Dinsdag 30 september 2008
Nieuwkomers, blinden, hoogbegaafden, kunstenaars, ontevreden werknemers, zelfs honden: je kan het zo gek niet bedenken of er is een school voor. En nu is er ook een school voor mensen die willen scheiden. Ik wilde er eerst geen aandacht aan besteden, maar mijn emotie heeft de bovenhand gehaald.
EEN ECHTSCHEIDINGSSCHOOL.
Na een halve bladzijde in zowat elke krant en een uitgebreid interview in de Zevende Dag met diegene die dat licht gezien had, kan ik er niet verder omheen. De Zevende dag is inmiddels specialist geworden in scheidingen. Een kartel uit elkaar: grote verklaringen en veel vragen. Fortis en ABN Amro uit elkaar: Veel vragen en paniek, zelfs in de ogen van de interviewers. Een koppel uit elkaar: serieuze vragen, want het is tenslotte een serieus thema. Een echtscheidingsschool dus, mét tips voor een draaglijke scheiding. Voor hetzelfde geld kan men een school oprichten om op de meest aangename manier te sterven of om te becijferen welke de juiste lottocijfers zijn. Compleet van de pot gerukt dus. En ik kan het weten, net als dat brave mens dat het initiatief genomen heeft en die het tegengestelde beweert.
Bestaan er sinds lang geen bemiddelaars aangaande die materie, zowel wat de praktische kant als wat de emtionele kant betreft? Wat voor wezenlijks voegt dit project er aan toe, behalve het feit dat het geld zal kosten, iets wat men kan missen als kiespijn in een periode die sowieso al een financiële achteruitgang betekent bovenop deze tijden van recessie?
Kan men de facto scheidingen globaal aanpakken? Verschilt het fenomeen niet geval per geval? Hebben de verschillende partijen niet eerder behoefte aan een vertrouwenspersoon met moreel gezag, eerder dan aan een klassikaal onderricht met wat gemeenplaatsen?
De goedmenende dame in kwestie gaat het project nog verder uitwerken (sic). Tot een voor de hand liggende conclusie dat het hier om gebakken lucht gaat, zal ze niet komen. Iedereen moet immers de kans krijgen om naar De Scheidingsschool te gaan (sic bis). Gauw gaan vertellen aan mijn zus, die al meer dan twintig jaar zeer gelukkig getrouwd is.
Time Management
Zondag 28 september 2008
Zagen en klagen is tegenwoordig troef. Het gaat niet goed met onze leefomgeving, dus ook niet met ons. Het vertrouwen is ver te zoeken, als zelfs onze grootste bank in de etalage wordt gezet, de liberalen de echtscheiding nog gemakkelijker willen maken en de katholieken ertegen protesteren, ondanks het feit dat ze politiek hun partners de rug toekeren zonder enige formaliteit. Momenteel heeft iedere burger het druk, zeer druk. In deze woelige tijden moeten immers de juiste beslissingen genomen worden op velerlei gebieden, alleen om te behouden wat hij de afgelopen jaren zo krampachtig bij elkaar gespaard hebben: een welvarend leven in zelfvoldaanheid. Elke activiteit wordt in deze onzekere periode als een echt "werk"woord beschouwd: zelfs het begrip rusten klinkt als een bijkomende opgave.
Omdat het begrip kinderen eveneens op -en eindigt en het bijgevolg ook kan worden beschouwd als een soort van werkwoord, krijgt elke ouder een supplementaire last op de schouders geladen. Ieder moment met de kinderen groeit uit tot een opdracht; een avond met de kroost staat zo gelijk aan vijf à zes bijkomende werkuren.
Daar gaan mijn oksels van jeuken.
Indien emotijd met het nageslacht ook beschouwd wordt als een echte job, zijn we ver gekomen. Willen mensen die kinderen willen wel echt kinderen? Willen mensen wel echt kinderen als ze voor de eigenlijke zwangerschap al lopen zoeken naar een opvangplaats waar ze de kleine kwijt kunnen, wanneer die er eenmaal is? Kiezen is verliezen, zeiden ze bij mij thuis altijd. Men kan immers niet alles tegelijkertijd willen. En is dat nu net niet hetgene waar ik voornamelijk op hamer bij Alexander en Maxime als ze weer eens zevenentwintig dingen tegelijkertijd willen en dus maar half zullen doen?
Zagen en klagen is tegenwoordig troef. Het gaat niet goed met onze leefomgeving, dus ook niet met ons. Het vertrouwen is ver te zoeken, als zelfs onze grootste bank in de etalage wordt gezet, de liberalen de echtscheiding nog gemakkelijker willen maken en de katholieken ertegen protesteren, ondanks het feit dat ze politiek hun partners de rug toekeren zonder enige formaliteit. Momenteel heeft iedere burger het druk, zeer druk. In deze woelige tijden moeten immers de juiste beslissingen genomen worden op velerlei gebieden, alleen om te behouden wat hij de afgelopen jaren zo krampachtig bij elkaar gespaard hebben: een welvarend leven in zelfvoldaanheid. Elke activiteit wordt in deze onzekere periode als een echt "werk"woord beschouwd: zelfs het begrip rusten klinkt als een bijkomende opgave.
Omdat het begrip kinderen eveneens op -en eindigt en het bijgevolg ook kan worden beschouwd als een soort van werkwoord, krijgt elke ouder een supplementaire last op de schouders geladen. Ieder moment met de kinderen groeit uit tot een opdracht; een avond met de kroost staat zo gelijk aan vijf à zes bijkomende werkuren.
Daar gaan mijn oksels van jeuken.
Indien emotijd met het nageslacht ook beschouwd wordt als een echte job, zijn we ver gekomen. Willen mensen die kinderen willen wel echt kinderen? Willen mensen wel echt kinderen als ze voor de eigenlijke zwangerschap al lopen zoeken naar een opvangplaats waar ze de kleine kwijt kunnen, wanneer die er eenmaal is? Kiezen is verliezen, zeiden ze bij mij thuis altijd. Men kan immers niet alles tegelijkertijd willen. En is dat nu net niet hetgene waar ik voornamelijk op hamer bij Alexander en Maxime als ze weer eens zevenentwintig dingen tegelijkertijd willen en dus maar half zullen doen?
Nog één keer om het af te leren
Zondag 21 september 2008
“Alleenstaande moeders zijn meest kwetsbaar” (DS van vrijdag 19/09/08, p.22) is de kop van een artikel over het armoederisico bij alleenstaanden met kinderen. In de tekst zelf wordt er verder, compleet terecht overigens, alleen gesproken over eenoudergezinnen en alleenstaande ouders (met dank aan het persagentschap Belga). Alleenstaande vaders zijn voor de betrokken (eind)redacteur/redactrice van De Standaard onbestaande, of wat? Moeten vaders die werken en huishouden combineren op hun beurt nu strijd blijven voeren tegen dergelijke scabreuze titels? Ik begrijp meer dan ooit de frustratie van huismoeders bij de jarenlange (eeuwenlange)miskenning (ontkenning) van hun taak (roeping).
“Alleenstaande moeders zijn meest kwetsbaar” (DS van vrijdag 19/09/08, p.22) is de kop van een artikel over het armoederisico bij alleenstaanden met kinderen. In de tekst zelf wordt er verder, compleet terecht overigens, alleen gesproken over eenoudergezinnen en alleenstaande ouders (met dank aan het persagentschap Belga). Alleenstaande vaders zijn voor de betrokken (eind)redacteur/redactrice van De Standaard onbestaande, of wat? Moeten vaders die werken en huishouden combineren op hun beurt nu strijd blijven voeren tegen dergelijke scabreuze titels? Ik begrijp meer dan ooit de frustratie van huismoeders bij de jarenlange (eeuwenlange)miskenning (ontkenning) van hun taak (roeping).
HAHAHAHAHAHAHA!!!!
Zaterdag 20 september 2008
"We zijn een soort Artsen zonder Grenzen voor het hoofd." Nadat ze de hoofden van Wendy Van Wanten en Phaedra Hoste doen rollen heeft, kan de stekelige hoofdredactrice Ilse Beyers (Dag Allemaal) zowaar echt grappig uit de hoek komen. Zou ze kinderen hebben die we kunnen vragen of ze thuis ook van die hilarische oneliners uit haar mouw schudt?*
Of bestaat er een onuitgesproken schrijfverbod over hoofdredactrices van kwaliteitspulp?
* Heeft ze wel tijd voor haar kinderen?... Wat zegt U?... Is ze kinderloos?... Heeft U dat wel uit goede bron?... Een vriend van de poetsvrouw van haar buren heeft nochtans gezegd...
"We zijn een soort Artsen zonder Grenzen voor het hoofd." Nadat ze de hoofden van Wendy Van Wanten en Phaedra Hoste doen rollen heeft, kan de stekelige hoofdredactrice Ilse Beyers (Dag Allemaal) zowaar echt grappig uit de hoek komen. Zou ze kinderen hebben die we kunnen vragen of ze thuis ook van die hilarische oneliners uit haar mouw schudt?*
Of bestaat er een onuitgesproken schrijfverbod over hoofdredactrices van kwaliteitspulp?
* Heeft ze wel tijd voor haar kinderen?... Wat zegt U?... Is ze kinderloos?... Heeft U dat wel uit goede bron?... Een vriend van de poetsvrouw van haar buren heeft nochtans gezegd...
Warm en koud blazen
Vrijdag 19 september 2008
"Deur dicht!'
De kinderen zijn de frisheid van het najaar nog niet gewend. Dat wil zeggen: ik heb hen nog niet geconditioneerd op de frisheid van het najaar, een eindeloos repetitief cd'tje dat ik in de herfst telkens weer afdreun. De verwarming staat immers op en zo te zien aan de factuur slokt die een hoe langer hoe grotere hap uit het huishoudelijk budget op.
Het moet gezegd: in mijn burgerwoning ("een huis met karakter") sluit geen enkele deur naadloos aan op de omlijsting. Langs alle kieren en spleten dringt de tocht het huis binnen. Maar ervan uitgaande dat een lekkende kraan nog altijd beter is dan een kapotte waterleiding, zeg, roep, beveel, smeek en vraag ik hen mijn verzoek op te volgen.
("Kerkgangers", zegt mijn vader - hun grootvader - , alhoewel mijn kinderen niet gedoopt zijn en bij mijn weten de moest kerkportieken een terugslagsysteem hebben, zoals deurtjes in een saloon.)
Intussen heb ik een bevriende schrijnwerker aangesproken om in eerste instantie de voordeur al te vervangen. Het houtwerk rammelt langs alle kanten en het slot is nauwelijks bestand tegen een gerichte trap. Vermits ze vorig jaar twee huizen verder ingebroken hebben (daar hangt geen straatlantaarn tegen de gevel), raadt men mij een veiligheidsslot aan. Mij om het even, als er maar geen vrieslucht door komt. De gang is bijgevolg al minstens tochtvrij. Volgend jaar volgen de enkelglazige ramen. Ze worden dan vervangen door hoogrendementsglas, op het tempo van mijn budget. Over de binnendeuren ben ik me nog aan het beraden.
"Het is hier koud" zegt Max. "dat komt ervan met die dunne ruitjes!" Ze zit in de sofa met een dekentje en leest in Het meisje met de zwavelstokjes.
Kinderen laten zich echt door alles beïnvloeden. Ik neem me voor dat ik in het vervolg mijn plannen voor technische ingrepen aan het huis niet langer met hen ga delen.
"Deur dicht!'
De kinderen zijn de frisheid van het najaar nog niet gewend. Dat wil zeggen: ik heb hen nog niet geconditioneerd op de frisheid van het najaar, een eindeloos repetitief cd'tje dat ik in de herfst telkens weer afdreun. De verwarming staat immers op en zo te zien aan de factuur slokt die een hoe langer hoe grotere hap uit het huishoudelijk budget op.
Het moet gezegd: in mijn burgerwoning ("een huis met karakter") sluit geen enkele deur naadloos aan op de omlijsting. Langs alle kieren en spleten dringt de tocht het huis binnen. Maar ervan uitgaande dat een lekkende kraan nog altijd beter is dan een kapotte waterleiding, zeg, roep, beveel, smeek en vraag ik hen mijn verzoek op te volgen.
("Kerkgangers", zegt mijn vader - hun grootvader - , alhoewel mijn kinderen niet gedoopt zijn en bij mijn weten de moest kerkportieken een terugslagsysteem hebben, zoals deurtjes in een saloon.)
Intussen heb ik een bevriende schrijnwerker aangesproken om in eerste instantie de voordeur al te vervangen. Het houtwerk rammelt langs alle kanten en het slot is nauwelijks bestand tegen een gerichte trap. Vermits ze vorig jaar twee huizen verder ingebroken hebben (daar hangt geen straatlantaarn tegen de gevel), raadt men mij een veiligheidsslot aan. Mij om het even, als er maar geen vrieslucht door komt. De gang is bijgevolg al minstens tochtvrij. Volgend jaar volgen de enkelglazige ramen. Ze worden dan vervangen door hoogrendementsglas, op het tempo van mijn budget. Over de binnendeuren ben ik me nog aan het beraden.
"Het is hier koud" zegt Max. "dat komt ervan met die dunne ruitjes!" Ze zit in de sofa met een dekentje en leest in Het meisje met de zwavelstokjes.
Kinderen laten zich echt door alles beïnvloeden. Ik neem me voor dat ik in het vervolg mijn plannen voor technische ingrepen aan het huis niet langer met hen ga delen.
Er zijn belangrijker zaken dan wasgoed
Maandag 15 september
Goh, heb ik het vuile wasgoed echt zo lang laten liggen? Ik heb zopas een derde machine op gezet en de woonkamer hangt intussen vol textiel dat niet in de droogkast mag - eigenlijk ruikt het hier nu wel lekker. Wel veel kleedsel van de kinders, die van uiterlijk wisselen naargelang hun stemming - vaak dus. Maar daar wou ik het eigenlijk niet over hebben en toch ook wel: let op, vrouwen, dames, moeders en ook de huisvaders, let er toch voor op dat dagdagelijkse bezigheden en beslommeringen niet ongemerkt de onderwerpen overspoelen waarover jullie het in feite dachten te hebben. Ik wil dus in dit geval een ander en belangrijker thema aansnijden dat al enkele dagen naast de laptop ligt, verdrukt door de activiteiten van alledag: een nieuw voorstel in het kader van DE ECHTSCHEIDINGSWET. Ik weet het, het nieuwe is er al wat af, maar zo vlug zal het niet goedgekeurd én uitgevoerd worden. Kort samengevat komt de wijziging er op neer dat de huidige regeling nog teveel verzwaard wordt met allerlei ballast, zoals het tweemaal verschijnen voor een rechter, die dan "onderzoekt" of verzoening nog mogelijk is. In werkelijkheid puilt de wachtzaal van het hof uit van personen, mannen en vrouwen, die gelaten hun beurt voor de rechter afwachten: een halve minuut om te zeggen dat men bij zijn/haar standpunt blijft. Buiten irritatie, overlast en schaamte draagt deze vertoning inderdaad niks bij tot het proces van verzoening en verwerking. In de wachtzaal hangt er een ongemakkelijke sfeer. Of om het met de woorden van Marianne Thyssen te zeggen: alle bureaulampen schijnen naar beneden, meer nog, bij een aantal is zelfs het licht uitgegaan. Het wordt tijd dat men stopt met die cinéma.
Goh, heb ik het vuile wasgoed echt zo lang laten liggen? Ik heb zopas een derde machine op gezet en de woonkamer hangt intussen vol textiel dat niet in de droogkast mag - eigenlijk ruikt het hier nu wel lekker. Wel veel kleedsel van de kinders, die van uiterlijk wisselen naargelang hun stemming - vaak dus. Maar daar wou ik het eigenlijk niet over hebben en toch ook wel: let op, vrouwen, dames, moeders en ook de huisvaders, let er toch voor op dat dagdagelijkse bezigheden en beslommeringen niet ongemerkt de onderwerpen overspoelen waarover jullie het in feite dachten te hebben. Ik wil dus in dit geval een ander en belangrijker thema aansnijden dat al enkele dagen naast de laptop ligt, verdrukt door de activiteiten van alledag: een nieuw voorstel in het kader van DE ECHTSCHEIDINGSWET. Ik weet het, het nieuwe is er al wat af, maar zo vlug zal het niet goedgekeurd én uitgevoerd worden. Kort samengevat komt de wijziging er op neer dat de huidige regeling nog teveel verzwaard wordt met allerlei ballast, zoals het tweemaal verschijnen voor een rechter, die dan "onderzoekt" of verzoening nog mogelijk is. In werkelijkheid puilt de wachtzaal van het hof uit van personen, mannen en vrouwen, die gelaten hun beurt voor de rechter afwachten: een halve minuut om te zeggen dat men bij zijn/haar standpunt blijft. Buiten irritatie, overlast en schaamte draagt deze vertoning inderdaad niks bij tot het proces van verzoening en verwerking. In de wachtzaal hangt er een ongemakkelijke sfeer. Of om het met de woorden van Marianne Thyssen te zeggen: alle bureaulampen schijnen naar beneden, meer nog, bij een aantal is zelfs het licht uitgegaan. Het wordt tijd dat men stopt met die cinéma.
Van kwaad naar erger
Maandag 8 september 2008
Heb ik het niet gezegd? Mijn woorden van gisteren zijn nog niet koud of ik heb een nieuw huzarenstukje ontdekt, dat, alhoewel goed bedoeld, de polarisering tussen mannen en vrouwen verder aanscherpt. In een initiatiefrapport over rechten van de vrouw en gendergelijkheid, dat uitgaat van een Commissie binnen het Europees Parlement, staat te lezen dat stereotypes over mannen en vrouwen gebannen moeten worden. Met andere woorden: een afbeelding van een huisvrouw in de keuken en een man achter het stuur van een krachtige auto mogen niet langer als dusdanig in het publiek worden voorgesteld, laat staan gepropageerd. Mogen we ons nog vrouw of man voelen, alstublieft? Of om de uitspraak van mevrouw Thyssen door te trekken: worden we verplicht om ons allemaal als kippen of allemaal als haantjes te gedragen? De bureaulamp collectief omhoog of naar beneden gericht?
Een foto van een man in overall die een nagel in de muur klopt? Stereotiep. Een vrouw die een stofzuiger hanteert? Stereotiep. Een man met een kletskop? Stereotiep. Een vrouw met rimpels? Stereotiep. Waar gaan we naartoe, waar gaan we naartoe?
"Is mijn wit hemd al gestreken?" vraagt Alexander.
"Neen, jongen, gewassen al wel, maar nog niet gestreken. Straks begin ik er aan, na het stofzuigen."
Denk je nu echt dat mijn zoon in stereotypes denkt?
"Papa, mama zei dat ze haar boormachine zelf nodig heeft. Ze vraagt of je hem terug kunt bezorgen."
Hij is er niet mee opgevoed.
Heb ik het niet gezegd? Mijn woorden van gisteren zijn nog niet koud of ik heb een nieuw huzarenstukje ontdekt, dat, alhoewel goed bedoeld, de polarisering tussen mannen en vrouwen verder aanscherpt. In een initiatiefrapport over rechten van de vrouw en gendergelijkheid, dat uitgaat van een Commissie binnen het Europees Parlement, staat te lezen dat stereotypes over mannen en vrouwen gebannen moeten worden. Met andere woorden: een afbeelding van een huisvrouw in de keuken en een man achter het stuur van een krachtige auto mogen niet langer als dusdanig in het publiek worden voorgesteld, laat staan gepropageerd. Mogen we ons nog vrouw of man voelen, alstublieft? Of om de uitspraak van mevrouw Thyssen door te trekken: worden we verplicht om ons allemaal als kippen of allemaal als haantjes te gedragen? De bureaulamp collectief omhoog of naar beneden gericht?
Een foto van een man in overall die een nagel in de muur klopt? Stereotiep. Een vrouw die een stofzuiger hanteert? Stereotiep. Een man met een kletskop? Stereotiep. Een vrouw met rimpels? Stereotiep. Waar gaan we naartoe, waar gaan we naartoe?
"Is mijn wit hemd al gestreken?" vraagt Alexander.
"Neen, jongen, gewassen al wel, maar nog niet gestreken. Straks begin ik er aan, na het stofzuigen."
Denk je nu echt dat mijn zoon in stereotypes denkt?
"Papa, mama zei dat ze haar boormachine zelf nodig heeft. Ze vraagt of je hem terug kunt bezorgen."
Hij is er niet mee opgevoed.
Stopt dat nu niet?
Zondag 7 september 2008
"Vrouwen zijn als bureaulampen, ze schijnen naar beneden op het werk. Mannen schijnen veel vaker omhoog." Wel een aparte uitspraak van Marianne Thyssen, de voorzitster van CD&V. Deze niet-alledaagse vergelijking wil ik wat nader verklaard zien, dus lees ik het volledige interview in de krant. En wàt lees ik? Dat vrouwen hun evenwicht tussen ambitie en inhoud beter kunnen bewaren. Ze richten zich namelijk op het werk zelf. Mannen, tsja, die werken ook wel, maar die verspillen veel meer tijd met vertellen aan iedereen waar ze mee bezig zijn en met tonen hoe goed ze dat wel doen.
Het blijft verschillen tussen mannen en vrouwen regenen.
"Kent u dan mannen die geen haantjes zijn?" vraagt een strijdlustige Thyssen in hetzelfde artikel. Ze verwacht duidelijk een antwoord dat haar eigen gelijk bevestigt. Met een forum van drie volledige bladzijden in de weekendkrant en eenzelfde seksistische strategie die alleen nog door lompe mannen gehanteerd wordt, lijkt ze me ook eerder een haantje. Of, om het met haar eigen beeldspraak te zeggen: haar bureaulamp schijnt duidelijk omhoog.
Dit is een ideale gelegenheid om mijn kinderen te confronteren met de onbegrijpelijke communicatie van volwassenen. Vermits mijn zoon één probeert te worden met zijn vriendin en bijgevolg afwezig is, leg ik het bureaulamp-enigma voor aan dochter Maxime. "Gevaarlijk," zegt ze, "zowel dat naar beneden als dat naar boven schijnen. Voor ze het weten botsen ze ergens tegenaan en gaan ze zich flink pijn doen."
Er is nog veel werk aan de winkel, maar het stopt ook niet. Wedden dat ik morgen een nieuw spanningsveld ontdek bij mannen en vrouwen dat uitgespeeld of aangepakt wordt in de media?(En dan bedoel ik niet de close ups van allerlei vulva's in Goedele.)
Benieuwd toch waar die vrouwen in de winkel over spreken. Volgende maal ga ik er wat meer aandacht aan besteden, aan die intense gesprekken. Zouden ze elkaar werkelijk niet op de hoogte brengen van de dingen waarmee ze bezig zijn en hebben ze het inderdaad alleen over dat storende haantjesgedrag van hun mannen?
"Vrouwen zijn als bureaulampen, ze schijnen naar beneden op het werk. Mannen schijnen veel vaker omhoog." Wel een aparte uitspraak van Marianne Thyssen, de voorzitster van CD&V. Deze niet-alledaagse vergelijking wil ik wat nader verklaard zien, dus lees ik het volledige interview in de krant. En wàt lees ik? Dat vrouwen hun evenwicht tussen ambitie en inhoud beter kunnen bewaren. Ze richten zich namelijk op het werk zelf. Mannen, tsja, die werken ook wel, maar die verspillen veel meer tijd met vertellen aan iedereen waar ze mee bezig zijn en met tonen hoe goed ze dat wel doen.
Het blijft verschillen tussen mannen en vrouwen regenen.
"Kent u dan mannen die geen haantjes zijn?" vraagt een strijdlustige Thyssen in hetzelfde artikel. Ze verwacht duidelijk een antwoord dat haar eigen gelijk bevestigt. Met een forum van drie volledige bladzijden in de weekendkrant en eenzelfde seksistische strategie die alleen nog door lompe mannen gehanteerd wordt, lijkt ze me ook eerder een haantje. Of, om het met haar eigen beeldspraak te zeggen: haar bureaulamp schijnt duidelijk omhoog.
Dit is een ideale gelegenheid om mijn kinderen te confronteren met de onbegrijpelijke communicatie van volwassenen. Vermits mijn zoon één probeert te worden met zijn vriendin en bijgevolg afwezig is, leg ik het bureaulamp-enigma voor aan dochter Maxime. "Gevaarlijk," zegt ze, "zowel dat naar beneden als dat naar boven schijnen. Voor ze het weten botsen ze ergens tegenaan en gaan ze zich flink pijn doen."
Er is nog veel werk aan de winkel, maar het stopt ook niet. Wedden dat ik morgen een nieuw spanningsveld ontdek bij mannen en vrouwen dat uitgespeeld of aangepakt wordt in de media?(En dan bedoel ik niet de close ups van allerlei vulva's in Goedele.)
Benieuwd toch waar die vrouwen in de winkel over spreken. Volgende maal ga ik er wat meer aandacht aan besteden, aan die intense gesprekken. Zouden ze elkaar werkelijk niet op de hoogte brengen van de dingen waarmee ze bezig zijn en hebben ze het inderdaad alleen over dat storende haantjesgedrag van hun mannen?
De Gouden Kip Zonder Kop
Zaterdag 6 september 2008
Alhoewel de organisatoren van de Gouden Uil als geen ander zouden moeten weten op welke manier ze een coherente zin kunnen vormen om één en ander correct te communiceren, zijn ze daar vooralsnog niet in geslaagd. Nochtans hebben ze voorbeelden zat, met de kleine vierhonderd goed geschreven boeken die ze jaarlijks ter lezing aangeboden krijgen. Dat was tot voor kort ook voor hen wat van het goede teveel: men had door de overmacht van het getal nauwelijks de tijd om een titel te onthouden, laat staan een goede zin te lezen. Daarom werd er gekozen voor een beperkte selectie, een maatregel die compleet aan de literaire laars van de meeste uitgevers gelapt werd, die als vanouds het volledige letterkundige voorjaars-, zomer- en najaarsaanbod indienden, daarbij geen rekening houdend met de portkosten, maar wel de uiteenlopende kwaliteit van hun aanbod. Volgens welke goddelijke voorziening hadden ze immers het morele gezag om de ene schrijver wel en de andere niet te weerhouden? Was het kaf al niet van het koren gescheiden door een zeker kruim van auteurs wel te publiceren en een massa would be's naar de prullenbak te verwijzen?
De Gouden Uil knipperde even met de ogen, maar gaf verdwaasd toe. Een compleet nieuwe jury van ervaren veellezers zou de klus wel klaren. Incident gesloten dus. Tot men in brede literaire kringen tot de vaststelling kwam dat het nieuwbakken jurybestand voor driekwart bestond uit werknemers van de grote sponsors, op hun manier hier en daar gelieerd met zekere auteurs, uitgeverijen of verdeelcentra. Het begrip partijdigheid werd nog net niet proactief in de mond genomen.
We zullen wel zien wat het wordt. Als zoveel honden vechten om een been, is het dikwijls het minst voor de hand liggende beest dat er mee gaat lopen. Mijn uitgever zal mijn roman toch wel in goede orde, tijdig en volgens de uitgeschreven modaliteiten verstuurd hebben? Een mens is nergens meer zeker van. Behalve van het feit dat Alexander geen brood zal hebben meegebracht in het naar huis komen, zoals eerder afgesproken. Opvoeden is een kwestie van geduld en voldoende herhalen.
Alhoewel de organisatoren van de Gouden Uil als geen ander zouden moeten weten op welke manier ze een coherente zin kunnen vormen om één en ander correct te communiceren, zijn ze daar vooralsnog niet in geslaagd. Nochtans hebben ze voorbeelden zat, met de kleine vierhonderd goed geschreven boeken die ze jaarlijks ter lezing aangeboden krijgen. Dat was tot voor kort ook voor hen wat van het goede teveel: men had door de overmacht van het getal nauwelijks de tijd om een titel te onthouden, laat staan een goede zin te lezen. Daarom werd er gekozen voor een beperkte selectie, een maatregel die compleet aan de literaire laars van de meeste uitgevers gelapt werd, die als vanouds het volledige letterkundige voorjaars-, zomer- en najaarsaanbod indienden, daarbij geen rekening houdend met de portkosten, maar wel de uiteenlopende kwaliteit van hun aanbod. Volgens welke goddelijke voorziening hadden ze immers het morele gezag om de ene schrijver wel en de andere niet te weerhouden? Was het kaf al niet van het koren gescheiden door een zeker kruim van auteurs wel te publiceren en een massa would be's naar de prullenbak te verwijzen?
De Gouden Uil knipperde even met de ogen, maar gaf verdwaasd toe. Een compleet nieuwe jury van ervaren veellezers zou de klus wel klaren. Incident gesloten dus. Tot men in brede literaire kringen tot de vaststelling kwam dat het nieuwbakken jurybestand voor driekwart bestond uit werknemers van de grote sponsors, op hun manier hier en daar gelieerd met zekere auteurs, uitgeverijen of verdeelcentra. Het begrip partijdigheid werd nog net niet proactief in de mond genomen.
We zullen wel zien wat het wordt. Als zoveel honden vechten om een been, is het dikwijls het minst voor de hand liggende beest dat er mee gaat lopen. Mijn uitgever zal mijn roman toch wel in goede orde, tijdig en volgens de uitgeschreven modaliteiten verstuurd hebben? Een mens is nergens meer zeker van. Behalve van het feit dat Alexander geen brood zal hebben meegebracht in het naar huis komen, zoals eerder afgesproken. Opvoeden is een kwestie van geduld en voldoende herhalen.
Kut- en ander papier
Woensdag 3 september 2008
Vandaag ligt volgens eerdere nieuwsberichten eindelijk het eerste glossy nummer van Goedele in de winkelrekken, door de redactie ervan benoemd als het eerste echte kutblad. Ik had het niet beter kunnen zeggen.
Over nuttig papier gesproken: vanaf deze middag kunnen alle scholieren zich met hun nieuwe studieboeken naar Het Paleis (de theatertempel van Barbara Wijckmans in Antwerpen welteverstaan) begeven, alwaar een enthousiaste ploeg medewerkers en vrijwilligers klaarstaat om ze van origineel en leuk Paleis-kaftpapier te voorzien. Ondertussen kunnen de scholieren ook een versgebakken wafel eten.
Waarom zeggen Martine Tanghe en Freek Braeckman daar niets over tijdens het avondjournaal van gisteren? Dat is pas geweldig nieuws voor duizenden ouders uit het Antwerpse!
Vandaag ligt volgens eerdere nieuwsberichten eindelijk het eerste glossy nummer van Goedele in de winkelrekken, door de redactie ervan benoemd als het eerste echte kutblad. Ik had het niet beter kunnen zeggen.
Over nuttig papier gesproken: vanaf deze middag kunnen alle scholieren zich met hun nieuwe studieboeken naar Het Paleis (de theatertempel van Barbara Wijckmans in Antwerpen welteverstaan) begeven, alwaar een enthousiaste ploeg medewerkers en vrijwilligers klaarstaat om ze van origineel en leuk Paleis-kaftpapier te voorzien. Ondertussen kunnen de scholieren ook een versgebakken wafel eten.
Waarom zeggen Martine Tanghe en Freek Braeckman daar niets over tijdens het avondjournaal van gisteren? Dat is pas geweldig nieuws voor duizenden ouders uit het Antwerpse!
Aandacht geven
Dinsdag 2 september 2008
Onvoorstelbaar toch, zo'n eerste schooldag. En dan bedoel ik niet: de chaos op de wegen, voor de schoolpoorten, rijen kinderen die fietsgewijs de volledige rijstrook innemen, boekentassen die enthousiast tegen pas geschilderde deuren geworpen worden, klank, lawaai, een orkaan van geluid, de speelplaats. Neen, dus, dat bedoel ik niet. Daar storen vooral mensen zonder kinderen zich aan.
Ik bedoel de artikels in de krant: "Een kind op vier heeft leerproblemen" en de oplossing de dag erna "Een kind op drie krijgt bijles". Ik begrijp het wel, de school begint terug. Journalisten schrijven in de winter over ongevallen op spekgladde wegen, met de verkiezingsdag over de moeilijke coalitievorming en met Pasen over de overconsumptie van chocolade en de haas - niemand weet trouwens waarom dat beest er die dag met zijn oren bijgesleurd wordt. Dus schrijven ze begin september over de problemen van kinderen. Begrijpt iedereen de logica? Alsof een kind geen constant gegeven is, maar een fenomeen dat net tijdens die week in the picture moet worden gebracht. En de nodige aandacht moet krijgen, hun problemen nog meer dan hun mogelijkheden, want kinderen zijn onze toekomst. In september iets meer dan tijdens de rest van het jaar.
Tegelijkertijd denkt men ernstig na over de bouw van een tweede jeugdgevangenis.
Onvoorstelbaar toch, zo'n eerste schooldag. En dan bedoel ik niet: de chaos op de wegen, voor de schoolpoorten, rijen kinderen die fietsgewijs de volledige rijstrook innemen, boekentassen die enthousiast tegen pas geschilderde deuren geworpen worden, klank, lawaai, een orkaan van geluid, de speelplaats. Neen, dus, dat bedoel ik niet. Daar storen vooral mensen zonder kinderen zich aan.
Ik bedoel de artikels in de krant: "Een kind op vier heeft leerproblemen" en de oplossing de dag erna "Een kind op drie krijgt bijles". Ik begrijp het wel, de school begint terug. Journalisten schrijven in de winter over ongevallen op spekgladde wegen, met de verkiezingsdag over de moeilijke coalitievorming en met Pasen over de overconsumptie van chocolade en de haas - niemand weet trouwens waarom dat beest er die dag met zijn oren bijgesleurd wordt. Dus schrijven ze begin september over de problemen van kinderen. Begrijpt iedereen de logica? Alsof een kind geen constant gegeven is, maar een fenomeen dat net tijdens die week in the picture moet worden gebracht. En de nodige aandacht moet krijgen, hun problemen nog meer dan hun mogelijkheden, want kinderen zijn onze toekomst. In september iets meer dan tijdens de rest van het jaar.
Tegelijkertijd denkt men ernstig na over de bouw van een tweede jeugdgevangenis.
Abonneren op:
Posts (Atom)
