Lentegevoel

Zaterdag 22 maart 2008

Ik rijd al enkele dagen rond met de muziek van Los Campesinos in de cd-speler van mijn auto. Dit maffe gezelschap uit Manchester heeft met zijn wat rommelige highschoolpunk à la Arcade Fire en zijn brutale jongewijvengezang een echt lentegevoel in me wakker gemaakt. Hun nieuwe schijf "Hold on now, youngster..." is zeker een aanrader voor diegenen bij wie het sneeuwstof en de ijspegels van de voorbije wintermaanden nog in de haren hangen. Ritmisch laat ik mijn voet op en neer gaan, wat in mijn geval een extreme vorm van enthousiasme betekent. Veel verder dan dat ben ik nooit geweest: op de dansvloer stal ik tot nu toe de show als toeschouwer. De enkele malen dat het voorviel en dat een vrouw mij ten dans uitnodigde, kon ik niet anders dan haar, een enkele maal tot mijn grote spijt, teleurstellen. De activiteit dansen is nu eenmaal geen natuurlijke uitloper van de persoon die ik denk te zijn. Zelfs een slowtje op de tonen van Elvis Costello's I want you, nochtans een muzikant die ik geweldig apprecieer, vind ik te gewaagd. Het lijkt wel of mijn benen moedwillig weigeren het ritme van een melodie te volgen. Iedereen danst op zijn eigen manier is voor mij een argument dat op dezelfde hoogte staat als het komt allemaal wel goed, wanneer het gezegd wordt tegen iemand die op het punt staat het tijdelijke met het eeuwige te verwisselen. Die ingesteldheid, die natuurlijke aversie tegenover het zich bewegen op muziek hebben Los Campesinos goed begrepen. Daarom apprecieer ik hen nog meer. In één van hun liedjes (You! Me! Dancing!) zingen ze namelijk:...and I can't dance a single step... Die uitspraak schept enige verbondenheid. Daar wil ik ritmisch mijn voet bij op en neer laten gaan...