Lap! Het is zaterdagnamiddag en in plaats van te genieten met mijn kinderen ben ik weduwvader. De agenda van Alexander en Maxime laat hen niet toe veel tijd met mij door te brengen. In de ingewikkelde organisatie van hun dagdagelijkse bezigheden ben ik ingedeeld bij de ondersteunende en logistieke diensten. Alhoewel, bij mijn dochter valt het nogal mee: de namiddagvoorstelling van één of andere Z-film, die ze samen met een vriendin perse wou zien. Mijn zoon speelt deze middag een voetbalwedstrijd op verplaatsing. Die volgt in één vloeiende lijn op enkele uren nachtrust, welverdiend na een avond plus een half nachtje stappen met de vaste vrienden en vriendinnen. Weldra zal hij hier binnensnellen met zijn vuile voetbalkledij, om even pijlsnel weer te verdwijnen richting bus en trein, naar zijn liefste lief. De moeder van zijn schoonmama (jaja) geeft morgen een feestje waarop hij vanzelfsprekend uitgenodigd is. Mee te nemen: kadootje, deftige kleding (zijn paarse hemd is perfect gestreken door dienstencheque-papa) en zijn boekentas. Boekentas? Toch wel, want zondagavond gaat de viering uitlopen tot een uur waarop de treinen niet meer rijden, dus schoonmama voert hem maandagmorgen tot in Mechelen, vanwaar hij de bus recht naar school gaat nemen. Alles is perfect getimed, papa! - zo anticipeert hij op mogelijke bezwaren in verband met een laattijdige aankomst in de les. Ik hou mijn commentaar voor mij en gun hem het voordeel van de twijfel.
Wedden dat hij iets vergeet en dat bijgevolg zijn vuile en natte voetbaloutfit in de sportzak blijft stinken? Hoeveel keer heb ik hem gezegd/gevraagd/bevolen alles dadelijk in de wasmachine te proppen? Hoeveel zandkorrels telt de Sahara? Ik pers mijn lippen stijf op elkaar, geef hem in zijn vlucht naar buiten een kus en wens hem veel plezier.
Als ik hem zou zeggen dat de hele wereld in crisis zat, zou hij me niet geloven. Zo zie je maar hoe relatief zoiets is. De activiteiten dienen zich in zijn agenda aan met de snelheid van een rollercoaster, terwijl de grote mensen in zak en as zitten en met een bang hart de toekomst tegemoet zien. Maar is dat niet eigen aan dat soort van mensen? Zouden ze niet beter een voorbeeld aan hem nemen? Crisis? Haha! Welke crisis?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten