Afgelopen vrijdagavond was ik uitgenodigd door een vereniging van gescheiden mannen en vrouwen om een lezing te geven naar aanleiding van mijn roman. Omdat ik me eigenlijk niet echt bewust was van dergelijke zelforganisaties, ontstond er van bij aankomst een wederzijdse nieuwsgierigheid. Na afloop van de voordracht, waarbij ik mijn visie op huwelijk, echtbreuk en de opvoeding van kinderen doorspekte met fragmenten uit alleenvader.com - die tot mijn eigen verbazing geregeld voor wat geamuseerd gelach zorgden, maar vooral reacties van herkenning ontlokten -, kregen de aanwezigen de gelegenheid om nog wat vragen te stellen. Op mijn beurt bevroeg ik hen naar de meerwaarde en de reden van de zelfhulp- en activiteitenorganisatie. Tussen de lijnen door kreeg ik enkele schrijnende verhalen te horen, waarin van verzoening of toenadering geen sprake was en waarbij kinderen één van de ouders jarenlang niet te zien kregen. Ze waren blij dat ze eens een positief verhaal gehoord hadden, zeiden ze. Dat gaf toch wat moed. Ik was bijna beschaamd om mijn eigen goede verstandhouding met de ex en de drie-handen-op-één-buik-relatie met de kinderen. Deze avond indachtig, maar ook omdat er op het emailadres van alleenvader (alleenvader@hotmail.com) regelmatig mails gepost worden door mensen die omwille van hun situatie behoefte hebben aan een luisterend oor en begripvol gezelschap, wil ik het bestaan van TREFPUNT ZELFHULP onder de aandacht brengen. Dit initiatief geeft ondersteuning aan en info over alle bestaande zelfhulporganisaties in Vlaanderen, waarbij ook die voor personen in een problematisch echtscheidingsproces, al dan niet met kinderen. Eenvoudig surfen naar http://www.zelfhulp.be of te bereiken via 016/23 65 07 of via trefpunt.zelfhulp@soc.kuleuven.be.
Onwillekeurig moet ik terugdenken aan Het Huwelijk van Willem Elsschot. In dat bijna honderd jaar oude, knappe gedicht beschrijft hij de donkere en de liefdeloze, zelfs hatelijke gedachten van een man over zijn echtgenote. Maar tussen droom en daad staan wetten in den weg en praktische bezwaren.... "Honderd jaar oud?" vraagt Alexander. "Het is er aan te horen. Goed dat zo'n wetten en praktische bezwaren niet langer bestaan. Dat gedicht zou nu De Scheiding heten en veel korter zijn..."
Geen opmerkingen:
Een reactie posten