Los van ook maar enige politieke aspiratie dwingt Marianne Thyssen me opnieuw om te reageren op één van haar recente uitspraken. Ze stelt immers in het laatste Nieuwsblad Magazine vast dat ze als vrouw commentaar blijft krijgen op haar uiterlijk, terwijl de mannelijke politicus vlug onder de douche kruipt, met een kletsnatte kop de deur uitgaat en zijn haar onderweg laat drogen. Een politica moet de haren ook nog eens föhnen, want 'er wordt altijd naar ons gekeken'. Soms denkt ze, aldus Thyssen nog, dat ze die tijd best aan iets anders zou kunnen besteden.
Ten eerste gebiedt de eerlijkheid mij te zeggen dat er ook naar mannelijke politici gekeken wordt. Denk maar aan de verschillende brilmonturen van Verhofstadt, de gelaserde ogen van Leterme en de maagverkleining van Lambert om er maar enkele op te noemen. IJdelheid is des mensens en beperkt zich niet tot een bepaald geslacht. Ten tweede zou de burger het zijn mannelijke vertegenwoordigers zeer kwalijk nemen, indien ze zich anders dan verzorgd zouden vertonen; ook zij zouden niet langer au sérieux genomen worden en afgestraft bij een volgende verkiezing in het stemhokje. Ten derde doet Thyssen de waarheid hier enig geweld aan: een groot aantal mannen in het politiek halfrond bezit een weelderige haardos die niet alleen een zekere droogtijd vereist na een wasbeurt. Hun kapsel dient eveneens - netjes gekamd en voorzien van de nodige producten - hun boodschap te ondersteunen, net als bij hun vrouwelijke collega's.
Maar laten we terugkeren naar het begin van september 2008, toen mevrouw Thyssen de metafoor van de bureaulampen gebruikte om de beide sexen met elkaar te vergelijken. Vrouwen, zo zei ze, richten hun lichtstraal naar beneden, op het werk. Mannen daarentegen schijnen veel vaker omhoog. Daarmee bedoelde ze dat de vrouwen een beter evenwicht behouden tussen ambitie en inhoud, zich op het werk zelf concentreren, terwijl de mannen zichzelf eerder willen profileren. Eigenlijk zou ze zich dus geen moer moeten aantrekken van haar uiterlijk en presentatie en zeker niet van enige commentaar daarop, omdat haar focus naar eigen zeggen ligt op de inhoud, niet op de verpakking. Zou een kip, indien lang genoeg bij hanen gezet, een zekere assimilatie met hun gedrag beginnen te vertonen? Zou haar bureaulamp ongelukkigerwijs na een speech tijdens een receptie zijn gestruikeld en in die foute stand naar boven zijn gekomen? Om mijn verwarring dus niet nog groter te maken en de integriteit van alle politica's te bewaken: stop die nodeloze commentaren op hun vestimentaire en andere zichtbare uiterlijkheden! Dan kunnen ze hun tijd aan iets anders besteden. Iedere kiezer zal immers volmondig beamen dat de inhoud alle prioriteit verdient!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten