Leesvoer

Zondag 27 september 2009

Het zal nog lang duren eer ik me ga vervelen. Naast mijn bed liggen enkele stapeltjes romans van verschillende hoogte geduldig te wachten tot ik me over hen ontferm. Op mijn commode doet zich hetzelfde fenomeen voor. Nochtans lees ik regelmatig, maar ik slaag er niet in het uitgavetempo bij te houden. Ondanks de achterstand heb ik me gisteren weerom niet kunnen beheersen: ik kocht Hoe ik nimmer de Ronde van Frankrijk voor min-twaalfjarigen won (en dat het me spijt) van Ivo Victoria. Gewoonlijk bezondig ik me niet aan gehypte werken. Op basis van welgeteld twee (2) bladzijden tekst die toevallig terechtgekomen waren bij mensen die er iets van kennen werd Victoria anderhalf jaar geleden uitgeroepen tot de nieuwe belofte van de literaire toekomst. Of om zijn titel te persifleren: hij had de gele trui al om voor de eerste rit gereden was.

Toch geef ik hem krediet, ten eerste omdat de titel uitnodigt om dat te doen. Ten tweede ben ik opgelucht dat er na die twee legendarische bladzijden nog honderdtweeënnegentig andere gekomen zijn: zo heeft hij op zijn minst bewezen dat zijn aanzet geen warme wind in een zak was. En ten derde ben ik nieuwsgierig naar Dries De Smet, een personage uit zijn boek. Iemand met krek dezelfde naam en afkomstig uit dezelfde streek ben ik al jaren uit het oog verloren. Redenen genoeg dus om Hoe ik nimmer... bovenop een stapeltje te leggen. Straks begin ik er aan.

Zweedse prinsessen

Zaterdag 26 september 2009

Je kan veel zeggen van Ikea.

Dat ze er enkel bouwpakketten hebben waar je op vloekt bijvoorbeeld. Altijd zit er wel iets te weinig of iets te veel in.

Dat de meubelgigant zorgt voor een verkeerschaos en overbevolkte parkings op alle spitsmomenten. De onbeleefde vrouw die voor je neus de parkeerplaats opdraait, waarvoor jij al tien minuten stond te wachten tot een voorganger al zijn platte pakketten in de auto gestouwd heeft, moet je erbij nemen. Diegene die het snelst is, heeft de plaats, bijt ze me toe. En dat ik me daar niet zo kwaad over moet maken. Het recht van de snelste en de sterkste, zo gaat het nu eenmaal. In gedachten geef ik haar enkele ferme pedagogische tikken en hoop ik dat ze zeven maal zeventig keer het slachtoffer van dezelfde boertigheid zal zijn. Als dat het resultaat van de emancipatie is, mogen ze die steken waar het nooit licht wordt. Teef!

Dat de broodjes van de hotdogs aan de uitgang onmiskenbaar kleiner geworden zijn en een stuk duurder (van € 0,50 naar € 0,65). Als compensatie bedien ik mezelf overmatig van mosterd en ketchup.

Dat blauw en geel de standaardkleuren geworden zijn van middelmatigheid en dat die kleuren de ondergang betekend hebben van zovele duizenden ambachtelijke meubelmakers.

Dat kan je allemaal zeggen dus. Maar één ding slik ik zonder de geringste kritiek: de Prinsessbakelse van Frödinge, ronduit hemelse diepvriesgebakjes die gevuld zijn met room en frambozensaus en gestoken in een felgroen marsepeinen jasje. Alleen bij Ikea te verkrijgen. Op de verpakking staat: "By appointment to His Majesty the King of Sweden". Ik geef die koning voor één keer gelijk: ditmaal ga ik voluit voor het kleine genot.

De volgende generatie billetjes komt er aan

Vrijdag 25 september 2009

Het feestelijk zomervarkentje heeft nog een staartje gekregen: met veel gedruis heeft zoon Alexander deze week het nieuwe academiejaar ingezet. Dat wil zeggen: de laatste drie dagen heb ik hem niet kunnen betrappen op een moment thuis zijn. Onbevooroordeeld als ik ben overtuig ik mezelf ervan dat hij druk bezig is met het opstellen van een studeerschema. Intussen bezoek ik regelmatig Facebook teneinde enig nieuws van hem te vernemen. Hij blijft, ondanks zijn plantrekkerij, mijn zoon. Wat lijkt het kort geleden dat ik met twee vingers van één hand zijn beentjes in bedwang hield terwijl ik zijn billetjes afveegde en hem een propere pamper aandeed. Binnen afzienbare tijd zal hij deze rol overnemen bij zijn opvolger. Of slaagt hij er in die taak met zijn gekende flair op opa af te schuiven?

Duidelijke taal

Maandag 21 september 2009

"GA WEG, alstublieft. Dankuwel...Vriendelijk genoeg? En ja, als ge me dan echt zo dringend nodig hebt: ge kunt nog altijd kloppen op de deur (merci!). De "grootste" puber hier in huis bedankt u alvast als u zich aan dit alles houdt! Met vriendelijke groeten, Max"

Deze niet mis te verstane boodschap hangt sinds enkele dagen aan de deur van de studeerkamer, gesteld in keurig én foutloos Nederlands. Mijn dochter begint haar territorium af te bakenen en dat doet ze met een charmante kordaatheid die me geruststelt. Ik klop vanaf nu dus beleefd aan.

Idolatrie

Zondag 20 september 2009

Deze combinatie van woorden wordt zelden door mij in de mond genomen omwille van mijn historisch gegroeid voorbehoud tegen dergelijke verbintenissen, maar ik was gisteren uitgenodigd op een onwijs gaaf huwelijksfeest tussen Joke, een altijd sympatieke vriendin en Lange Polle, de altijd sympatieke basist van Triggerfinger. Een viering met een hoog rock & roll-gehalte dus, en een aantal gastoptredens die navenant zouden zijn. Dochter Max moest en zou bijgevolg meegaan, terwijl ze van mij ook gewoon mocht thuisblijven met een familiepak chips. Muzikanten met TMF- en Werchterervaring hebben echter een onweerstaanbare aantrekkingskracht op meisjes van dertien, auw, goed, bijna veertien dus. In werkelijkheid bleken de aanwezige artiesten ook maar gewone mensen, die bijdroegen tot de toffe sfeer door gewone gesprekken te voeren en vriendelijk te zijn nadat ze hun ding gedaan hadden. Als Max uiteindelijk doorkreeg dat ze niet op een losbandig festivalletje, maar op een grotemensenfeestje met een hoog gezelligheidsgehalte beland was, had ze er geen de lol meer in: ze wou naar huis en wel onmiddellijk. Ik schonk eerst geen aandacht aan haar gemok. Er waren trouwens andere jongeren van haar leeftijd aanwezig die zich wel uitstekend amuseerden.

Uiteindelijk en tot haar grote opluchting meldde ik Max dat we naar huis gingen. In het naar buiten gaan nam ik afscheid van de bruid, wat vrij abrupt onderbroken werd door een bende jongelui, die pas de zaal binnengekomen was en haar één na één feliciteerde. Ik zag de mond van mijn dochter openvallen. Ze stootte mij aan. "Blijven we?" smeekte ze me bijna. Om welke reden dan ook, ik dacht er niet aan te blijven. "Dat zijn wel de mannen van Freaky Age!" hijgde ze met een verstikte stem. "FREAKY AGE, papa!!!" Eerst me de oren van de kop zeuren om mee te gaan, dan pruilen om weer te vertrekken en tenslotte willen blijven, tsja. Ik vond het welletjes geweest: voor mijn dochter zou dit een leermoment uit mijn pedagogische praktijk worden. Buitengekomen liepen we Lange Polle tegen het lijf. "Spijtig dat jullie al gaan," zei hij. "Zo dadelijk verwacht ik The Blackbox Revelation, maar die hadden eerst nog een optreden."

Mijn dochter zweeg en zuchtte. Als leermoment kon dit tellen.

Neen! Toch niet opnieuw!

Vrijdag 18 september 2009

Waarom sta ik niet gewoon op en ga ik verdwaasd werken, zoals de meeste mensen? Waarom moet ik 's ochtends perse vanalles onderzoeken, checken en controleren zoals de eerste de beste neuroot die van zijn afwijking een voltijdse bezigheid gemaakt heeft? Het is sterker dan mezelf. Ik zit met de krant in mijn handen en blader gejaagd door tot ik aan de top-10 van de Vlaamse non-fictie kom (DSL van 18/09/2009, pagina L15). Ik ga mezelf niet meer knijpen. Ik wrijf me niet langer de ogen uit. Ik weet dat wat ik zie de werkelijkheid weergeeft: Prisma's woordenboek Nederlands (Het Spectrum) handhaaft zich op de eerste plaats, koppig als een chassidische Jood in een vooruitgeschoven nederzetting op de Gaza-strook. De derde, vierde, zesde, zevende en achtste plaats blijven eveneens ingenomen door de Prisma's, van welke taal of strekking dan ook. Het bierboek van vorige week, een naslagwerkje over goedkoop koken in crisistijd en een doe-boek over huiselijk onderhoud kunnen nog aanklampen bij deze overmacht. Het Groene Boekje is hekkensluiter, ok, niet van Prisma, maar niet meer dan een opsomming van woordjes in de juiste alfabetische volgorde. Een vraag dringt zich op: "Wat is een non-fictieboek?" Volstaan woordjes of moeten die ook met elkaar in verband staan? Heeft er iemand een zinnig antwoord?

Liegen

Donderdag 17 september 2009

Alle menselijke dingen die bestaan worden ook onderzocht. Een samenleving is als een jonge hond die snuffelt aan zowat alles wat hij op zijn weg tegenkomt. Zo lees ik in Bodytalk, een uitgave van de Roularta groep, dat mannen dubbel zoveel zouden liegen (ongeveer drie maal per dag) dan vrouwen (zes maal per dag). Als titel kan dat tellen, dus ik lees verder. Waarover liegen beide sexen dan zoal? Over voor de hand liggende zaken, zo blijkt, zoals de prijs van pas gekochte kleding (vrouwen) of de bevestiging dat die broek of rok haar billen niet te dik maakt (mannen). Op de eerste plaats prijkt echter zowel bij mannen als vrouwen het feit dat ze liegen over hun eigen toestand: "Nee, het gaat goed met me, er is niets aan de hand." Mannen verstoppen zich dus dubbel zoveel achter dat leugentje. Moet dat laatste bastion van viriliteit niet dringend gesloopt worden? John Wayne is al lang dood; die slaagde er in om met enkele kogels in zijn lijf doodleuk te blijven beweren dat er niets aan de hand was. Momenteel ligt het aantal zelfdodingen bij oudere mannen hoger dan bij elke andere groep, reden genoeg dus om te stoppen met liegen en beweren dat er geen vuiltje aan de lucht is.

Een strenge selectie

Woensdag 16 september 2009

Mensen verenigen zich: volgens soort, geaardheid, overtuiging of interesse. Ik ben daar geen uitzondering op. Al sinds zijn oprichting ben ik een actief aanwezig lid van de VAV, de Vlaamse Auteurs Vereniging, waar ik me heel thuis voel tussen de getalenteerde letterkakkers en lijnentrekkers. De organisatie telt meer dan vijfhonderd kunstenaars, heeft een interessante agenda en een daadkrachtig, zevenkoppig bestuur, samengesteld uit de verschillende literaire disciplines en aanverwante. Geheel toevallig beland ik tijdens het surfen op een pagina van WIKIPEDIA die is getiteld "Lijst van Vlaamse schrijvers". Een mens zou van minder nieuwsgierig worden. IJdel als ik ben, ga ik in de alfabetisch opgestelde lijst onmiddellijk, maar tevergeefs op zoek naar mijn eigen naam. Ietwat verongelijkt besluit ik tot een grondig nazicht, omdat ik wil weten hoe het zit met de vele collega's uit mijn club. Ik begin bij het bestuur. Het resultaat is ronduit bedroevend. Van alle bestuursleden wordt alleen Tom Naegels vermeld, die duidelijk bij de benjamins uit mijn selectie hoort en die zeker geen koploper is wat literaire publicaties betreft. Ik probeer opnieuw met een gekende, overleden schrijver, Roger van de Velde, een tot het literaire heiligdom verheven dorpsgenoot: niet te vinden. Leonard Nolens: onbekend - niet zaniken, dichters zijn ook schrijvers, en van Wilderode staat er wél bij. Zucht. Blij dat ik er ook niet bij sta. Ik zou me echt ongemakkelijk gevoeld hebben tijdens de volgende samenkomst van de VAV.

Pri(s)maliteratuur

Zondag 13 september 2009

Men kan de burger tegenwoordig zowat alles door zijn strot rammen. Hij merkt het niet eens, zo gewoon is hij het geleuter en de gebakken lucht al. De grenzen van 's mensens debiliteit wordt deze week afgetast door het top 10-lijstje van de non-fictieboeken in de Standaard der Letteren (DSL van vrijdag 11/09/2009, p. L15), naar eigen zeggen een kwaliteitskrant, dus ik ga ervan uit dat deze publicatie ook door andere en minder kwalitatieve media gaat worden overgenomen. Ik stel voor dat ik me beperk tot een loutere opsomming zonder commentaar, waarvoor de juiste woorden mij nu niet te binnen willen schieten.

1. Prisma woordenboek Nederlands (Het Spectrum)

2. Prisma woordenboek Nederlands-Frans (Het Spectrum)

3. Prisma woordenboek Frans-Nederlands (Het Spectrum)

4. Tournée générale (Geert Degrande, Van Halewijck)

5. Prisma woordenboek Nederlands-Engels (Het Spectrum)

6. Prisma woordenboek Nederlands + cd-rom (!) (Het Spectrum)

7. Prisma woordenboek Engels-Nederlands (Het Spectrum)

8. Het groene boekje (Sdu Uitgevers)

9. Van Dale Pocketwoordenboek Nederlands (Van Dale)

10. Prisma woordenboek Engels-Nederlands + cd-rom (!) (Het Spectrum)

Droom ik? Ik knijp in mijn arm. Neen, ik ben wakker. Ik wrijf met mijn vingers over het papier. Het staat er wel degelijk, netjes gedrukt. Ik zou me natuurlijk in de eerste plaats druk moeten maken over de schrijfwijze van nummer 9 (van Dale heeft een kleine letter v in plaats van een hoofdletter), maar dat doe ik niet. Buiten een bierboekje, afgeleid van een tv-programma, wordt de top-10 beheerst door boeken zonder auteur of verhaal, door boeken met woordjes, hun verklaring en/of hun vertaling, infeite de voorloper van wat ooit, mits de woorden in een aannemelijke volgorde geschikt worden, een non-fictieboek zou kunnen zijn. Misschien is het gewoon een geslaagde grap van de DSL-redactie en de marketingboys van uitgeverij Het Spectrum, die nu zitten te gniffelen omdat ik er met open ogen ingestonken ben. Maar indien ze de lijst in volle tegenwoordigheid van geest en met de nodige beroepsernst samengesteld hebben, wil ik hen volgende tip geven: deze week is de Ikea-catalogus 2010 uitgekomen. Zonder twijfel moet die binnenkort Prisma van de eerste plaats stoten.

NIMBY

Zaterdag 12 september 2009

Het valt me op, nee, correctie, het shockeert me dat de aandacht van de media voor tragedies afhangt van de context en de locatie. Neem nu bijvoorbeeld de Dutroux-affaire: onder andere de uithongering van twee meisjes staat meer dan tien jaar na de feiten nog steeds in het collectieve geheugen gegrift. Wanneer het monster Dutroux ook maar een futiele wijziging aanbrengt in zijn agenda, zoals een bezoek van nauwelijks vijf minuutjes aan zijn onteigende gruwelhuis in Marcinelles - onder zware bewaking overigens -, is deze activiteit voldoende voor een halve pagina met foto's vooraan in de krant. In een ander artikel, dat ongeveer een zesde van een pagina beslaat, wordt kort verslag gedaan van de 462 Guatemalteken die de hongerdood gestorven zijn ten gevolge van een mislukte oogst. Vooral kinderen zijn het slachtoffer: in het land lijdt 49 % van de peuters aan chronische ondervoeding. Bij de inheemse (lees: indianen-)bevolking loopt dat cijfer zelfs op tot 80 %. Hier is officieel geen sprake van een misdadig opzet, ondanks de graanschuren, boterbergen en voedselvoorraden in het rijke noorden. Voor de berichtgeving in dat verband heeft men ongeveer één woord per twee doden voorzien. Waarschijnlijk geldt hier de regel: NIMBY, of Not In My BackYard. Het gebeurt niet in mijn achtertuin, dus het kan nauwelijks mijn aandacht opwekken. Het verdriet, de wanhoop en de machteloze woede van de betrokken ouders is echter van dezelfde orde.

Opportuniteit

Donderdag 10 september 2009

Max neemt haar studie ernstig. Het hele huis ligt vol teken- en schildergerei. Misschien moet ik eens iets anders proberen. Letters genoeg gehad vandaag. Vergaderingen ook trouwens.

Ik ben een gelukkig konijn

Woensdag 9 september 2009

Popster Kylie Minogue heeft zich godbetert de laatste weken, maanden, misschien het laatste jaar bezig gehouden met het ontwerpen van beddengoed. BEDDENGOED, ja, u leest het goed. Betreffende overtrekken, slopen en hoeslakens heeft ze voorgesteld op een heuse persconferentie, terwijl ze van bed naar bed flaneerde. "I am a happy bunny," kirde ze in close up op het televisiescherm. Ik had voor de zoveelste keer het toestel aangezet omdat het maar niet wilde vlotten met het schrijven, een rijpe zweer met een wit puntje die ondanks het knijpen niet wil openbarsten. Kylie had makkelijk praten: het zingen wil even niet vlotten, dus naait ze even wat lakens aan elkaar die meer zullen opbrengen dan het verzameld werk van Alex Boogers. "Alex Wie?" vraagt u zich waarschijnlijk af. Juist, daarom is dat groot talent ook gestopt met schrijven en doet hij iets anders. Ik vraag me af met welk alternatief ik me verdorie moet bezighouden om me ook een gelukkig konijn te voelen.

Geheugen

Dinsdag 8 september 2009

Ik word gedwongen zoveel op te slaan in mijn kortetermijngeheugen, terwijl ik op mijn leeftijd stilaan beter ben in het onthouden op lange termijn. Hebben ze me niet verteld dat de geschiedenis ons veel kan leren? Dat ervaring waardevol is? Het lijkt of iedereen de laatste tijd alleen aan symptoombestrijding doet in plaats van structurele maatregelen en beslissingen te nemen op basis van opgedane ervaringen. Ik twijfel er over of ik gisteren en eergisteren aan Max gevraagd heb of ze de rondslingerende kleren in haar slaapkamer wou opruimen. Dat kortetermijngeheugen toch... Misschien een structurele maatregel proberen?

Pedagogische monitor

Maandag 7 september 2009

De tweede schoolweek voor scholieren gaat in en Alexander, balancerend op de smalle scheidslijn tussen adolescentie en volwassenheid, heeft niet in de mot dat er voor tienduizenden scholieren, inclusief zijn zus, iets wezenlijks veranderd is aan hun dagvulling. Deze namiddag heeft hij om 16 uur een sms naar haar gestuurd om met haar af te spreken. Ze kwamen pas na 19 uur thuis aangewaaid. Ik ga u, lezer, twee retorische vragen stellen, dat zijn vragen waarop u niet onmiddellijk een antwoord dient te geven:

Was het avondeten nog warm?

Had Max voldoende tijd om haar huiswerk te maken?

Gisteren was mijn zoon gaan babysitten. Op Facebook schreef hij in dat verband: "Alexander gaat de volgende keer letterlijk babyzitten als de kinderen nog zo ambetant zijn." Ik ben ervan overtuigd dat hij een schitterende en zeer verantwoorde oppas is geweest. Hij heeft het enkel wat moeilijk om zijn pedagogische kwaliteiten te verwoorden.

Hamsteren

Zondag 6 september 2009

Mijn diepvries steekt vol met voedingswaren en ook mijn koelkast is tot in het kleinste hoekje gevuld. Zou ik mij onbewust laten beïnvloeden door de paniekerige berichtgeving in de media over de aanhoudende barre economische tijden? Max kloeg er vanavond in elk geval over dat ze tussen al deze overdaad respectievelijk de ijsjes en de chocolade niet kon terugvinden.

De appel en de boom

Zaterdag 4 september

Op mijn leeftijd en omwille van redenen die ik gisteren uit de doeken deed, blijft een mens op een vrijdagavond af en toe liever op de sofa liggen. Onder lichte druk van mijn dochter hebben we echter een relatief kort bezoek gebracht aan het stadsfestival in Sint-Niklaas, waar de punkrockgroep The Heartaches speelde, mannen met stretchers en piercings en vooral veel tatoeages. Zij houdt van hun muziek en van hun fysieke verschijning. De appel valt niet ver van de boom: gedurende mijn adolescentie beheerste de punkbeweging ook mijn leven, mijn gedrag en mijn uiterlijk. Ze sloten hun krachtige set af - Max lipte een aantal liedjes mee - met de cover Sonic Reducer, door The Dead Boys oorspronkelijk gezongen op Young, loud and snotty, een LP die werd uitgebracht (en die ik kocht) in 1977, een jaar dat voor mijn dochter enkel nog terug te vinden is in geschiedenisboeken. Ik vertelde haar dat ik hen een jaar of wat geleden eerder toevallig op CD vond en me die dadelijk aangeschaft had. "Tof," zei ze. Ik verwed er mijn hoofd op dat The Dead Boys binnenkort uit mijn collectie zullen zijn verdwenen.

Times they are a-changing

Vrijdag 4 september 2009

Heb ik half augustus gezegd? Ik heb half augustus gezegd, terwijl er op 3 september nog steeds geen letter, zelfs geen aanhalingsteken of punt van mij verschenen was. Daar zijn natuurlijk redenen voor, gegronde redenen, die zich op een ander niveau bevinden dan degene die zoon Alexander zowat de hele zomervakantie uit de kast haalde om zich vooral niet te gaan inschrijven aan een universiteit van zijn keuze. De eenvoudige mededeling dat een studentenkaart vereist zou zijn om te kunnen deelnemen aan een spetterende openingsfuif ter gelegenheid van het nieuwe academiejaar trok hem echter over de streep. Politieke wetenschappen, ik had het kunnen denken: eerst uitstellen, treuzelen, drentelen en neuzelen, om dan een beslissing te nemen omwille van een plots opduikende opportuniteit, volledig in de lijn van wat er in de gazetten over de betreffende professionele gangmakers staat. Ach, eigenlijk ben ik gewoon jaloers dat hij tijd maakt voor de dingen die hij echt belangrijk vindt. Tot nu toe trekt hij zich meer dan behoorlijk uit de slag.

Het is de tijd van het jaar dat de verandering van seizoenen nog niet echt merkbaar is, maar al in mijn lijf zit: de gewrichten verstrammen, de spieren verstijven, heel mijn lijf wil zich nog vastklampen aan het Latijnse ritme van de zomer en verzet zich met alle geweld tegen de jachtigheid die komen gaat, al bezig is. Ik krijg hoe langer hoe meer het gevoel dat ik het soort van zoogdier ben dat gemaakt is voor een winterslaap, maar gedwongen wordt daar van af te zien.

Wat is er gebeurd in de warme zomerperiode? Drie weken ploeteren aan de afwerking van een dossier, vier dagen Parijs met de overheerlijke Fines de Claires n°1 in Le Bofinger aan de Rue de la Bastille, drie dagen Londen in gezelschap van een dochter met koopwoede en een voorliefde voor plas- en andere pauzes in Starbucks (wat maakte dat de culturele activiteiten beperkt bleven tot een blitsbezoek van drie kwartier aan het Tate Modern en een iets langer, interactief verblijf in het Design Museum, een soort van groot uitgevallen corsetteriewinkel), fragmenten geschreven en enig opzoekwerk verricht voor mijn volgende roman, van nabij twee echtbreuken en twee huwelijken meegemaakt, wat mijn overtuiging verkeerdelijk versterkt dat alles toch nog min of meer in evenwicht blijft, driemaal het gras afgereden (een zomers record), nooit in mijn tuin gezeten vanwege de naburige bouwwerken en plannen gemaakt om mij volgend jaar een fiets aan te schaffen (en er uiteraard mee te fietsen) en gedurende een maand een huisje op het eiland Kreta te huren met de bedoeling eens echt te ontsnappen aan deze heksenketel.

Tot slot: ik weet nu wat een omkeerpen en bister is, sinds dochter Max in Antwerpen naar de kunsthumaniora gaat en ik instond voor de aankoop van haar materiaal. Kunst kost geld, maar koken ook. Ik hoop dat ze er iets van zal bakken.