Op mijn vierentwintigste kreeg ik voor de eerste maal in mijn leven vakantiegeld uitbetaald na een jaar lesgeven in het beroepsonderwijs. Dat spendeerde ik bijna integraal aan het laten drukken van mijn eerste (en mijn laatste) dichtbundel, uitgegeven in eigen beheer. Tweehonderdvijfentwintig exemplaren, in één keer geleverd en keurig opgestapeld in pakketjes van twintig tegen de muur in de gang. De rest van mijn vakantiegeld gaf ik uit aan kosten die verbonden waren met de verspreiding van mijn poëtische ei. Buiten de artikels in de regionale katernen van één dagblad en één huis-aan-huisblad, zal van deze literaire escapade zelfs geen leesteken in de geschiedenisboeken terug te vinden zijn. Toevallig ben ik echter deze week op Nochtans begin het ernstig, want zo heet de bundel, gestoten. Onnodig hem te zoeken in de reguliere handel wegens onvindbaar! Omdat de Valentijnsperiode altijd wat doorwoekert, wil ik u mijn zwaarmoedige gedachten met betrekking tot de liefde niet onthouden. Op mijn zeventiende schreef ik het volgende (en selecteerde het zeven jaar later voor het grote publiek):
Opgedragen aan mijn lange, korte en zeer korte liefdes
- ik herinner mij niet ooit zeer lange liefdes gehad te hebben -
Eva in Adamskostuum
En onder de douche
spoel je de liefde er af
die je de vorige nacht zo moeizaam hebt vergaard
Het werd zomer en het werd winter
Een verloren liefde gaat niet dood
Sneeuw is niet koud
wanneer ik zet mijn stappen terug naar jou
Altijd is het dag in mijn hoofd
Het werd zomer en het werd winter
Een verloren liefde is niet dood
Al ben ik jong, de lang verloren liefde
voor het korte leven
bestaat niet, want het leven is kort
Het werd zomer en het werd winter
Dan zal
Een verloren liefde wordt mijn dood
(Ik pijnig momenteel mijn hersenen bij wie ik toen een blauwtje gelopen had. Vijf jaar later heb ik het fenomeen blijkbaar veel pragmatischer benaderd:)
Ik ben redelijk verliefd
Ik hou van de gloed in je ogen
Ik hou van de vlam in je hart
Ik hou van je hele vermogen
En ook van je geld voor mijn part
Ach, de poëzie.... Hoe ik de liefde nu zou verwoorden? Ik dicht al jaren niet meer. De woorden schieten mij niet meer te binnen of het zijn de verkeerde, een aantal krakkemikkige letters die zich amper overeind houden, steunend op elkaar. Maar het gevoel, ja, dat ken ik nog wel.
1 opmerking:
Alleenvader,
Is het het gevoel dat je buik te klein is voor alle vlinders?
Dat ze bezit nemen van heel je lijf en je een rozige gloed geven, de gloed van verliefdheid?
Is dat het gevoel dat ze rondfladderen in je verstand zodat je niet eens meer helder kan nadenken maar enkel kan voelen?
Is het dat gevoel van verlangen dat onder je huid is geslopen en je inpalmt, helemaal en totaal zodat je tegen beter weten in zijn aanwezigheid opzoekt?
Dat die nabijheid alleen al genoeg is om energie te krijgen voor 10?
Maar dat die nabijheid je tegelijk ook zo kwetsbaar maakt dat het beangstigend is?
Is dat het gevoel?
Dan ken ik het ook.
Indien niet vrees ik dat ik dringend een dokter nodig heb! ;-)
Een reactie posten