Het zal nog lang duren eer ik me ga vervelen. Naast mijn bed liggen enkele stapeltjes romans van verschillende hoogte geduldig te wachten tot ik me over hen ontferm. Op mijn commode doet zich hetzelfde fenomeen voor. Nochtans lees ik regelmatig, maar ik slaag er niet in het uitgavetempo bij te houden. Ondanks de achterstand heb ik me gisteren weerom niet kunnen beheersen: ik kocht Hoe ik nimmer de Ronde van Frankrijk voor min-twaalfjarigen won (en dat het me spijt) van Ivo Victoria. Gewoonlijk bezondig ik me niet aan gehypte werken. Op basis van welgeteld twee (2) bladzijden tekst die toevallig terechtgekomen waren bij mensen die er iets van kennen werd Victoria anderhalf jaar geleden uitgeroepen tot de nieuwe belofte van de literaire toekomst. Of om zijn titel te persifleren: hij had de gele trui al om voor de eerste rit gereden was.
Toch geef ik hem krediet, ten eerste omdat de titel uitnodigt om dat te doen. Ten tweede ben ik opgelucht dat er na die twee legendarische bladzijden nog honderdtweeënnegentig andere gekomen zijn: zo heeft hij op zijn minst bewezen dat zijn aanzet geen warme wind in een zak was. En ten derde ben ik nieuwsgierig naar Dries De Smet, een personage uit zijn boek. Iemand met krek dezelfde naam en afkomstig uit dezelfde streek ben ik al jaren uit het oog verloren. Redenen genoeg dus om Hoe ik nimmer... bovenop een stapeltje te leggen. Straks begin ik er aan.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten