Op mijn leeftijd en omwille van redenen die ik gisteren uit de doeken deed, blijft een mens op een vrijdagavond af en toe liever op de sofa liggen. Onder lichte druk van mijn dochter hebben we echter een relatief kort bezoek gebracht aan het stadsfestival in Sint-Niklaas, waar de punkrockgroep The Heartaches speelde, mannen met stretchers en piercings en vooral veel tatoeages. Zij houdt van hun muziek en van hun fysieke verschijning. De appel valt niet ver van de boom: gedurende mijn adolescentie beheerste de punkbeweging ook mijn leven, mijn gedrag en mijn uiterlijk. Ze sloten hun krachtige set af - Max lipte een aantal liedjes mee - met de cover Sonic Reducer, door The Dead Boys oorspronkelijk gezongen op Young, loud and snotty, een LP die werd uitgebracht (en die ik kocht) in 1977, een jaar dat voor mijn dochter enkel nog terug te vinden is in geschiedenisboeken. Ik vertelde haar dat ik hen een jaar of wat geleden eerder toevallig op CD vond en me die dadelijk aangeschaft had. "Tof," zei ze. Ik verwed er mijn hoofd op dat The Dead Boys binnenkort uit mijn collectie zullen zijn verdwenen.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten