Woensdag 23 april 2008
Tsja, ik weet het, het is alweer enkele dagen geleden... Afgelopen weekend heb ik het echt zwaar te pakken gehad, de griep, bedoel ik. Maar om de rest van mijn dagen niet te moeten doorgaan voor zeurpiet, heb ik me gedeisd gehouden. Ik voel me trouwens opnieuw op en top, de zon schijnt, er is volop energie.... Bovendien verschijnt mijn blog vanaf morgen op de website van Libelle www.libelle.be en dat gedurende de volgende twee weken! Iedereen daarheen dus, in afwachting van het feit dat we elkaar ontmoeten tijdens een luie zonnenamiddag op een terras....
Veranderende tijden, veranderende zeden
Vrijdag 18 april 2008
Het staat in alle kranten naar aanleiding van de vijftigste verjaardag van Expo 58, de wereldtentoonstelling in Brussel:
In de aanloop van het evenement werden uit meer dan 3000 kandidaten 270 hostessen aangeworven, na een strenge selectie. De jonge vrouwen moesten mooi, elegant, meertalig en stressbestendig zijn. Van die 270 gelukkigen werden er 4 na luttele tijd ontslagen, en wel op staande voet. Ondanks het feit dat ze voldeden aan alle criteria, lag een eerder banaal feit aan de basis van deze drastische maatregel. Ze waren op heterdaad betrapt, terwijl ze op een voorjaarszondag op het dak van paviljoen 5 aan het genieten waren van het zonnetje. Nee, niet naakt, zoals sommige kwatongen beweren. Nee, niet topless, zoals een toenmalige suppoost dacht gezien te hebben. Gewoon, met hun kleren aan en lichtjes ontblote schouders. In vergelijking met de doorsnee huismoeders in die jaren, tot wiens dagelijkse routine het behoorde om een sjaaltje rond hun permanente te knopen, was dat inderdaad een subversieve actie.
Het volgende staat eveneens in alle kranten en gebeurt slechts 50 jaar na voornoemd incident:
Een Deens feministisch netwerk Bara Bröst (Blote Borsten) eist het recht op om met ontblote borsten te zwemmen in openbare zwembaden. "Een borst is maar een borst," beweren ze, en "als mannen topless het water in mogen, vrouwen ook." Het stadsbestuur van Kopenhagen is deze redenering gevolgd; voor hen gaat het in dit geval over gelijke kansen.
Wat ik met deze artkels wil aantonen? Niets eigenlijk, alhoewel ze grappige voetnoten in de geschiedenis zijn. Waarschijnlijk is het zo dat de meningen over beide feiten verdeeld zullen blijven: wat door de ene ontvoogding genoemd wordt, blijft voor de andere pure pornoficatie.
PS: Veel sterkte en een snelle beterschap, Chaosmoeder! Je hebt overschot van gelijk: wanneer mannen lichamelijke ongemakken ondervinden, reageren ze meestal als watjes.
Het staat in alle kranten naar aanleiding van de vijftigste verjaardag van Expo 58, de wereldtentoonstelling in Brussel:
In de aanloop van het evenement werden uit meer dan 3000 kandidaten 270 hostessen aangeworven, na een strenge selectie. De jonge vrouwen moesten mooi, elegant, meertalig en stressbestendig zijn. Van die 270 gelukkigen werden er 4 na luttele tijd ontslagen, en wel op staande voet. Ondanks het feit dat ze voldeden aan alle criteria, lag een eerder banaal feit aan de basis van deze drastische maatregel. Ze waren op heterdaad betrapt, terwijl ze op een voorjaarszondag op het dak van paviljoen 5 aan het genieten waren van het zonnetje. Nee, niet naakt, zoals sommige kwatongen beweren. Nee, niet topless, zoals een toenmalige suppoost dacht gezien te hebben. Gewoon, met hun kleren aan en lichtjes ontblote schouders. In vergelijking met de doorsnee huismoeders in die jaren, tot wiens dagelijkse routine het behoorde om een sjaaltje rond hun permanente te knopen, was dat inderdaad een subversieve actie.
Het volgende staat eveneens in alle kranten en gebeurt slechts 50 jaar na voornoemd incident:
Een Deens feministisch netwerk Bara Bröst (Blote Borsten) eist het recht op om met ontblote borsten te zwemmen in openbare zwembaden. "Een borst is maar een borst," beweren ze, en "als mannen topless het water in mogen, vrouwen ook." Het stadsbestuur van Kopenhagen is deze redenering gevolgd; voor hen gaat het in dit geval over gelijke kansen.
Wat ik met deze artkels wil aantonen? Niets eigenlijk, alhoewel ze grappige voetnoten in de geschiedenis zijn. Waarschijnlijk is het zo dat de meningen over beide feiten verdeeld zullen blijven: wat door de ene ontvoogding genoemd wordt, blijft voor de andere pure pornoficatie.
PS: Veel sterkte en een snelle beterschap, Chaosmoeder! Je hebt overschot van gelijk: wanneer mannen lichamelijke ongemakken ondervinden, reageren ze meestal als watjes.
Multiculti
Dinsdag 15 april 2008
Na schooltijd komt mijn dochter thuis met in haar kielzog drie vriendinnetjes. Zoals ik al zei: stof en rommel trekt volk aan. Waarom ze precies deze periode uitkiest om Sara, Aïscha en Dounia het huis te laten zien, is mij anders een raadsel. Het jonge vrouwvolk legt in elk geval veel enthousiasme aan de dag en laat zich geenszins afschrikken door een werkman in actie.
"Paps, wanneer eten we? Ik ga nog even spelen met..."
"Rustig, meisje. Zou je me eerst niet voorstellen aan je gezelschap?"
"Aïscha, Dounia, Sara, dit is papa. Paps, Aïscha, Dounia, Sara... "
Voor mij staat een groepje giechelende bakvissen, van wie er één met hoofddoek. Ze geven me een slap handje.
"Zes uur, paps? Tot straks!!"
Kwebbelend en kwetterend huppelen ze de gang door, naar buiten.
"Deur dicht," roep ik. Tevergeefs. Ik sta op en kijk hen na vanuit het deurgat.
Daar lopen vier meisjes, twee Vlaamse en twee van allochtone origine. Gek toch dat een mens op die manier kan en durft denken. Eigenlijk schaam ik me er wel een beetje voor. Want kinderen van de leeftijd van mijn dochter, die zien gewoon vier dikke vriendinnen, die heel gezellig gearmd over straat wandelen. Aan die onbevangenheid, daar kunnen grote mensen nog een puntje aan zuigen.
Na schooltijd komt mijn dochter thuis met in haar kielzog drie vriendinnetjes. Zoals ik al zei: stof en rommel trekt volk aan. Waarom ze precies deze periode uitkiest om Sara, Aïscha en Dounia het huis te laten zien, is mij anders een raadsel. Het jonge vrouwvolk legt in elk geval veel enthousiasme aan de dag en laat zich geenszins afschrikken door een werkman in actie.
"Paps, wanneer eten we? Ik ga nog even spelen met..."
"Rustig, meisje. Zou je me eerst niet voorstellen aan je gezelschap?"
"Aïscha, Dounia, Sara, dit is papa. Paps, Aïscha, Dounia, Sara... "
Voor mij staat een groepje giechelende bakvissen, van wie er één met hoofddoek. Ze geven me een slap handje.
"Zes uur, paps? Tot straks!!"
Kwebbelend en kwetterend huppelen ze de gang door, naar buiten.
"Deur dicht," roep ik. Tevergeefs. Ik sta op en kijk hen na vanuit het deurgat.
Daar lopen vier meisjes, twee Vlaamse en twee van allochtone origine. Gek toch dat een mens op die manier kan en durft denken. Eigenlijk schaam ik me er wel een beetje voor. Want kinderen van de leeftijd van mijn dochter, die zien gewoon vier dikke vriendinnen, die heel gezellig gearmd over straat wandelen. Aan die onbevangenheid, daar kunnen grote mensen nog een puntje aan zuigen.
Proactief koken
Maandag 14 april 2008
Gelukkig heb ik gisteren gekookt voor vanavond, want het had er toen al alle schijn van dat de vergaderingen op het werk vandaag sowieso gingen uitlopen. Er stonden twee borden klaar in de koelkast als het hongerig duo van school zou thuiskomen; gewoon de beschermfolie er af halen, de magnetron in en smullen maar.
Ik stak inderdaad pas na zessen mijn huissleutel in het slot van de voordeur. Alles bleek rustig: het tweetal hield zich in de beste verstandhouding elk met zijn/haar eigen zaken bezig, terwijl de TV achtergrondbeeld en -klank gaf. De bereide gerechten waren nauwelijks aangeraakt. Van het familiepak Snickers schoot integendeel weinig over. Ook de totale afwezigheid van de suikerwafels en de speculazen koeken en de gedecimeerde plak chocolade getuigden van een copieuze, maar compleet fout samengestelde maaltijd.
Discipline, echt, ik probeer het hen dagelijks bij te brengen. Men kan toch moeilijk alles achter slot en grendel steken? En als eenmaal de versnaperingen op zijn, is het ermee gedaan voor de rest van de week. Dan blijven alleen nog het fruit en de gezonde bruine boterhammen over....
Gelukkig heb ik gisteren gekookt voor vanavond, want het had er toen al alle schijn van dat de vergaderingen op het werk vandaag sowieso gingen uitlopen. Er stonden twee borden klaar in de koelkast als het hongerig duo van school zou thuiskomen; gewoon de beschermfolie er af halen, de magnetron in en smullen maar.
Ik stak inderdaad pas na zessen mijn huissleutel in het slot van de voordeur. Alles bleek rustig: het tweetal hield zich in de beste verstandhouding elk met zijn/haar eigen zaken bezig, terwijl de TV achtergrondbeeld en -klank gaf. De bereide gerechten waren nauwelijks aangeraakt. Van het familiepak Snickers schoot integendeel weinig over. Ook de totale afwezigheid van de suikerwafels en de speculazen koeken en de gedecimeerde plak chocolade getuigden van een copieuze, maar compleet fout samengestelde maaltijd.
Discipline, echt, ik probeer het hen dagelijks bij te brengen. Men kan toch moeilijk alles achter slot en grendel steken? En als eenmaal de versnaperingen op zijn, is het ermee gedaan voor de rest van de week. Dan blijven alleen nog het fruit en de gezonde bruine boterhammen over....
Stof
Zondag 13 april 2008
Pfff, ik weet niet wat ik van dit weekend moet denken, maar gevuld was het in elk geval. Vrijdagavond bij mijn thuiskomst hing er een dichte mist in mijn huis. De gevolgen van de infrastructuurwerken aan de buitenkant waren ook zichtbaar aan de binnenkant. Tijdens het zandstralen drongen de ultrafijne korrels langs alle kieren en reten de woonruimte binnen en zetten zich op zowat alles vast. Met tegenzin heb ik Bobby (de stofzuiger) uit zijn hoek gehaald en ben met de moed der wanhoop als de eerste de beste superhuisvrouw alles beginnen poetsen. Tevergeefs, want luttele tijd later kon ik opnieuw mijn naam schrijven op de bovenkant van het dressoir - maar ik schreef VERDOMME!!, in drukletters, want ik doe niet graag een inspanning zonder dat die enig zichtbaar resultaat oplevert.
Op bijgaande foto's zie je onder andere de onder handen genomen muren, van dewelke ik overtuigd ben dat ze elk moment kunnen instorten in de toestand waarin ze zich nu bevinden. Daarom heb ik de kinderen verboden te leunen of een balletje te stampen tegen de bewuste en alle aanpalende gevels, kwestie van niet voor dure en onaangename verrassingen komen te staan. Mijn dochter vond het wel iets hebben, dat witte, fijne zand dat overal op ons terras en in de tuin lag ("Zoals aan zee!"). Dat de seringen en klimplanten er aan kapot gaan is haar zorg niet.
Ook de binnenkant van het achterhuis werd aangepakt, vooral omwille van een vochtprobleem, dat daarna, zo werd mij verzekerd, minstens 'voor enkele jaren' zou opgelost zijn. Het stemt mij niet onmiddellijk gerust. Evenmin stemt het mij gerust dat wasmachine en droogkast voor tien dagen afgekoppeld en bijgevolg niet bruikbaar zijn: dat belooft binnen twee weken. Ik heb de kinderen (waarschijnlijk vruchteloos) gevraagd extra zorg te dragen voor hun kleding, in de ijdele hoop dat alles wat langer proper blijft. Ook het toilet beneden werd uitgebroken en door de werklui als een curiosum midden in de tuin gezet, ja, juist, dat toilet dat nog een deur nodig heeft. Ik heb het idee opgevat om in dat verband naar van die typische klapdeurtjes op zoek te gaan, van die dingen met een hartje er in. Kitsch, ik weet het, maar het heeft zich vastgezet in mijn hoofd en het raakt er moeilijk uit.
Zaterdag werd de ene daghelft gevuld met een begrafenisdienst en de andere helft met een verjaardagsfeestje, iets wat me toch wel een raar gevoel gaf en niet zoveel zin in vieren bij het laatste.
Wat heb ik nog zoal te melden? Aja, het lief van mijn zoon is komen logeren; rommel en stof trekt blijkbaar volk aan. En mijn dochter zeurt dat er van alles tussen haar tanden knarst bij het eten van de gewokte maaltijd. 'Zand schuurt,' zei mijn moeder altijd. Toch vanavond nog eens met Bobby door het huis gaan wandelen...
Grote veranderingen
Donderdag 10 april 2008
Het gerommel in de buik is al veel minder; in de plaats zitten er hoe langer hoe meer lentevlinders. Gisteren stond ik even op mijn terras, met gesloten ogen genietend van de eerste warme zonnestralen (De beer die met een verfomfaaide vacht, mager na zijn winterslaap, voor zijn hol staat te genieten van de prille warmte). Wat kan dat deugd doen! Je wordt er zowaar vrolijk van! En de stijgende temperatuur geeft effectief meer energie: alles in de tuin begint zichtbaar te ontbolsteren en te groeien. Maar in plaats van wortel te schieten en mee bladeren te krijgen, doet een mens andere dingen. De lente is de tijd van actie, verandering, bij- of afwerking. Dit zijn de to do's voor mijn tweejaarlijks (om de twee jaar wegens de overlast en het gevoel van meer gezapig ouder worden) tuin/verjaardagsfeestje in juni:
- afkappen, zandstralen, opvoegen en schilderen keuken- en tuinmuur (uitbesteed)
- aanleg betonnen fundering (uitbesteed) en bouw (klein houten) tuinhuis (eigen inspanning)
- insmeren tuinhuis met een houtbeschermend produkt (eigen inspanning) en installatie
tuinverlichting (uitbesteed)
- aanleg nieuwe keukenvloer (uitbesteed)
- vochtvrij maken wasruimte (uitbesteed)
- het plaatsen van een deur in het toilet (eindelijk!) (uitbesteed)
- heraanleg tuin (eigen inspanning volgens inspiratie van het moment)
Nu ik het lijstje zo bekijk, stel ik vast dat ik vrij veel uitbesteedde, namelijk alle zaken waar ik weinig of geen verstand van heb, maar waar ik wel (lang) voor gespaard heb. Weet iemand of ik daar ergens een of andere premie voor kan aanvragen? Wat de heraanleg van mijn tuin betreft, ga ik werken met grasmatten, denk ik, want op een andere manier zal ik geen groen tapijt krijgen voor volgend jaar.
In elk geval, de volgende twee weken zal mijn woonst gedomineerd worden door werklui, stof en afval. Mijn onterechte vrees zal omslaan in pure tevredenheid als ik zie dat er vanuit de chaos ook enige verbetering aan mijn leefomgeving merkbaar wordt.
Zal mijn zoon iets merken van die werken? Wie weet, waarschijnlijk op die momenten dat hij honger heeft en niet dadelijk in de frigo kan. In elk geval bedankt, broer, voor de puike tekst op mijn blog ten behoeve van de lezeressen en lezers toen ik ziek werd enkele dagen geleden!
Het gerommel in de buik is al veel minder; in de plaats zitten er hoe langer hoe meer lentevlinders. Gisteren stond ik even op mijn terras, met gesloten ogen genietend van de eerste warme zonnestralen (De beer die met een verfomfaaide vacht, mager na zijn winterslaap, voor zijn hol staat te genieten van de prille warmte). Wat kan dat deugd doen! Je wordt er zowaar vrolijk van! En de stijgende temperatuur geeft effectief meer energie: alles in de tuin begint zichtbaar te ontbolsteren en te groeien. Maar in plaats van wortel te schieten en mee bladeren te krijgen, doet een mens andere dingen. De lente is de tijd van actie, verandering, bij- of afwerking. Dit zijn de to do's voor mijn tweejaarlijks (om de twee jaar wegens de overlast en het gevoel van meer gezapig ouder worden) tuin/verjaardagsfeestje in juni:
- afkappen, zandstralen, opvoegen en schilderen keuken- en tuinmuur (uitbesteed)
- aanleg betonnen fundering (uitbesteed) en bouw (klein houten) tuinhuis (eigen inspanning)
- insmeren tuinhuis met een houtbeschermend produkt (eigen inspanning) en installatie
tuinverlichting (uitbesteed)
- aanleg nieuwe keukenvloer (uitbesteed)
- vochtvrij maken wasruimte (uitbesteed)
- het plaatsen van een deur in het toilet (eindelijk!) (uitbesteed)
- heraanleg tuin (eigen inspanning volgens inspiratie van het moment)
Nu ik het lijstje zo bekijk, stel ik vast dat ik vrij veel uitbesteedde, namelijk alle zaken waar ik weinig of geen verstand van heb, maar waar ik wel (lang) voor gespaard heb. Weet iemand of ik daar ergens een of andere premie voor kan aanvragen? Wat de heraanleg van mijn tuin betreft, ga ik werken met grasmatten, denk ik, want op een andere manier zal ik geen groen tapijt krijgen voor volgend jaar.
In elk geval, de volgende twee weken zal mijn woonst gedomineerd worden door werklui, stof en afval. Mijn onterechte vrees zal omslaan in pure tevredenheid als ik zie dat er vanuit de chaos ook enige verbetering aan mijn leefomgeving merkbaar wordt.
Zal mijn zoon iets merken van die werken? Wie weet, waarschijnlijk op die momenten dat hij honger heeft en niet dadelijk in de frigo kan. In elk geval bedankt, broer, voor de puike tekst op mijn blog ten behoeve van de lezeressen en lezers toen ik ziek werd enkele dagen geleden!
Ziek zijn The Sequel
Dinsdag 8 april 2008
Ach, wat is het klagen mij goed afgegaan vandaag. Collega's van mijn werk belden me op: ik zeurde. Sophie van de uitgeverij telefoneerde: ik zanikte dat het een lieve lust was. Kaat van het weekblad Libelle contacteerde deze oude zeurpiet, maar ze had al over mijn toestand gelezen op mijn blog, dus ik hield mijn mond. Wat kan ik me toch slecht voelen bij lichamelijk ongemak! Intussen ben ik gisteren bij mijn huisdokter geweest. Zij raadde me aan enkele dagen thuis te blijven, tot het virus uit mijn lichaam verdwenen was. Wat zou een normaal mens bijgevolg doen? Inderdaad, een bruistablet nemen en in bed liggen uitzieken. Maar niet ik, o nee! Vroeg in de ochtend spoedde ik me reeds naar een vergadering in Brussel, alsof het overleg ging over de redding van de mensheid en ik een onmisbare schakel was bij die onderhandeling. Met een overdreven brutaliteit overtreed ik regels die ik met een gespeelde boosheid aan mijn collega's opleg: "Als je ziek bent, blijf je thuis. Punt uit. Zieke mensen kunnen geen werk aan en goed werk kan geen zieke mensen verdragen." Een waarheid die staat als een huis, terwijl mijn gezondheid (tijdelijk) in puin ligt. Goed bezig!
Ach, wat is het klagen mij goed afgegaan vandaag. Collega's van mijn werk belden me op: ik zeurde. Sophie van de uitgeverij telefoneerde: ik zanikte dat het een lieve lust was. Kaat van het weekblad Libelle contacteerde deze oude zeurpiet, maar ze had al over mijn toestand gelezen op mijn blog, dus ik hield mijn mond. Wat kan ik me toch slecht voelen bij lichamelijk ongemak! Intussen ben ik gisteren bij mijn huisdokter geweest. Zij raadde me aan enkele dagen thuis te blijven, tot het virus uit mijn lichaam verdwenen was. Wat zou een normaal mens bijgevolg doen? Inderdaad, een bruistablet nemen en in bed liggen uitzieken. Maar niet ik, o nee! Vroeg in de ochtend spoedde ik me reeds naar een vergadering in Brussel, alsof het overleg ging over de redding van de mensheid en ik een onmisbare schakel was bij die onderhandeling. Met een overdreven brutaliteit overtreed ik regels die ik met een gespeelde boosheid aan mijn collega's opleg: "Als je ziek bent, blijf je thuis. Punt uit. Zieke mensen kunnen geen werk aan en goed werk kan geen zieke mensen verdragen." Een waarheid die staat als een huis, terwijl mijn gezondheid (tijdelijk) in puin ligt. Goed bezig!
Boodschap van de zoon voor de lezers van alleenvader
Zondag 6 april 2006
Sorry, mensen. Paps is ziek en ik bedoel daarmee echt ziek, doodziek. Hij heeft nog niks gegeten en hij heeft me al tweemaal gebeld, alhoewel ik helemaal niet bij hem, maar bij mama ben. Als hij ziek is heeft hij altijd veel aandacht nodig en dan belt hij om te zeggen hoe ziek hij wel is. Nu, ik heb hem niet gezien, alleen aan de telefoon gehad, maar hij klonk helemaal niet ok. Ik heb hem eigenlijk liever gezond; zeuren doet hij dan ook, maar minder en anders.
Wat ik ervan begrepen heb, is dat hij zijn tijd verdeelt tussen het bed en het toilet (hé, dat rijmt). Zo erg zal het wel niet zijn, want hij kan zich nog verplaatsen.
Hopelijk is hij tegen vrijdag weer beter, want waarschijnlijk is mijn roze hemd nog niet gestreken. Dat wil ik aantrekken voor de fuif zaterdag.
Ik hou jullie verder op de hoogte. Paps, beterschap van hieruit, of ben je te ziek om je blog te bekijken? Goed dat je me het paswoord gegeven hebt, hé, anders zou hier enkele dagen helemaal niets te lezen zijn. Ik bedenk verder wel iets!
Sorry, mensen. Paps is ziek en ik bedoel daarmee echt ziek, doodziek. Hij heeft nog niks gegeten en hij heeft me al tweemaal gebeld, alhoewel ik helemaal niet bij hem, maar bij mama ben. Als hij ziek is heeft hij altijd veel aandacht nodig en dan belt hij om te zeggen hoe ziek hij wel is. Nu, ik heb hem niet gezien, alleen aan de telefoon gehad, maar hij klonk helemaal niet ok. Ik heb hem eigenlijk liever gezond; zeuren doet hij dan ook, maar minder en anders.
Wat ik ervan begrepen heb, is dat hij zijn tijd verdeelt tussen het bed en het toilet (hé, dat rijmt). Zo erg zal het wel niet zijn, want hij kan zich nog verplaatsen.
Hopelijk is hij tegen vrijdag weer beter, want waarschijnlijk is mijn roze hemd nog niet gestreken. Dat wil ik aantrekken voor de fuif zaterdag.
Ik hou jullie verder op de hoogte. Paps, beterschap van hieruit, of ben je te ziek om je blog te bekijken? Goed dat je me het paswoord gegeven hebt, hé, anders zou hier enkele dagen helemaal niets te lezen zijn. Ik bedenk verder wel iets!
Geschokt
Zaterdag 5 april 2008
Uit eten geweest met mijn lieve vrienden M. en H. en de dochter van M., die intussen al vijftien jaar is - wat vliegt de tijd! Laatstgenoemde droeg een shirt met een print die ik onmiddellijk herkende: het hoofd van Sid Vicious, de bassist van de legendarische Sex Pistols, die op het einde van de jaren zeventig bezweek aan een overdosis. Tijdens die periode had ik ongeveer haar leeftijd en voelde me toen zeer aangesproken door de hele maatschappelijke beweging (No Future!) waarvoor punk stond.
Ik wees naar de afbeelding. "Sid Vicious," zei ik. "hou je van dat soort muziek?"
"Vroeger wel," antwoordde ze. "Maar dat is al lang geleden. In mijn kleerkast was dat het eerste wat ik vond en daarom heb ik het aangetrokken. Nu ben ik er al een tijdje van overtuigd dat punk dood is."
Met één klein zinnetje haalde ze de spons over mijn jeugdidealen. Die zijn blijkbaar ook heel tijdsgebonden.
Uit eten geweest met mijn lieve vrienden M. en H. en de dochter van M., die intussen al vijftien jaar is - wat vliegt de tijd! Laatstgenoemde droeg een shirt met een print die ik onmiddellijk herkende: het hoofd van Sid Vicious, de bassist van de legendarische Sex Pistols, die op het einde van de jaren zeventig bezweek aan een overdosis. Tijdens die periode had ik ongeveer haar leeftijd en voelde me toen zeer aangesproken door de hele maatschappelijke beweging (No Future!) waarvoor punk stond.
Ik wees naar de afbeelding. "Sid Vicious," zei ik. "hou je van dat soort muziek?"
"Vroeger wel," antwoordde ze. "Maar dat is al lang geleden. In mijn kleerkast was dat het eerste wat ik vond en daarom heb ik het aangetrokken. Nu ben ik er al een tijdje van overtuigd dat punk dood is."
Met één klein zinnetje haalde ze de spons over mijn jeugdidealen. Die zijn blijkbaar ook heel tijdsgebonden.
Boekpromotie
Vrijdag 4 april 2008
Een drukke dag: het normale werk, plus een interview voor een dagblad en een gesprek over mijn roman met een regionale tv-zender. Voor het laatstgenoemde optreden word ik geschminkt, terwijl ik nog wat persoonlijke tips over de de verzorging van mijn huid meekrijg. Centrale gasten in het programma zijn Miek en Roel, de Vlaamse equivalenten van Boudewijn De Groot, als uitdragers van het milde protestlied. Terwijl we wachten voor de opnames, hebben ze met mij een zeer gemoedelijk gesprek over familiebanden, kinderen, kleinkinderen en een nakende babyborrel. Zo is maar weer eens bewezen dat het onderwerp 'kinderen' niet afhangt van het geslacht, maar van de ontvankelijkheid voor het thema.
Miek toont zich tijdens en na het interview oprecht geïnteresseerd in het boek en krijgt prompt een exemplaar mee naar huis. Ze gaat het zeker lezen, zo belooft ze mij.
'Miek en wie?', vraagt mijn zoon, als ik het 's avonds met enige trots aan hem vertel. Kennis van idolen is zeer tijdsgebonden.
Een drukke dag: het normale werk, plus een interview voor een dagblad en een gesprek over mijn roman met een regionale tv-zender. Voor het laatstgenoemde optreden word ik geschminkt, terwijl ik nog wat persoonlijke tips over de de verzorging van mijn huid meekrijg. Centrale gasten in het programma zijn Miek en Roel, de Vlaamse equivalenten van Boudewijn De Groot, als uitdragers van het milde protestlied. Terwijl we wachten voor de opnames, hebben ze met mij een zeer gemoedelijk gesprek over familiebanden, kinderen, kleinkinderen en een nakende babyborrel. Zo is maar weer eens bewezen dat het onderwerp 'kinderen' niet afhangt van het geslacht, maar van de ontvankelijkheid voor het thema.
Miek toont zich tijdens en na het interview oprecht geïnteresseerd in het boek en krijgt prompt een exemplaar mee naar huis. Ze gaat het zeker lezen, zo belooft ze mij.
'Miek en wie?', vraagt mijn zoon, als ik het 's avonds met enige trots aan hem vertel. Kennis van idolen is zeer tijdsgebonden.
Karakterschets
Donderdag 3 april 2008
Ik heb huiswerk gekregen, van het lief van mijn zoon nota bene. Neenee, niet rechtstreeks, daar is ze (nog) te verlegen voor. Aardig meisje nochtans, maar blijkbaar boezem ik haar een zekere vrees in, wat totaal onterecht is. Voor haar eindwerk gedragswetenschappen heeft ze een profiel nodig van een adolescent, zoals hij gezien wordt door één van zijn ouders. Een profiel dus. In tien zinnen. Mijn argument dat ik er net een roman over geschreven heb, wordt door mijn zoon resoluut naar de prullenmand verwezen: "Dat is fictie, papa. Het gaat hier wel over hoe ik werkelijk ben." De werkelijkheid overtreft dikwijls de fictie, denk ik. Een hele persoon als hij samenvatten in een kleine duizend letters en leestekens, dat wordt een onmogelijke opgave. Het feit dat hij in ruil de vaat zal doen, geeft me wat motivatie...
Mijn zoon is letterlijk en figuurlijk een reus van een kerel, een grote knuffelbeer, die aandacht krijgt, ook al vraagt hij die niet, maar die opvalt, gewoon door zijn aanwezigheid. Zijn levenscreativiteit, zijn gezonde koppigheid om te slagen of zijn zin te hebben, wordt soms doorkruist door een overtal aan hormonen, dat zijn adolescentengemoed danig in de war kan brengen. Zijn zin voor complete chaos, volgens dewelke hij zijn slaapkamer als grote linnenmand gebruikt en hij zijn eenzaam tussen kussens en onder matrassen weggepropte sokken negeert, staan in schril contrast met de zorg voor zijn zus en zijn trouw aan zijn vrienden, want niet de kleren zijn voor hem belangrijk, wel diegenen die er in zitten.
