Zaterdag 8 maart 2008
Voordien heb ik er geen uitgesproken aandacht aan geschonken – net zomin als ik aandacht schenk aan een toevallige hoofddoek wanneer iemand me bedient aan een loket of winkeltoog, tenminste in zoverre men mij niet probeert te overtuigen een of ander geloof te delen -, maar de laatste dagen is het me danig opgevallen dat de kranten veel aandacht besteden aan het spanningsveld man – vrouw. De Internationale Vrouwendag zal daar niet vreemd aan zijn. Laten we eerlijk zijn, dat spanningsveld is zeker niet bij elke vrouw of elke man aanwezig, maar dat schrijft als onderwerp niet zo lekker. Een voetbalmatch komt toch ook veel spannender over, wanneer beide elftals met getrokken messen tegenover elkaar staan?
Echte en genuanceerde standpunten over dat onderwerp kunnen gelukkig nog ingenomen worden bij Phara of Rik Torfs, die geïnterviewden de tijd geven om hun zin af te maken tot het leesteken. En in De Laatste Show, waar men zich zelfs kan amuseren met elkaar. Zo stelde Frieda Van Wijck afgelopen week aan Miet Smet de pertinente vraag of ze zich nog herinnerde wanneer men haar voor de eerste maal in de billen geknepen had, alsof deze actie een tot op heden voortdurende daad van mannelijke agressie was. Daarop klonk her en der aan de gesprekstafel een afkeurend gemompel: dergelijke vrouwonvriendelijke handelingen zouden moeten worden uitgeroeid met wortel en tak. Helaas, het ongelukkige toeval wilde dat recht tegenover mevrouw Smet Koen Wauters van Clouseau zich onmiddellijk aangesproken voelde als benadeelde partij. In zijn zitvlak stonden bij wijze van spreke nog steeds de (vrouwelijke) vingerafdrukken van de laatste sessie kontjeknijp. Hij beaamde solidair dat hij die vrijpostigheden ook meer dan beu was. Waarmee hij de wind uit de zeilen nam van de aanwezige vrouwen, die zich hadden opgemaakt voor een rondje sakkeren op al die seksistische mannen. Foei, Koen!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten