'Iemand zo hard missen dat het fysisch pijn doet, ken jij dat?' vraagt ze. De smart staat in haar ogen te lezen. Ik zou willen dat ik haar kon helpen.
'Ja,' zeg ik, 'dat ken ik.'
In elk schip zijn er doorgaans tussenschotten, die beletten dat het water bij zware averij van het ene compartiment naar het andere stroomt en het zodoende drijvende houden. Haar romantisch zeiljacht heeft geen schotten, het is binnen de kortste keren volgelopen en de dieperik in gegaan.
'Mijn nieuwe trompet slaagt er niet in iets anders te spelen dan nothing compares to you,' jammert ze.
'Ga terug naar de muziekwinkel en wissel het instrument in voor eentje dat je beter kan hanteren,' antwoord ik.
Zo simpel is het echter niet. Dat weten we beiden.
'Kan men sterven van verdriet?' Ze zoekt de juiste reddingsboei. Die van haar heet Piet. En Piet is er niet. Het is uit met hem. Afgelopen. Gedaan. Liefdesboot gezonken.
Ik sta op en bestel vlug een glas rode wijn voor haar. Een pleister op een gebroken hart. Hopelijk houdt hij even.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten