Warm en koud blazen

Vrijdag 19 september 2008

"Deur dicht!'
De kinderen zijn de frisheid van het najaar nog niet gewend. Dat wil zeggen: ik heb hen nog niet geconditioneerd op de frisheid van het najaar, een eindeloos repetitief cd'tje dat ik in de herfst telkens weer afdreun. De verwarming staat immers op en zo te zien aan de factuur slokt die een hoe langer hoe grotere hap uit het huishoudelijk budget op.
Het moet gezegd: in mijn burgerwoning ("een huis met karakter") sluit geen enkele deur naadloos aan op de omlijsting. Langs alle kieren en spleten dringt de tocht het huis binnen. Maar ervan uitgaande dat een lekkende kraan nog altijd beter is dan een kapotte waterleiding, zeg, roep, beveel, smeek en vraag ik hen mijn verzoek op te volgen.
("Kerkgangers", zegt mijn vader - hun grootvader - , alhoewel mijn kinderen niet gedoopt zijn en bij mijn weten de moest kerkportieken een terugslagsysteem hebben, zoals deurtjes in een saloon.)
Intussen heb ik een bevriende schrijnwerker aangesproken om in eerste instantie de voordeur al te vervangen. Het houtwerk rammelt langs alle kanten en het slot is nauwelijks bestand tegen een gerichte trap. Vermits ze vorig jaar twee huizen verder ingebroken hebben (daar hangt geen straatlantaarn tegen de gevel), raadt men mij een veiligheidsslot aan. Mij om het even, als er maar geen vrieslucht door komt. De gang is bijgevolg al minstens tochtvrij. Volgend jaar volgen de enkelglazige ramen. Ze worden dan vervangen door hoogrendementsglas, op het tempo van mijn budget. Over de binnendeuren ben ik me nog aan het beraden.

"Het is hier koud" zegt Max. "dat komt ervan met die dunne ruitjes!" Ze zit in de sofa met een dekentje en leest in Het meisje met de zwavelstokjes.
Kinderen laten zich echt door alles beïnvloeden. Ik neem me voor dat ik in het vervolg mijn plannen voor technische ingrepen aan het huis niet langer met hen ga delen.