Crisis? Welke crisis?

Zaterdag 28 februari 2009

Lap! Het is zaterdagnamiddag en in plaats van te genieten met mijn kinderen ben ik weduwvader. De agenda van Alexander en Maxime laat hen niet toe veel tijd met mij door te brengen. In de ingewikkelde organisatie van hun dagdagelijkse bezigheden ben ik ingedeeld bij de ondersteunende en logistieke diensten. Alhoewel, bij mijn dochter valt het nogal mee: de namiddagvoorstelling van één of andere Z-film, die ze samen met een vriendin perse wou zien. Mijn zoon speelt deze middag een voetbalwedstrijd op verplaatsing. Die volgt in één vloeiende lijn op enkele uren nachtrust, welverdiend na een avond plus een half nachtje stappen met de vaste vrienden en vriendinnen. Weldra zal hij hier binnensnellen met zijn vuile voetbalkledij, om even pijlsnel weer te verdwijnen richting bus en trein, naar zijn liefste lief. De moeder van zijn schoonmama (jaja) geeft morgen een feestje waarop hij vanzelfsprekend uitgenodigd is. Mee te nemen: kadootje, deftige kleding (zijn paarse hemd is perfect gestreken door dienstencheque-papa) en zijn boekentas. Boekentas? Toch wel, want zondagavond gaat de viering uitlopen tot een uur waarop de treinen niet meer rijden, dus schoonmama voert hem maandagmorgen tot in Mechelen, vanwaar hij de bus recht naar school gaat nemen. Alles is perfect getimed, papa! - zo anticipeert hij op mogelijke bezwaren in verband met een laattijdige aankomst in de les. Ik hou mijn commentaar voor mij en gun hem het voordeel van de twijfel.

Wedden dat hij iets vergeet en dat bijgevolg zijn vuile en natte voetbaloutfit in de sportzak blijft stinken? Hoeveel keer heb ik hem gezegd/gevraagd/bevolen alles dadelijk in de wasmachine te proppen? Hoeveel zandkorrels telt de Sahara? Ik pers mijn lippen stijf op elkaar, geef hem in zijn vlucht naar buiten een kus en wens hem veel plezier.

Als ik hem zou zeggen dat de hele wereld in crisis zat, zou hij me niet geloven. Zo zie je maar hoe relatief zoiets is. De activiteiten dienen zich in zijn agenda aan met de snelheid van een rollercoaster, terwijl de grote mensen in zak en as zitten en met een bang hart de toekomst tegemoet zien. Maar is dat niet eigen aan dat soort van mensen? Zouden ze niet beter een voorbeeld aan hem nemen? Crisis? Haha! Welke crisis?

Dat wordt genieten!

Woensdag 25 februari 2009

De mama van Alexander en Max gaat binnen luttele tijd voor een weekje naar Marokko! Dat reisje heeft ze overigens dubbel en dik verdiend, want een combinatie van voltijds werken en deeltijds opgroeiende kinderen in haar eentje regisseren kruipt niet in de kleren. Ongelukkig valt dat buitenkansje volgens de kalender precies tijdens hààr periode met zoon en dochter. Dat liet ze me zopas met enige spijt weten langs de telefoon. Of ik soms wou inspringen... Ze zou het later wel goedmaken, wanneer ik op mijn beurt een gelegenheid te baat wou nemen...

Waarom niet? Ik heb in de nabije toekomst toch geen concrete reisplannen. Veertien dagen de kinderen bij mij in huis, dat wordt spanning en avontuur! Gewoonlijk komt dat alleen voor in de grote zomervakantie, wanneer de week-week-regeling doorbroken wordt en uitgebreid naar blokken van meerdere weken. Er is dus al één indicator aanwezig om een vakantiesfeer op te roepen. Als ik de rest van de voorwaarden, zoals zelf niet moeten werken, erbij fantaseer, zal het volop genieten worden, haha! Laat ze maar komen!

Even lang

Dinsdag 24 februari 2009

Een wetenschappelijke studie voorspelt dat de westerse man en vrouw tegen 2035 (gemiddeld) even lang zullen leven. Tot nu toe is dat niet zo, omdat mannen van nature roekelozer zijn en minder aandacht besteden aan hun lichaam en gezondheid. Zo, tenminste één zaak waar we compleet gelijkwaardig in gaan worden. Zou de rest tegen dan automatisch volgen? Of gaat er eerst nog een dispuut ontstaan over de vraag of de man dan wel dan vrouw zich respectievelijk beter of minder goed aan het verzorgen is en wie van beiden daar bijgevolg de schuld voor draagt? Ach, we zullen altijd wel iets blijven zoeken om die voortdurende strijd gaande te houden... Zolang de kinderen er maar geen last van ondervinden ;-)

Een straffe madam

Maandag 23 februari 2009

Eva Brems is een straffe madam. Niet alleen omdat ze voorzitster of professor is, een goeie huisvrouw of een voorbeeldige moeder. Niet alleen omdat ze al die rollen onderkent en met elkaar weet te combineren. Wel en vooral omdat ze er in slaagt haar verschillende rollen te relativeren, de zwakheden ervan kan etaleren en daarmee haar ware sterkte laat zien. Haar uitspraak dat achter iedere rol een gewone onnozelaar - en twijfelaar - schuilgaat, wat geruststellend werkt, is raak. Haar hele column in de krant van vandaag (DS, p.21) heeft me trouwens doen glimlachen: een voorbeeld van menselijk evenwicht waar ik me danig gemakkelijk en warm bij voel. Heel wat anders dan Christine ik-voel-me-beter-dan-mannen-véél-beter Van Broeckhoven. Misschien moeten die twee eens samen een kop koffie gaan drinken.

Lezing van een witte raaf

Zondag 22 februari 2009

Afgelopen vrijdagavond was ik uitgenodigd door een vereniging van gescheiden mannen en vrouwen om een lezing te geven naar aanleiding van mijn roman. Omdat ik me eigenlijk niet echt bewust was van dergelijke zelforganisaties, ontstond er van bij aankomst een wederzijdse nieuwsgierigheid. Na afloop van de voordracht, waarbij ik mijn visie op huwelijk, echtbreuk en de opvoeding van kinderen doorspekte met fragmenten uit alleenvader.com - die tot mijn eigen verbazing geregeld voor wat geamuseerd gelach zorgden, maar vooral reacties van herkenning ontlokten -, kregen de aanwezigen de gelegenheid om nog wat vragen te stellen. Op mijn beurt bevroeg ik hen naar de meerwaarde en de reden van de zelfhulp- en activiteitenorganisatie. Tussen de lijnen door kreeg ik enkele schrijnende verhalen te horen, waarin van verzoening of toenadering geen sprake was en waarbij kinderen één van de ouders jarenlang niet te zien kregen. Ze waren blij dat ze eens een positief verhaal gehoord hadden, zeiden ze. Dat gaf toch wat moed. Ik was bijna beschaamd om mijn eigen goede verstandhouding met de ex en de drie-handen-op-één-buik-relatie met de kinderen. Deze avond indachtig, maar ook omdat er op het emailadres van alleenvader (alleenvader@hotmail.com) regelmatig mails gepost worden door mensen die omwille van hun situatie behoefte hebben aan een luisterend oor en begripvol gezelschap, wil ik het bestaan van TREFPUNT ZELFHULP onder de aandacht brengen. Dit initiatief geeft ondersteuning aan en info over alle bestaande zelfhulporganisaties in Vlaanderen, waarbij ook die voor personen in een problematisch echtscheidingsproces, al dan niet met kinderen. Eenvoudig surfen naar http://www.zelfhulp.be of te bereiken via 016/23 65 07 of via trefpunt.zelfhulp@soc.kuleuven.be.

Onwillekeurig moet ik terugdenken aan Het Huwelijk van Willem Elsschot. In dat bijna honderd jaar oude, knappe gedicht beschrijft hij de donkere en de liefdeloze, zelfs hatelijke gedachten van een man over zijn echtgenote. Maar tussen droom en daad staan wetten in den weg en praktische bezwaren.... "Honderd jaar oud?" vraagt Alexander. "Het is er aan te horen. Goed dat zo'n wetten en praktische bezwaren niet langer bestaan. Dat gedicht zou nu De Scheiding heten en veel korter zijn..."

Valentijn op zeventien

Woensdag 18 februari 2009

Op mijn vierentwintigste kreeg ik voor de eerste maal in mijn leven vakantiegeld uitbetaald na een jaar lesgeven in het beroepsonderwijs. Dat spendeerde ik bijna integraal aan het laten drukken van mijn eerste (en mijn laatste) dichtbundel, uitgegeven in eigen beheer. Tweehonderdvijfentwintig exemplaren, in één keer geleverd en keurig opgestapeld in pakketjes van twintig tegen de muur in de gang. De rest van mijn vakantiegeld gaf ik uit aan kosten die verbonden waren met de verspreiding van mijn poëtische ei. Buiten de artikels in de regionale katernen van één dagblad en één huis-aan-huisblad, zal van deze literaire escapade zelfs geen leesteken in de geschiedenisboeken terug te vinden zijn. Toevallig ben ik echter deze week op Nochtans begin het ernstig, want zo heet de bundel, gestoten. Onnodig hem te zoeken in de reguliere handel wegens onvindbaar! Omdat de Valentijnsperiode altijd wat doorwoekert, wil ik u mijn zwaarmoedige gedachten met betrekking tot de liefde niet onthouden. Op mijn zeventiende schreef ik het volgende (en selecteerde het zeven jaar later voor het grote publiek):

Opgedragen aan mijn lange, korte en zeer korte liefdes

- ik herinner mij niet ooit zeer lange liefdes gehad te hebben -

Eva in Adamskostuum

En onder de douche

spoel je de liefde er af

die je de vorige nacht zo moeizaam hebt vergaard

Het werd zomer en het werd winter

Een verloren liefde gaat niet dood

Sneeuw is niet koud

wanneer ik zet mijn stappen terug naar jou

Altijd is het dag in mijn hoofd

Het werd zomer en het werd winter

Een verloren liefde is niet dood

Al ben ik jong, de lang verloren liefde

voor het korte leven

bestaat niet, want het leven is kort

Het werd zomer en het werd winter

Dan zal

Een verloren liefde wordt mijn dood

(Ik pijnig momenteel mijn hersenen bij wie ik toen een blauwtje gelopen had. Vijf jaar later heb ik het fenomeen blijkbaar veel pragmatischer benaderd:)

Ik ben redelijk verliefd

Ik hou van de gloed in je ogen

Ik hou van de vlam in je hart

Ik hou van je hele vermogen

En ook van je geld voor mijn part

Ach, de poëzie.... Hoe ik de liefde nu zou verwoorden? Ik dicht al jaren niet meer. De woorden schieten mij niet meer te binnen of het zijn de verkeerde, een aantal krakkemikkige letters die zich amper overeind houden, steunend op elkaar. Maar het gevoel, ja, dat ken ik nog wel.

Stand-up Spam The Sequel

Zondagavond 15 februari 2009

Robin Stephenson is mijn tweede dikke spam-vriend. "Your male member is screaming for getting a blue pill", zo beweert hij. Verder lees ik nog het grote nieuws dat "with that pill you can try different experiments in bed". Ik kan nauwelijks wachten, maar ik moet wel, tot a woman is passing by in this desolate neighbourhood. Hopelijk eentje met wie ik het kan vinden.

En nu gaan Robin en Erin de prullenmand in, en alle volgende kameraden die het hebben over hetzelfde onderwerp; humor en ergernis liggen dicht bij elkaar. Zij zijn echter geen van beide nuttig bij het uitschrijven van mijn artikel.

Stand-up Spam

Zondag 15 februari 2009

Een vlotte, actieve en gevulde dag tot nu toe, al moet ik het zelf zeggen. Deze ochtend spek met eieren gebakken voor iedereen, Alexander wakker geklingeld met de schoolbel (Hij was om vijf uur deze ochtend thuisgekomen van Bal Marginal - what's in a name? -, omdat zijn fietsband stukgestoken is en hij daarom het hele eind wandelend heeft afgelegd) en hem een lift gegeven naar het station in Mechelen, van waaruit hij naar zijn Tiense Valentijnsvriendinnetje is gespoord. Me daarna naar de pampa's van Merelbeke (the hometown van Helmut Lotti, voor hij naar Berchem verhuisde met zijn literaire lief) gehaast om Max op te pikken aan de weekendplaats van de jeugdbeweging. Ze heeft net uitgebreid ontbeten, zegt ze, spek en eieren. Het meegebrachte lunchpakket hoeft ze dus niet, maar het flesje cola wel, want ze heeft dorst.

Aardappelen geschild en bloemkool ontbladerd tegen vanavond, verse spagettisaus (tomaten, wortels, ui, paprika's, teentje look, gehakt, kruiden) klaargemaakt voor morgen. De rest van de zondagnamiddag breng ik door achter de computer met het beantwoorden van niet dringende mails voor het werk en het verder schrijven aan een artikel. Luidop gelachen met een spam-mail van ene Erin Gibbons, met als titel You will be desired by any woman that is walking by. In de mail zelf staat de geruststellende volzin: you can relax now, the blue pill will do everything for you. Daaronder heb ik de mogelijkheid op een link te klikken die er voor zorgt dat die beloften waarheid worden.

Op deze zondag ligt mijn straat er traditiegetrouw uitgestorven bij. It can take several hours before a woman is walking by. It can take several hours before anyone is walking by. Maybe I better relax first, as recommanded, before I start to worry about the time I spend waiting for a woman walking by. Hahahaha!!

Komaan, we doen mee: een Valentijnsverhaaltje!

Zaterdag 14 februari 2009

Uit de reeks feiten-die-zo-onwaarschijnlijk-zijn-dat-ik-ze-niet-zelf-kan-hebben-verzonnen het volgende verhaaltje... Herinnert u zich het meisje met het gebroken hart, over wie ik bericht heb in mijn blog van 2 februari? Wel, het zit zo... Enkele dagen geleden leert ze een aardige man kennen op een feestje waar ze toevallig verzeilde. Ze raken aan de praat, flirten met elkaar, maken een nieuwe afspraak. Uiteindelijk blijkt eerder toevallig dat die kerel de ex-man is van de vrouw met wie de ex van het gebrokenhartenmeisje momenteel een relatie heeft en waarvoor hij haar verliet! Te ingewikkeld? Lees de zin nogmaals... Zo klein kan de wereld zijn. Intussen geeft de gekende situatie aanleiding tot nogal wat verwikkelingen, die een hypotheek leggen op de pas ontluikende romance. Maar het belangrijkste is dat er terug hoop bestaat. Liefde met liefde wegduwen, het is me wat. Binnen enkele dagen vertrekt ze naar Mozambique voor de opnames van een documentaire, dus er is tijd om na denken en af te wegen, (in gedachten) aan te trekken en af te stoten. Als de klik er echter is, blijft de verliefdheid ook en ze zal zich nestelen, uitgroeien tot een allesverterend verlangen vanuit een buikgevoel en tot goesting, veel goesting. Een aantal zwaktes van de mens manifesteert zich dan op volle sterkte. Maar dat doet de wereld draaien.

Stil hier, zo in huis, met Valentijn. Max brengt haar weekend met de jeugdbeweging door; Alexander geeft samen met een vriend op bestelling een knotsgekke serenade aan huis voor de geliefdes van de opdrachtgevers. Morgen vertrekt hij ontieglijk vroeg om zijn schat zijn liefde te betuigen. En ik, ik spaar zulke dagen op tot het moment dat ik ze echt kan gebruiken (ondoorgrondelijke lach - zou ik die meligheid echt menen?)

Fortisgedrag

Donderdag 12 februari 2009

De DAVO bestaat vijf jaar en dat moest gevierd worden, met een colloquium in het parlement en een vergrootglasartikel in het hoekje van de krant. Dawat?, vraagt een gemiddeld mens zich terecht af, inclusief diegene die er beroep op kan doen, maar het niet weet. DAVO is de Dienst voor Alimentatieverderingen en schiet bedragen voor aan armlastige rechthebbenden, wiens ex-partner dat nalaat te doen, ook al is het zo overeengekomen in een akte.

De administratieve overlast en het gebrek aan communicatie tussen de verschillende overheidsinstellingen onderling maken dat bij de dienst één en ander nog niet gesmeerd loopt. Voor mensen (meestal met kinderen) die het al moeilijk hebben, is deze ontlasting eigenlijk een bijkomende belasting. Daar zou dringend iets aan moeten worden gedaan. Ok, na de bankencrisis en de verkiezingen, die momenteel alle energie opslorpen en die ook belangrijk zijn, niet?

Fundamenteel loopt er echter iets grondiger mis bij de echtscheidingen zelf en vooral bij het gedrag dat de direct betrokkenen, mannen én vrouwen, vaders én moeders tentoonspreiden, die maakt dat de DAVO bestaansrecht heeft. Dikwijls escaleert het onbegrip bij een scheiding zo dat de ene partner de andere financieel in zijn/haar blootje wil zetten en daar geen mogelijkheid onbenut voor laat. Als er kinderen zijn, worden die nog te dikwijls als pasmunt misbruikt. Ex-partners betalen niet of knijpen elkaar uit als citroenen.

Naast alle begrijpelijke emoties moet er ook redelijkheid zijn. Uit elkaar gaan betekent in een groot aantal gevallen een (tijdelijke) stap achteruit doen, op alle vlakken en voor alle partijen. Die redelijkheid komt de verstandhouding op langere termijn zeker ten goede. Indien men als ex-partner echter blijft vasthouden aan zijn/haar principes en zijn/haar grote gelijk, vertoont men Fortisgedrag: onverantwoord en destructief.

De cavalerie is in aantocht

Woensdag 11 februari 2009

Ik sta stijf van de adrenaline, want het zijn jachtige tijden op het werk. Een treuzelend griepje moet ik onderdrukken met wat pijnstillers, maar echt comfortabel voel ik me niet. Vrijdag heb ik een afspraak met de dokter voor een paardenmiddel. Gelukkig begint die dag mijn rustige week met de kinderen. Benieuwd welke tranquillizers ze voor mij in petto hebben :-)

Haantjesgedrag

Maandag 9 februari 2009

Het is omdat ik wegens uiteenlopende redenen soms met enige vertraging de kranten lees - nieuws blijft voor mij nieuw, ook al is niet van de dag zelf - dat nu pas de provocatieve uitspraak van professor en politica Christine Van Broeckhoven mijn aandacht trekt. Als briljant wetenschapper heeft ze mijn volle respect en bewondering. De academische hofhouding heeft echter haar beeld over mannen danig aangetast en misvormd. Wie jaren in een mannenbastion vol met navelstaarders moet meedraaien, heeft het inderdaad moeilijk nog een genuanceerd beeld op te hangen van die sexe. Erger wordt het echter wanneer datzelfde academische entourage de basis vormt van niet echt doordachte en zeer onwetenschappelijke uitspraken over mannen in het algemeen. Wat denk je van deze: "Ik ben gewoon beter dan mannen, véél beter. Dat kan arrogant klinken, maar in mijn vakgebied behoor ik tot de vijf procent besten ter wereld." (sic)

Deze uitspraak klinkt niet alleen arrogant, mevrouw Van Broeckhoven, ze is ook arrogant.

Zou de verontwaardiging niet immens geweest zijn als een mannelijke evenknie in een dagblad gezegd zou hebben: "Ik ben gewoon beter dan vrouwen, véél beter"? Die verontwaardiging zou overigens terecht zijn. Waar komt toch het misplaatste idee bij sommige haantjesvrouwen vandaan dat het denigrerend en misprijzend behandelen van mannen een recht is, of beter, een opdracht die gekoppeld wordt aan de verworven emancipatie? Nogmaals: leeft de overtuiging bij zulke vrouwen dat die discriminerende handelswijze, zoals die door mannen gebezigd werd, de juiste weg is naar evenwaardigheid.?

Zo'n sloganeske uitspraak gaat op als men een fundamentele waarde wil verdedigen of uitvergroten, maar niet als men de zon wat meer wil laten schijnen op zijn/haar (te) groot ego.

Spijtig, spijtig, spijtig. Dat is het enige wat ik nog kan toevoegen.

Geboden en verboden van Flair

Zondag 8 februari 2009

Enkele weken geleden werd ik opgebeld door een redactrice van Flair. Aangezien een eerder contact via deze blog met hoofdredactrice Mie Van der Auwera vond ik dat niet eens zo vreemd. Tegen beter weten in ging ik ervan uit dat het gesprek zou handelen over de rol van gescheiden papa's en het aandeel dat ze (eindelijk) zouden krijgen op de website www.1ouder.be, die volgens mij en de algemene inhoud ervan beter www.1moeder.be zou worden genoemd. Maar daarover berichtte ik vroeger reeds uitgebreid.

Groot was mijn verbazing echter toen ze de werkelijke reden van haar telefoontje aanhaalde. Flair zocht namelijk een veroordeelde moordenaar voor de reportagereeks in het blad over de Tien Geboden en meer specifiek over het vijfde: "Dood niet."

De Tien Geboden! Houdt de doelgroep van jonge, eigenzinnige en ondernemende vrouwen zich daar mee bezig? Heeft een jongedame van vijfentwintig een boodschap aan de gewelddadige zondaar, die ('Het mag ook anoniem', sic de journaliste in kwestie) getuigt over zijn daad en zijn ambitie om van het leven nog iets te maken? Ja, ja en volmondig ja (sic)! De lezeressen hebben namelijk behoefte aan emo-reportages, aan meeleef-verhalen... En of ik die misdadige man of vrouw binnen de week zou kunnen aanleveren. Volgens haar moest dat met mijn netwerk binnen de welzijnssector best kunnen. Ik zou haar, het blad en een groot aantal nieuwsgierige lezeressen enorm vooruit helpen.

Toch wou ik graag eerst wat dingetjes weten. Of ze al gehoord had van mijn boek en website www.alleenvader.com bijvoorbeeld, wat volgens mij toch een thema was dat jonge moeders veel meer zou interesseren. Neen, daar had ze nog niks over gehoord, ondanks het feit dat ze het contact met de hoofdredactie uitstekend vond. Een uitstekend contact maakt blijkbaar elke communicatie overbodig. Maar niet getreurd, ze beloofde me website en blog te bekijken in haar vrije uurtjes tijdens het weekend en er mij daarna feedback over te geven, want nu zat ze met een knoert van een deadline... Grappig wel, haar onbewust gebruik van het begrip deadlines in verband met het onderwerp voor haar artikel.

Wegens het te hoge sensatiegehalte en de onzekerheid in verband met de manier waarop alles zou worden neergeschreven, besloot ik me te beperken tot het doorgeven van enkele contactgegevens van welzijnsorganisaties.

Sindsdien heb ik van de Flair-journaliste niets meer vernomen. Zou ik op het lijstje van de Tien Verboden van het weekblad beland zijn? Of wil men het ouderschap puur en onbevlekt houden door op www.1ouder.be geen enkel vader-vriendelijk onderwerp te vermelden, zodat we als minderheid onbesproken en dus onderdrukt blijven? Het volledige vijfde gebod luidt als volgt: 'Dood niet, geef geen ergernis.' Wel, als Flair consequent is en alle onderdelen van de Tien Geboden aan bod wil laten komen, mogen ze mij gerust opnieuw contacteren. Het weekblad heeft me ergernis gegeven.

Ter info alle geboden op een rijtje, zodat de doorgewinterde Flair-abonnee weet wat ze te verwachten heeft:

1. Bovenal bemin één God
2. Zweer niet ijdel, vloek noch spot
3. Heilig steeds de dag des Heren
4. Vader, moeder zult gij eren
5. Dood niet, geef geen ergernis
6. Doe nooit wat onkuisheid is
7. Vlucht het stelen en bedriegen
8. Ook de achterklap en 't liegen
9. Wees steeds kuis in uw gemoed
10. En begeer nooit iemands goed.

The wedding planner

Zaterdag 7 februari 2009 (gecorrigeerd, met dank!)

Voor de tweede maal in mijn leven ben ik, een gescheiden man en papa van twee kinderen, aangezocht om de rol van beste man op te nemen bij de planning en de voltrekking van een huwelijk. De aanstaande bruid en bruidegom hebben beiden echter zo'n drukke professionele bezigheden (én een actief gezinsleven, met 3 ukken) dat mijn voornaamste taak er momenteel in bestaat hun trouwpartij en alles wat ermee te maken heeft tenminste al op hun to do-lijstje te zetten. Ik heb ze vandaag zover gekregen dat ze een mogelijke feestlocatie geprospecteerd hebben, een eerste klein succesje, maar we hebben nog een lange weg te gaan. Vijf december is D-day. Ik denk erover om klokslag middernacht Sinterklaas en zijn pieten te engageren voor hun kinderen, wiens dag van het jaar ongetwijfeld vergeten gaat worden. Een wedding planner moet tegenwoordig rekening houden met een huwelijkscontext die in vele gevallen niet langer klassiek is.

PS: Dank aan de vrienden en lezers die mij langs verschillende wegen (SMS, email) op de hoogte brachten van mijn vergissing in de blog van gisteren - ik anticipeerde op de tijd en had maart in plaats van februari geschreven, wishful thinking uiteraard en waarschijnlijk een uiting van een onbewust verlangen naar meer aangename lentetemperaturen. De vriend die zich luidop afvroeg of deze lapsus te maken heeft met turbulenties in mijn leven moet ik echter teleur- (of gerust-?)stellen: mijn geestelijk evenwicht is nog steeds in orde.

De vierde sleutel

Vrijdag 6 februari 2009

Ik heb een vierde sleutel laten bijmaken voor het veiligheidsslot in mijn splinternieuwe voordeur. De kinderen breken zich het hoofd over voor wie die dan wel zou kunnen zijn. Max meent de oplossing gevonden te hebben:"Paps, dat wordt de reservesleutel in het geval we die van ons zouden verliezen..."

