Zaterdag 6 september 2008
Alhoewel de organisatoren van de Gouden Uil als geen ander zouden moeten weten op welke manier ze een coherente zin kunnen vormen om één en ander correct te communiceren, zijn ze daar vooralsnog niet in geslaagd. Nochtans hebben ze voorbeelden zat, met de kleine vierhonderd goed geschreven boeken die ze jaarlijks ter lezing aangeboden krijgen. Dat was tot voor kort ook voor hen wat van het goede teveel: men had door de overmacht van het getal nauwelijks de tijd om een titel te onthouden, laat staan een goede zin te lezen. Daarom werd er gekozen voor een beperkte selectie, een maatregel die compleet aan de literaire laars van de meeste uitgevers gelapt werd, die als vanouds het volledige letterkundige voorjaars-, zomer- en najaarsaanbod indienden, daarbij geen rekening houdend met de portkosten, maar wel de uiteenlopende kwaliteit van hun aanbod. Volgens welke goddelijke voorziening hadden ze immers het morele gezag om de ene schrijver wel en de andere niet te weerhouden? Was het kaf al niet van het koren gescheiden door een zeker kruim van auteurs wel te publiceren en een massa would be's naar de prullenbak te verwijzen?
De Gouden Uil knipperde even met de ogen, maar gaf verdwaasd toe. Een compleet nieuwe jury van ervaren veellezers zou de klus wel klaren. Incident gesloten dus. Tot men in brede literaire kringen tot de vaststelling kwam dat het nieuwbakken jurybestand voor driekwart bestond uit werknemers van de grote sponsors, op hun manier hier en daar gelieerd met zekere auteurs, uitgeverijen of verdeelcentra. Het begrip partijdigheid werd nog net niet proactief in de mond genomen.
We zullen wel zien wat het wordt. Als zoveel honden vechten om een been, is het dikwijls het minst voor de hand liggende beest dat er mee gaat lopen. Mijn uitgever zal mijn roman toch wel in goede orde, tijdig en volgens de uitgeschreven modaliteiten verstuurd hebben? Een mens is nergens meer zeker van. Behalve van het feit dat Alexander geen brood zal hebben meegebracht in het naar huis komen, zoals eerder afgesproken. Opvoeden is een kwestie van geduld en voldoende herhalen.
Over mij
- Alleenvader.com
- Ik ben een naar mijn weten normale man, die zelf opgegroeid is in een warm nest, waar familiewaarden en respect voor elkaar hoog in het vaandel geschreven stonden, maar waar ook voldoende ruimte was voor zelfontplooiing. Tijdens mijn lange groei naar volwassenheid heb ik nu eens van het ene, dan weer van het andere gebruik gemaakt. AANVULLING VAN DE KINDEREN: Papa kan heel sympatiek en lief zijn, maar dat is al lang geleden :-) (Alex) Papa kent geen fluit van voetbal of van sport in zijn geheel. Hij beweert dat sporten heel gevaarlijk is en dat je gevaar niet moet opzoeken.(Alex) Paps moet wel stilaan een mooie en sympatieke vriendin leren kennen, voor hij echt te oud is. En op Facebook gaat hij die niet vinden! (Max) Paps zegt dat natte theezakjes aan het plafond blijven kleven, maar dat we dat nooitnooit mogen proberen thuis (Max) Paps zegt dat hij veel geleerd heeft van mijn wiskunde-oefeningen. Ik merk er nochtans niets van. (Max)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten