Voor de tweede maal in mijn leven ben ik, een gescheiden man en papa van twee kinderen, aangezocht om de rol van beste man op te nemen bij de planning en de voltrekking van een huwelijk. De aanstaande bruid en bruidegom hebben beiden echter zo'n drukke professionele bezigheden (én een actief gezinsleven, met 3 ukken) dat mijn voornaamste taak er momenteel in bestaat hun trouwpartij en alles wat ermee te maken heeft tenminste al op hun to do-lijstje te zetten. Ik heb ze vandaag zover gekregen dat ze een mogelijke feestlocatie geprospecteerd hebben, een eerste klein succesje, maar we hebben nog een lange weg te gaan. Vijf december is D-day. Ik denk erover om klokslag middernacht Sinterklaas en zijn pieten te engageren voor hun kinderen, wiens dag van het jaar ongetwijfeld vergeten gaat worden. Een wedding planner moet tegenwoordig rekening houden met een huwelijkscontext die in vele gevallen niet langer klassiek is.
PS: Dank aan de vrienden en lezers die mij langs verschillende wegen (SMS, email) op de hoogte brachten van mijn vergissing in de blog van gisteren - ik anticipeerde op de tijd en had maart in plaats van februari geschreven, wishful thinking uiteraard en waarschijnlijk een uiting van een onbewust verlangen naar meer aangename lentetemperaturen. De vriend die zich luidop afvroeg of deze lapsus te maken heeft met turbulenties in mijn leven moet ik echter teleur- (of gerust-?)stellen: mijn geestelijk evenwicht is nog steeds in orde.
1 opmerking:
Tja, en dan maak je er weer zaterdag 8 februari van! Helemaal van slag Alleenvader?
Een reactie posten