Waarom sta ik niet gewoon op en ga ik verdwaasd werken, zoals de meeste mensen? Waarom moet ik 's ochtends perse vanalles onderzoeken, checken en controleren zoals de eerste de beste neuroot die van zijn afwijking een voltijdse bezigheid gemaakt heeft? Het is sterker dan mezelf. Ik zit met de krant in mijn handen en blader gejaagd door tot ik aan de top-10 van de Vlaamse non-fictie kom (DSL van 18/09/2009, pagina L15). Ik ga mezelf niet meer knijpen. Ik wrijf me niet langer de ogen uit. Ik weet dat wat ik zie de werkelijkheid weergeeft: Prisma's woordenboek Nederlands (Het Spectrum) handhaaft zich op de eerste plaats, koppig als een chassidische Jood in een vooruitgeschoven nederzetting op de Gaza-strook. De derde, vierde, zesde, zevende en achtste plaats blijven eveneens ingenomen door de Prisma's, van welke taal of strekking dan ook. Het bierboek van vorige week, een naslagwerkje over goedkoop koken in crisistijd en een doe-boek over huiselijk onderhoud kunnen nog aanklampen bij deze overmacht. Het Groene Boekje is hekkensluiter, ok, niet van Prisma, maar niet meer dan een opsomming van woordjes in de juiste alfabetische volgorde. Een vraag dringt zich op: "Wat is een non-fictieboek?" Volstaan woordjes of moeten die ook met elkaar in verband staan? Heeft er iemand een zinnig antwoord?
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten