeft of training of zijn lief en komt dus later thuis. Natuurlijk zal hij al wat gegeten hebben, maar op die leeftijd heeft men een snelle stofwisseling en bijgevolg minstens vier maaltijden en nog enkele tussendoortjes per dag nodig.
Gisteren is mijn vriendin R. bij mij op bezoek geweest. Ze had een smakelijk voedselpakket bij, dat ze in mijn keuken bereid heeft: garnaaltjes op een bedje van witloof en scampi's in een zachte currysaus. Ik stond erbij en keek ernaar, terwijl ze me voortdurend verzekerde dat ik helemaal niet hoefde te helpen - en dat is moeilijk, in je eigen keuken. In de plaats daarvan heb ik gesnaterd als een viswijf - het was al een tijd geleden dat we elkaar gezien hadden - en daarna lekker gegeten.
De vaat was wel voor mij.
Te snel
Dinsdag 25 maart 2008
Het is toch niet te geloven: terwijl velen zich hadden voorgenomen om aan de kust in zwembroek van de nieuwe lente te genieten tijdens het lange paasweekend, beslisten de klokken er anders over. Samen met de eieren vielen er her en der in Europa bakken sneeuw uit de hemel en kunnen er sneeuwmannen in plaats van zandkastelen gemaakt worden.
Neem me niet kwalijk dat ik, na een nacht slapen, nog even terugkom op het winterkoninginnetje Phaedra Hoste, voor wie ik gisteren misschien wat te hard geweest ben, terwijl het geslijm van haar slippendragers evenzeer iets onwerkelijks heeft. Iedereen heeft recht op geluk, ook Phaedra, zij het dat ze, in tegenstelling tot haar medemensen, rijkelijk betaald wordt voor haar zoektocht, net als haar evenknie Wendy Van Wanten, die er gelukkig wel een huisgenoot aan overhoudt. Misschien is deze format ook iets voor mannen zoals basketter Pieter Loridon (toevallig een ex van Phaedra) of voor cabaretier Hansje Teeuwen! Hansje Teeuwen!! die zijn vuilgebektheid dan binnenskamers kan oefenen (of kan hij dat al?).
Nee, serieus, je moet toch echt al wanhopig zijn om je geluk te laten afhangen van een tv-reeks die je binnen het gestelde aantal afleveringen de man van je dromen moet opleveren, te kiezen uit het beperkte aantal dat niet nagedacht heeft over een roemloze afgang, maar zich als een hond van Pavlov heeft laten leiden door de foto's in Playboy? Maar misschien is Phaedra écht wel wanhopig. Ik gun haar het voordeel van de twijfel.
Ik gun haar het voordeel van de twijfel niet wat betreft het bezitten van de basiscompetenties in een huishouden. In de aflevering heb ik enkel de mannen zien koken. Meestal stond de eettafel gedekt in één of ander (duur) restaurant, waar ze "al eens eerder geweest was" (sic). Kinderen spreek je niet op dezelfde manier aan als een schoothondje. Spijtig, Phaedra. Niet geslaagd. Je gaat te snel in het uitbouwen van je huiselijk geluk. Er is nog werk aan de winkel. Gelukkig geldt dat niet voor de vrouwen in mijn brede kennissenkring, die wel van wanten weten, zonder dat ze daarom het gevoel hebben alles alleen te moeten doen.
Doe mij maar Emma Thompson, of, dichter bij huis, een stevige babbel met Fried'l Lesage. Zelfs nieuwsvrouw Kathleen Cools mag mij nog eerder om de vijf seconden met een vraag onderbreken. Plus een hele reeks lieve en evenwichtige vriendinnen. Die geven mij tenminste niet dag en nacht de indruk dat ze recht uit de schminkkamer komen.
Dit is, hand op het hart, het laatste wat ik in dit verband over Phaedra Hoste ga schrijven. Mijn zoon gebruikt zelfs de ietwat oubollige uitdrukking Waar het hart van vol is... Neen, geen woord meer dus over de ultieme finale, de strijd tussen de twee overgebleven mannen... Dat laat ik aan de bevoegde dag- en weekbladen over.
Het is toch niet te geloven: terwijl velen zich hadden voorgenomen om aan de kust in zwembroek van de nieuwe lente te genieten tijdens het lange paasweekend, beslisten de klokken er anders over. Samen met de eieren vielen er her en der in Europa bakken sneeuw uit de hemel en kunnen er sneeuwmannen in plaats van zandkastelen gemaakt worden.
Neem me niet kwalijk dat ik, na een nacht slapen, nog even terugkom op het winterkoninginnetje Phaedra Hoste, voor wie ik gisteren misschien wat te hard geweest ben, terwijl het geslijm van haar slippendragers evenzeer iets onwerkelijks heeft. Iedereen heeft recht op geluk, ook Phaedra, zij het dat ze, in tegenstelling tot haar medemensen, rijkelijk betaald wordt voor haar zoektocht, net als haar evenknie Wendy Van Wanten, die er gelukkig wel een huisgenoot aan overhoudt. Misschien is deze format ook iets voor mannen zoals basketter Pieter Loridon (toevallig een ex van Phaedra) of voor cabaretier Hansje Teeuwen! Hansje Teeuwen!! die zijn vuilgebektheid dan binnenskamers kan oefenen (of kan hij dat al?).
Nee, serieus, je moet toch echt al wanhopig zijn om je geluk te laten afhangen van een tv-reeks die je binnen het gestelde aantal afleveringen de man van je dromen moet opleveren, te kiezen uit het beperkte aantal dat niet nagedacht heeft over een roemloze afgang, maar zich als een hond van Pavlov heeft laten leiden door de foto's in Playboy? Maar misschien is Phaedra écht wel wanhopig. Ik gun haar het voordeel van de twijfel.
Ik gun haar het voordeel van de twijfel niet wat betreft het bezitten van de basiscompetenties in een huishouden. In de aflevering heb ik enkel de mannen zien koken. Meestal stond de eettafel gedekt in één of ander (duur) restaurant, waar ze "al eens eerder geweest was" (sic). Kinderen spreek je niet op dezelfde manier aan als een schoothondje. Spijtig, Phaedra. Niet geslaagd. Je gaat te snel in het uitbouwen van je huiselijk geluk. Er is nog werk aan de winkel. Gelukkig geldt dat niet voor de vrouwen in mijn brede kennissenkring, die wel van wanten weten, zonder dat ze daarom het gevoel hebben alles alleen te moeten doen.
Doe mij maar Emma Thompson, of, dichter bij huis, een stevige babbel met Fried'l Lesage. Zelfs nieuwsvrouw Kathleen Cools mag mij nog eerder om de vijf seconden met een vraag onderbreken. Plus een hele reeks lieve en evenwichtige vriendinnen. Die geven mij tenminste niet dag en nacht de indruk dat ze recht uit de schminkkamer komen.
Dit is, hand op het hart, het laatste wat ik in dit verband over Phaedra Hoste ga schrijven. Mijn zoon gebruikt zelfs de ietwat oubollige uitdrukking Waar het hart van vol is... Neen, geen woord meer dus over de ultieme finale, de strijd tussen de twee overgebleven mannen... Dat laat ik aan de bevoegde dag- en weekbladen over.
Boerinnenbedrog episode 2
Maandag 24 maart 2008
Sorry kinders, maar ik heb vanavond opnieuw naar een aflevering van Wie wordt de man van Phaedra gekeken, het bekende Vlaamse model dat het medium TV uitgekozen heeft om na circa 12 probeersessies de ware te vinden. Voor de gemiddelde Nederlandse man zal Phaedra Hoste waarschijnlijk gekend zijn door haar verschijning in het tijdschrift Playboy, nu reeds enige tijd geleden.
Tot mijn verbazing resten er van de 12 kandidaten nog slechts 3 mannen, die zich het liefste als bloedzuigers in Phaedra's huid willen vastbijten, nadat ze de laatste afvaller Koen met gespeeld medeleven de deur hebben gewezen.
Jan, Pascal en Stefan krijgen het voorrecht ieder apart een dagje met de vrouw van hun dromen door te brengen. In afwachting strelen ze amechtig haar schoothondje, tot het beestje er bijna zijn vacht bij inschiet. En Phaedra? Die bewaart haar kalmte en ondergaat het romantisch gebeuk als een plank met spijkers, waar ze de vlinders van al haar amants één na één op wil prikken.
De eerste met wie ze een dag doorbrengt, is Jan, die bij aanvang al gekscherend zegt dat hij vandaag eens "wil zien of ze kan kuisen." Daarmee gaat hij een brug te ver voor Phaedra, die hem op het einde van het programma linea recta naar huis stuurt, terug naar zijn eenzame eenpersoonsledikant. De twee anderen blijven opgelucht achter, al blijft Phaedra zelfs in deze fase voor hen een oninneembare vesting. Tijdens de uitzending heeft Stefan aan Jan al opgebiecht dat hij "tot nu toe nog geen gewoon meisje gezien heeft (sic)." Ik ook niet, Stefan, ik ook niet. Mijn kop eraf als de uiteindelijke winnaar de grootste verliezer blijkt te zijn en Phaedra plotseling beslist dat een vrijgezellenbestaan haar persoon vollediger maakt. En dat hij achteraf niet komt vertellen dat hij niet gewaarschuwd is!!
Maar genoeg over Phaedra, die misschien eens moet leren gewoon op café te gaan en zich te amuseren. Hetzelfde geldt trouwens voor de kandidaten. Door al die heisa zou ik bijna vergeten dat mijn roman één van de volgende dagen in de boekhandel ligt en dat website en blog van Alleenvader binnenkort online komen. Eindelijk interactie!!
Sorry kinders, maar ik heb vanavond opnieuw naar een aflevering van Wie wordt de man van Phaedra gekeken, het bekende Vlaamse model dat het medium TV uitgekozen heeft om na circa 12 probeersessies de ware te vinden. Voor de gemiddelde Nederlandse man zal Phaedra Hoste waarschijnlijk gekend zijn door haar verschijning in het tijdschrift Playboy, nu reeds enige tijd geleden.
Tot mijn verbazing resten er van de 12 kandidaten nog slechts 3 mannen, die zich het liefste als bloedzuigers in Phaedra's huid willen vastbijten, nadat ze de laatste afvaller Koen met gespeeld medeleven de deur hebben gewezen.
Jan, Pascal en Stefan krijgen het voorrecht ieder apart een dagje met de vrouw van hun dromen door te brengen. In afwachting strelen ze amechtig haar schoothondje, tot het beestje er bijna zijn vacht bij inschiet. En Phaedra? Die bewaart haar kalmte en ondergaat het romantisch gebeuk als een plank met spijkers, waar ze de vlinders van al haar amants één na één op wil prikken.
De eerste met wie ze een dag doorbrengt, is Jan, die bij aanvang al gekscherend zegt dat hij vandaag eens "wil zien of ze kan kuisen." Daarmee gaat hij een brug te ver voor Phaedra, die hem op het einde van het programma linea recta naar huis stuurt, terug naar zijn eenzame eenpersoonsledikant. De twee anderen blijven opgelucht achter, al blijft Phaedra zelfs in deze fase voor hen een oninneembare vesting. Tijdens de uitzending heeft Stefan aan Jan al opgebiecht dat hij "tot nu toe nog geen gewoon meisje gezien heeft (sic)." Ik ook niet, Stefan, ik ook niet. Mijn kop eraf als de uiteindelijke winnaar de grootste verliezer blijkt te zijn en Phaedra plotseling beslist dat een vrijgezellenbestaan haar persoon vollediger maakt. En dat hij achteraf niet komt vertellen dat hij niet gewaarschuwd is!!
Maar genoeg over Phaedra, die misschien eens moet leren gewoon op café te gaan en zich te amuseren. Hetzelfde geldt trouwens voor de kandidaten. Door al die heisa zou ik bijna vergeten dat mijn roman één van de volgende dagen in de boekhandel ligt en dat website en blog van Alleenvader binnenkort online komen. Eindelijk interactie!!
Eieren
Zondag 23 maart 2008
Ik heb gisteren van mijn Gentse vriendin M. een halve kilogram paaseitjes gekregen in geschenkverpakking, dus ik hoefde ze niet zelf meer te gaan zoeken. Dat doet me altijd wel wat, kadootjes. Ik blijf twijfelen of ik ze gauw in mijn eentje ga opeten of zal delen. De kinderen snoepen immers al genoeg.
Ik heb gisteren van mijn Gentse vriendin M. een halve kilogram paaseitjes gekregen in geschenkverpakking, dus ik hoefde ze niet zelf meer te gaan zoeken. Dat doet me altijd wel wat, kadootjes. Ik blijf twijfelen of ik ze gauw in mijn eentje ga opeten of zal delen. De kinderen snoepen immers al genoeg.
Lentegevoel
Zaterdag 22 maart 2008
Ik rijd al enkele dagen rond met de muziek van Los Campesinos in de cd-speler van mijn auto. Dit maffe gezelschap uit Manchester heeft met zijn wat rommelige highschoolpunk à la Arcade Fire en zijn brutale jongewijvengezang een echt lentegevoel in me wakker gemaakt. Hun nieuwe schijf "Hold on now, youngster..." is zeker een aanrader voor diegenen bij wie het sneeuwstof en de ijspegels van de voorbije wintermaanden nog in de haren hangen. Ritmisch laat ik mijn voet op en neer gaan, wat in mijn geval een extreme vorm van enthousiasme betekent. Veel verder dan dat ben ik nooit geweest: op de dansvloer stal ik tot nu toe de show als toeschouwer. De enkele malen dat het voorviel en dat een vrouw mij ten dans uitnodigde, kon ik niet anders dan haar, een enkele maal tot mijn grote spijt, teleurstellen. De activiteit dansen is nu eenmaal geen natuurlijke uitloper van de persoon die ik denk te zijn. Zelfs een slowtje op de tonen van Elvis Costello's I want you, nochtans een muzikant die ik geweldig apprecieer, vind ik te gewaagd. Het lijkt wel of mijn benen moedwillig weigeren het ritme van een melodie te volgen. Iedereen danst op zijn eigen manier is voor mij een argument dat op dezelfde hoogte staat als het komt allemaal wel goed, wanneer het gezegd wordt tegen iemand die op het punt staat het tijdelijke met het eeuwige te verwisselen. Die ingesteldheid, die natuurlijke aversie tegenover het zich bewegen op muziek hebben Los Campesinos goed begrepen. Daarom apprecieer ik hen nog meer. In één van hun liedjes (You! Me! Dancing!) zingen ze namelijk:...and I can't dance a single step... Die uitspraak schept enige verbondenheid. Daar wil ik ritmisch mijn voet bij op en neer laten gaan...
Ik rijd al enkele dagen rond met de muziek van Los Campesinos in de cd-speler van mijn auto. Dit maffe gezelschap uit Manchester heeft met zijn wat rommelige highschoolpunk à la Arcade Fire en zijn brutale jongewijvengezang een echt lentegevoel in me wakker gemaakt. Hun nieuwe schijf "Hold on now, youngster..." is zeker een aanrader voor diegenen bij wie het sneeuwstof en de ijspegels van de voorbije wintermaanden nog in de haren hangen. Ritmisch laat ik mijn voet op en neer gaan, wat in mijn geval een extreme vorm van enthousiasme betekent. Veel verder dan dat ben ik nooit geweest: op de dansvloer stal ik tot nu toe de show als toeschouwer. De enkele malen dat het voorviel en dat een vrouw mij ten dans uitnodigde, kon ik niet anders dan haar, een enkele maal tot mijn grote spijt, teleurstellen. De activiteit dansen is nu eenmaal geen natuurlijke uitloper van de persoon die ik denk te zijn. Zelfs een slowtje op de tonen van Elvis Costello's I want you, nochtans een muzikant die ik geweldig apprecieer, vind ik te gewaagd. Het lijkt wel of mijn benen moedwillig weigeren het ritme van een melodie te volgen. Iedereen danst op zijn eigen manier is voor mij een argument dat op dezelfde hoogte staat als het komt allemaal wel goed, wanneer het gezegd wordt tegen iemand die op het punt staat het tijdelijke met het eeuwige te verwisselen. Die ingesteldheid, die natuurlijke aversie tegenover het zich bewegen op muziek hebben Los Campesinos goed begrepen. Daarom apprecieer ik hen nog meer. In één van hun liedjes (You! Me! Dancing!) zingen ze namelijk:...and I can't dance a single step... Die uitspraak schept enige verbondenheid. Daar wil ik ritmisch mijn voet bij op en neer laten gaan...
Oprisping
Vrijdag 21 maart 2008
Na 9 maanden is er eindelijk een nieuwe Belgische regering. Positivisten zullen zeggen dat een Belg niks ondoordacht of overhaast doet, criticasters daarentegen houden het bij een ondraaglijke traagheid en een koppige onverantwoordelijkheid. Waarnemers merken terecht op dat met enig diplomatisch talent er al lang een compromis zou zijn gevonden (Misschien toch maar eens een vrouwelijke premier of minister-president proberen, België en Nederland?).
En Joëlle Milquet wordt de nieuwe Belgische minister van Werk, ondanks het feit dat ze ook haar gezin enorm veel aandacht wil blijven schenken. Zal ze er aan denken haar medewerkers (ook de mannelijke!) regelmatig te vragen hoe het gaat met hun kinderen, iets wat haar coalitiepartners steevast negelaten hebben te doen tijdens de maandenlange (en nachtelijke) regeringsonderhandelingen? Ik kan iedereen verzekeren dat vrienden, kennissen en collega's mij regelmatig die vraag stellen. Ook een vader vindt dat een heel normale en voor de hand liggende vraag...
Na 9 maanden is er eindelijk een nieuwe Belgische regering. Positivisten zullen zeggen dat een Belg niks ondoordacht of overhaast doet, criticasters daarentegen houden het bij een ondraaglijke traagheid en een koppige onverantwoordelijkheid. Waarnemers merken terecht op dat met enig diplomatisch talent er al lang een compromis zou zijn gevonden (Misschien toch maar eens een vrouwelijke premier of minister-president proberen, België en Nederland?).
En Joëlle Milquet wordt de nieuwe Belgische minister van Werk, ondanks het feit dat ze ook haar gezin enorm veel aandacht wil blijven schenken. Zal ze er aan denken haar medewerkers (ook de mannelijke!) regelmatig te vragen hoe het gaat met hun kinderen, iets wat haar coalitiepartners steevast negelaten hebben te doen tijdens de maandenlange (en nachtelijke) regeringsonderhandelingen? Ik kan iedereen verzekeren dat vrienden, kennissen en collega's mij regelmatig die vraag stellen. Ook een vader vindt dat een heel normale en voor de hand liggende vraag...
Kabouter Klus
Donderdag 20 maart 2008
Soms, en vooral met de lente in het vooruitzicht, raakt een mens er van overtuigd dat het noodzakelijk, neen, verplicht is zichzelf en zijn omgeving te verfraaien om te bewijzen dat de winterslaap definitief tot het verleden behoort. Sommigen beginnen te poetsen en te boenen dat het een lieve lust is.