Goed dat ze ons een blik in de toekomst gunt. Als ze hem kwijt is, heeft ze er geen meer, punt uit. Dan wacht ze maar tot er iemand thuiskomt. In het verleden heeft ze al bossen sleutels laten verdwijnen, net als Alexander... Goedgoed, die bossen, dat is misschien wat overdreven.

Nee, de vierde sleutel is bestemd voor een vertrouwenspersoon en wordt in bewaring gegeven. Zo zijn we zeker dat we nooit voor een deur zullen staan die we niet meer open krijgen.

Zichzelf verliezen

Donderdag 5 februari 2009

Een reisje naar Londen, dat is de compensatie met de grote rode strik die ik in petto heb voor Max, als ze tenminste op het einde van dit schooljaar - met de hulp van een tutor en een begeleidingsinspanning van beide ouders - haar tekorten op de kerstexamens wiskunde en Frans omzet in overschotten. Er stelt zich een bijkomend probleem, want sinds enkele dagen vindt ze tot haar eigen (gespeelde) verbazing haar identiteitskaart niet meer. Nochtans is dat document broodnodig om de Noordzee over te steken. Veel zorgen lijkt ze zich nog niet te maken, niet over het verlies van punten en niet over het verlies van het kenbewijs. Ze heeft immers meer dan vier maanden de tijd om te zoeken en terug te vinden, meer dan een eeuwigheid dus. Heerlijk, die doorgedreven onbezorgdheid, dat anarchisme! Eigenlijk ben ik er stikjaloers op.

Excuustruus

Woensdag 4 februari 2009

Vrouw & Maatschappij, de vrouwenbeweging van de CD&V, heeft een eregalerij geopend voor personen die zich verdienstelijk maakten met hun strijd voor Gelijke Kansen. De laureaten voor 2008 zijn Miet Smet, MegaMindy en de Iraanse suffragette Shirin Ebadi. Een volkomen terechte keuze, vind ik zelf, omdat de gelauwerden stuk voor stuk hun gewicht in de schaal werpen ten voordele van onderdrukten en het beeld van de moderne, zelfstandige vrouw mee helpen vorm geven. Deze huldiging gebeurt ongeveer op hetzelfde tijdstip als de uitreiking van de traditionele eredoctoraten aan de Katholieke Universiteit van Leuven. Daar werden begin deze week naast een Italiaanse jezuïet ook een Palestijnse rector, een (puur toeval) Iraanse striptekenares en een Soedanese rechtsgeleerde in de schijnwerpers gezet. Dit getuigt volgens mij van een grote openheid en een uitgestoken hand naar andere (geloofs)overtuigingen toe; de tijd dat academici enkel gelijkgezinden moreel en expliciet erkenden is gelukkig (voltooid?) verleden tijd.

Vrouw & Maatschappij staat evenmin bekend als een oubollige en behoudsgezinde beweging. Daarom ben ik enigszins verbaasd dat ze er niet aan gedacht hebben om ook een man te nomineren. Er moet toch ergens een lid van de andere sexe te vinden zijn die zich opgeworpen heeft om beide geslachten op gelijke hoogte te zetten? Om elke zweem van partijdigheid te vermijden, wil ik geen namen suggereren. Maar, geef nu zelf toe, de man als excuustruus, zou dat geen krachtig statement zijn?

Stop die commentaar op Marianne!

Dinsdag 3 februari 2009

Los van ook maar enige politieke aspiratie dwingt Marianne Thyssen me opnieuw om te reageren op één van haar recente uitspraken. Ze stelt immers in het laatste Nieuwsblad Magazine vast dat ze als vrouw commentaar blijft krijgen op haar uiterlijk, terwijl de mannelijke politicus vlug onder de douche kruipt, met een kletsnatte kop de deur uitgaat en zijn haar onderweg laat drogen. Een politica moet de haren ook nog eens föhnen, want 'er wordt altijd naar ons gekeken'. Soms denkt ze, aldus Thyssen nog, dat ze die tijd best aan iets anders zou kunnen besteden.

Ten eerste gebiedt de eerlijkheid mij te zeggen dat er ook naar mannelijke politici gekeken wordt. Denk maar aan de verschillende brilmonturen van Verhofstadt, de gelaserde ogen van Leterme en de maagverkleining van Lambert om er maar enkele op te noemen. IJdelheid is des mensens en beperkt zich niet tot een bepaald geslacht. Ten tweede zou de burger het zijn mannelijke vertegenwoordigers zeer kwalijk nemen, indien ze zich anders dan verzorgd zouden vertonen; ook zij zouden niet langer au sérieux genomen worden en afgestraft bij een volgende verkiezing in het stemhokje. Ten derde doet Thyssen de waarheid hier enig geweld aan: een groot aantal mannen in het politiek halfrond bezit een weelderige haardos die niet alleen een zekere droogtijd vereist na een wasbeurt. Hun kapsel dient eveneens - netjes gekamd en voorzien van de nodige producten - hun boodschap te ondersteunen, net als bij hun vrouwelijke collega's.

Maar laten we terugkeren naar het begin van september 2008, toen mevrouw Thyssen de metafoor van de bureaulampen gebruikte om de beide sexen met elkaar te vergelijken. Vrouwen, zo zei ze, richten hun lichtstraal naar beneden, op het werk. Mannen daarentegen schijnen veel vaker omhoog. Daarmee bedoelde ze dat de vrouwen een beter evenwicht behouden tussen ambitie en inhoud, zich op het werk zelf concentreren, terwijl de mannen zichzelf eerder willen profileren. Eigenlijk zou ze zich dus geen moer moeten aantrekken van haar uiterlijk en presentatie en zeker niet van enige commentaar daarop, omdat haar focus naar eigen zeggen ligt op de inhoud, niet op de verpakking. Zou een kip, indien lang genoeg bij hanen gezet, een zekere assimilatie met hun gedrag beginnen te vertonen? Zou haar bureaulamp ongelukkigerwijs na een speech tijdens een receptie zijn gestruikeld en in die foute stand naar boven zijn gekomen? Om mijn verwarring dus niet nog groter te maken en de integriteit van alle politica's te bewaken: stop die nodeloze commentaren op hun vestimentaire en andere zichtbare uiterlijkheden! Dan kunnen ze hun tijd aan iets anders besteden. Iedere kiezer zal immers volmondig beamen dat de inhoud alle prioriteit verdient!

Machteloos

Maandag 2 februari 2009

'Iemand zo hard missen dat het fysisch pijn doet, ken jij dat?' vraagt ze. De smart staat in haar ogen te lezen. Ik zou willen dat ik haar kon helpen.

'Ja,' zeg ik, 'dat ken ik.'

In elk schip zijn er doorgaans tussenschotten, die beletten dat het water bij zware averij van het ene compartiment naar het andere stroomt en het zodoende drijvende houden. Haar romantisch zeiljacht heeft geen schotten, het is binnen de kortste keren volgelopen en de dieperik in gegaan.

'Mijn nieuwe trompet slaagt er niet in iets anders te spelen dan nothing compares to you,' jammert ze.

'Ga terug naar de muziekwinkel en wissel het instrument in voor eentje dat je beter kan hanteren,' antwoord ik.

Zo simpel is het echter niet. Dat weten we beiden.

'Kan men sterven van verdriet?' Ze zoekt de juiste reddingsboei. Die van haar heet Piet. En Piet is er niet. Het is uit met hem. Afgelopen. Gedaan. Liefdesboot gezonken.

Ik sta op en bestel vlug een glas rode wijn voor haar. Een pleister op een gebroken hart. Hopelijk houdt hij even.

De wasnorm

Zondag 1 februari 2009

Exact anderhalf uur heeft het geduurd voor het pas gewassen rokje van Max opnieuw in de linnenmand belandde. Die handeling was geenszins gerechtvaardigd: het textiel rook nog opvallend naar wasverzachter en vertoonde geen enkel spoor van vlekken of andere vuiligheid. Max vindt het gewoon de meest simpele manier om van kleding te verwisselen, iets wat ze als bakvis trouwens om de haverklap doet. Laten slingeren mag niet van papa, opplooien of aan een knaapje hangen is te vermoeiend/gecompliceerd, dus alles wordt zonder onderscheid of schroom de wasmand in gekieperd. De graad van properheid om daarin te terecht te komen wordt zeker niet als norm beschouwd. Ben ik aan het zeuren? Inderdaad! Is dat nodig in de gegeven omstandigheden? Volmondig ja!

Maar ik zie haar graag en dat doet veel vergeven. Binnen enkele minuten smelt ik weer helemaal als ze haar armen om mijn nek slaat en vraagt of ze even tv mag kijken. Maar eerst haar wiskunde. Daar ben ik streng in.