Ongelooflijk hoe iemand van zestien jaar dikwijls al zo wijs en juist uit de hoek kan komen, hoe snel hij mij de ene minuut kwaad kan krijgen en mij de andere minuut volledig kan laten smelten als een perfecte bespeler van mijn emoties. Dat zal dan wel liefde zijn, zeker...
Et maintenant quelque chose complètement différent, un message urgent pour ma fille. Il y a encore seulement quelques jours avant que l'école recommence après les vacances de Pâques. Peut-être, tu te souviens que nous avons fait un accord pour faire tes exercices de français (oraux et écrits) pour éviter une catastrophe au fin de l'année scolaire.
Ik heb huiswerk gekregen, van het lief van mijn zoon nota bene. Neenee, niet rechtstreeks, daar is ze (nog) te verlegen voor. Aardig meisje nochtans, maar blijkbaar boezem ik haar een zekere vrees in, wat totaal onterecht is. Voor haar eindwerk gedragswetenschappen heeft ze een profiel nodig van een adolescent, zoals hij gezien wordt door één van zijn ouders. Een profiel dus. In tien zinnen. Mijn argument dat ik er net een roman over geschreven heb, wordt door mijn zoon resoluut naar de prullenmand verwezen: "Dat is fictie, papa. Het gaat hier wel over hoe ik werkelijk ben." De werkelijkheid overtreft dikwijls de fictie, denk ik. Een hele persoon als hij samenvatten in een kleine duizend letters en leestekens, dat wordt een onmogelijke opgave. Het feit dat hij in ruil de vaat zal doen, geeft me wat motivatie...
Mijn zoon is letterlijk en figuurlijk een reus van een kerel, een grote knuffelbeer, die aandacht krijgt, ook al vraagt hij die niet, maar die opvalt, gewoon door zijn aanwezigheid. Zijn levenscreativiteit, zijn gezonde koppigheid om te slagen of zijn zin te hebben, wordt soms doorkruist door een overtal aan hormonen, dat zijn adolescentengemoed danig in de war kan brengen. Zijn zin voor complete chaos, volgens dewelke hij zijn slaapkamer als grote linnenmand gebruikt en hij zijn eenzaam tussen kussens en onder matrassen weggepropte sokken negeert, staan in schril contrast met de zorg voor zijn zus en zijn trouw aan zijn vrienden, want niet de kleren zijn voor hem belangrijk, wel diegenen die er in zitten.
Ongelooflijk hoe iemand van zestien jaar dikwijls al zo wijs en juist uit de hoek kan komen, hoe snel hij mij de ene minuut kwaad kan krijgen en mij de andere minuut volledig kan laten smelten als een perfecte bespeler van mijn emoties. Dat zal dan wel liefde zijn, zeker...
Et maintenant quelque chose complètement différent, un message urgent pour ma fille. Il y a encore seulement quelques jours avant que l'école recommence après les vacances de Pâques. Peut-être, tu te souviens que nous avons fait un accord pour faire tes exercices de français (oraux et écrits) pour éviter une catastrophe au fin de l'année scolaire.
Zwanger
Dinsdag 1 april 2008
Vandaag op kraamvisite geweest, in gezelschap van mijn dochter. Zoonlief verblijft tot morgenavond bij zijn schoonouders. Ongelooflijk hoeveel vrouwen (koppels) in mijn onmiddelijke omgeving in blijde verwachting zijn van een kindje. Dat kan twee dingen betekenen: of ik heb jonge vrienden en vriendinnen of de gemiddelde leeftijd van kersverse ouders is gevoelig aan het stijgen.
Voor het eerst gekleurde cava gedronken. Lekker!
Vandaag op kraamvisite geweest, in gezelschap van mijn dochter. Zoonlief verblijft tot morgenavond bij zijn schoonouders. Ongelooflijk hoeveel vrouwen (koppels) in mijn onmiddelijke omgeving in blijde verwachting zijn van een kindje. Dat kan twee dingen betekenen: of ik heb jonge vrienden en vriendinnen of de gemiddelde leeftijd van kersverse ouders is gevoelig aan het stijgen.
Voor het eerst gekleurde cava gedronken. Lekker!
Abonneren op:
Posts (Atom)