Eerder toevallig heb ik vorige week ontdekt dat er onder het vinyl van de vloerbedekking in de badkamer een houten vloer ligt, die er om vroeg om afgeschuurd te worden. Met een geleende bandschuurmachine een veel overmoed ben ik aan het karwei begonnen. Na enkele uren begon ik me reeds vertwijfeld af te vragen of het dit wel was waar ik me de volgende dagen en weken mee wou bezighouden. Het eentonige gesnerp van de machine ontnam me alle lust om mijn blog bij te houden of ook maar iets creatiefs te doen. Gisteren, toen ik de laatste planken rond het toilet ontvelde (zie foto), wurmde het schuurtoestel zich al te onstuimig tussen de vloer en de afvoer, waardoor de plastic afvoerbuis afbrak. De handigheid van deze knaap kent dus zijn grenzen. Dinsdag komt er een professionele kabouter Klus om de boel te repareren.
Soms, en vooral met de lente in het vooruitzicht, raakt een mens er van overtuigd dat het noodzakelijk, neen, verplicht is zichzelf en zijn omgeving te verfraaien om te bewijzen dat de winterslaap definitief tot het verleden behoort. Sommigen beginnen te poetsen en te boenen dat het een lieve lust is.
Eerder toevallig heb ik vorige week ontdekt dat er onder het vinyl van de vloerbedekking in de badkamer een houten vloer ligt, die er om vroeg om afgeschuurd te worden. Met een geleende bandschuurmachine een veel overmoed ben ik aan het karwei begonnen. Na enkele uren begon ik me reeds vertwijfeld af te vragen of het dit wel was waar ik me de volgende dagen en weken mee wou bezighouden. Het eentonige gesnerp van de machine ontnam me alle lust om mijn blog bij te houden of ook maar iets creatiefs te doen. Gisteren, toen ik de laatste planken rond het toilet ontvelde (zie foto), wurmde het schuurtoestel zich al te onstuimig tussen de vloer en de afvoer, waardoor de plastic afvoerbuis afbrak. De handigheid van deze knaap kent dus zijn grenzen. Dinsdag komt er een professionele kabouter Klus om de boel te repareren.
Heeft Phaedra een man gevonden?
Maandag 10 maart 2008
Ik kijk niet altijd, dus kan iemand mij vertellen of die arme Phaedra nu eindelijk een man gevonden heeft? Of heeft VTM een tweede reeks gepland? Ik zou er geld voor geven om haar gelukkig te zien! Alleenvader heeft nog enkele vrienden die met haar een kunstwerk willen maken, op voorwaarde dat ze haar echte gevoelens beter verbergt. Mannen kunnen niet goed om met zo’n uitgesproken emoties…
Ach, paps, soms kan je zo…weinig eerlijk zijn!! Steeds zeggen dat Fedra je type niet is, maar elke maandag stiekem kijken en hopen dat ze niemand van die wierdo’s kiest, zodat jij nog kans maakt. En als wij toevallig beneden komen, zap je weg! Soms ben je zo doorzichtig. Echt kinderachtig! Jij komt beter voor jouw gevoelens uit! Denk je echt dat vrouwen jou willen, omdat je zogezegd elke dag naar Terzake of Nova kijkt?
En wat vorige week betreft: ik heb dat stuk chocolade niet helemaal alleen opgegeten, Max heeft meegeholpen. Ik heb er zelfs boterhammen bij gegeten! Wil je mijn voetbalkleren wassen, want ik heb strax training. xx Alexander
Spanningsveld man – vrouw
Zaterdag 8 maart 2008
Voordien heb ik er geen uitgesproken aandacht aan geschonken – net zomin als ik aandacht schenk aan een toevallige hoofddoek wanneer iemand me bedient aan een loket of winkeltoog, tenminste in zoverre men mij niet probeert te overtuigen een of ander geloof te delen -, maar de laatste dagen is het me danig opgevallen dat de kranten veel aandacht besteden aan het spanningsveld man – vrouw. De Internationale Vrouwendag zal daar niet vreemd aan zijn. Laten we eerlijk zijn, dat spanningsveld is zeker niet bij elke vrouw of elke man aanwezig, maar dat schrijft als onderwerp niet zo lekker. Een voetbalmatch komt toch ook veel spannender over, wanneer beide elftals met getrokken messen tegenover elkaar staan?
Echte en genuanceerde standpunten over dat onderwerp kunnen gelukkig nog ingenomen worden bij Phara of Rik Torfs, die geïnterviewden de tijd geven om hun zin af te maken tot het leesteken. En in De Laatste Show, waar men zich zelfs kan amuseren met elkaar. Zo stelde Frieda Van Wijck afgelopen week aan Miet Smet de pertinente vraag of ze zich nog herinnerde wanneer men haar voor de eerste maal in de billen geknepen had, alsof deze actie een tot op heden voortdurende daad van mannelijke agressie was. Daarop klonk her en der aan de gesprekstafel een afkeurend gemompel: dergelijke vrouwonvriendelijke handelingen zouden moeten worden uitgeroeid met wortel en tak. Helaas, het ongelukkige toeval wilde dat recht tegenover mevrouw Smet Koen Wauters van Clouseau zich onmiddellijk aangesproken voelde als benadeelde partij. In zijn zitvlak stonden bij wijze van spreke nog steeds de (vrouwelijke) vingerafdrukken van de laatste sessie kontjeknijp. Hij beaamde solidair dat hij die vrijpostigheden ook meer dan beu was. Waarmee hij de wind uit de zeilen nam van de aanwezige vrouwen, die zich hadden opgemaakt voor een rondje sakkeren op al die seksistische mannen. Foei, Koen!
Vrouwenklus
Donderdag 6 maart 2008
Ik heb een hekel aan mannen die hun vrouw beschouwen als een veredelde keukenrobot. Maar ik heb ook een hekel aan vrouwen die enerzijds poneren dat hun man of vriend meer moet bijdragen in het huishouden en anderzijds blijven beweren dat zij het meeste taken op zich blijven nemen, omdat ze anders toch niet goed of naar hun zin zouden gedaan zijn.
Een alleenwonende vriendin vertelde me gisteren dat ze zelf een schilderij opgehangen had. Ze was helemaal niet tevreden met het geboorde gat in de muur - veel te groot -, maar ze had de resterende ruimte naast de plug opgevuld met lucifers, zodat alles toch stevig vastzat. Respect! Ik heb haar niet aangeboden mij in het vervolg te telefoneren voor hulp, want dan zou ik blijk geven van heel weinig vertrouwen in haar kluswerk.
Zattemadammen.be wint prijs populairste Vlaamse blog
Dinsdag 4 maart 2008
Vandaag gelezen in de krant dat zattemadammen.be de prijs wint van de populairste Vlaamse blog. In tegenstelling tot zattevrienden.be is de site tegen het voorstellen van vrouwen als lustobject, tegen bloot (sic), kortom vrouwvriendelijkheid is hier troef. Het begrip Zattemadammen is waarschijnlijk geen statement, maar Vlijtigehuisvrouwen.be zou qua benaming niet zo fel in het oog gesprongen zijn. Via het lemma ‘geilewijfjes’ belandt men echter onmiddellijk op de site van zattevrienden, waar men jonge, aantrekkelijke vrouwen kan bewonderen in allerminst preutse poses en zo bloot als Eva in de tuin van Eden. Visie en uitwerking lijken elkaar tegen te spreken. Er is nog werk aan de winkel. Of heb ik het verkeerd begrepen?
Vaders komen nauwelijks voor in opleidingen kinderzorg
Donderdag 28 februari 2008
Gentse onderzoekers hebben vastgesteld dat de nieuwe man/de nieuwe vader in de opleiding kinderzorg en in het daaraan verbonden cursusmateriaal nauwelijks voorkomt. In de meeste gevallen wordt naar de moeders verwezen. Bovendien worden (mannelijke) leerlingen verplicht een schort te dragen en ontbreekt het op de meeste stageplaatsen aan een urinoir. Om een mentaliteit te veranderen, dient ook de opleiding aangepast te worden.
Abonneren op:
Posts (Atom)
