Uit de reeks feiten-die-zo-onwaarschijnlijk-zijn-dat-ik-ze-niet-zelf-kan-hebben-verzonnen het volgende verhaaltje... Herinnert u zich het meisje met het gebroken hart, over wie ik bericht heb in mijn blog van 2 februari? Wel, het zit zo... Enkele dagen geleden leert ze een aardige man kennen op een feestje waar ze toevallig verzeilde. Ze raken aan de praat, flirten met elkaar, maken een nieuwe afspraak. Uiteindelijk blijkt eerder toevallig dat die kerel de ex-man is van de vrouw met wie de ex van het gebrokenhartenmeisje momenteel een relatie heeft en waarvoor hij haar verliet! Te ingewikkeld? Lees de zin nogmaals... Zo klein kan de wereld zijn. Intussen geeft de gekende situatie aanleiding tot nogal wat verwikkelingen, die een hypotheek leggen op de pas ontluikende romance. Maar het belangrijkste is dat er terug hoop bestaat. Liefde met liefde wegduwen, het is me wat. Binnen enkele dagen vertrekt ze naar Mozambique voor de opnames van een documentaire, dus er is tijd om na denken en af te wegen, (in gedachten) aan te trekken en af te stoten. Als de klik er echter is, blijft de verliefdheid ook en ze zal zich nestelen, uitgroeien tot een allesverterend verlangen vanuit een buikgevoel en tot goesting, veel goesting. Een aantal zwaktes van de mens manifesteert zich dan op volle sterkte. Maar dat doet de wereld draaien.
Stil hier, zo in huis, met Valentijn. Max brengt haar weekend met de jeugdbeweging door; Alexander geeft samen met een vriend op bestelling een knotsgekke serenade aan huis voor de geliefdes van de opdrachtgevers. Morgen vertrekt hij ontieglijk vroeg om zijn schat zijn liefde te betuigen. En ik, ik spaar zulke dagen op tot het moment dat ik ze echt kan gebruiken (ondoorgrondelijke lach - zou ik die meligheid echt menen?)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten