Alle warmte, vrolijkheid en creativiteit voor de mijnen en de mij nabijen in 2009!! Ik voel aan mijn dikke teen dat het een jaar vol liefde zal worden (desgevallend zullen alle barstjes onmiddellijk met Polyfilla dichtgestreken worden; ik heb genoeg over na het wegwerken van de gaten van de toiletrolhouder...).
Out of sight
Dinsdag 30 december 2008
Deze voormiddag met Max naar de oogarts geweest voor een controle. Ze zei al dat ze het lastiger heeft om de dingen op het bord te lezen. Ze wou sinds vorig jaar doodgraag contactlenzen dragen en daar heeft ze momenteel volgens de dokter gelukkig de leeftijd voor.
Ik heb van de gelegenheid gebruik gemaakt om mijn ogen ook te laten controleren. Het is weeral iets achteruit gegaan. Niks alarmerend volgens de arts: de gewone slijtage die hoort bij het vorderen der jaren. Hoe klaarder mijn kijk op het leven wordt, hoe slechter mijn zicht.
Daarna met Max door de stad gewandeld en pannenkoeken gegeten: heerlijk! Dat artikel voor en over het werk kan mij op dit moment gestolen worden; deze dagen hijs ik voor één keertje geen ballast aan boord...
Mijn goede daad
Maandag 29 december 2008
Aja, dat ben ik nog vergeten te vertellen. Een vriend die in Brussel woont verjaart op tweede kerstdag. Deze gebeurtenis wordt bijgevolg telkens zowat fijngemalen tussen alle andere feestdagen, wat op zich niet prettig is. Daarom stuurde ik een sms waarbij ik hem vroeg of ik hem kon plezieren met een ontbijt buitendeurs. Alexander en Max woonden vanaf die dag bij hun mama, dus ik had geen verdere verplichtingen. Uren later kreeg ik antwoord wegens tot 's middags in bed gelegen: hij nam mijn aanbod met beide handen aan. Het ontbijt werd vervangen door een namiddaglunch, een wandeling langs de kerstmarkt en enkele glazen in de buurt van de Dansaertstraat. Tweehonderdnegenentachtig vrienden heeft hij op Facebook, ik heb het nagekeken, en niemand die hem contacteerde om hem het beste te wensen. Hij moest zich tevreden stellen met enkele virtuele boodschappen op zijn pagina.
Ik heb nog een goede vriendin uit Veerle-Laakdal die op oudejaarsdag geboren is. Gelukkig heeft zij een man en kinderen. Voor alle zekerheid zal ik haar toch maar telefoneren.
Opwarming
Zondag 28 december 2008
Ik heb net geconstateerd dat de kamertemperatuur hier een graad gestegen is na het strijken van zes hemden en zeven broeken. Zou dat een gevolg zijn van de warmte die vrijgekomen is bij deze inspanning of van de stoomwolken die ontsnapt zijn uit het toestel?
Gaten in mijn huis
Zaterdag 27 december 2008
Het was geleden van 2002, toen vriend Marc en ikzelf met een ronduit roekeloze overmoed schijnbaar lukraak twee enorme gaten in het dak van mijn huis maakten om er nieuwe veluxen - het grootste formaat - in te steken: een amateuristische stunt met professioneel resultaat. Hetzelfde rsico met de voordeur wou ik niet nemen. Gisteren belde mijn vaste stielman/houtkunstenaar Benny aan om de oude, uitgeleefde deur uit te breken en een nieuwe te plaatsen. De traditie wil dat elke verbetering of opwaardering in het ene deel van mijn woonst gepaard gaat met schade of mankementen in een ander deel. Ik liep rond en onderwierp gespannen alle kamers aan een grondige inspectie: geen vochtvlekken of scheuren in de muren. Buiten leken de gevels ook helemaal in orde.
De oude deur was al uit haar hengsels gelicht, toen het accident zich aandiende in de vorm van zoon Alexander, die mij wist mee te delen dat, en ik citeer, "de toiletrolhouder in de badkamer losgeraakt is en van de muur gevallen, toen ik er enkele velletjes papier af trok". Ik voelde enige boosheid opkomen toen ik de schade vaststelde: twee gaten in de recent geverfde muur en wat pleisterkalk op de vloer. Benny merkte mijn moedeloosheid en hechtte het ding in een vingerknip weer vast, op een iets lagere plaats dan de vorige. De gaten bleven als littekens achter. "Een tube vulpasta, een lik verf en niemand ziet er nog wat van" relativeerde hij. Bedankt, Benny. Daarna duurde het minder dan een uur om de opening in de voorgevel met een nieuwe deur te vullen. De omlijsting zou hij dinsdag komen doen, nog voor het nieuwe jaar. Hij gaf me drie sleutels die pasten op het splinternieuwe veiligheidsslot. Ik bestelde er dadelijk een vierde bij.
In een opwelling vroeg ik hem een offerte te maken voor de ramen van de woonkamer, omdat ze nog steeds enkel glas hebben en omdat de rolkasten zo tochtig zijn dat ze mijn energiefactuur danig de hoogte in jagen. Binnen enkele maanden zullen er dus zo goed als zeker nieuwe gaten komen die opgevuld worden. Intussen ben ik al aan het denken aan de herstelling of vervanging van enkele kromgetrokken binnendeuren of hun sloten, zodat ze zich makkelijker laten openen en sluiten.
Een huis met karakter, dat evenals mijn kinderen de nodige aandacht vraagt. Maar dan enkel om de gaatjes en gaten op te vullen.
PS: Ik dank mijn uitgever voor de fles uitstekende Siciliaanse wijn die hij me gestuurd heeft. Ik wens hem vele professionele successen en een goede nachtrust toe. De witte pralines van mijn zoetste maatje bewaar ik voor een gelegenheid van prettig dagdromen.
Een stijlconsulente voor mijn kerstboom
Woensdag- op donderdagnacht 25 december
Jaja, ik ben er nog. Een mens zou zo rustig worden van deze periode dat hij vergeet te schrijven. Voelde me toch een beetje in de kou gezet door de blog van mijn dochter enkele dagen geleden; al haar liefde ging spontaan naar haar vriendinnen, terwijl er niks voor mij overbleef. In deze dagen van bezinning ben ik daar misschien iets meer vatbaar voor. Gelukkig ken ik tenminste nog één andere persoon die overtuigd zegt mij doodgraag te zien :-) Ach een mens wordt er soms lyrisch van gezien de omstandigheden en de tijd van het jaar. Liefde, mensen, liefde!
Toch goed dat Max uit zichzelf vroeg om een tekstje te schrijven, da's een goeie oefening. Ik heb er echt maar één foutje uitgehaald, de rest komt recht van haar.
Vandaag met zijn drietjes vooral veel gegeten. En daarna pakjes opengedaan. De kids verrasten mij met een dubbel-dvd van Jackass. Wat zijn ze toch attent. Dat wordt weer lachen geblazen. Aan kijkplezier zal het ons met Kerstmis in elk geval niet ontbreken. Traditioneel is dat een filmdag, ofwel buitenshuis in de bioscoop, ofwel lekker onder het dekentje in de mammoetsofa. Dit jaar hebben we voor het laatste geopteerd. Gisteren zijn we dvd's gaan kiezen, ieder volgens eigen smaak en voorkeur, gaande van de AA+ en goede B+ films (ikzelf) tot absolute Z-films (Alexander en Max). Deze avond/nacht heb ik al een voorsmaakje gekregen met een uitsmijter waarin Lindsay Lohan - blijkbaar vooral bekend van haar overdadige feestjes en liefjes in real life - ..ahum... acteert. Maar het was gezelligheid troef en dat primeert, niet?
Jaja, ik ben er nog. Een mens zou zo rustig worden van deze periode dat hij vergeet te schrijven. Voelde me toch een beetje in de kou gezet door de blog van mijn dochter enkele dagen geleden; al haar liefde ging spontaan naar haar vriendinnen, terwijl er niks voor mij overbleef. In deze dagen van bezinning ben ik daar misschien iets meer vatbaar voor. Gelukkig ken ik tenminste nog één andere persoon die overtuigd zegt mij doodgraag te zien :-) Ach een mens wordt er soms lyrisch van gezien de omstandigheden en de tijd van het jaar. Liefde, mensen, liefde!
Toch goed dat Max uit zichzelf vroeg om een tekstje te schrijven, da's een goeie oefening. Ik heb er echt maar één foutje uitgehaald, de rest komt recht van haar.
Vandaag met zijn drietjes vooral veel gegeten. En daarna pakjes opengedaan. De kids verrasten mij met een dubbel-dvd van Jackass. Wat zijn ze toch attent. Dat wordt weer lachen geblazen. Aan kijkplezier zal het ons met Kerstmis in elk geval niet ontbreken. Traditioneel is dat een filmdag, ofwel buitenshuis in de bioscoop, ofwel lekker onder het dekentje in de mammoetsofa. Dit jaar hebben we voor het laatste geopteerd. Gisteren zijn we dvd's gaan kiezen, ieder volgens eigen smaak en voorkeur, gaande van de AA+ en goede B+ films (ikzelf) tot absolute Z-films (Alexander en Max). Deze avond/nacht heb ik al een voorsmaakje gekregen met een uitsmijter waarin Lindsay Lohan - blijkbaar vooral bekend van haar overdadige feestjes en liefjes in real life - ..ahum... acteert. Maar het was gezelligheid troef en dat primeert, niet?
Tussen haken: de stofwisseling van Alexander moet fenomenaal zijn, want ik werd echt niet goed van de hoeveelheid voedsel die hij naar binnen gewerkt heeft. Er is nog over, maar minder dan verwacht; we kunnen nog net een eenzame met een heel kleine honger van iets voorzien.
Momenteel geniet ik wat van de stilte bij de kerstboom in de woonkamer. Ondanks het feit dat hij overdadig verlicht is en versierd met bij elkaar passende ballen, heb ik nog steeds de indruk dat ik er een rommeltje van gemaakt heb. Andere kerstbomen zien er veel... feestelijker en vooral fijner afgewerkt uit. De vrouwelijke hand, die ik wel heb bij het strijken, het koken en de zorg, heb ik nog niet voldoende bij de opsmuk van onze boom. Volgend jaar rond deze tijd toch de Flair maar eens lezen, denk ik...
Dochter Maxime heeft de wereld iets te melden
Vrijdag 19 december 2008
Deze blog is aan mijn vriendinnen Yanaika en Shérine.
Vandaag is er nogal veel gebeurd.Vandaag kreeg ik mijn rapport. Het was verschrikkelijk! En de mama en de papa konden er niet mee lachen. Maar ik heb er vandaag niet echt aan gedacht. Ik heb mij vandaag eens goed geamuzeert met Shérine en Yanaika. Na dat ik en mijn vriendinnen onze rapporten gingen halen op school, zijn Shérine, Yanaika en ik een broodje smos gaan eten en daarna zijn we naar Yanaika thuis geweest. We hebben daar wat gek gedaan, je kent dat wel zo van die flauwe moppen vertellen, gekke bekken trekken, enz... . We hebben daarna ook trivial pursuit gespeeld en we hebben ook 'buiten gespeeld'. En daarna hebben we een make over gedaan. Ik zag er uit als één of andere Svetlana. Er zaten bakken make-up op mijn gezicht, fel rode lipglos, maskara, enz... . En dan kwam Yanaika naar mij met een zeer open topje. Ik moest mij dus ook verkleden. Hmm... dat is nu is niets voor mij seg. Maar ik heb me wel super goed kunnen amuzeren en ik heb veel kunnen lachen. Ik wilde even zeggen dat Yanaika en Shérine echt super goede vriendinnen zijn en dat ik ze echt super graag heb! Meisjes, ik zie jullie graag!
Veel liefs, Maxime.
Deze blog is aan mijn vriendinnen Yanaika en Shérine.
Vandaag is er nogal veel gebeurd.Vandaag kreeg ik mijn rapport. Het was verschrikkelijk! En de mama en de papa konden er niet mee lachen. Maar ik heb er vandaag niet echt aan gedacht. Ik heb mij vandaag eens goed geamuzeert met Shérine en Yanaika. Na dat ik en mijn vriendinnen onze rapporten gingen halen op school, zijn Shérine, Yanaika en ik een broodje smos gaan eten en daarna zijn we naar Yanaika thuis geweest. We hebben daar wat gek gedaan, je kent dat wel zo van die flauwe moppen vertellen, gekke bekken trekken, enz... . We hebben daarna ook trivial pursuit gespeeld en we hebben ook 'buiten gespeeld'. En daarna hebben we een make over gedaan. Ik zag er uit als één of andere Svetlana. Er zaten bakken make-up op mijn gezicht, fel rode lipglos, maskara, enz... . En dan kwam Yanaika naar mij met een zeer open topje. Ik moest mij dus ook verkleden. Hmm... dat is nu is niets voor mij seg. Maar ik heb me wel super goed kunnen amuzeren en ik heb veel kunnen lachen. Ik wilde even zeggen dat Yanaika en Shérine echt super goede vriendinnen zijn en dat ik ze echt super graag heb! Meisjes, ik zie jullie graag!
Veel liefs, Maxime.
Unattended children will be sold as slaves
Woensdag 17 december 2008
Kinderen zonder toezicht zullen verkocht worden als slaven. Deze tekst stond in het Engels op een aluminium plaatje, dat in een plaatselijk café van mijn woonplaats hing. De boodschap was vast grappig bedoeld, maar de ondertoon bleef duidelijk: het plezier en vertier is hier exclusief voorbehouden aan mensen die er de leeftijd voor hebben, tenzij tijdens de koffiemomenten op marktdagen en de plaspauzes in het voorbijgaan.
Dat ging er allemaal door mijn hoofd toen ik na een avondlijke vergadering met een collega nog iets ging drinken ter afsluiting. Tegenover ons zat een koppel dertigers met een jongen die op het eerste zicht nog les volgde in de laatste jaren van de lagere school. Hij hield zich bezig met het tekenen op bierviltjes. In een periode van testen en toetsen voor allerhande vakken, zo vlak voor de trimesteriële vakantie. Zijn ouders rookten aan één stuk en hadden een geanimeerd gesprek. Op mijn horloge zag ik dat het na half elf was. Om te beginnen keek ik met zichtbaar afgrijzen naar de rookwolk boven het hoofd van dat kind. Bijna vier jaar geleden ben ik zelf gestopt met roken - jaja, ik weet het, dat zijn de meest fanatieke leden van het anti-kamp - en ik kreeg plaatsvervangende ademnood. Enkele dagen geleden zat ik nog in een Londense pub, waar het rookverbod volledig is. Daar heeft men dan weer te kampen met de overlast van grote groepen rokenden vlak voor de drankgelegenheid, die het voetpad en de straat blokkeren en lege glazen en andere vuiligheid laten slingeren. Maar binnen blijven de longen proper en de kleren vrij van stank.
Daarna voelde ik langzaam aan een spontaan gevoel van principiële afkeuring opwellen, dat zo eigen is aan mensen die zich zonder enige terughoudendheid en nuancering confirmeren met de heersende moraal. In mijn hoofd speelden twee vragen - "Hoe moet men die ouders op hun verantwoordelijkheid wijzen?" en "Met welk recht beoordeel ik hier een situatie zonder de context te kennen?" - haasje-over.
Op dat moment stond het koppel op en begaf zich naar de uitgang, terwijl het kind tussen hen in liep en ze beiden hun armen rond zijn schouders gelegd hadden. Het jongetje zag er heel gelukkig uit, ondanks het uur en de sigarettenrook.
Kinderen zonder toezicht zullen verkocht worden als slaven. Deze tekst stond in het Engels op een aluminium plaatje, dat in een plaatselijk café van mijn woonplaats hing. De boodschap was vast grappig bedoeld, maar de ondertoon bleef duidelijk: het plezier en vertier is hier exclusief voorbehouden aan mensen die er de leeftijd voor hebben, tenzij tijdens de koffiemomenten op marktdagen en de plaspauzes in het voorbijgaan.
Dat ging er allemaal door mijn hoofd toen ik na een avondlijke vergadering met een collega nog iets ging drinken ter afsluiting. Tegenover ons zat een koppel dertigers met een jongen die op het eerste zicht nog les volgde in de laatste jaren van de lagere school. Hij hield zich bezig met het tekenen op bierviltjes. In een periode van testen en toetsen voor allerhande vakken, zo vlak voor de trimesteriële vakantie. Zijn ouders rookten aan één stuk en hadden een geanimeerd gesprek. Op mijn horloge zag ik dat het na half elf was. Om te beginnen keek ik met zichtbaar afgrijzen naar de rookwolk boven het hoofd van dat kind. Bijna vier jaar geleden ben ik zelf gestopt met roken - jaja, ik weet het, dat zijn de meest fanatieke leden van het anti-kamp - en ik kreeg plaatsvervangende ademnood. Enkele dagen geleden zat ik nog in een Londense pub, waar het rookverbod volledig is. Daar heeft men dan weer te kampen met de overlast van grote groepen rokenden vlak voor de drankgelegenheid, die het voetpad en de straat blokkeren en lege glazen en andere vuiligheid laten slingeren. Maar binnen blijven de longen proper en de kleren vrij van stank.
Daarna voelde ik langzaam aan een spontaan gevoel van principiële afkeuring opwellen, dat zo eigen is aan mensen die zich zonder enige terughoudendheid en nuancering confirmeren met de heersende moraal. In mijn hoofd speelden twee vragen - "Hoe moet men die ouders op hun verantwoordelijkheid wijzen?" en "Met welk recht beoordeel ik hier een situatie zonder de context te kennen?" - haasje-over.
Op dat moment stond het koppel op en begaf zich naar de uitgang, terwijl het kind tussen hen in liep en ze beiden hun armen rond zijn schouders gelegd hadden. Het jongetje zag er heel gelukkig uit, ondanks het uur en de sigarettenrook.
We wachten niet op de feesten
Woensdag 10 december 2008
Om de ene of de andere onverklaarbare reden is Alexander verlekkerd op een bepaalde soort van drinkyoghurt uit de Aldi. Doorgaans kom ik daar nooit, tenzij voor toiletpapier (Sublimo Luxe, 4 lagen, 152 vellen), dat een uitzonderlijke kwaliteit biedt voor zijn prijs. Omdat examens stress veroorzaken en moeten worden gecompenseerd met allerlei aangenaams, neem ik me voor zijn bloknamiddagen (en avonden en nachten) wat te verzachten met zijn favoriete drank. Onderweg naar de kassa wordt mijn aandacht getrokken door een stapeltje enorme kerststronken in de vrieskast, stuk voor stuk meer dan 30 centimeter lang. Vooral de prijs valt op: 1,99 euro! Ik geloof mijn ogen niet, maar ik blijk het goed gelezen te hebben. Daar parkeert men in een gemiddelde Vlaamse binnenstad nauwelijks een uurtje zijn wagen mee!!
Vanavond eten we dus allemaal een onwelvoeglijk groot stuk ijs van de kerststronk. Met zo'n discountprijs wachten we niet tot de feestdagen.
Hopelijk is er geen kinderarbeid mee gemoeid.
Break a legg, Carl
Maandagavond 8 december 2008
Carl Ridders is dood, een degelijk acteur, een briljant toneelspeler (magistraal in "De Elzenkoning" van Tournier), maar vooral een heel aangenaam en aimabel mens. Wat heb ik spijt dat ik niet meer en langer met hem doorgezakt ben in De Schralen Troost op Zurenborg. Intussen zitten mijn kinderen te studeren: Latijn, Frans, wiskunde. Alsof hun leven ervan afhangt.
Zondag wordt Carl in het Elzenveld gevierd, terwijl ik in Londen zit. Ik weet aan wie ik zal denken, van over het water. Break a legg, Carl, break a legg.
Droge kennis en vochtig vieren
Maandagochtend 8 december 2008
Alexander heeft afgelopen vrijdag zijn eerste trimesteriële examen van zijn laatste jaar in de klassieke humaniora afgelegd: aardrijkskunde mondeling. Zonder intensieve voorbereiding maakte hij volgens zijn leerkracht een zeer goede beurt. De kop was er af. Dat excellent begin moest gevierd worden: tot zaterdagochtend drie uur heeft hij zijn contentement gedeeld met vrienden en vriendinnen en een aantal glazen op een lokaal feestje. Benieuwd of die trend zich met dezelfde frequentie gaat doorzetten, zowel wat de weergave van de droge kennis als wat het vochtige vieren betreft.
Vandaag informatica en Engels, morgen Latijn. Vermits hij luidop studeert, wordt de donkere kamer van mijn geheugen in snel tempo opgefrist. Behalve voor het vak informatica, wegens onbestaande in mijn tijd, de tijd die zelf al een stuk van de moderne geschiedenis in zijn handboek is.
Ik heb een pastasalade gemaakt voor deze middag, wanneer hij thuiskomt om te studeren. Hij vindt dat lekker. Ik, de bezorgde huismoeder, hoop dat het helpt. Straks misschien nog wat vers fruitsap persen.
De nieuwswaarde van het onvindbare
Zondag 7 december 2008
Haar rapport blijft onvindbaar, maar in het programma De Zevende Dag op onze openbare omroep zit ze plots in levende lijve: Ankie Van de Kerckhove, onze kinderrechtencommissaris. Neen, niet om over haar recent uitgebrachte bevindingen te spreken, dat ware nog interessant geweest. Wel om samen met een rechter te proberen enig sérieux te geven aan de prutvragen over commercieel draagmoederschap die journaliste Indra in een typische Dag Allemaal-traditie aan de twee aanwezige deskundigen stelt. Na de reportage via straalverbinding van op de beurs Kokerello, waarin journaliste Barbara zich afvraagt of men op levende oesters mag kauwen, ben ik echter al wat gewoon. Bon, wat komt de kijker te weten? Een: kinderen verkopen mag niet. Dat gegeven is volgens mij algemeen aanvaard en geweten, tenzij men hier recent verzeild raakte vanuit een ander zonnestelsel. Twee: het recht op kinderen bestaat niet (met impliciet de boodschap: maar wél de plichten als men ze heeft, dus denk tweemaal na!).
Dat de gigantische stroom van informatie ook sommige journalisten in verwarring brengt, hoeft geen betoog. Dat ze daardoor ook infantiele vragen gaan stellen, kan men beter voorkomen. Wat denkt u van: "Moet men niet meer gaan controleren om te voorkomen dat men thuis sperma gaat inspuiten met een gewone spuit?" Jouralisten hebben een telescopische en soms goddelijke visie op al hetgeen gebeurt in de samenleving, maar mij blijft het een raadsel hoe dat moet worden gecontroleerd. Toekijken op de naleving met betrekking tot het verbod op de thuisslacht van schapen tijdens het Offerfeest lijkt daarbij vergeleken een makkie. Ook de recente crisis zit nog in Indra's achterhoofd, want ze vraagt zich af of draagmoederschap mogelijk zou zijn, maar dan met een wettelijke garantie... Zo'n uitspraak doet me denken aan de staatswaarborg bij spaartegoeden. Tot slot is ze erg geïnteresseerd in de bestraffing van het gecommercialiseerd zwanger worden, want haar vragen zijn navenant: "U bent rechter. Hoe zou u deze vrouw straffen?" Volgens de wettelijke bepalingen natuurlijk! Het vermoeden wordt hier gewekt dat een rechter een waaier van mogelijkheden heeft en volgens zijn/haar humeur van de dag enkele of alle registers opentrekt. Het ontwijkende antwoord bevredigt Indra echter niet. "Mevrouw, als waarschuwing: hoeveel straf kan men krijgen?", dringt ze aan in een laatste vraag. Alsof het aantal draagmoeders met een commerciële intentie talrijker is dan het aantal tenen aan mijn voeten, waar ze op dat moment al dik mee aan het rammelen is. En, ergerlijker nog, alsof die vraag de hele problematiek van het draagmoederschap samenvat, een issue dat nochtans een ernstige en doordachte benadering vereist.
Een ludiek item over Sinterklaas zou leuker geweest zijn. Of een vraag aan Ankie over haar kans op verlenging als kinderrechtencommissaris, nu haar mandaat afloopt. Neen, het moet weer per se straf en heet van de naald zijn. Het aantal totaal aan hun lot overgelaten kinderen belangt nochtans meer levende organismen op onze aardkloot aan dan het commerciële draagmoederschap. Daar kan niet genoeg duiding bij worden gegeven.
Haar rapport blijft onvindbaar, maar in het programma De Zevende Dag op onze openbare omroep zit ze plots in levende lijve: Ankie Van de Kerckhove, onze kinderrechtencommissaris. Neen, niet om over haar recent uitgebrachte bevindingen te spreken, dat ware nog interessant geweest. Wel om samen met een rechter te proberen enig sérieux te geven aan de prutvragen over commercieel draagmoederschap die journaliste Indra in een typische Dag Allemaal-traditie aan de twee aanwezige deskundigen stelt. Na de reportage via straalverbinding van op de beurs Kokerello, waarin journaliste Barbara zich afvraagt of men op levende oesters mag kauwen, ben ik echter al wat gewoon. Bon, wat komt de kijker te weten? Een: kinderen verkopen mag niet. Dat gegeven is volgens mij algemeen aanvaard en geweten, tenzij men hier recent verzeild raakte vanuit een ander zonnestelsel. Twee: het recht op kinderen bestaat niet (met impliciet de boodschap: maar wél de plichten als men ze heeft, dus denk tweemaal na!).
Dat de gigantische stroom van informatie ook sommige journalisten in verwarring brengt, hoeft geen betoog. Dat ze daardoor ook infantiele vragen gaan stellen, kan men beter voorkomen. Wat denkt u van: "Moet men niet meer gaan controleren om te voorkomen dat men thuis sperma gaat inspuiten met een gewone spuit?" Jouralisten hebben een telescopische en soms goddelijke visie op al hetgeen gebeurt in de samenleving, maar mij blijft het een raadsel hoe dat moet worden gecontroleerd. Toekijken op de naleving met betrekking tot het verbod op de thuisslacht van schapen tijdens het Offerfeest lijkt daarbij vergeleken een makkie. Ook de recente crisis zit nog in Indra's achterhoofd, want ze vraagt zich af of draagmoederschap mogelijk zou zijn, maar dan met een wettelijke garantie... Zo'n uitspraak doet me denken aan de staatswaarborg bij spaartegoeden. Tot slot is ze erg geïnteresseerd in de bestraffing van het gecommercialiseerd zwanger worden, want haar vragen zijn navenant: "U bent rechter. Hoe zou u deze vrouw straffen?" Volgens de wettelijke bepalingen natuurlijk! Het vermoeden wordt hier gewekt dat een rechter een waaier van mogelijkheden heeft en volgens zijn/haar humeur van de dag enkele of alle registers opentrekt. Het ontwijkende antwoord bevredigt Indra echter niet. "Mevrouw, als waarschuwing: hoeveel straf kan men krijgen?", dringt ze aan in een laatste vraag. Alsof het aantal draagmoeders met een commerciële intentie talrijker is dan het aantal tenen aan mijn voeten, waar ze op dat moment al dik mee aan het rammelen is. En, ergerlijker nog, alsof die vraag de hele problematiek van het draagmoederschap samenvat, een issue dat nochtans een ernstige en doordachte benadering vereist.
Een ludiek item over Sinterklaas zou leuker geweest zijn. Of een vraag aan Ankie over haar kans op verlenging als kinderrechtencommissaris, nu haar mandaat afloopt. Neen, het moet weer per se straf en heet van de naald zijn. Het aantal totaal aan hun lot overgelaten kinderen belangt nochtans meer levende organismen op onze aardkloot aan dan het commerciële draagmoederschap. Daar kan niet genoeg duiding bij worden gegeven.
Jackass
Zaterdag 6 december 2008
Gisteren samen met Alexander de film Jackass op tv gezien, over een bende totaal geflipte, jonge Amerikanen die met de meest aberrante stunts de grenzen van hun fysieke vermogen uittesten. Bijna gênant om te zeggen, maar het was al lang geleden dat ik nog zo hard gelachen heb. Tot grote voldoening van mijn zoon, met wie ik deze keer exact op dezelfde lijn zat, alle voorgaande opvoedkundige inspanningen ten spijt.
Gisteren samen met Alexander de film Jackass op tv gezien, over een bende totaal geflipte, jonge Amerikanen die met de meest aberrante stunts de grenzen van hun fysieke vermogen uittesten. Bijna gênant om te zeggen, maar het was al lang geleden dat ik nog zo hard gelachen heb. Tot grote voldoening van mijn zoon, met wie ik deze keer exact op dezelfde lijn zat, alle voorgaande opvoedkundige inspanningen ten spijt.
Hoe zou het zijn met Phaedra?
Woensdag 3 december 2008
Een klein half jaar geleden heb ik bij de eerste afleveringen van Wie wordt de man van Phaedra? reeds voorspeld dat deze vraag eerder retorisch was. Jaja, zolang is het geleden dat het Brugse ex-gemeenteraadslid twaalf naïeve mannen publiekelijk aan het lijntje hield, de één na de ander week na week loslatend, terwijl ze er telkens het hart van in was. Na de laatste aflevering had ze zo de daver dat ze ook het laatste lijntje losliet en haar favoriete hondje terug in de armen van zijn oude geliefde dwong. Gone with the wind verzinkt erbij in het niets. Wat zegt u? Herinnert u zich niets meer van die film? En ook niet van het datingprogramma van Phaedra? Hoog tijd om daar iets aan te doen... Een nieuwe reeks misschien (Wie wordt nu echt hand op het hart de man van Phaedra?), met in haar contract de clausule dat ze er zich deze keer niet zomaar vanaf kan maken of geen centen! En dat hondje, dat wordt weggeknipt uit de opnames; ze besteedt er verdikke meer aandacht aan dan... dan... Kortom, haar aandacht voor dat mormel is overdreven en niet in verhouding.
Hoe zou het momenteel gaan met Phaedra? Even kijken in mijn knipseldoos... Ingebroken in haar loft en persoonlijke spullen gestolen... Betoging voor haar recent geopende dierenspeciaalzaak, omdat ze het gezicht blijft van Pelsland.... Fraai is anders, in haar plaats zou ik op mijn hoede zijn. De twaalf nieuwe kandidaten zullen grondig moeten worden gescreend. Als ze teveel inside information blijken te bezitten of hevig beginnen niezen op het moment dat ze met dit koud weer haar konijnenpelsen handschoenen wil aantrekken, weet iedereen hoe laat het is. Infiltranten hebben tenslotte ook Ignace Crombé de das om gedaan; voorzichtigheid is dus geboden...
Gelukkig bestaat Facebook nog: Phaedra heeft op dit moment 4612 vrienden (meting op woensdag 3/12 in de vroege avond). Ik begrijp dat de lezer even moet gaan zitten. Zoveel vrienden! De meesten springen een gat in de lucht als ze aan 100 geraken! Inge Vervotte zit op fietslengten, wat zeg ik, op lichtjaren achterstand! 4612! Zou men daar geen 12 deftige mannen uit kunnen selecteren?
Hotel Papa
Dinsdagavond 2 december 2008
Voorpaginanieuws in de krant De Standaard van vandaag: jongeren blijven langer thuis en het aantal eenpersoonshuishoudens stijgt fors. In het artikel zelf leest men dat journalisten ervan uitgaan dat de was, de plas, de kook en de zorg voor dochters en zonen nog altijd vrouwelijk is: de cartoon met “Hotel Mama” bevestigt dat ten overvloede. Net zoals er een glazen plafond bestaat in het bedrijfsleven voor de vrouwen, is er in het huishouden ook een voor de mannen. Of denkt men nu werkelijk dat achter al die eenpersoonsgezinnen met kinderen alleen maar moeders staan en geen vaders? Erg zeg, dat juist de objectieve media die mythe in stand houden.
PS: Alexander heeft nog eens herhaald dat hij tot zijn 35ste thuis blijft wonen. En ik blijf volhouden dat ik vanaf mijn 60ste bij hem ga intrekken.
Voorpaginanieuws in de krant De Standaard van vandaag: jongeren blijven langer thuis en het aantal eenpersoonshuishoudens stijgt fors. In het artikel zelf leest men dat journalisten ervan uitgaan dat de was, de plas, de kook en de zorg voor dochters en zonen nog altijd vrouwelijk is: de cartoon met “Hotel Mama” bevestigt dat ten overvloede. Net zoals er een glazen plafond bestaat in het bedrijfsleven voor de vrouwen, is er in het huishouden ook een voor de mannen. Of denkt men nu werkelijk dat achter al die eenpersoonsgezinnen met kinderen alleen maar moeders staan en geen vaders? Erg zeg, dat juist de objectieve media die mythe in stand houden.
PS: Alexander heeft nog eens herhaald dat hij tot zijn 35ste thuis blijft wonen. En ik blijf volhouden dat ik vanaf mijn 60ste bij hem ga intrekken.
Geen onderwerp
Dinsdag 2 december 2008
Zojuist bij toeval Mie Van der Auwera van de Flair gespot op TV, in het celebrityprogramma De Rode Loper, waar ze duiding gaf bij de verkiezing van het Flair-model. Ze komt me echt over als een aangename en verstandige dame. Spijtig genoeg zijn er uitermate weinig alleenstaande vaders of moeders die zich bezighouden met zulke paradeerfeestjes. Geen onderwerp voor http://www.1ouder.be/ dus.
Zojuist bij toeval Mie Van der Auwera van de Flair gespot op TV, in het celebrityprogramma De Rode Loper, waar ze duiding gaf bij de verkiezing van het Flair-model. Ze komt me echt over als een aangename en verstandige dame. Spijtig genoeg zijn er uitermate weinig alleenstaande vaders of moeders die zich bezighouden met zulke paradeerfeestjes. Geen onderwerp voor http://www.1ouder.be/ dus.
De Paarden(f)luisteraar
Maandag 1 december 2008
Laat maar, ik geef het op. Dat jaarrapport van de Vlaamse kinderrechtencommissaris zal dan toch pootjes gekregen hebben. Het enige wat ik er nog over wil zeggen is dat de ontvankelijke geesten en daarmee ook de rechten van minderjarigen dikwijls gestuurd en beïnvloed worden door hun volwassen omgeving, zeker in het geval van een moeilijke echtscheiding. Kinderen kunnen onder druk van de ene of de andere belanghebbende uitspraken doen die achteraf gezien in hun nadeel werken en hen emotionele of andere schade berokkenen. Nu, ik ga ervan uit dat commissaris Ankie op dat gebied voldoende onderlegd is en kan nuanceren. Spijtig dat er nog steeds te weinig op dezelfde nagel geklopt wordt wat betreft de jeugdgevangenissen: langs de ene kant bepamperd als kerstekinderen, langs de andere kant volwassen genoeg bevonden voor eenzelfde straf als grote mensen... Begrijpe wie kan.
Zie je mijn dochter, 13 jaar, al in een gevangenis zitten? Zoals ze zaterdag sneltreinvaartsgewijs zowat mijn hele keuken in het Inferno van Dante veranderd heeft bij het bakken van een geglazuurde chocoladecake met versiering, dat was inderdaad ronduit misdadig van haar. Maar los daarvan was het baksel uitmuntend lekker en hebben we ons weeral geweldig geamuseerd, terwijl we luidkeels meezongen met de laatste CD van Bloc Party, die Max voor haar Sinterklaas - ja, u leest het goed, op zaterdag 29 november was Sinterklaas al langsgeweest, mijn dochter vond het zelf een wonder, maar ze kloeg er voor de rest niet over - gekregen heeft.
Ik kan ook stil worden van muziek, zoals bij My Heart van Horse. Van die song smelt ik... Straf en bloedstollend mooi. Dat iedereen surft naar www.myspace.com/musicfromhorse en met stomheid wordt geslagen bij zoveel zuivere eenvoud. Ik neem de vrijheid om Horse ten stelligste aan te bevelen bij mijn vrienden en kennissen. Kunnen ze nog eens met iets moois uitpakken. Ik kijk in elk geval uit naar een eerste CD. En mijn verwachtingen zijn hooggespannen.
Laat maar, ik geef het op. Dat jaarrapport van de Vlaamse kinderrechtencommissaris zal dan toch pootjes gekregen hebben. Het enige wat ik er nog over wil zeggen is dat de ontvankelijke geesten en daarmee ook de rechten van minderjarigen dikwijls gestuurd en beïnvloed worden door hun volwassen omgeving, zeker in het geval van een moeilijke echtscheiding. Kinderen kunnen onder druk van de ene of de andere belanghebbende uitspraken doen die achteraf gezien in hun nadeel werken en hen emotionele of andere schade berokkenen. Nu, ik ga ervan uit dat commissaris Ankie op dat gebied voldoende onderlegd is en kan nuanceren. Spijtig dat er nog steeds te weinig op dezelfde nagel geklopt wordt wat betreft de jeugdgevangenissen: langs de ene kant bepamperd als kerstekinderen, langs de andere kant volwassen genoeg bevonden voor eenzelfde straf als grote mensen... Begrijpe wie kan.
Zie je mijn dochter, 13 jaar, al in een gevangenis zitten? Zoals ze zaterdag sneltreinvaartsgewijs zowat mijn hele keuken in het Inferno van Dante veranderd heeft bij het bakken van een geglazuurde chocoladecake met versiering, dat was inderdaad ronduit misdadig van haar. Maar los daarvan was het baksel uitmuntend lekker en hebben we ons weeral geweldig geamuseerd, terwijl we luidkeels meezongen met de laatste CD van Bloc Party, die Max voor haar Sinterklaas - ja, u leest het goed, op zaterdag 29 november was Sinterklaas al langsgeweest, mijn dochter vond het zelf een wonder, maar ze kloeg er voor de rest niet over - gekregen heeft.
Ik kan ook stil worden van muziek, zoals bij My Heart van Horse. Van die song smelt ik... Straf en bloedstollend mooi. Dat iedereen surft naar www.myspace.com/musicfromhorse en met stomheid wordt geslagen bij zoveel zuivere eenvoud. Ik neem de vrijheid om Horse ten stelligste aan te bevelen bij mijn vrienden en kennissen. Kunnen ze nog eens met iets moois uitpakken. Ik kijk in elk geval uit naar een eerste CD. En mijn verwachtingen zijn hooggespannen.
Toch sportief
Zaterdag 29 november 2008
Vandaag de immer sympatieke pr-verantwoordelijke van mijn uitgeverij in de Decathlon tegen het lijf gelopen. Ik stond te wachten voor het pashokje waar mijn dochter veel tijd nodig had om een eenvoudig dansbroekje uit te proberen. Aan haar verraste reactie te zien had ze mij daar helemaal niet verwacht. Haar perceptie over mijn aversie t.o.v. elke overmaatse sportieve inspanning zal nu wel wat afbrokkelen, zo lijkt het mij toch. Ik neem me voor regelmatiger binnen te springen in het sportwarenhuis. Vlak er tegenover bevindt zich een enorme boekhandel, dus zoveel tijd ben ik er niet mee verloren.
Vandaag de immer sympatieke pr-verantwoordelijke van mijn uitgeverij in de Decathlon tegen het lijf gelopen. Ik stond te wachten voor het pashokje waar mijn dochter veel tijd nodig had om een eenvoudig dansbroekje uit te proberen. Aan haar verraste reactie te zien had ze mij daar helemaal niet verwacht. Haar perceptie over mijn aversie t.o.v. elke overmaatse sportieve inspanning zal nu wel wat afbrokkelen, zo lijkt het mij toch. Ik neem me voor regelmatiger binnen te springen in het sportwarenhuis. Vlak er tegenover bevindt zich een enorme boekhandel, dus zoveel tijd ben ik er niet mee verloren.
Verdwenen kinderrechten
Vrijdag 28 november 2008
Waar heb ik dat verrekte jaarverslag van die kinderrechtencommissaris toch gelegd? Toegegeven, de eettafel in de woonkamer ligt nog steeds vol met allerlei documenten die nodig zijn voor verschillende doeleinden: mijn werk, mijn artikel, mijn boek... Het lijkt wat chaotisch, maar ik vind er perfect mijn weg in. Een grote hoek heb ik vorig weekend vrijgemaakt voor Max; daar maakt ze haar huistaken. De studeerkamer is geen optie voor haar, omdat ze interactie nodig heeft bij haar opdrachten voor school. Gezellig, zo samen werken.
Enfin, ondanks mijn zoeken lijkt het kinderrapport zich niet langer op de tafel te bevinden. Eigenaardig. Zou Max of Alexander het meegenomen hebben? Nochtans hebben ze dat helemaal niet nodig om me te laten verstaan wat ze willen...
Waar heb ik dat verrekte jaarverslag van die kinderrechtencommissaris toch gelegd? Toegegeven, de eettafel in de woonkamer ligt nog steeds vol met allerlei documenten die nodig zijn voor verschillende doeleinden: mijn werk, mijn artikel, mijn boek... Het lijkt wat chaotisch, maar ik vind er perfect mijn weg in. Een grote hoek heb ik vorig weekend vrijgemaakt voor Max; daar maakt ze haar huistaken. De studeerkamer is geen optie voor haar, omdat ze interactie nodig heeft bij haar opdrachten voor school. Gezellig, zo samen werken.
Enfin, ondanks mijn zoeken lijkt het kinderrapport zich niet langer op de tafel te bevinden. Eigenaardig. Zou Max of Alexander het meegenomen hebben? Nochtans hebben ze dat helemaal niet nodig om me te laten verstaan wat ze willen...
Korte melding
Donderdag 27 november 2008
Deze ochtend is Alexander tegen een deur gelopen terwijl hij aan het sms'en was. Het toenemend aantal contacten verkleint ontegensprekelijk zijn uitzicht op de werkelijkheid.
Twee vragen:
Zou hij zichzelf wijs proberen te maken dat hij een virtuele buil heeft?
Kan dit feit beschouwd worden als een arbeidsongeval?
PS: Max nam zich gisteravond luidop voor om voortaan elke morgen vroeger uit bed te komen, zodat ze zich niet zo zou moeten reppen. Ze is vandaag, ondanks herhaalde wake-up calls, nog nooit zo laat opgestaan.
Deze ochtend is Alexander tegen een deur gelopen terwijl hij aan het sms'en was. Het toenemend aantal contacten verkleint ontegensprekelijk zijn uitzicht op de werkelijkheid.
Twee vragen:
Zou hij zichzelf wijs proberen te maken dat hij een virtuele buil heeft?
Kan dit feit beschouwd worden als een arbeidsongeval?
PS: Max nam zich gisteravond luidop voor om voortaan elke morgen vroeger uit bed te komen, zodat ze zich niet zo zou moeten reppen. Ze is vandaag, ondanks herhaalde wake-up calls, nog nooit zo laat opgestaan.
We play rock 'n roll
Woensdagochtend 25 november 2008
Ondanks het feit dat wij het nog moeilijker hebben (Waarmee? Dan wie? Vraag het Mie van Flair) heb ik toch een avondje ontspanning gevonden gisteren. Uitgenodigd door een goede vriendin met enkele kinderen en een keiharde job in de magistratuur, van wie de man zijn ambities licht bijgestuurd heeft om ook zijn deel in het huishouden te kunnen doen - ze zijn daarover nog nooit geïnterviewd en ze vinden het niet de moeite om deel te nemen aan enquêtes. Meegetroond door een goeie vriendin dus voor een avondje pretentieloos amusement bij een optreden van de krasse knarren van Motörhead. In het publiek ook die godverdomse Dimitri Verhulst gespot, dus het concert was goedgekeurd door Sanoma.
Voor Alexander en Max had ik alles van tevoren geregeld. Het gezeur van mijn dochter om mee te gaan botste op mijn preventieve veto. Een meisje van dertien op een ruig concert in het midden van de schoolweek kon niet door de beugel van mijn vaderlijke verantwoordelijkheid. Bovendien zou ze zich dadelijk tot op de eerste rij gewurmd hebben, zodat ze na afloop potdoof zou zijn geweest. Het was trouwens mijn avondje ontspanning. Soms moet men dat claimen.
We are Motörhead. We play rock 'n roll. Zo simpel is het af en toe. Ik kan er weer een tijdje tegen.
PS. En morgen het rapport van de kinderrechtencommissaris, beloofd!
Ondanks het feit dat wij het nog moeilijker hebben (Waarmee? Dan wie? Vraag het Mie van Flair) heb ik toch een avondje ontspanning gevonden gisteren. Uitgenodigd door een goede vriendin met enkele kinderen en een keiharde job in de magistratuur, van wie de man zijn ambities licht bijgestuurd heeft om ook zijn deel in het huishouden te kunnen doen - ze zijn daarover nog nooit geïnterviewd en ze vinden het niet de moeite om deel te nemen aan enquêtes. Meegetroond door een goeie vriendin dus voor een avondje pretentieloos amusement bij een optreden van de krasse knarren van Motörhead. In het publiek ook die godverdomse Dimitri Verhulst gespot, dus het concert was goedgekeurd door Sanoma.
Voor Alexander en Max had ik alles van tevoren geregeld. Het gezeur van mijn dochter om mee te gaan botste op mijn preventieve veto. Een meisje van dertien op een ruig concert in het midden van de schoolweek kon niet door de beugel van mijn vaderlijke verantwoordelijkheid. Bovendien zou ze zich dadelijk tot op de eerste rij gewurmd hebben, zodat ze na afloop potdoof zou zijn geweest. Het was trouwens mijn avondje ontspanning. Soms moet men dat claimen.
We are Motörhead. We play rock 'n roll. Zo simpel is het af en toe. Ik kan er weer een tijdje tegen.
PS. En morgen het rapport van de kinderrechtencommissaris, beloofd!
Flair Revisited
Maandag 24 november 2008
Toch maar even het recente jaarverslag van onze Vlaamse kinderrechtencommissaris terzijde leggen, om Mie Van der Auwera (met excuses, maar ditmaal is de naam juist gespeld), de hoofdredactrice van Flair, te bedanken voor haar beleefde reactie op mijn blog van gisteren. Ik had inderdaad mijn huiswerk niet gemaakt: er bestaat effectief ook een onderzoek naar alleenstaande ouders, uitgevoerd door de Flair-redactie en Gelijke Kansen Vlaanderen. Meer nog: Flair heeft een heuse website ontworpen, volledig gewijd aan deze doelgroep (http://www.1ouder.be/) De afbeeldingen en teksten op de site blijven me echter een ongemakkelijk gevoel geven, met permissie hoop ik, want als prille Flair-lezer moet ik mijn draai nog vinden. De foto's en de benaming van de site (1ouder dus) doen immers op het eerste zicht het beste vermoeden, maar bij nader toezien blijkt het vrij eenzijdig te gaan over alleenstaande moeders, single mums, huis-en zorgvrouwen (toegegeven, papa duikt af en toe op, maar in de marge). Een aantal redacteurs gaat zelfs babysitten, zodat de drukbezette ouder (lees en schrijf moeder) zich een onbezorgd avondje uit kon veroorloven. Geen vader gevonden?
Tsja, hoe moet je zo'n alleenstaande papa introduceren in een tijdschrift dat op het lijf geschreven is van jonge, verstandige en zelfstandige vrouwen zonder er smalend over te beginnen doen? Echt makkelijk is dat niet....
Wacht.
Geef me nog even de tijd. Ik wil niet verzinken in het traditionele gebekvecht over mannen en vrouwen. Daar zullen anderen dan ik zeker nog jaren, nee, eeuwen artikels aan wijden. Voor mij is vooral het begrip "emancipatie" belangrijk. Emanciperen, zich ontvoogden is zeker geen prerogatief van vrouwen alleen, alhoewel die actie meestal aan hen gelinkt wordt. Vrouwen strijden al een hele tijd compleet terecht voor evenwaardigheid op domeinen die van oudsher door mannen gedomineerd en gestuurd werden. Maar evenzogoed beginnen mannen zich te ontvoogden op een terrein waar de vrouw gewoontegetrouw de scepter zwaait: de huiselijke aangelegenheden, de zorg, de kinderen. Blijkbaar verdedigen vrouwen op dat vlak evenzeer hun ruimte als mannen dat doen in bijvoorbeeld het bedrijfsleven. Waarom dacht ik aanvankelijk dat vrouwen anders zouden reageren bij een (voorzichtige, alle begin is moeilijk) mannelijke emancipatiebeweging? Ik weet het niet... Omdat ik dat doodzwijgen en bagatelliseren... zo'n typisch mannelijke reactie vind.
Flair zou echt baanbrekend zijn indien de (alleenstaande) papa's in het tijdschrift én op de website 1ouder.be een volwaardige stem zouden krijgen, naast die van de alleenstaande mama's. Beste mevrouw Van der Auwera, laat maar weten als ik daarbij kan helpen!
Toch maar even het recente jaarverslag van onze Vlaamse kinderrechtencommissaris terzijde leggen, om Mie Van der Auwera (met excuses, maar ditmaal is de naam juist gespeld), de hoofdredactrice van Flair, te bedanken voor haar beleefde reactie op mijn blog van gisteren. Ik had inderdaad mijn huiswerk niet gemaakt: er bestaat effectief ook een onderzoek naar alleenstaande ouders, uitgevoerd door de Flair-redactie en Gelijke Kansen Vlaanderen. Meer nog: Flair heeft een heuse website ontworpen, volledig gewijd aan deze doelgroep (http://www.1ouder.be/) De afbeeldingen en teksten op de site blijven me echter een ongemakkelijk gevoel geven, met permissie hoop ik, want als prille Flair-lezer moet ik mijn draai nog vinden. De foto's en de benaming van de site (1ouder dus) doen immers op het eerste zicht het beste vermoeden, maar bij nader toezien blijkt het vrij eenzijdig te gaan over alleenstaande moeders, single mums, huis-en zorgvrouwen (toegegeven, papa duikt af en toe op, maar in de marge). Een aantal redacteurs gaat zelfs babysitten, zodat de drukbezette ouder (lees en schrijf moeder) zich een onbezorgd avondje uit kon veroorloven. Geen vader gevonden?
Tsja, hoe moet je zo'n alleenstaande papa introduceren in een tijdschrift dat op het lijf geschreven is van jonge, verstandige en zelfstandige vrouwen zonder er smalend over te beginnen doen? Echt makkelijk is dat niet....
Wacht.
Geef me nog even de tijd. Ik wil niet verzinken in het traditionele gebekvecht over mannen en vrouwen. Daar zullen anderen dan ik zeker nog jaren, nee, eeuwen artikels aan wijden. Voor mij is vooral het begrip "emancipatie" belangrijk. Emanciperen, zich ontvoogden is zeker geen prerogatief van vrouwen alleen, alhoewel die actie meestal aan hen gelinkt wordt. Vrouwen strijden al een hele tijd compleet terecht voor evenwaardigheid op domeinen die van oudsher door mannen gedomineerd en gestuurd werden. Maar evenzogoed beginnen mannen zich te ontvoogden op een terrein waar de vrouw gewoontegetrouw de scepter zwaait: de huiselijke aangelegenheden, de zorg, de kinderen. Blijkbaar verdedigen vrouwen op dat vlak evenzeer hun ruimte als mannen dat doen in bijvoorbeeld het bedrijfsleven. Waarom dacht ik aanvankelijk dat vrouwen anders zouden reageren bij een (voorzichtige, alle begin is moeilijk) mannelijke emancipatiebeweging? Ik weet het niet... Omdat ik dat doodzwijgen en bagatelliseren... zo'n typisch mannelijke reactie vind.
Flair zou echt baanbrekend zijn indien de (alleenstaande) papa's in het tijdschrift én op de website 1ouder.be een volwaardige stem zouden krijgen, naast die van de alleenstaande mama's. Beste mevrouw Van der Auwera, laat maar weten als ik daarbij kan helpen!
Wintertip van een dochter van dertien
Zondagavond 23 november 2008
'Kom, paps, mee naar buiten, zaaalig!!' Max trekt me aan mijn mouw mee het huis uit. 'Kijk!'
Ik kijk.
Het heeft gesneeuwd. De vlokken hebben een smetteloos wit tapijt op ons terras gelegd. Ik wil enkele stappen verder zetten, maar ze houdt me tegen.
'Nee,' zegt ze. 'Zo bederf je alles... Voorzichtig draaien op je hielen... Ja, zoooo...' Ze neemt mijn hand in de hare. 'En nu liggen!'. Zelf geeft ze het voorbeeld en ze trekt mij mee naar beneden. Voor ik kan vragen wat de bedoeling is lig ik languit in de sneeuw, armen en benen licht gespreid, hand in hand met mijn dochter. De kou dringt door de stof van mijn kleding.
'Voorzichtig opstaan, paps,' beveelt ze. 'Langzaam... Zorg dat je niet buiten je afdruk gaat...'
Enkele seconden later staan we terug recht, nadat we voorzichtig, omwille van de afdruk, overeind gekrabbeld zijn. Ze wijst naar de openstaande terrasdeur.
'En nu springen,' gebiedt ze. 'In één keer naar binnen!'
We springen en sluiten de deur. Door het glas bekijken we het resultaat van onze inspanning. Ze voelt dat ik wel wat duiding wil.
'Zo lijkt het of we daar gevallen zijn en opnieuw weggevlogen, als engelen,' legt ze uit. 'Begrijp je?'
Tuurlijk begrijp ik dat. Ze vertelt me dat ze met haar vriendinnen de hele namiddag al dergelijke afdrukken gemaakt heeft. De streek ligt dus bezaaid met gevallen engelen.
Blij dat deze twee toch met hun ruggen tegen de radiator kunnen zitten alvorens ze opnieuw wegvliegen.
PS: Verdikke, en ik ben er vergeten een foto van te nemen! Nu is het intussen te laat... Misschien krijgt Max me nog eens zo gek...
'Kom, paps, mee naar buiten, zaaalig!!' Max trekt me aan mijn mouw mee het huis uit. 'Kijk!'
Ik kijk.
Het heeft gesneeuwd. De vlokken hebben een smetteloos wit tapijt op ons terras gelegd. Ik wil enkele stappen verder zetten, maar ze houdt me tegen.
'Nee,' zegt ze. 'Zo bederf je alles... Voorzichtig draaien op je hielen... Ja, zoooo...' Ze neemt mijn hand in de hare. 'En nu liggen!'. Zelf geeft ze het voorbeeld en ze trekt mij mee naar beneden. Voor ik kan vragen wat de bedoeling is lig ik languit in de sneeuw, armen en benen licht gespreid, hand in hand met mijn dochter. De kou dringt door de stof van mijn kleding.
'Voorzichtig opstaan, paps,' beveelt ze. 'Langzaam... Zorg dat je niet buiten je afdruk gaat...'
Enkele seconden later staan we terug recht, nadat we voorzichtig, omwille van de afdruk, overeind gekrabbeld zijn. Ze wijst naar de openstaande terrasdeur.
'En nu springen,' gebiedt ze. 'In één keer naar binnen!'
We springen en sluiten de deur. Door het glas bekijken we het resultaat van onze inspanning. Ze voelt dat ik wel wat duiding wil.
'Zo lijkt het of we daar gevallen zijn en opnieuw weggevlogen, als engelen,' legt ze uit. 'Begrijp je?'
Tuurlijk begrijp ik dat. Ze vertelt me dat ze met haar vriendinnen de hele namiddag al dergelijke afdrukken gemaakt heeft. De streek ligt dus bezaaid met gevallen engelen.
Blij dat deze twee toch met hun ruggen tegen de radiator kunnen zitten alvorens ze opnieuw wegvliegen.
PS: Verdikke, en ik ben er vergeten een foto van te nemen! Nu is het intussen te laat... Misschien krijgt Max me nog eens zo gek...
Homo Sapiens Emancipatoricus
Zondag 23 november 2008
Het lijkt wel of er na de homo sapiens sapiens een nieuwe mensensoort aan het ontstaan is die nog rechter op zijn twee benen moet lopen: de homo sapiens emancipatoricus. Volgens een grote enquête, die uitgevoerd werd door het weekblad Flair bij een duizendtal personen, schort er nog het één een het ander bij wie vandaag de dag "de nieuwe vrouw" en "de nieuwe man" genoemd wordt. De taakverdeling is niet echt evenredig te noemen, zo blijkt uit de bevraging, die mee ondersteund werd door de Vlaamse overheid. Vrouwen leggen zich nog steeds neer bij de traditionele rolpatronen, terwijl vooral de werkgevers mannen verhinderen zich meer met zorgtaken en huiselijke bezigheden in te laten. Noorwegen geeft op beleidsvlak het goede voorbeeld door een genuanceerd beleid met betrekking tot het gezin. Dat is er daar ook niet zonder slag of stoot gekomen. Een mentaliteitswijziging bereikt men nu eenmaal niet van de ene dag op de andere.
Tot daar een korte samenvatting van de overigens vrij uitgebreide en naar mijn mening geheel terechte nieuwsberichten over dat onderwerp. Toch moeten me in verband met dit goedbedoelde initiatief twee fundamentele opmerkingen van het hart, waarvan de eerste veruit de belangrijkste is:
Mie Van Der Auwera, de hoofdredactrice van Flair, heeft het vooral over (jonge) gezinnetjes met kinderen. Alweer pint een enquête zich vast op die typische samenlevingsvorm met moeder, vader en hun peuters, kleuters, pubers. Nergens wordt met een woord gerept over de talrijke éénoudergezinnen en de nieuw samengestelde huishoudens, die samen nochtans meer dan een kwart van de minder traditionele gezinnen uitmaken. Zij hebben lak aan die discussies over rolverdelingen, zeker als het gaat over alleenstaande moeders en vaders. Die wassen alleen, strijken alleen, koken alleen, voeden hun kinderen (toegegeven, soms deeltijds, met alle praktische regelingen vandien) alleen op én werken. What's the deal? Komt er ook een enquête voor hen of heeft marktonderzoek uitgewezen dat Flair minder door hen gelezen wordt, zodat ze geen echt relevante doelgroep voor het weekblad zijn?
Twee: er wordt blijkbaar met enige (niet gespeelde) verbazing vastgesteld dat de mannen het massaal hebben laten afweten (sic, zie uitzending De Zevende Dag van 23/11, vandaag dus) als respondent. Ik wrijf in mijn ogen, want aanvankelijk denk ik dat ik deze uitspraak droom. Misschien had men simultaan de bevraging moeten lanceren in Autowereld, de Playboy of één of ander sporttijdschrift. Sinds wanneer heeft hoofdredactrice Mie vastgesteld dat ook mannen Flair lezen? Dan zou deze enquête waarschijnlijk overbodig geweest zijn...
Het lijkt wel of er na de homo sapiens sapiens een nieuwe mensensoort aan het ontstaan is die nog rechter op zijn twee benen moet lopen: de homo sapiens emancipatoricus. Volgens een grote enquête, die uitgevoerd werd door het weekblad Flair bij een duizendtal personen, schort er nog het één een het ander bij wie vandaag de dag "de nieuwe vrouw" en "de nieuwe man" genoemd wordt. De taakverdeling is niet echt evenredig te noemen, zo blijkt uit de bevraging, die mee ondersteund werd door de Vlaamse overheid. Vrouwen leggen zich nog steeds neer bij de traditionele rolpatronen, terwijl vooral de werkgevers mannen verhinderen zich meer met zorgtaken en huiselijke bezigheden in te laten. Noorwegen geeft op beleidsvlak het goede voorbeeld door een genuanceerd beleid met betrekking tot het gezin. Dat is er daar ook niet zonder slag of stoot gekomen. Een mentaliteitswijziging bereikt men nu eenmaal niet van de ene dag op de andere.
Tot daar een korte samenvatting van de overigens vrij uitgebreide en naar mijn mening geheel terechte nieuwsberichten over dat onderwerp. Toch moeten me in verband met dit goedbedoelde initiatief twee fundamentele opmerkingen van het hart, waarvan de eerste veruit de belangrijkste is:
Mie Van Der Auwera, de hoofdredactrice van Flair, heeft het vooral over (jonge) gezinnetjes met kinderen. Alweer pint een enquête zich vast op die typische samenlevingsvorm met moeder, vader en hun peuters, kleuters, pubers. Nergens wordt met een woord gerept over de talrijke éénoudergezinnen en de nieuw samengestelde huishoudens, die samen nochtans meer dan een kwart van de minder traditionele gezinnen uitmaken. Zij hebben lak aan die discussies over rolverdelingen, zeker als het gaat over alleenstaande moeders en vaders. Die wassen alleen, strijken alleen, koken alleen, voeden hun kinderen (toegegeven, soms deeltijds, met alle praktische regelingen vandien) alleen op én werken. What's the deal? Komt er ook een enquête voor hen of heeft marktonderzoek uitgewezen dat Flair minder door hen gelezen wordt, zodat ze geen echt relevante doelgroep voor het weekblad zijn?
Twee: er wordt blijkbaar met enige (niet gespeelde) verbazing vastgesteld dat de mannen het massaal hebben laten afweten (sic, zie uitzending De Zevende Dag van 23/11, vandaag dus) als respondent. Ik wrijf in mijn ogen, want aanvankelijk denk ik dat ik deze uitspraak droom. Misschien had men simultaan de bevraging moeten lanceren in Autowereld, de Playboy of één of ander sporttijdschrift. Sinds wanneer heeft hoofdredactrice Mie vastgesteld dat ook mannen Flair lezen? Dan zou deze enquête waarschijnlijk overbodig geweest zijn...
Winter- en calorieprikken
Zaterdag 22 november 2008
Vandaag met Max naar Antwerpen gereden in een bijzonder guur weertje; stuifsneeuw en ijsregen wisselden elkaar af. Gedreven door de omstandigheden heeft mijn dochter me overhaald om voor haar een stel psychedelische handschoenen te kopen. Zo blij is ze er mee, dat ze op dit moment haar huistaken zit te maken met één van die veelkleurige duimwanten aan. Mezelf heb ik getrakteerd op een nieuwe sjaal. Zo blij ben ik er mee, dat ik deze tekst zit te typen met mijn nieuwe aankoop om de hals. Toch goed dat ook kleine dingen mensen als Max en ik nog plezier doen.
Gelukkig hadden we de handschoenen en de sjaal, want op de zaterdagmarkt hebben we daarna veertig (40) minuten staan aanschuiven voor een kraam met verse wafelkoekjes, op aandringen van Max, 'omdat ze echt zoooo lekker zijn'. En inderdaad, het zijn uitzonderlijke baksels. Bedankt voor de tip, schat. Wie zegt mij dat kinderen geen geduld hebben?
Straks organiseert de klas van Alexander in de school een pita-avond om geld in het laatje te krijgen voor hun schooluitstap naar het zuiden van Frankrijk. Een PITA-avond!! En ik er maar voor zorgen dat we thuis voldoende vezels binnen krijgen!
Vandaag met Max naar Antwerpen gereden in een bijzonder guur weertje; stuifsneeuw en ijsregen wisselden elkaar af. Gedreven door de omstandigheden heeft mijn dochter me overhaald om voor haar een stel psychedelische handschoenen te kopen. Zo blij is ze er mee, dat ze op dit moment haar huistaken zit te maken met één van die veelkleurige duimwanten aan. Mezelf heb ik getrakteerd op een nieuwe sjaal. Zo blij ben ik er mee, dat ik deze tekst zit te typen met mijn nieuwe aankoop om de hals. Toch goed dat ook kleine dingen mensen als Max en ik nog plezier doen.
Gelukkig hadden we de handschoenen en de sjaal, want op de zaterdagmarkt hebben we daarna veertig (40) minuten staan aanschuiven voor een kraam met verse wafelkoekjes, op aandringen van Max, 'omdat ze echt zoooo lekker zijn'. En inderdaad, het zijn uitzonderlijke baksels. Bedankt voor de tip, schat. Wie zegt mij dat kinderen geen geduld hebben?
Straks organiseert de klas van Alexander in de school een pita-avond om geld in het laatje te krijgen voor hun schooluitstap naar het zuiden van Frankrijk. Een PITA-avond!! En ik er maar voor zorgen dat we thuis voldoende vezels binnen krijgen!
Organiseren
Vrijdag 21 november 2008
Ja, ja, het is al vrijdagochtend en de kinderen wonen vanaf deze namiddag weer bij mij. Vermits ik de hele dag moet werken, toch gauw nog even overlopen:
Warme maaltijd voor vanavond: ok, klaar en al in de koelkast, gewoon de oven in en opeten. Ik heb dus wat speling op het einde van mijn werkdag;
Kleren zijn gewassen, gestreken, opgevouwen en in hun kasten gelegd; slechts enkele van mijn hemden liggen te wachten op een strijkijzer; beddengoed is ververst;
Het weekend en de avonden in mijn agenda zijn vrijgehouden, behalve één, maar daar heb ik een oplossing voor. Binnenkort zijn het trimesteriële toetsen en Max kan wat extra aandacht gebruiken;
Stofzuigen: mmmm, het valt nog mee... Doe ik wel op zaterdagochtend.
De woonkamertafel ligt vol met mijn documenten: naslagwerken voor een artikel, de huishoudboekhouding, kortingbons voor de supermarkt, tijdschriften en kranten. Daar moet ik nog iets aan doen.
Toch maar naar huis telefoneren op het uur dat ze van school komen. De gaartijd van het eten, dat moet gecommuniceerd worden. De rommel op tafel, daar blijven ze wel af. In het slechtste geval zullen ze hem aanvullen.
Binnen een halve dag begint mijn rustige en gestructureerde week.
Ja, ja, het is al vrijdagochtend en de kinderen wonen vanaf deze namiddag weer bij mij. Vermits ik de hele dag moet werken, toch gauw nog even overlopen:
Warme maaltijd voor vanavond: ok, klaar en al in de koelkast, gewoon de oven in en opeten. Ik heb dus wat speling op het einde van mijn werkdag;
Kleren zijn gewassen, gestreken, opgevouwen en in hun kasten gelegd; slechts enkele van mijn hemden liggen te wachten op een strijkijzer; beddengoed is ververst;
Het weekend en de avonden in mijn agenda zijn vrijgehouden, behalve één, maar daar heb ik een oplossing voor. Binnenkort zijn het trimesteriële toetsen en Max kan wat extra aandacht gebruiken;
Stofzuigen: mmmm, het valt nog mee... Doe ik wel op zaterdagochtend.
De woonkamertafel ligt vol met mijn documenten: naslagwerken voor een artikel, de huishoudboekhouding, kortingbons voor de supermarkt, tijdschriften en kranten. Daar moet ik nog iets aan doen.
Toch maar naar huis telefoneren op het uur dat ze van school komen. De gaartijd van het eten, dat moet gecommuniceerd worden. De rommel op tafel, daar blijven ze wel af. In het slechtste geval zullen ze hem aanvullen.
Binnen een halve dag begint mijn rustige en gestructureerde week.
Hardleers
Zondag 16 november 2008
Oja, dat was ik nog vergeten te vermelden: bij het raspen van de wortels voor de cake donderdag heb ik het topje van mijn rechterwijsvinger mee geraspt. Dat deed ik niet voor de eerste keer. Eigenlijk overkomt me dat zowat altijd als ik met de rasp in de weer ben. Ik hou er altijd een flink bloedende snee aan over, die slechts langzaam heelt.
"Waarom snij je op voorhand de uiteinden van de wortels?" vraagt vriend Wim zich af. "Als je die er aan laat tijdens het raspen, heb je nog een kleine houvast en voorkom je dat je vingers tegen het snijblad schuren.'
Dat ik daar niet aan gedacht heb! Ik sta als huisman nog ver af van het logische keukendenken en wordt overtroefd door de eerste de beste vriend die langskomt. Maar ik geef niet op. Bij een volgende cake zal ik geen pleister meer nodig hebben.
Oja, dat was ik nog vergeten te vermelden: bij het raspen van de wortels voor de cake donderdag heb ik het topje van mijn rechterwijsvinger mee geraspt. Dat deed ik niet voor de eerste keer. Eigenlijk overkomt me dat zowat altijd als ik met de rasp in de weer ben. Ik hou er altijd een flink bloedende snee aan over, die slechts langzaam heelt.
"Waarom snij je op voorhand de uiteinden van de wortels?" vraagt vriend Wim zich af. "Als je die er aan laat tijdens het raspen, heb je nog een kleine houvast en voorkom je dat je vingers tegen het snijblad schuren.'
Dat ik daar niet aan gedacht heb! Ik sta als huisman nog ver af van het logische keukendenken en wordt overtroefd door de eerste de beste vriend die langskomt. Maar ik geef niet op. Bij een volgende cake zal ik geen pleister meer nodig hebben.
Carottencake
Donderdag 13 november 2008
Het is van 25 juli geleden dat ik nog iets gezegd heb over eten klaarmaken, koken dus, terwijl ik dat elke dag doe. Vanavond is deze activiteit onaards gezellig, ondanks het eerder alledaagse hoofdgerecht (gebakken aardappeltjes, spinazie, chipolataworstjes). Maxime en ik maken namelijk wortelcake! Ik dacht dat ik alle ingrediënten in huis had gehaald, maar ik was in mijn haast de wortelen vergeten. Alexander plooit bij dit nieuws zowat dubbel van het lachen, springt daarna spontaan zijn fiets op en rijdt naar de winkel. Hij is gek op onze cake, wat bijdraagt tot zijn bereidwilligheid.
Wortelen (geraspt), een appel (geraspt), roomboter, lichte rietsuiker, eieren, gemalen nootmuskaat, kaneel, bakpoeder, volkoren meel. Dat zijn ruwweg de ingrediënten die door Max en mezelf volgens de inspiratie van het ogenblik samengevoegd, vermengd, gekneed en geproefd worden. Wonderlijk toch dat er steeds een substantie in de bakvorm belandt (oeps, bakpapier vergeten, maar toch gevonden bij de buren) die er enigszins consistent uitziet. Veertig tot vijftig minuten op 180° in de oven en klaar! Een hard korstje, maar niet aangebakken, zacht en niet droog vanbinnen, heerlijk gewoon!
Uit de keuken blijft iedereen daarna weg, want traditioneel lijkt het alsof er op die plaats een voedselbom is ontploft. Opruimen doen we (doe ik) later. En ik voorspel: vanavond zal de helft van ons baksel opgegeten zijn, morgen gaat er een groot stuk mee in de brooddoos naar school. Wie nog een plakje wil, zal snel moeten zijn. Of iemand die we heel graag zien.
Het is van 25 juli geleden dat ik nog iets gezegd heb over eten klaarmaken, koken dus, terwijl ik dat elke dag doe. Vanavond is deze activiteit onaards gezellig, ondanks het eerder alledaagse hoofdgerecht (gebakken aardappeltjes, spinazie, chipolataworstjes). Maxime en ik maken namelijk wortelcake! Ik dacht dat ik alle ingrediënten in huis had gehaald, maar ik was in mijn haast de wortelen vergeten. Alexander plooit bij dit nieuws zowat dubbel van het lachen, springt daarna spontaan zijn fiets op en rijdt naar de winkel. Hij is gek op onze cake, wat bijdraagt tot zijn bereidwilligheid.
Wortelen (geraspt), een appel (geraspt), roomboter, lichte rietsuiker, eieren, gemalen nootmuskaat, kaneel, bakpoeder, volkoren meel. Dat zijn ruwweg de ingrediënten die door Max en mezelf volgens de inspiratie van het ogenblik samengevoegd, vermengd, gekneed en geproefd worden. Wonderlijk toch dat er steeds een substantie in de bakvorm belandt (oeps, bakpapier vergeten, maar toch gevonden bij de buren) die er enigszins consistent uitziet. Veertig tot vijftig minuten op 180° in de oven en klaar! Een hard korstje, maar niet aangebakken, zacht en niet droog vanbinnen, heerlijk gewoon!
Uit de keuken blijft iedereen daarna weg, want traditioneel lijkt het alsof er op die plaats een voedselbom is ontploft. Opruimen doen we (doe ik) later. En ik voorspel: vanavond zal de helft van ons baksel opgegeten zijn, morgen gaat er een groot stuk mee in de brooddoos naar school. Wie nog een plakje wil, zal snel moeten zijn. Of iemand die we heel graag zien.
Wasverzachter
Woensdag 12 november 2008
Vandaag ben ik buitenproportioneel aan het zeuren tegen Alexander. Op alles heb ik iets aan te merken. Als ik een betoog afsteek tegen het gebliep van de toetsen van zijn gsm tijdens het sms'en, is voor hem de maat vol. 'Wat heb jij vandaag verkeerd gegeten?!' slingert hij me naar het hoofd, terwijl hij zwaar verongelijkt de kamer uitvlucht en met een bam! van de deur elke verdere communicatie afsluit.
Hij heeft gelijk... Wat zit ik mijn onmacht en mijn ergernis op hem uit te werken? Al dagen, weken loop ik rond met een verhaal, een hoofd vol situaties en mijn vingers vol letters. Toch slaag ik er niet in ook maar één deftige zin voor mijn volgende roman op papier te zetten. Het blad is nochtans niet meer wit: de aanhef staat uitgeschreven en heeft bij mij zo'n opstoot van schrijfadrenaline verwekt dat die alle scheppende actie blokkeert. Mijn gedachten zijn als het stof dat opdwarrelt na het bruusk openen van een kamerdeur en dat zijn tijd nodig heeft om te gaan liggen voor het kan worden verzameld op het veegblik.
Ik ga naar boven, klop en blijf wachten tot hij me binnenroept. Hij ligt op zijn bed een boek te lezen. Ik ga naast hem zitten, druk mijn spijt uit over mijn humeurigheid en zeg hem waarom ik zo kort aangebonden ben. Hij knikt begrijpend. 'Geef het wat tijd,' antwoordt hij. 'Uiteindelijk zal alles wel in een juiste vorm vallen.' (Hij is zelf aan boek aan het schrijven, dus hij kan het weten).
Kort daarna zit ik weer voor mijn computer, graaiend naar woorden die mij langs links en rechts voorbijsteken. Ik zal mijn tijd moeten nemen. Om mijn zinnen te verzetten, los ik het kruiswoordraadsel op in het weekblad dat deze ochtend in de bus stak. Als het sleutelwoord gevonden en opgestuurd wordt, maak ik kans op een superdeluxe wasmachine met een capaciteit van liefst acht kilogram. Tot mijn tevredenheid vind ik het sleutelwoord en mail het door om zo kans te maken op de prijs.
Zo, ik ben al terug heel wat rustiger.
Vandaag ben ik buitenproportioneel aan het zeuren tegen Alexander. Op alles heb ik iets aan te merken. Als ik een betoog afsteek tegen het gebliep van de toetsen van zijn gsm tijdens het sms'en, is voor hem de maat vol. 'Wat heb jij vandaag verkeerd gegeten?!' slingert hij me naar het hoofd, terwijl hij zwaar verongelijkt de kamer uitvlucht en met een bam! van de deur elke verdere communicatie afsluit.
Hij heeft gelijk... Wat zit ik mijn onmacht en mijn ergernis op hem uit te werken? Al dagen, weken loop ik rond met een verhaal, een hoofd vol situaties en mijn vingers vol letters. Toch slaag ik er niet in ook maar één deftige zin voor mijn volgende roman op papier te zetten. Het blad is nochtans niet meer wit: de aanhef staat uitgeschreven en heeft bij mij zo'n opstoot van schrijfadrenaline verwekt dat die alle scheppende actie blokkeert. Mijn gedachten zijn als het stof dat opdwarrelt na het bruusk openen van een kamerdeur en dat zijn tijd nodig heeft om te gaan liggen voor het kan worden verzameld op het veegblik.
Ik ga naar boven, klop en blijf wachten tot hij me binnenroept. Hij ligt op zijn bed een boek te lezen. Ik ga naast hem zitten, druk mijn spijt uit over mijn humeurigheid en zeg hem waarom ik zo kort aangebonden ben. Hij knikt begrijpend. 'Geef het wat tijd,' antwoordt hij. 'Uiteindelijk zal alles wel in een juiste vorm vallen.' (Hij is zelf aan boek aan het schrijven, dus hij kan het weten).
Kort daarna zit ik weer voor mijn computer, graaiend naar woorden die mij langs links en rechts voorbijsteken. Ik zal mijn tijd moeten nemen. Om mijn zinnen te verzetten, los ik het kruiswoordraadsel op in het weekblad dat deze ochtend in de bus stak. Als het sleutelwoord gevonden en opgestuurd wordt, maak ik kans op een superdeluxe wasmachine met een capaciteit van liefst acht kilogram. Tot mijn tevredenheid vind ik het sleutelwoord en mail het door om zo kans te maken op de prijs.
Zo, ik ben al terug heel wat rustiger.
Een buitengewoon lekkere avond
Maandag 10 november 2008, 22.30 uur.
Als bedankje voor mijn medewerking aan een panelgesprek enkele dagen geleden heb ik een doos met Leonidaspralines gekregen. Vanavond is ze plechtig geopend door Max en mezelf (Alexander speelt op verplaatsing bij zijn vriendin), nadat de lekkernijen, verpakt in cadeaupapier en dito lint, eerst volle drie dagen in de koelkast hebben staan chambreren.
In snel tempo is de chocolade door ons tweeën naar binnen gewerkt. Wat wil je, we hebben toch al dagen geduld gehad? Een half uur later zitten we allebei te klagen over buikpijn (maar let op, geen woord van spijt, no regrets!)
'Volgende keer moet je alleen witte pralines vragen, die zijn we gewend,' zegt Max.
Dat zal het geweest zijn, inderdaad. Die bonte mengeling van smaken.
Als bedankje voor mijn medewerking aan een panelgesprek enkele dagen geleden heb ik een doos met Leonidaspralines gekregen. Vanavond is ze plechtig geopend door Max en mezelf (Alexander speelt op verplaatsing bij zijn vriendin), nadat de lekkernijen, verpakt in cadeaupapier en dito lint, eerst volle drie dagen in de koelkast hebben staan chambreren.
In snel tempo is de chocolade door ons tweeën naar binnen gewerkt. Wat wil je, we hebben toch al dagen geduld gehad? Een half uur later zitten we allebei te klagen over buikpijn (maar let op, geen woord van spijt, no regrets!)
'Volgende keer moet je alleen witte pralines vragen, die zijn we gewend,' zegt Max.
Dat zal het geweest zijn, inderdaad. Die bonte mengeling van smaken.
Momenten die invloed zouden kunnen hebben
Maandag 10 november 2008
...op je verdere leven, maar van een doodgewone vader niet meer vragen dan de activatie van zijn sluimerende opvoedkundige technieken:
...op je verdere leven, maar van een doodgewone vader niet meer vragen dan de activatie van zijn sluimerende opvoedkundige technieken:
- zondag 9 november staan Max, Alexander én een vriendje zowat de volledige twee uur van mijn signeersessie in de Boekenbeurs rond het tafeltje te huppelen waaraan ik zit. Desondanks weten nog enkele mensen mij te bereiken. Alexander overhaalt op een zichtbaar makkelijke manier een toevallig passerende internetvriendin mijn roman te kopen, waarmee hij toch weer enig krediet verwerft. Ik sta niet in voor de spel- en stijlfouten met betrekking tot de opdrachten die ik heb neergeschreven.
- Max zeurt al enkele weken om boeken te kiezen op de beurs. Als ik haar uiteindelijk de toelating geef, heeft ze geen zin om iets te zoeken. Na lang aandringen komt ze aandraven met twee titels, die aan duidelijkheid niets te wensen overlaten en die ik zal bewaren tot ze er de leeftijd voor heeft. Ik kies voor haar uiteindelijk een dunne jeugdroman met grote druk.
- De auto staat relatief ver geparkeerd, dus het is een stevig eindje wandelen. Bij het naar huis terugkeren, terwijl we met zijn vieren (Alexander, vriendje Alexander, Max en ik) aan het instappen zijn, stelt mijn zoon vast dat hij zijn sjaal onderweg verloren is. Hij begint het traject in omgekeerde richting terug af te leggen. Ik kijk hem na, waakzaam als altijd. Na het oversteken van een kruispunt zie ik hem zonder enige aarzeling een totaal verkeerde straat inslaan. Ik geef zijn vriend de opdracht hem terug te halen, stap in mijn auto en speur met Maxime de voetpaden af. Halverwege vinden we de sjaal. Het duurt vervolgens twintig minuten voor we mijn zoon en een extra vijf minuten voor we zijn vriend terugvinden. Alexander is heel blij, want hij is de bekende Vlaming Wim Helsen tegen het lijf gelopen. Zijn vriend heeft niemand gezien.
- Vermits Max vandaag naar school moet, vraag ik haar agenda, die ze mij met grote tegenzin overhandigt. Er staat een negatieve opmerking van de klasselerares in ter ondertekening. Signeren is hier blijkbaar niet meer nodig, want Max heeft vakkundig mijn handtekening nagebootst. Ze krijgt een uitgebreide lezing over opgroeien, de eigen verantwoordelijkheid en het aspect vertrouwen. Heeft ze het begrepen? Ja, ze heeft het begrepen. Zegt ze.
Voor de rest hebben we samen een heel fijn weekend gehad. Dat kan alleen maar omdat het zo'n mooie start gekend heeft.
De juiste president
Woensdag 6 november 2008
'Zullen de banken nu terug meer centen hebben?' vraagt mijn dochter. 'In Amerika hebben ze toch de juiste president gekozen?'
Ik heb het er met haar nooit over gehad. Ze zeurt wel al een hele tijd aan mijn hoofd dat ze doodgraag een transatlantische vakantie zou willen. Wie zou haar dat ingelepeld hebben?
'Gaan we dan eindelijk naar New York?' vervolgt ze. Ik wist dat deze vraag zou komen. Welke president er ook verkozen zou zijn geweest.
'Zullen de banken nu terug meer centen hebben?' vraagt mijn dochter. 'In Amerika hebben ze toch de juiste president gekozen?'
Ik heb het er met haar nooit over gehad. Ze zeurt wel al een hele tijd aan mijn hoofd dat ze doodgraag een transatlantische vakantie zou willen. Wie zou haar dat ingelepeld hebben?
'Gaan we dan eindelijk naar New York?' vervolgt ze. Ik wist dat deze vraag zou komen. Welke president er ook verkozen zou zijn geweest.
De kip die over de soep vloog
Maandag 3 november 2008
Gisteren twee uur gezeten in de vitrinekast die elke stand van de Boekenbeurs toch maar is en mij laten begapen door een menigte zondagsmensen die zich duidelijk afvroegen wie ik dan weer wel mocht zijn. Gelukkig een aangenaam gesprek gehad met mijn tafelgenoot Rik Remmery, die een handtekening mocht zetten in een beduimeld schoolschriftje van een opgeschoten snaak. Volgens de mensen die het kunnen weten was deze dag geen echte hoogvlieger. De schitterende najaarszon lokte minder mensen en vooral minder kopers naar de Antwerpse Expo. Vermits het toch geen koppen lopen was, besloot ik om na de gedane signeertaak zelf een tochtje te maken langs de verschillende standen. Wat stelde ik vast? Een lange rij wachtenden, te beginnen aan zijn tafel en dan helemaal de hoek om, voor een handtekening van Piet Huysentruyt. Wat stelde ik nog vast? Een samenscholing voor de desk waarachter sexfenomeen Goedele Liekens en webcamsletje Hot Marijke zusterlijk naast elkaar handtekeningen zetten. Voor de rest van boekenschrijvend Vlaanderen was het een rustige namiddag, ook voor de meer bekende auteurs.
Wat besluit ik? De Boekenbeurs is al lang geen literaire hoogmis meer, maar een event waar het gaat om primaire zaken: eten en sex. Tijdelijk is daar ook nog de behoefte van het bekendekoppenkijken bijgekomen. De literaire hoogvlieger van dit moment is een kok met een kookboek, alstublieft!! En wat hebben we vandaag geleerd, mamaatje? Ten eerste...
Gisteren twee uur gezeten in de vitrinekast die elke stand van de Boekenbeurs toch maar is en mij laten begapen door een menigte zondagsmensen die zich duidelijk afvroegen wie ik dan weer wel mocht zijn. Gelukkig een aangenaam gesprek gehad met mijn tafelgenoot Rik Remmery, die een handtekening mocht zetten in een beduimeld schoolschriftje van een opgeschoten snaak. Volgens de mensen die het kunnen weten was deze dag geen echte hoogvlieger. De schitterende najaarszon lokte minder mensen en vooral minder kopers naar de Antwerpse Expo. Vermits het toch geen koppen lopen was, besloot ik om na de gedane signeertaak zelf een tochtje te maken langs de verschillende standen. Wat stelde ik vast? Een lange rij wachtenden, te beginnen aan zijn tafel en dan helemaal de hoek om, voor een handtekening van Piet Huysentruyt. Wat stelde ik nog vast? Een samenscholing voor de desk waarachter sexfenomeen Goedele Liekens en webcamsletje Hot Marijke zusterlijk naast elkaar handtekeningen zetten. Voor de rest van boekenschrijvend Vlaanderen was het een rustige namiddag, ook voor de meer bekende auteurs.
Wat besluit ik? De Boekenbeurs is al lang geen literaire hoogmis meer, maar een event waar het gaat om primaire zaken: eten en sex. Tijdelijk is daar ook nog de behoefte van het bekendekoppenkijken bijgekomen. De literaire hoogvlieger van dit moment is een kok met een kookboek, alstublieft!! En wat hebben we vandaag geleerd, mamaatje? Ten eerste...
Een gestreken boek
Zondag 2 november 2008
Allerzielentijd en in heel mijn huis hangt wasgoed te drogen. In plaats van het obligate strijken ga ik straks twee uur stoelzitten om handtekeningen te zetten. De kinderen wonen dit weekend bij hun mama, dus het signeren wordt vandaag geen groepsactiviteit. Misschien kan ik het intussen droge textiel, de strijkplank en het ijzer meenemen naar Antwerpen Expo en daar het nuttige aan het aangename koppelen. Die vorm van aandacht trekken zou op alle fronten (en niet in het minst op het thuisfront) renderen.
Allerzielentijd en in heel mijn huis hangt wasgoed te drogen. In plaats van het obligate strijken ga ik straks twee uur stoelzitten om handtekeningen te zetten. De kinderen wonen dit weekend bij hun mama, dus het signeren wordt vandaag geen groepsactiviteit. Misschien kan ik het intussen droge textiel, de strijkplank en het ijzer meenemen naar Antwerpen Expo en daar het nuttige aan het aangename koppelen. Die vorm van aandacht trekken zou op alle fronten (en niet in het minst op het thuisfront) renderen.
Signeermarkt
Donderdag 30 oktober 2008
Vanavond is het weer zover: in Antwerpen gaat de grote signeermarkt van start. Tussen de honderden bekende en minder bekende koppen, balpen in aanslag, liggen de boeken. Straks worden ze bedekt door de bordjes met amuse-gueules en de halfvolle en lege glazen, die door de eerste horde bezoekers onrespectvol op hun kaften worden gezet - de kringen worden er de volgende ochtend wel afgeboend.
Het lijkt misschien contradictorisch, maar ik zit, twee zondagnamiddagen zelfs, tussen de horde auteurs, puur uit wetenschappelijke interesse natuurlijk en ook omdat veel ad hoc-lezers nu eenmaal graag een gehandtekend drukwerk hebben. Waarom zou ik ze dat pleziertje niet gunnen?
Mijn kinderen zijn in elk geval enthousiast en bieden zelf aan mee te gaan signeren. Het zal dus druk worden aan mijn tafeltje.
Vanavond is het weer zover: in Antwerpen gaat de grote signeermarkt van start. Tussen de honderden bekende en minder bekende koppen, balpen in aanslag, liggen de boeken. Straks worden ze bedekt door de bordjes met amuse-gueules en de halfvolle en lege glazen, die door de eerste horde bezoekers onrespectvol op hun kaften worden gezet - de kringen worden er de volgende ochtend wel afgeboend.
Het lijkt misschien contradictorisch, maar ik zit, twee zondagnamiddagen zelfs, tussen de horde auteurs, puur uit wetenschappelijke interesse natuurlijk en ook omdat veel ad hoc-lezers nu eenmaal graag een gehandtekend drukwerk hebben. Waarom zou ik ze dat pleziertje niet gunnen?
Mijn kinderen zijn in elk geval enthousiast en bieden zelf aan mee te gaan signeren. Het zal dus druk worden aan mijn tafeltje.
Mannenzaakjes
Maandag 27 oktober 2008
Zopas bereikte me een wel erg late melding met de vraag waarom ik me niet ingelaten heb met het congres "Mannen: stand van zaken", dat twee weken geleden in Brussel plaatsvond, en nog minder met de inhoud ervan. Dat het onderwerp toch naadloos aansloot op mijn dada's. Dat het een belangrijk internationaal forum was. Dat mannen eindelijk een rol kregen bij discussies over kinderen en opvoeding. En dat het evenement hardnekkig gecontesteerd werd door feministische organisaties, wat de noodzaak van het initiatief bevestigde.
Ja, ik was er van op de hoogte en nee, ik ga er me niet mee inlaten, nu niet en in de toekomst niet. Als Koen Meulenaere er in Bladspiegel (zie Knack van 15/10/2008) meer dan twee zinnen aan wijdt, weet de gemiddelde mens dat er over dit onderwerp enkel maar ironisch kan bericht worden. Speelt men voetbal op een moerasveld? Nee, want alles is verdwenen voor er een eerste maal wordt gescoord. Ik maak mij niet moe aan discussies die ontstaan op een ondergrond van drijfzand. Later, als ik me ooit heel hard begin te vervelen, wil ik daar wel eens aan beginnen.
Zopas bereikte me een wel erg late melding met de vraag waarom ik me niet ingelaten heb met het congres "Mannen: stand van zaken", dat twee weken geleden in Brussel plaatsvond, en nog minder met de inhoud ervan. Dat het onderwerp toch naadloos aansloot op mijn dada's. Dat het een belangrijk internationaal forum was. Dat mannen eindelijk een rol kregen bij discussies over kinderen en opvoeding. En dat het evenement hardnekkig gecontesteerd werd door feministische organisaties, wat de noodzaak van het initiatief bevestigde.
Ja, ik was er van op de hoogte en nee, ik ga er me niet mee inlaten, nu niet en in de toekomst niet. Als Koen Meulenaere er in Bladspiegel (zie Knack van 15/10/2008) meer dan twee zinnen aan wijdt, weet de gemiddelde mens dat er over dit onderwerp enkel maar ironisch kan bericht worden. Speelt men voetbal op een moerasveld? Nee, want alles is verdwenen voor er een eerste maal wordt gescoord. Ik maak mij niet moe aan discussies die ontstaan op een ondergrond van drijfzand. Later, als ik me ooit heel hard begin te vervelen, wil ik daar wel eens aan beginnen.
Eenoudergezinnen
Zondag 26 oktober 2008
Volgens een studie van de Rijksdienst voor Kinderbijslag (RKW) is een vijfde van alle huishoudens met kinderen een éénoudergezin. Van die laatste groep blijft de vrouw uitgesproken koploper als gezinshoofd (circa 86 %), alhoewel de man aan een inhaaloperatie bezig is. Tot daar niks nieuws onder de zon. Verontrustender blijft echter dat het werkloosheidscijfer bij alleenstaande ouders exponentieel hoger piekt dan bij tweeoudergezinnen. Tegelijk met de terechte overheidsinitiatieven inzake activering van allen die kunnen werken, hebben de beleidsmakers de dwingende verplichting om een aantal werkloosheidsvallen waarmee eenoudergezinnen momenteel geconfronteerd worden snel weg te werken. Kinderopvang, woon-werkverkeer en dergelijke nemen bij tewerkstelling een dermate grote hap uit het huishoudelijk budget dat leven (nog meer) overleven worden, omdat er van het loon na collateral costs uiteindelijk minder overblijft dan van het vervangingsinkomen. De initiatieven die tot nu toe door de overheid genomen werden zijn duidelijk too late, maar vooral too little.
Volgens een studie van de Rijksdienst voor Kinderbijslag (RKW) is een vijfde van alle huishoudens met kinderen een éénoudergezin. Van die laatste groep blijft de vrouw uitgesproken koploper als gezinshoofd (circa 86 %), alhoewel de man aan een inhaaloperatie bezig is. Tot daar niks nieuws onder de zon. Verontrustender blijft echter dat het werkloosheidscijfer bij alleenstaande ouders exponentieel hoger piekt dan bij tweeoudergezinnen. Tegelijk met de terechte overheidsinitiatieven inzake activering van allen die kunnen werken, hebben de beleidsmakers de dwingende verplichting om een aantal werkloosheidsvallen waarmee eenoudergezinnen momenteel geconfronteerd worden snel weg te werken. Kinderopvang, woon-werkverkeer en dergelijke nemen bij tewerkstelling een dermate grote hap uit het huishoudelijk budget dat leven (nog meer) overleven worden, omdat er van het loon na collateral costs uiteindelijk minder overblijft dan van het vervangingsinkomen. De initiatieven die tot nu toe door de overheid genomen werden zijn duidelijk too late, maar vooral too little.
Proef op de som
Vrijdagavond 24 oktober 2008
De kalender met de gekleurde visstickertjes van het VCOK blijft als een horzel in mijn hersenpan rondbrommen. Alexander komt als eerste binnen, geeft me een zoen en trekt hongerig de frigo open. "Wat ga je doen dit weekend?" vraag ik langs mijn neus weg. "Straks samenkomst van de speelpleinleiding..." Hij slikt, nadat hij een hap genomen heeft van het gebak, dat ik eigenlijk als nagerecht voorzien heb. "Morgen in de voormiddag fluiten tijdens de match van de duiveltjes, in de namiddag zelf voetballen op verplaatsing, 's avonds komt Evelien, mag ze blijven slapen? Zondag worden we met zijn allen verwacht op het feest van grootvader, of weet je dat niet meer, papa? Maandag...." Heeft die jongen een kalender en gekleurde visjes nodig? Ik denk het niet. Hij weet niet alleen bij wie hij deze week woont, maar kent zelfs zijn volledige weekplanning uit het hoofd.
De kalender met de gekleurde visstickertjes van het VCOK blijft als een horzel in mijn hersenpan rondbrommen. Alexander komt als eerste binnen, geeft me een zoen en trekt hongerig de frigo open. "Wat ga je doen dit weekend?" vraag ik langs mijn neus weg. "Straks samenkomst van de speelpleinleiding..." Hij slikt, nadat hij een hap genomen heeft van het gebak, dat ik eigenlijk als nagerecht voorzien heb. "Morgen in de voormiddag fluiten tijdens de match van de duiveltjes, in de namiddag zelf voetballen op verplaatsing, 's avonds komt Evelien, mag ze blijven slapen? Zondag worden we met zijn allen verwacht op het feest van grootvader, of weet je dat niet meer, papa? Maandag...." Heeft die jongen een kalender en gekleurde visjes nodig? Ik denk het niet. Hij weet niet alleen bij wie hij deze week woont, maar kent zelfs zijn volledige weekplanning uit het hoofd.
Even later komt mijn dochter het huis binnengestormd. "Papa, papa, mag ik straks gaan schaatsen met B.? Het mag niet zeker, want hij gaat pas als het donker is..." "Max, waar is je rapport?" vraag ik haar onverstoorbaar. Schoorvoetend geeft ze het mij. Ze zucht, terwijl ik haar cijfers bekijk. "Nu zal ik zeker elke dag van de herfstvakantie moeten oefenen voor Frans en wiskunde?" polst ze. Voilà, helemaal zonder kalender en visstickertjes. Ik noteer alvast de datum van het oudercontact in mijn agenda. Dat mag ik zeker niet vergeten. Misschien een tip voor het VCOK?
Betaalkalenders
Vrijdag 24 oktober 2008
Het Vormingscentrum Opvoeding en Kinderopvang (VCOK) heeft met de steun van de Vlaamse overheid onder andere een leuke website gemaakt (http://www.tweehuizen.be/) waarop jongere en oudere kinderen van gescheiden ouders wegwijs gemaakt worden in hun nieuwe situatie. Waar blijkbaar geen geld voor overblijft, is voor de bijhorende verblijfskalender, die (handig!) per twee wordt verkocht, zodat er telkens één bij papa én bij mama kan hangen. Met gekleurde visstickertjes kunnen zoontjes (zonen) en dochtertjes (dochters) vervolgens bijhouden welke dagen ze bij vader of bij moeder (moeten) doorbrengen. Slik. O overbodigheid! Ik hoop dat men hiermee slechts op het jongste segment van de doelgroepkoters mikt. Voor de ouderen onder hen zou er een koopkalender kunnen ontwikkeld worden met doe-stickertjes, zodat ze hun activiteiten zelf kunnen bijhouden. En voor de ouders is in de meeste gevallen een alimentatiekalender nuttig, met eurostickers... Maar of ze daar een deel van hun opvoedingsgeld aan willen (kunnen) besteden? VCOK, hou me op de hoogte!
PS. Ik weet het, iets totaal anders, maar toch niet minder belangrijk in het licht van de op til zijnde Boekenbeurs, waar mijn huis- en kwaliteitskrant De Standaard ongetwijfeld een stand heeft. In de krant van 21/10/2008, op pagina 23, in de column "Overstekend Wild" heeft onze lopende encyclopedie Marc Reynebeau tot mijn plaatsvervangende schaamte een knoert van een dt-fout publiek gemaakt. In regel 55 schrijft hij, na 54 eerdere kritische regels over god en klein peerke: "Want hij VIND het nuttig om de banken... te nationaliseren..." Persvrijheid heeft zijn grenzen, ook voor toonaangevende journalisten. Nu ik, na inhoudelijke fouten, ook vormelijke uitschuivers bespeur, overweeg ik om het één en het ander voor te leggen aan Pol Deltour van de journalistenbond, alhoewel ik van tevoren weet wat zijn antwoord zal zijn: "Marc heeft dat ironisch bedoeld. Heeft de lezer trouwens geen recht op journalistieke blunders als essentieel onderdeel van onze persvrijheid? Gauw even onderzoeken of jij zo volmaakt in elkaar zit!" En zo zijn we weer vertrokken voor een hele lange tijd...
Marc Reynebeau, mensen! Marc Reynebeau! Jaja, 't is normaal dat het duizelt, ik moest er ook even van gaan liggen, benen omhoog, zodat het bloed eindelijk eens tot in mijn hersens stroomde. Wedden dat hij volgende week met een brede glimlach in den Expo zijn boeken zit te tekenen, alsof er niks gebeurd is? Je zou van minder je geloof verliezen. En wij maar blijven oefenen op elk zinnetje, tot het volledig correct is, met welk doel? Zelfs de echten vegen er hun gat aan! Denk je nu dat ik mijn abonnement opzeg? Neeje, begot!
Het Vormingscentrum Opvoeding en Kinderopvang (VCOK) heeft met de steun van de Vlaamse overheid onder andere een leuke website gemaakt (http://www.tweehuizen.be/) waarop jongere en oudere kinderen van gescheiden ouders wegwijs gemaakt worden in hun nieuwe situatie. Waar blijkbaar geen geld voor overblijft, is voor de bijhorende verblijfskalender, die (handig!) per twee wordt verkocht, zodat er telkens één bij papa én bij mama kan hangen. Met gekleurde visstickertjes kunnen zoontjes (zonen) en dochtertjes (dochters) vervolgens bijhouden welke dagen ze bij vader of bij moeder (moeten) doorbrengen. Slik. O overbodigheid! Ik hoop dat men hiermee slechts op het jongste segment van de doelgroepkoters mikt. Voor de ouderen onder hen zou er een koopkalender kunnen ontwikkeld worden met doe-stickertjes, zodat ze hun activiteiten zelf kunnen bijhouden. En voor de ouders is in de meeste gevallen een alimentatiekalender nuttig, met eurostickers... Maar of ze daar een deel van hun opvoedingsgeld aan willen (kunnen) besteden? VCOK, hou me op de hoogte!
PS. Ik weet het, iets totaal anders, maar toch niet minder belangrijk in het licht van de op til zijnde Boekenbeurs, waar mijn huis- en kwaliteitskrant De Standaard ongetwijfeld een stand heeft. In de krant van 21/10/2008, op pagina 23, in de column "Overstekend Wild" heeft onze lopende encyclopedie Marc Reynebeau tot mijn plaatsvervangende schaamte een knoert van een dt-fout publiek gemaakt. In regel 55 schrijft hij, na 54 eerdere kritische regels over god en klein peerke: "Want hij VIND het nuttig om de banken... te nationaliseren..." Persvrijheid heeft zijn grenzen, ook voor toonaangevende journalisten. Nu ik, na inhoudelijke fouten, ook vormelijke uitschuivers bespeur, overweeg ik om het één en het ander voor te leggen aan Pol Deltour van de journalistenbond, alhoewel ik van tevoren weet wat zijn antwoord zal zijn: "Marc heeft dat ironisch bedoeld. Heeft de lezer trouwens geen recht op journalistieke blunders als essentieel onderdeel van onze persvrijheid? Gauw even onderzoeken of jij zo volmaakt in elkaar zit!" En zo zijn we weer vertrokken voor een hele lange tijd...
Marc Reynebeau, mensen! Marc Reynebeau! Jaja, 't is normaal dat het duizelt, ik moest er ook even van gaan liggen, benen omhoog, zodat het bloed eindelijk eens tot in mijn hersens stroomde. Wedden dat hij volgende week met een brede glimlach in den Expo zijn boeken zit te tekenen, alsof er niks gebeurd is? Je zou van minder je geloof verliezen. En wij maar blijven oefenen op elk zinnetje, tot het volledig correct is, met welk doel? Zelfs de echten vegen er hun gat aan! Denk je nu dat ik mijn abonnement opzeg? Neeje, begot!
Schijnbaar afgesloten periode
Zondag 19 oktober 2008
Mijn volgehouden dictaat om minstens hun eigen slaapkamer op te ruimen voor ze weer bij hun moeder gaan wonen helpt. Op het eerste zicht liggen de vuile kleren bijna allemaal in de wasmand en vind ik het afval niet meer verspreid over de woning, maar in hun papieremmertje. Uit gewoonte volgt er traditiegetrouw nog een inspectieronde, die niets te maken heeft met een ingebakken wantrouwen tegenover mijn kinderen, maar eerder te reduceren is tot een gewone neurose die de generaties overschrijdt en eenvoudig genetisch doorgegeven is. Om de één of de andere reden lijken die genen op Alexander en Maxime geen enkele vat te krijgen.
Controle als noodzakelijk onderdeel van het opvoedingspakket dus, zonder zwaar over elk punt of elke komma te struikelen. Een algemene indruk van properheid is voor mij voldoende. Een verdwaalde sok of papiersnipper vormt het bewijs dat hier geleefd wordt. Ik maak er geen gewoonte van te schieten op muggen.
Bij het herschikken van de kussens op het bed van mijn dochter stoot ik op een eenvoudig schoolschriftje. Als ik het opensla lees ik op de eerste regel Liefste J. De aangesprokene wordt omringd door hartjes. Ik klap het schriftje terug dicht: mijn zaken niet. Iedereen heeft recht op zijn eigen privacy en intimiteiten. Dat kan alleen als iedereen elkaar vertrouwt. Vermits ik niet alles met de kinderen wil delen, eis ik dat ook niet van hen. Op dat moment zie ik dat Maxime met hanenpoten DAGBOEK op de kaft geschreven heeft. Er zit dus een virtueel slot op. Zonder er verdere aandacht aan te besteden leg ik haar hartsgeheimen terug op de plaats waar ik ze gevonden heb.
Ik heb er trouwens geen dagboek voor nodig om te merken dat ze in haar bakvissenperiode zit: het thema jongens staat met stip op één, met vriendinnen wordt haast aan één stuk gegiecheld, omhelzingen en kussen van papa zijn verboden in het openbaar.... Als ze plotseling haar pas versnelt en tien meter voor mij gaat lopen, weet ik dat er jongens van haar leeftijd in aantocht zijn. Over straat wandelen samen met haar papa is op dat ogenblik not done.
Ach, gelukkig heb ik een oudere zoon. Die hertekening van de emotionele en affectieve band tussen vader en kind heb ik al eens meegemaakt. De laatste tijd is zijn aversie voor lichamelijk contact volledig weggeëbd en heeft zijn puberale afstotingsdrang plaats gemaakt voor overdadige knuffels, op de meest onverwachte momenten en op de meest publieke plaatsen. Het hoort bij het spel dat ik doe alsof ik de situatie genant vind en mij zo vlug als mogelijk wil ontdoen van zijn omhelzing, maar ik blijf het gewoon heerlijk vinden. Bijgevolg maak ik me totaal niet druk in het gedrag van mijn dochter. Niks geen afgesloten periode. De knuffels zijn tijdelijk uitgesteld, maar komen in alle hevigheid terug. Zeker weten. En zeker willen.
Mijn volgehouden dictaat om minstens hun eigen slaapkamer op te ruimen voor ze weer bij hun moeder gaan wonen helpt. Op het eerste zicht liggen de vuile kleren bijna allemaal in de wasmand en vind ik het afval niet meer verspreid over de woning, maar in hun papieremmertje. Uit gewoonte volgt er traditiegetrouw nog een inspectieronde, die niets te maken heeft met een ingebakken wantrouwen tegenover mijn kinderen, maar eerder te reduceren is tot een gewone neurose die de generaties overschrijdt en eenvoudig genetisch doorgegeven is. Om de één of de andere reden lijken die genen op Alexander en Maxime geen enkele vat te krijgen.
Controle als noodzakelijk onderdeel van het opvoedingspakket dus, zonder zwaar over elk punt of elke komma te struikelen. Een algemene indruk van properheid is voor mij voldoende. Een verdwaalde sok of papiersnipper vormt het bewijs dat hier geleefd wordt. Ik maak er geen gewoonte van te schieten op muggen.
Bij het herschikken van de kussens op het bed van mijn dochter stoot ik op een eenvoudig schoolschriftje. Als ik het opensla lees ik op de eerste regel Liefste J. De aangesprokene wordt omringd door hartjes. Ik klap het schriftje terug dicht: mijn zaken niet. Iedereen heeft recht op zijn eigen privacy en intimiteiten. Dat kan alleen als iedereen elkaar vertrouwt. Vermits ik niet alles met de kinderen wil delen, eis ik dat ook niet van hen. Op dat moment zie ik dat Maxime met hanenpoten DAGBOEK op de kaft geschreven heeft. Er zit dus een virtueel slot op. Zonder er verdere aandacht aan te besteden leg ik haar hartsgeheimen terug op de plaats waar ik ze gevonden heb.
Ik heb er trouwens geen dagboek voor nodig om te merken dat ze in haar bakvissenperiode zit: het thema jongens staat met stip op één, met vriendinnen wordt haast aan één stuk gegiecheld, omhelzingen en kussen van papa zijn verboden in het openbaar.... Als ze plotseling haar pas versnelt en tien meter voor mij gaat lopen, weet ik dat er jongens van haar leeftijd in aantocht zijn. Over straat wandelen samen met haar papa is op dat ogenblik not done.
Ach, gelukkig heb ik een oudere zoon. Die hertekening van de emotionele en affectieve band tussen vader en kind heb ik al eens meegemaakt. De laatste tijd is zijn aversie voor lichamelijk contact volledig weggeëbd en heeft zijn puberale afstotingsdrang plaats gemaakt voor overdadige knuffels, op de meest onverwachte momenten en op de meest publieke plaatsen. Het hoort bij het spel dat ik doe alsof ik de situatie genant vind en mij zo vlug als mogelijk wil ontdoen van zijn omhelzing, maar ik blijf het gewoon heerlijk vinden. Bijgevolg maak ik me totaal niet druk in het gedrag van mijn dochter. Niks geen afgesloten periode. De knuffels zijn tijdelijk uitgesteld, maar komen in alle hevigheid terug. Zeker weten. En zeker willen.
Oops! Per(s)vergissing
Vrijdag 17 oktober 2008
Wat lees ik vandaag in de Standaard der Letteren, rubriek top-10 van de fictieboeken:
3. Dimitri Verhulst
De vliegeraar
Contact (2)
Even denk ik dat die Verhulst weer een boek uit heeft en overweeg ik op zijn minst wekelijks te gaan wandelen in het Waalse gedeelte van de Vlaamse Ardennen, want het moet daar een inspirerende lucht zijn. Verhulst, de Lucky Luke onder de auteurs: hij schrijft sneller dan zijn schaduw. Maar vervolgens bedenk ik dat ik geen enkele voorpublicatie gelezen heb in zijn fanblad Humo. Mijn argwaan wordt verder gewekt door het boek op de volgende plaats in het lijstje:
4. Khaled Hosseini
De vliegeraar
De Bezige Bij (4)
Nou, moe! Dat is ook toeval! Twee auteurs met eenzelfde boektitel bij een verschillende uitgeverij en ze verkopen allebei formidabel! Dat is bij mijn weten alleen maar voorgevallen in de muziekbusiness, waar covers dikwijls de originele versie overtreffen wat verkoopcijfers betreft. Ben ik lichtgelovig? Nee, ik ben niet lichtgelovig. Bovendien ben ik geabonneerd op een kwaliteitskrant, die een correcte (maar kritische, ik geef het toe) berichtgeving hoog in het vaandel voert. Ik ben dus geneigd te geloven alsof het gedrukt staat. En het staat gedrukt. In een kwaliteitskrant.
Toch even checken in een weekblad van dezelfde strekking en hetzelfde niveau: De Knack. Niks of niemendal van die aard te vinden. Verhulst staat daar netjes gerangschikt, weliswaar op plaats 5 wegens andere bronnen, met zijn De helaasheid der dingen. Zelfs de chef Wetstraat rept in zijn editoriaal met geen woord over een nieuw boek. Tussen haken: er zijn nog nooit gratis boeken weggegeven bij Knack, maar hun verslaggeving over recente uitgaven is tot nader orde correct.
Ik begin stilaan te vermoeden dat er foutjes in mijn krant binnensluipen. Dat het checken en dubbelchecken het moet afleggen tegen het tempo waarmee de veeleisende burger op de hoogte wil blijven van alle nieuws. En het vervolgens foutief in zijn strot geramd krijgt. Indien ik echt fictie wil lezen, sla ik een roman open. Dan moet ik me niet druk maken over het feit dat er een loopje wordt genomen met de waarheid.
Naar de recensie van mijn boeken in De Standaard zal ik nu wel kunnen fluiten. Terwijl ik niet eens begin na te denken over het stopzetten van mijn abonnement.
Wat lees ik vandaag in de Standaard der Letteren, rubriek top-10 van de fictieboeken:
3. Dimitri Verhulst
De vliegeraar
Contact (2)
Even denk ik dat die Verhulst weer een boek uit heeft en overweeg ik op zijn minst wekelijks te gaan wandelen in het Waalse gedeelte van de Vlaamse Ardennen, want het moet daar een inspirerende lucht zijn. Verhulst, de Lucky Luke onder de auteurs: hij schrijft sneller dan zijn schaduw. Maar vervolgens bedenk ik dat ik geen enkele voorpublicatie gelezen heb in zijn fanblad Humo. Mijn argwaan wordt verder gewekt door het boek op de volgende plaats in het lijstje:
4. Khaled Hosseini
De vliegeraar
De Bezige Bij (4)
Nou, moe! Dat is ook toeval! Twee auteurs met eenzelfde boektitel bij een verschillende uitgeverij en ze verkopen allebei formidabel! Dat is bij mijn weten alleen maar voorgevallen in de muziekbusiness, waar covers dikwijls de originele versie overtreffen wat verkoopcijfers betreft. Ben ik lichtgelovig? Nee, ik ben niet lichtgelovig. Bovendien ben ik geabonneerd op een kwaliteitskrant, die een correcte (maar kritische, ik geef het toe) berichtgeving hoog in het vaandel voert. Ik ben dus geneigd te geloven alsof het gedrukt staat. En het staat gedrukt. In een kwaliteitskrant.
Toch even checken in een weekblad van dezelfde strekking en hetzelfde niveau: De Knack. Niks of niemendal van die aard te vinden. Verhulst staat daar netjes gerangschikt, weliswaar op plaats 5 wegens andere bronnen, met zijn De helaasheid der dingen. Zelfs de chef Wetstraat rept in zijn editoriaal met geen woord over een nieuw boek. Tussen haken: er zijn nog nooit gratis boeken weggegeven bij Knack, maar hun verslaggeving over recente uitgaven is tot nader orde correct.
Ik begin stilaan te vermoeden dat er foutjes in mijn krant binnensluipen. Dat het checken en dubbelchecken het moet afleggen tegen het tempo waarmee de veeleisende burger op de hoogte wil blijven van alle nieuws. En het vervolgens foutief in zijn strot geramd krijgt. Indien ik echt fictie wil lezen, sla ik een roman open. Dan moet ik me niet druk maken over het feit dat er een loopje wordt genomen met de waarheid.
Naar de recensie van mijn boeken in De Standaard zal ik nu wel kunnen fluiten. Terwijl ik niet eens begin na te denken over het stopzetten van mijn abonnement.
Wegblijven kost geld
Donderdag 16 oktober 2008
Ik wil toch even terugkomen op de politieke discussie die ontstaan is over het voorstel tot afschaffing van de persoonlijke verschijning voor een rechter bij een echtscheiding. Even ter opfrissing: vandaag de dag moeten scheidende partners tweemaal hun opwachting maken in de rechtbank om met een simpele ja te bevestigen wat ze allebei achter de rug willen hebben: hun huwelijk. Omwille van het aantal personen met dezelfde plannen en hetzelfde tijdstip van oproeping, kampt justitie in deze context met uitpuilende zalen vol geïrriteerde wachtenden.
Op papier speelt de rechter een verzoenende rol, maar wegens de workload beperkt die zich in de praktijk tot de vraag of beide partijen volharden en het obligate ja-antwoord.
Afschaffen, zegt VLD, en SP.a steunt dat voorstel. CD&V huivert wat, omdat de procedure dan een loutere formaliteit wordt. En eigenlijk is het al zover. Bij CD&V zitten er een aantal die dat zeker moeten weten. Maar daar wil ik het niet over hebben. Wat mij namelijk geweldig irriteert, is dat diegenen die geen advocaat hebben toch nog zélf dienen te verschijnen, ondanks dit voorstel. Ooit gehoord van het Mattheuseffect? Aan hen die veel hebben, zal nog meer gegeven worden... Zo gaat het ook in dit geval: wie zich een advocaat kan veroorloven, ziet de hele poespas verdwijnen. Alle anderen worden verplicht alle rondjes mee te draaien in die toch wel pijnlijke mallemolen. Op zich is een echtscheiding voor de meesten altijd een financiële stap achteruit. Alleen om de overbodigheid van een verplichte verschijning te ontlopen vind ik die kost voor een advocaat, waarmee men de (bijna ex)paren blijft opzadelen, op zijn minst overdreven.
PS. Alexander, in het vervolg laat je de Photoshop achterwege....
Ik wil toch even terugkomen op de politieke discussie die ontstaan is over het voorstel tot afschaffing van de persoonlijke verschijning voor een rechter bij een echtscheiding. Even ter opfrissing: vandaag de dag moeten scheidende partners tweemaal hun opwachting maken in de rechtbank om met een simpele ja te bevestigen wat ze allebei achter de rug willen hebben: hun huwelijk. Omwille van het aantal personen met dezelfde plannen en hetzelfde tijdstip van oproeping, kampt justitie in deze context met uitpuilende zalen vol geïrriteerde wachtenden.
Op papier speelt de rechter een verzoenende rol, maar wegens de workload beperkt die zich in de praktijk tot de vraag of beide partijen volharden en het obligate ja-antwoord.
Afschaffen, zegt VLD, en SP.a steunt dat voorstel. CD&V huivert wat, omdat de procedure dan een loutere formaliteit wordt. En eigenlijk is het al zover. Bij CD&V zitten er een aantal die dat zeker moeten weten. Maar daar wil ik het niet over hebben. Wat mij namelijk geweldig irriteert, is dat diegenen die geen advocaat hebben toch nog zélf dienen te verschijnen, ondanks dit voorstel. Ooit gehoord van het Mattheuseffect? Aan hen die veel hebben, zal nog meer gegeven worden... Zo gaat het ook in dit geval: wie zich een advocaat kan veroorloven, ziet de hele poespas verdwijnen. Alle anderen worden verplicht alle rondjes mee te draaien in die toch wel pijnlijke mallemolen. Op zich is een echtscheiding voor de meesten altijd een financiële stap achteruit. Alleen om de overbodigheid van een verplichte verschijning te ontlopen vind ik die kost voor een advocaat, waarmee men de (bijna ex)paren blijft opzadelen, op zijn minst overdreven.
PS. Alexander, in het vervolg laat je de Photoshop achterwege....
Een echte papa
Woensdag 15 oktober 2008Beste papa,
Uw kieken wil u in de eerste plaats hartelijk danken voor de publicatie van de foto (zie maandag 13/09/2008). In ruil mag de rest van de wereld meegenieten van uw schattig buikje (dat op de voorgrond welteverstaan). Ik weet het, deze foto is genomen op een onbewaakt moment en dateert van vorig jaar. Dat verplicht mij de lezer mee te delen dat er intussen al heel wat is veranderd. Papa doet de laatste tijd zijn best om veel water te drinken en weinig te snoepen. Hij zal dus misschien een paar honderd gram kwijt zijn.
Ook ik ben heel fier op u, papa! Graag gedaan!
Uw liefhebbende zoon Alexander
Een echt kieken
Maandag 13 oktober 2008
Af en toe valt het voor dat ik mijn zoon een echt kieken noem, omdat hij weeral eens te onbesuisd is en te weinig nadenkt over de gevolgen van een actie (of het ontbreken ervan), zodat alles in de soep loopt.
Deze morgen heeft hij de daad bij het woord gevoegd. Verkleed als een echt kieken, maakte hij reclame voor de VDS (de Vlaamse Dienst Speelpleinwerk), de organisatie die jongvolwassenen opleidt tot jeugdmonitoren en die ervoor zorgt dat uw en mijn kinderen tijdens vakantieperiodes op een aangename, veilige én goedkope manier hun vrije tijd kunnen doorbrengen.
Nu hij er voor één keer daadwerkelijk uitziet als een kieken, heeft hij integendeel goed nagedacht over zijn actie. Proficiat, Alexander! Ik ben terecht fier op jou! En dat kostuum staat jou beeldig (proest)!
Open deuren intrappen
Zondag 12 oktober 2008
Mens mens toch, wat voel ik me slecht. De afgelopen dagen heb ik last van een stekende hoofdpijn, iets wat me nog nooit overkomen is. De kinderen hebben er niks mee te maken, het ligt vooral aan mezelf, of aan de rest van de wereld, maar zeker niet aan Alexander en Max, want die gedragen zich zoals steeds voorbeeldig ;-) Morgen zal ik eens langslopen bij mijn huisdokter, om me te laten geruststellen: minder werken, meer beweging, genoeg ontspanning, ik hoor het haar al zeggen. Ik betaal dus voor wat ik al weet.
Terwijl ik in de sofa lig te lijden, lees ik een paginagroot artikel in de krant van vrijdag (DS 10/10/2008, p. 16), met als kop "ALLEENSTAANDE OUDERS OP RAND VAN DEPRESSIE" en als ondertitel "hulpverlening overspoeld door eenoudergezinnen". En ik mij voordien maar afvragen wat de oorzaak van mijn huidig ongemak was!
Wat leer ik uit het betreffende artikel? Wel, van zeshonderd hulpvragers bij twee centra in de Vlaamse Ardennen blijkt één op vijf een alleenstaande ouder te zijn. Van laatstgenoemde groep kampt de helft met symptomen van depressie (hoofdpijn, maag- en darmklachten, nekproblemen). Oorzaak: de personen in kwestie moeten alles alleen doen en als ze het niet doen, valt de boel plat. Bovendien hebben ze vaak geldzorgen, aldus een psycholoog.
Tot deze conclusie kan ik met twee vingers in mijn neus ook komen. Voor hetzelfde geld kan Fank Deboosere met evenveel woorden verklaren dat de zon morgenvroeg terug zal opgaan. EEN VOLLEDIGE BLADZIJDE!! IN DE NATIONALE KATERN!!
Zit daar niet een volledige reeks in, wekelijks te verschijnen? Kleine beleggers, ongeneeslijk zieken, drugsverslaafden, mensen met obesitas, tienermoeders, oorlogskinderen en -veteranen, onterecht beschuldigden en veroordeelden, (verkeers)slachtoffers en hun familie, gehandicapten, en ga zo maar door... Allemaal "op rand van depressie".
Akkkord, natuurlijk verdienen deze groepen én alleenstaande ouders de nodige aandacht. Tenslotte heb ik hoofdpijn; dat kan een knipperlicht zijn dat toont dat er meer aan de hand is (sic). Ik ben echter niet van mening dat artikels met dergelijke koppen mijn en andermans situatie zullen wijzigen. Van niemand trouwens die kampt met stress, tengevolge van wat dan ook. Daarvoor zijn er te weinig remmen ingebouwd in de roetsjbaan van de samenleving vandaag de dag.
Mens mens toch, wat voel ik me slecht. De afgelopen dagen heb ik last van een stekende hoofdpijn, iets wat me nog nooit overkomen is. De kinderen hebben er niks mee te maken, het ligt vooral aan mezelf, of aan de rest van de wereld, maar zeker niet aan Alexander en Max, want die gedragen zich zoals steeds voorbeeldig ;-) Morgen zal ik eens langslopen bij mijn huisdokter, om me te laten geruststellen: minder werken, meer beweging, genoeg ontspanning, ik hoor het haar al zeggen. Ik betaal dus voor wat ik al weet.
Terwijl ik in de sofa lig te lijden, lees ik een paginagroot artikel in de krant van vrijdag (DS 10/10/2008, p. 16), met als kop "ALLEENSTAANDE OUDERS OP RAND VAN DEPRESSIE" en als ondertitel "hulpverlening overspoeld door eenoudergezinnen". En ik mij voordien maar afvragen wat de oorzaak van mijn huidig ongemak was!
Wat leer ik uit het betreffende artikel? Wel, van zeshonderd hulpvragers bij twee centra in de Vlaamse Ardennen blijkt één op vijf een alleenstaande ouder te zijn. Van laatstgenoemde groep kampt de helft met symptomen van depressie (hoofdpijn, maag- en darmklachten, nekproblemen). Oorzaak: de personen in kwestie moeten alles alleen doen en als ze het niet doen, valt de boel plat. Bovendien hebben ze vaak geldzorgen, aldus een psycholoog.
Tot deze conclusie kan ik met twee vingers in mijn neus ook komen. Voor hetzelfde geld kan Fank Deboosere met evenveel woorden verklaren dat de zon morgenvroeg terug zal opgaan. EEN VOLLEDIGE BLADZIJDE!! IN DE NATIONALE KATERN!!
Zit daar niet een volledige reeks in, wekelijks te verschijnen? Kleine beleggers, ongeneeslijk zieken, drugsverslaafden, mensen met obesitas, tienermoeders, oorlogskinderen en -veteranen, onterecht beschuldigden en veroordeelden, (verkeers)slachtoffers en hun familie, gehandicapten, en ga zo maar door... Allemaal "op rand van depressie".
Akkkord, natuurlijk verdienen deze groepen én alleenstaande ouders de nodige aandacht. Tenslotte heb ik hoofdpijn; dat kan een knipperlicht zijn dat toont dat er meer aan de hand is (sic). Ik ben echter niet van mening dat artikels met dergelijke koppen mijn en andermans situatie zullen wijzigen. Van niemand trouwens die kampt met stress, tengevolge van wat dan ook. Daarvoor zijn er te weinig remmen ingebouwd in de roetsjbaan van de samenleving vandaag de dag.
Mijn mening
Zaterdag 11 oktober 2008
Vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen
vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen.
Dat is alles wat ik over dat onderwerp wil zeggen (omdat het mij expliciet gevraagd werd).
Vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen
vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen.
Dat is alles wat ik over dat onderwerp wil zeggen (omdat het mij expliciet gevraagd werd).
Als een goede huisvader, nog 2 dagen
Vrijdag 10 oktober 2008
Lippens is al gesignaleerd in de Carrefour! En deze keer heeft hij strategisch de juiste keuze gemaakt! Is hij een goede huisman of is hij een goede huisman? Hij is een goede huisman!! Ik wil voor hem niet onderdoen en heb alvast breed geglimlacht toen ik mijn winst en Carrefours verlies uitrekende. De actie loopt van acht tot elf oktober, vier dagen dus. Wanneer men alle produkten in de aanbieding dagelijks uit de rekken plukt, heeft men in die periode een totaal profijt van maar liefst € 114, 4!!!! Akkoord, sommigen hebben geen kat in huis, dus we gaan er de vier zakjes Sheba aftrekken: 114 - (4 x 0,79) = € 111,24, wat nog een respectabel bedrag is. Wat zegt u? De bordjes Olvarit dienen ook in mindering te worden gebracht, omdat een kleine uk van zes tot twaalf maanden geen vast gegeven is in elk gezin? Onze jury verwerpt dit argument als ongegrond. Bordjes Olvarit bevatten zeer voedzame bestanddelen, ook voor jongeren, volwassenen en bejaarden. Bijgevolg kunnen ze door iedereen als een gezond tussendoortje gegeten worden.
Mensen met een klein budget en enige realiteitszin krijgen hier een heel mooi kado onder de neus geschoven... Onwetenden kunnen nog voor een besparing van € 57,2 (vandaag en morgen) gaan (indien ze een hond hebben of hun kat naar het asiel brachten wordt dat 57,2 - (2 x 0,79) = € 55,62).
GB - CARREFOUR
In alle objectiviteit heeft bovenstaande warenhuisketen deze reclame wel verdiend, tenminste, als er voldoende vooraad in de verschillende filialen ligt, wat ik niet heb kunnen controleren.
In deze donkere tijden toch een flinke opsteker, niet? Gelukkig word ik door deze tijdelijke toename van koopkracht. Of om Marianne Thyssen licht te parafreseren: Mijn bureaulamp gaat er zowaar van naar boven schijnen.
Lippens is al gesignaleerd in de Carrefour! En deze keer heeft hij strategisch de juiste keuze gemaakt! Is hij een goede huisman of is hij een goede huisman? Hij is een goede huisman!! Ik wil voor hem niet onderdoen en heb alvast breed geglimlacht toen ik mijn winst en Carrefours verlies uitrekende. De actie loopt van acht tot elf oktober, vier dagen dus. Wanneer men alle produkten in de aanbieding dagelijks uit de rekken plukt, heeft men in die periode een totaal profijt van maar liefst € 114, 4!!!! Akkoord, sommigen hebben geen kat in huis, dus we gaan er de vier zakjes Sheba aftrekken: 114 - (4 x 0,79) = € 111,24, wat nog een respectabel bedrag is. Wat zegt u? De bordjes Olvarit dienen ook in mindering te worden gebracht, omdat een kleine uk van zes tot twaalf maanden geen vast gegeven is in elk gezin? Onze jury verwerpt dit argument als ongegrond. Bordjes Olvarit bevatten zeer voedzame bestanddelen, ook voor jongeren, volwassenen en bejaarden. Bijgevolg kunnen ze door iedereen als een gezond tussendoortje gegeten worden.
Mensen met een klein budget en enige realiteitszin krijgen hier een heel mooi kado onder de neus geschoven... Onwetenden kunnen nog voor een besparing van € 57,2 (vandaag en morgen) gaan (indien ze een hond hebben of hun kat naar het asiel brachten wordt dat 57,2 - (2 x 0,79) = € 55,62).
GB - CARREFOUR
In alle objectiviteit heeft bovenstaande warenhuisketen deze reclame wel verdiend, tenminste, als er voldoende vooraad in de verschillende filialen ligt, wat ik niet heb kunnen controleren.
In deze donkere tijden toch een flinke opsteker, niet? Gelukkig word ik door deze tijdelijke toename van koopkracht. Of om Marianne Thyssen licht te parafreseren: Mijn bureaulamp gaat er zowaar van naar boven schijnen.
Lichtpunt
Donderdag 9 oktober 2008
Het is niet allemaal kommer en kwel deze dagen. Het grootwarenhuis Carrefour pakt de rest van de week uit met een hartverwarmende campagne waar iedereen (en zeker een alleenmoeder of een alleenvader) op slag uitermate vrolijk van wordt: 22 produkten, zowat een vierde van een volle winkelkar dus, worden volledig gratis weggegeven! Wel eerst betalen, een formulier invullen, opsturen via internet (kleefzegel is voor eigen rekening indien via De Post) goed de kassabons bijhouden en in het bezit zijn van een bankrekening.
De waaier van gratis produkten is zeer gevarieerd: van een fles melk over pure chocolade tot tonijn in tomatensaus en en doosje kattenvoer. De favorieten van mijn kinderen zijn ongetwijfeld de Nutella Nut & Go!, een dippakketje van eetstokjes en choco, en de Trattoria-chips, grote pakken van 150 gram.
Het lijkt wel of Sinterklaas vroeger valt dit jaar, zeker voor gezinnetjes die geen last hebben van aandelen (omdat ze zo al genoeg moeten cijferen om de maand door te komen), maar wel van een gebrek aan koopkracht.
Omdat ik niet ondankbaar wil lijken roep ik eerst een welgemeende dankuwel! tegen Carrefour. Om daarna te vragen of ze er de volgende keer aan willen denken om op die manier eens wat verse groenten en fruit uit te delen. In het algemeen belang.
Het is niet allemaal kommer en kwel deze dagen. Het grootwarenhuis Carrefour pakt de rest van de week uit met een hartverwarmende campagne waar iedereen (en zeker een alleenmoeder of een alleenvader) op slag uitermate vrolijk van wordt: 22 produkten, zowat een vierde van een volle winkelkar dus, worden volledig gratis weggegeven! Wel eerst betalen, een formulier invullen, opsturen via internet (kleefzegel is voor eigen rekening indien via De Post) goed de kassabons bijhouden en in het bezit zijn van een bankrekening.
De waaier van gratis produkten is zeer gevarieerd: van een fles melk over pure chocolade tot tonijn in tomatensaus en en doosje kattenvoer. De favorieten van mijn kinderen zijn ongetwijfeld de Nutella Nut & Go!, een dippakketje van eetstokjes en choco, en de Trattoria-chips, grote pakken van 150 gram.
Het lijkt wel of Sinterklaas vroeger valt dit jaar, zeker voor gezinnetjes die geen last hebben van aandelen (omdat ze zo al genoeg moeten cijferen om de maand door te komen), maar wel van een gebrek aan koopkracht.
Omdat ik niet ondankbaar wil lijken roep ik eerst een welgemeende dankuwel! tegen Carrefour. Om daarna te vragen of ze er de volgende keer aan willen denken om op die manier eens wat verse groenten en fruit uit te delen. In het algemeen belang.
Zoals elke aflevering van De Kampioenen
Woensdag 8 oktober 2008
Het is sterker dan mezelf. Ondanks mijn voornemen er totaal geen rekening meer mee te houden als ik zulke dingen lees, valt het des te harder op. Wacht, ik ga even zitten, want mijn systeem raakt er van ontregeld. Nogmaals: bij onderwerpen als scheidingen, alimentaties, zorg voor de kinderen en alles wat traditioneel in de schoenen van moeder de vrouw geschoven wordt, gebruikt men liefst de term "partner", zeker als het over de (her)verdeling van rechten en plichten gaat. In de Standaard van vandaag titelt men (pffffft) weer: "CD&V vindt dat een vrouw die haar loopbaan terugschroeft om voor het gezin te zorgen recht heeft op een schadevergoeding." Ik hoop dat mannen die hun carrière even op een zijspoor zetten eveneens...
Ach laat maar; ondanks mijn gezeur blijft men ook de afleveringen van De Kampioenen eindeloos herhalen. Zou het weer aan de eindredactie van de krant liggen? Of moet ik CD&V tegen hun ampersand gaan sjotten?
ps: Roken alle zeventienjarigen tegenwoordig waterpijp ipv sigaretten?
Het is sterker dan mezelf. Ondanks mijn voornemen er totaal geen rekening meer mee te houden als ik zulke dingen lees, valt het des te harder op. Wacht, ik ga even zitten, want mijn systeem raakt er van ontregeld. Nogmaals: bij onderwerpen als scheidingen, alimentaties, zorg voor de kinderen en alles wat traditioneel in de schoenen van moeder de vrouw geschoven wordt, gebruikt men liefst de term "partner", zeker als het over de (her)verdeling van rechten en plichten gaat. In de Standaard van vandaag titelt men (pffffft) weer: "CD&V vindt dat een vrouw die haar loopbaan terugschroeft om voor het gezin te zorgen recht heeft op een schadevergoeding." Ik hoop dat mannen die hun carrière even op een zijspoor zetten eveneens...
Ach laat maar; ondanks mijn gezeur blijft men ook de afleveringen van De Kampioenen eindeloos herhalen. Zou het weer aan de eindredactie van de krant liggen? Of moet ik CD&V tegen hun ampersand gaan sjotten?
ps: Roken alle zeventienjarigen tegenwoordig waterpijp ipv sigaretten?
(Relatief) goede raad
Zondag 5 oktober 2008
Max heeft een leeftijd waarop iemand nog steeds graag verjaart: de kwaaltjes van de ouderdom zijn nog veraf, een geboortedag is van 's morgens tot 's avonds en de dagen erna één groot feest, veel aandacht en vooral nog veel meer kadootjes. Grootouders, ooms en tantes en de peter en meter houden het meestal bij een kleine attentie en een zakcent, waarmee ze dan haar zin kan doen.
Deze middag gaf haar mama een brunch voor een aantal mensen dat Max liefheeft. Ook ik hoor daarbij. Tijdens het feestje zat dochterlief met enige voldoening het stapeltje bankbiljetten te tellen, dat ze verzameld had bij de verschillende genodigden. Terwijl praatte ze honderduit over de zinnige bestemmingen die ze dat geld wou geven.
"Ook een deel op je spaarboekje zetten!" is doorgaans mijn traditionele reactie. Maar deze keer niet: ik deed haar zelfs enkele suggesties. De zekerheid van het plezier tijdens het bewust spenderen van haar cash is immers een veel aangenamer vooruitzicht dan de kans dat haar kapitaaltje verdampt op een spaarrekening.
Max heeft een leeftijd waarop iemand nog steeds graag verjaart: de kwaaltjes van de ouderdom zijn nog veraf, een geboortedag is van 's morgens tot 's avonds en de dagen erna één groot feest, veel aandacht en vooral nog veel meer kadootjes. Grootouders, ooms en tantes en de peter en meter houden het meestal bij een kleine attentie en een zakcent, waarmee ze dan haar zin kan doen.
Deze middag gaf haar mama een brunch voor een aantal mensen dat Max liefheeft. Ook ik hoor daarbij. Tijdens het feestje zat dochterlief met enige voldoening het stapeltje bankbiljetten te tellen, dat ze verzameld had bij de verschillende genodigden. Terwijl praatte ze honderduit over de zinnige bestemmingen die ze dat geld wou geven.
"Ook een deel op je spaarboekje zetten!" is doorgaans mijn traditionele reactie. Maar deze keer niet: ik deed haar zelfs enkele suggesties. De zekerheid van het plezier tijdens het bewust spenderen van haar cash is immers een veel aangenamer vooruitzicht dan de kans dat haar kapitaaltje verdampt op een spaarrekening.
Dringend bericht
Vrijdag 3 oktober 2008
Alexander, ik weet dat je een drukke agenda hebt: voetbal, vriendin, vrienden van het speelplein, vrienden van de school, virtuele vrienden. Ik zie je dus niet veel meer. Omdat ik er zeker van ben dat je regelmatig mijn blog checkt, wil ik je via deze weg met aandrang vragen om je gedragen kleding van nu af aan in de mand (die nieuwe, ja, die er voordien niet stond) naast jouw bed te gooien. Op die manier vermijd je gezeur van je vader en bevorder je zijn gezondheid en goed humeur. Hartelijk dank voor je medewerking. En denk er aan dat je zus morgen verjaart....
PS: Lieve dochter, ondanks je verjaardag geldt voor jou hetzelfde in verband met je wasgoed!
Alexander, ik weet dat je een drukke agenda hebt: voetbal, vriendin, vrienden van het speelplein, vrienden van de school, virtuele vrienden. Ik zie je dus niet veel meer. Omdat ik er zeker van ben dat je regelmatig mijn blog checkt, wil ik je via deze weg met aandrang vragen om je gedragen kleding van nu af aan in de mand (die nieuwe, ja, die er voordien niet stond) naast jouw bed te gooien. Op die manier vermijd je gezeur van je vader en bevorder je zijn gezondheid en goed humeur. Hartelijk dank voor je medewerking. En denk er aan dat je zus morgen verjaart....
PS: Lieve dochter, ondanks je verjaardag geldt voor jou hetzelfde in verband met je wasgoed!
Onderwijs voor iedereen
Dinsdag 30 september 2008
Nieuwkomers, blinden, hoogbegaafden, kunstenaars, ontevreden werknemers, zelfs honden: je kan het zo gek niet bedenken of er is een school voor. En nu is er ook een school voor mensen die willen scheiden. Ik wilde er eerst geen aandacht aan besteden, maar mijn emotie heeft de bovenhand gehaald.
EEN ECHTSCHEIDINGSSCHOOL.
Na een halve bladzijde in zowat elke krant en een uitgebreid interview in de Zevende Dag met diegene die dat licht gezien had, kan ik er niet verder omheen. De Zevende dag is inmiddels specialist geworden in scheidingen. Een kartel uit elkaar: grote verklaringen en veel vragen. Fortis en ABN Amro uit elkaar: Veel vragen en paniek, zelfs in de ogen van de interviewers. Een koppel uit elkaar: serieuze vragen, want het is tenslotte een serieus thema. Een echtscheidingsschool dus, mét tips voor een draaglijke scheiding. Voor hetzelfde geld kan men een school oprichten om op de meest aangename manier te sterven of om te becijferen welke de juiste lottocijfers zijn. Compleet van de pot gerukt dus. En ik kan het weten, net als dat brave mens dat het initiatief genomen heeft en die het tegengestelde beweert.
Bestaan er sinds lang geen bemiddelaars aangaande die materie, zowel wat de praktische kant als wat de emtionele kant betreft? Wat voor wezenlijks voegt dit project er aan toe, behalve het feit dat het geld zal kosten, iets wat men kan missen als kiespijn in een periode die sowieso al een financiële achteruitgang betekent bovenop deze tijden van recessie?
Kan men de facto scheidingen globaal aanpakken? Verschilt het fenomeen niet geval per geval? Hebben de verschillende partijen niet eerder behoefte aan een vertrouwenspersoon met moreel gezag, eerder dan aan een klassikaal onderricht met wat gemeenplaatsen?
De goedmenende dame in kwestie gaat het project nog verder uitwerken (sic). Tot een voor de hand liggende conclusie dat het hier om gebakken lucht gaat, zal ze niet komen. Iedereen moet immers de kans krijgen om naar De Scheidingsschool te gaan (sic bis). Gauw gaan vertellen aan mijn zus, die al meer dan twintig jaar zeer gelukkig getrouwd is.
Nieuwkomers, blinden, hoogbegaafden, kunstenaars, ontevreden werknemers, zelfs honden: je kan het zo gek niet bedenken of er is een school voor. En nu is er ook een school voor mensen die willen scheiden. Ik wilde er eerst geen aandacht aan besteden, maar mijn emotie heeft de bovenhand gehaald.
EEN ECHTSCHEIDINGSSCHOOL.
Na een halve bladzijde in zowat elke krant en een uitgebreid interview in de Zevende Dag met diegene die dat licht gezien had, kan ik er niet verder omheen. De Zevende dag is inmiddels specialist geworden in scheidingen. Een kartel uit elkaar: grote verklaringen en veel vragen. Fortis en ABN Amro uit elkaar: Veel vragen en paniek, zelfs in de ogen van de interviewers. Een koppel uit elkaar: serieuze vragen, want het is tenslotte een serieus thema. Een echtscheidingsschool dus, mét tips voor een draaglijke scheiding. Voor hetzelfde geld kan men een school oprichten om op de meest aangename manier te sterven of om te becijferen welke de juiste lottocijfers zijn. Compleet van de pot gerukt dus. En ik kan het weten, net als dat brave mens dat het initiatief genomen heeft en die het tegengestelde beweert.
Bestaan er sinds lang geen bemiddelaars aangaande die materie, zowel wat de praktische kant als wat de emtionele kant betreft? Wat voor wezenlijks voegt dit project er aan toe, behalve het feit dat het geld zal kosten, iets wat men kan missen als kiespijn in een periode die sowieso al een financiële achteruitgang betekent bovenop deze tijden van recessie?
Kan men de facto scheidingen globaal aanpakken? Verschilt het fenomeen niet geval per geval? Hebben de verschillende partijen niet eerder behoefte aan een vertrouwenspersoon met moreel gezag, eerder dan aan een klassikaal onderricht met wat gemeenplaatsen?
De goedmenende dame in kwestie gaat het project nog verder uitwerken (sic). Tot een voor de hand liggende conclusie dat het hier om gebakken lucht gaat, zal ze niet komen. Iedereen moet immers de kans krijgen om naar De Scheidingsschool te gaan (sic bis). Gauw gaan vertellen aan mijn zus, die al meer dan twintig jaar zeer gelukkig getrouwd is.
Time Management
Zondag 28 september 2008
Zagen en klagen is tegenwoordig troef. Het gaat niet goed met onze leefomgeving, dus ook niet met ons. Het vertrouwen is ver te zoeken, als zelfs onze grootste bank in de etalage wordt gezet, de liberalen de echtscheiding nog gemakkelijker willen maken en de katholieken ertegen protesteren, ondanks het feit dat ze politiek hun partners de rug toekeren zonder enige formaliteit. Momenteel heeft iedere burger het druk, zeer druk. In deze woelige tijden moeten immers de juiste beslissingen genomen worden op velerlei gebieden, alleen om te behouden wat hij de afgelopen jaren zo krampachtig bij elkaar gespaard hebben: een welvarend leven in zelfvoldaanheid. Elke activiteit wordt in deze onzekere periode als een echt "werk"woord beschouwd: zelfs het begrip rusten klinkt als een bijkomende opgave.
Omdat het begrip kinderen eveneens op -en eindigt en het bijgevolg ook kan worden beschouwd als een soort van werkwoord, krijgt elke ouder een supplementaire last op de schouders geladen. Ieder moment met de kinderen groeit uit tot een opdracht; een avond met de kroost staat zo gelijk aan vijf à zes bijkomende werkuren.
Daar gaan mijn oksels van jeuken.
Indien emotijd met het nageslacht ook beschouwd wordt als een echte job, zijn we ver gekomen. Willen mensen die kinderen willen wel echt kinderen? Willen mensen wel echt kinderen als ze voor de eigenlijke zwangerschap al lopen zoeken naar een opvangplaats waar ze de kleine kwijt kunnen, wanneer die er eenmaal is? Kiezen is verliezen, zeiden ze bij mij thuis altijd. Men kan immers niet alles tegelijkertijd willen. En is dat nu net niet hetgene waar ik voornamelijk op hamer bij Alexander en Maxime als ze weer eens zevenentwintig dingen tegelijkertijd willen en dus maar half zullen doen?
Zagen en klagen is tegenwoordig troef. Het gaat niet goed met onze leefomgeving, dus ook niet met ons. Het vertrouwen is ver te zoeken, als zelfs onze grootste bank in de etalage wordt gezet, de liberalen de echtscheiding nog gemakkelijker willen maken en de katholieken ertegen protesteren, ondanks het feit dat ze politiek hun partners de rug toekeren zonder enige formaliteit. Momenteel heeft iedere burger het druk, zeer druk. In deze woelige tijden moeten immers de juiste beslissingen genomen worden op velerlei gebieden, alleen om te behouden wat hij de afgelopen jaren zo krampachtig bij elkaar gespaard hebben: een welvarend leven in zelfvoldaanheid. Elke activiteit wordt in deze onzekere periode als een echt "werk"woord beschouwd: zelfs het begrip rusten klinkt als een bijkomende opgave.
Omdat het begrip kinderen eveneens op -en eindigt en het bijgevolg ook kan worden beschouwd als een soort van werkwoord, krijgt elke ouder een supplementaire last op de schouders geladen. Ieder moment met de kinderen groeit uit tot een opdracht; een avond met de kroost staat zo gelijk aan vijf à zes bijkomende werkuren.
Daar gaan mijn oksels van jeuken.
Indien emotijd met het nageslacht ook beschouwd wordt als een echte job, zijn we ver gekomen. Willen mensen die kinderen willen wel echt kinderen? Willen mensen wel echt kinderen als ze voor de eigenlijke zwangerschap al lopen zoeken naar een opvangplaats waar ze de kleine kwijt kunnen, wanneer die er eenmaal is? Kiezen is verliezen, zeiden ze bij mij thuis altijd. Men kan immers niet alles tegelijkertijd willen. En is dat nu net niet hetgene waar ik voornamelijk op hamer bij Alexander en Maxime als ze weer eens zevenentwintig dingen tegelijkertijd willen en dus maar half zullen doen?
Nog één keer om het af te leren
Zondag 21 september 2008
“Alleenstaande moeders zijn meest kwetsbaar” (DS van vrijdag 19/09/08, p.22) is de kop van een artikel over het armoederisico bij alleenstaanden met kinderen. In de tekst zelf wordt er verder, compleet terecht overigens, alleen gesproken over eenoudergezinnen en alleenstaande ouders (met dank aan het persagentschap Belga). Alleenstaande vaders zijn voor de betrokken (eind)redacteur/redactrice van De Standaard onbestaande, of wat? Moeten vaders die werken en huishouden combineren op hun beurt nu strijd blijven voeren tegen dergelijke scabreuze titels? Ik begrijp meer dan ooit de frustratie van huismoeders bij de jarenlange (eeuwenlange)miskenning (ontkenning) van hun taak (roeping).
“Alleenstaande moeders zijn meest kwetsbaar” (DS van vrijdag 19/09/08, p.22) is de kop van een artikel over het armoederisico bij alleenstaanden met kinderen. In de tekst zelf wordt er verder, compleet terecht overigens, alleen gesproken over eenoudergezinnen en alleenstaande ouders (met dank aan het persagentschap Belga). Alleenstaande vaders zijn voor de betrokken (eind)redacteur/redactrice van De Standaard onbestaande, of wat? Moeten vaders die werken en huishouden combineren op hun beurt nu strijd blijven voeren tegen dergelijke scabreuze titels? Ik begrijp meer dan ooit de frustratie van huismoeders bij de jarenlange (eeuwenlange)miskenning (ontkenning) van hun taak (roeping).
HAHAHAHAHAHAHA!!!!
Zaterdag 20 september 2008
"We zijn een soort Artsen zonder Grenzen voor het hoofd." Nadat ze de hoofden van Wendy Van Wanten en Phaedra Hoste doen rollen heeft, kan de stekelige hoofdredactrice Ilse Beyers (Dag Allemaal) zowaar echt grappig uit de hoek komen. Zou ze kinderen hebben die we kunnen vragen of ze thuis ook van die hilarische oneliners uit haar mouw schudt?*
Of bestaat er een onuitgesproken schrijfverbod over hoofdredactrices van kwaliteitspulp?
* Heeft ze wel tijd voor haar kinderen?... Wat zegt U?... Is ze kinderloos?... Heeft U dat wel uit goede bron?... Een vriend van de poetsvrouw van haar buren heeft nochtans gezegd...
"We zijn een soort Artsen zonder Grenzen voor het hoofd." Nadat ze de hoofden van Wendy Van Wanten en Phaedra Hoste doen rollen heeft, kan de stekelige hoofdredactrice Ilse Beyers (Dag Allemaal) zowaar echt grappig uit de hoek komen. Zou ze kinderen hebben die we kunnen vragen of ze thuis ook van die hilarische oneliners uit haar mouw schudt?*
Of bestaat er een onuitgesproken schrijfverbod over hoofdredactrices van kwaliteitspulp?
* Heeft ze wel tijd voor haar kinderen?... Wat zegt U?... Is ze kinderloos?... Heeft U dat wel uit goede bron?... Een vriend van de poetsvrouw van haar buren heeft nochtans gezegd...
Warm en koud blazen
Vrijdag 19 september 2008
"Deur dicht!'
De kinderen zijn de frisheid van het najaar nog niet gewend. Dat wil zeggen: ik heb hen nog niet geconditioneerd op de frisheid van het najaar, een eindeloos repetitief cd'tje dat ik in de herfst telkens weer afdreun. De verwarming staat immers op en zo te zien aan de factuur slokt die een hoe langer hoe grotere hap uit het huishoudelijk budget op.
Het moet gezegd: in mijn burgerwoning ("een huis met karakter") sluit geen enkele deur naadloos aan op de omlijsting. Langs alle kieren en spleten dringt de tocht het huis binnen. Maar ervan uitgaande dat een lekkende kraan nog altijd beter is dan een kapotte waterleiding, zeg, roep, beveel, smeek en vraag ik hen mijn verzoek op te volgen.
("Kerkgangers", zegt mijn vader - hun grootvader - , alhoewel mijn kinderen niet gedoopt zijn en bij mijn weten de moest kerkportieken een terugslagsysteem hebben, zoals deurtjes in een saloon.)
Intussen heb ik een bevriende schrijnwerker aangesproken om in eerste instantie de voordeur al te vervangen. Het houtwerk rammelt langs alle kanten en het slot is nauwelijks bestand tegen een gerichte trap. Vermits ze vorig jaar twee huizen verder ingebroken hebben (daar hangt geen straatlantaarn tegen de gevel), raadt men mij een veiligheidsslot aan. Mij om het even, als er maar geen vrieslucht door komt. De gang is bijgevolg al minstens tochtvrij. Volgend jaar volgen de enkelglazige ramen. Ze worden dan vervangen door hoogrendementsglas, op het tempo van mijn budget. Over de binnendeuren ben ik me nog aan het beraden.
"Het is hier koud" zegt Max. "dat komt ervan met die dunne ruitjes!" Ze zit in de sofa met een dekentje en leest in Het meisje met de zwavelstokjes.
Kinderen laten zich echt door alles beïnvloeden. Ik neem me voor dat ik in het vervolg mijn plannen voor technische ingrepen aan het huis niet langer met hen ga delen.
"Deur dicht!'
De kinderen zijn de frisheid van het najaar nog niet gewend. Dat wil zeggen: ik heb hen nog niet geconditioneerd op de frisheid van het najaar, een eindeloos repetitief cd'tje dat ik in de herfst telkens weer afdreun. De verwarming staat immers op en zo te zien aan de factuur slokt die een hoe langer hoe grotere hap uit het huishoudelijk budget op.
Het moet gezegd: in mijn burgerwoning ("een huis met karakter") sluit geen enkele deur naadloos aan op de omlijsting. Langs alle kieren en spleten dringt de tocht het huis binnen. Maar ervan uitgaande dat een lekkende kraan nog altijd beter is dan een kapotte waterleiding, zeg, roep, beveel, smeek en vraag ik hen mijn verzoek op te volgen.
("Kerkgangers", zegt mijn vader - hun grootvader - , alhoewel mijn kinderen niet gedoopt zijn en bij mijn weten de moest kerkportieken een terugslagsysteem hebben, zoals deurtjes in een saloon.)
Intussen heb ik een bevriende schrijnwerker aangesproken om in eerste instantie de voordeur al te vervangen. Het houtwerk rammelt langs alle kanten en het slot is nauwelijks bestand tegen een gerichte trap. Vermits ze vorig jaar twee huizen verder ingebroken hebben (daar hangt geen straatlantaarn tegen de gevel), raadt men mij een veiligheidsslot aan. Mij om het even, als er maar geen vrieslucht door komt. De gang is bijgevolg al minstens tochtvrij. Volgend jaar volgen de enkelglazige ramen. Ze worden dan vervangen door hoogrendementsglas, op het tempo van mijn budget. Over de binnendeuren ben ik me nog aan het beraden.
"Het is hier koud" zegt Max. "dat komt ervan met die dunne ruitjes!" Ze zit in de sofa met een dekentje en leest in Het meisje met de zwavelstokjes.
Kinderen laten zich echt door alles beïnvloeden. Ik neem me voor dat ik in het vervolg mijn plannen voor technische ingrepen aan het huis niet langer met hen ga delen.
Er zijn belangrijker zaken dan wasgoed
Maandag 15 september
Goh, heb ik het vuile wasgoed echt zo lang laten liggen? Ik heb zopas een derde machine op gezet en de woonkamer hangt intussen vol textiel dat niet in de droogkast mag - eigenlijk ruikt het hier nu wel lekker. Wel veel kleedsel van de kinders, die van uiterlijk wisselen naargelang hun stemming - vaak dus. Maar daar wou ik het eigenlijk niet over hebben en toch ook wel: let op, vrouwen, dames, moeders en ook de huisvaders, let er toch voor op dat dagdagelijkse bezigheden en beslommeringen niet ongemerkt de onderwerpen overspoelen waarover jullie het in feite dachten te hebben. Ik wil dus in dit geval een ander en belangrijker thema aansnijden dat al enkele dagen naast de laptop ligt, verdrukt door de activiteiten van alledag: een nieuw voorstel in het kader van DE ECHTSCHEIDINGSWET. Ik weet het, het nieuwe is er al wat af, maar zo vlug zal het niet goedgekeurd én uitgevoerd worden. Kort samengevat komt de wijziging er op neer dat de huidige regeling nog teveel verzwaard wordt met allerlei ballast, zoals het tweemaal verschijnen voor een rechter, die dan "onderzoekt" of verzoening nog mogelijk is. In werkelijkheid puilt de wachtzaal van het hof uit van personen, mannen en vrouwen, die gelaten hun beurt voor de rechter afwachten: een halve minuut om te zeggen dat men bij zijn/haar standpunt blijft. Buiten irritatie, overlast en schaamte draagt deze vertoning inderdaad niks bij tot het proces van verzoening en verwerking. In de wachtzaal hangt er een ongemakkelijke sfeer. Of om het met de woorden van Marianne Thyssen te zeggen: alle bureaulampen schijnen naar beneden, meer nog, bij een aantal is zelfs het licht uitgegaan. Het wordt tijd dat men stopt met die cinéma.
Goh, heb ik het vuile wasgoed echt zo lang laten liggen? Ik heb zopas een derde machine op gezet en de woonkamer hangt intussen vol textiel dat niet in de droogkast mag - eigenlijk ruikt het hier nu wel lekker. Wel veel kleedsel van de kinders, die van uiterlijk wisselen naargelang hun stemming - vaak dus. Maar daar wou ik het eigenlijk niet over hebben en toch ook wel: let op, vrouwen, dames, moeders en ook de huisvaders, let er toch voor op dat dagdagelijkse bezigheden en beslommeringen niet ongemerkt de onderwerpen overspoelen waarover jullie het in feite dachten te hebben. Ik wil dus in dit geval een ander en belangrijker thema aansnijden dat al enkele dagen naast de laptop ligt, verdrukt door de activiteiten van alledag: een nieuw voorstel in het kader van DE ECHTSCHEIDINGSWET. Ik weet het, het nieuwe is er al wat af, maar zo vlug zal het niet goedgekeurd én uitgevoerd worden. Kort samengevat komt de wijziging er op neer dat de huidige regeling nog teveel verzwaard wordt met allerlei ballast, zoals het tweemaal verschijnen voor een rechter, die dan "onderzoekt" of verzoening nog mogelijk is. In werkelijkheid puilt de wachtzaal van het hof uit van personen, mannen en vrouwen, die gelaten hun beurt voor de rechter afwachten: een halve minuut om te zeggen dat men bij zijn/haar standpunt blijft. Buiten irritatie, overlast en schaamte draagt deze vertoning inderdaad niks bij tot het proces van verzoening en verwerking. In de wachtzaal hangt er een ongemakkelijke sfeer. Of om het met de woorden van Marianne Thyssen te zeggen: alle bureaulampen schijnen naar beneden, meer nog, bij een aantal is zelfs het licht uitgegaan. Het wordt tijd dat men stopt met die cinéma.
Van kwaad naar erger
Maandag 8 september 2008
Heb ik het niet gezegd? Mijn woorden van gisteren zijn nog niet koud of ik heb een nieuw huzarenstukje ontdekt, dat, alhoewel goed bedoeld, de polarisering tussen mannen en vrouwen verder aanscherpt. In een initiatiefrapport over rechten van de vrouw en gendergelijkheid, dat uitgaat van een Commissie binnen het Europees Parlement, staat te lezen dat stereotypes over mannen en vrouwen gebannen moeten worden. Met andere woorden: een afbeelding van een huisvrouw in de keuken en een man achter het stuur van een krachtige auto mogen niet langer als dusdanig in het publiek worden voorgesteld, laat staan gepropageerd. Mogen we ons nog vrouw of man voelen, alstublieft? Of om de uitspraak van mevrouw Thyssen door te trekken: worden we verplicht om ons allemaal als kippen of allemaal als haantjes te gedragen? De bureaulamp collectief omhoog of naar beneden gericht?
Een foto van een man in overall die een nagel in de muur klopt? Stereotiep. Een vrouw die een stofzuiger hanteert? Stereotiep. Een man met een kletskop? Stereotiep. Een vrouw met rimpels? Stereotiep. Waar gaan we naartoe, waar gaan we naartoe?
"Is mijn wit hemd al gestreken?" vraagt Alexander.
"Neen, jongen, gewassen al wel, maar nog niet gestreken. Straks begin ik er aan, na het stofzuigen."
Denk je nu echt dat mijn zoon in stereotypes denkt?
"Papa, mama zei dat ze haar boormachine zelf nodig heeft. Ze vraagt of je hem terug kunt bezorgen."
Hij is er niet mee opgevoed.
Heb ik het niet gezegd? Mijn woorden van gisteren zijn nog niet koud of ik heb een nieuw huzarenstukje ontdekt, dat, alhoewel goed bedoeld, de polarisering tussen mannen en vrouwen verder aanscherpt. In een initiatiefrapport over rechten van de vrouw en gendergelijkheid, dat uitgaat van een Commissie binnen het Europees Parlement, staat te lezen dat stereotypes over mannen en vrouwen gebannen moeten worden. Met andere woorden: een afbeelding van een huisvrouw in de keuken en een man achter het stuur van een krachtige auto mogen niet langer als dusdanig in het publiek worden voorgesteld, laat staan gepropageerd. Mogen we ons nog vrouw of man voelen, alstublieft? Of om de uitspraak van mevrouw Thyssen door te trekken: worden we verplicht om ons allemaal als kippen of allemaal als haantjes te gedragen? De bureaulamp collectief omhoog of naar beneden gericht?
Een foto van een man in overall die een nagel in de muur klopt? Stereotiep. Een vrouw die een stofzuiger hanteert? Stereotiep. Een man met een kletskop? Stereotiep. Een vrouw met rimpels? Stereotiep. Waar gaan we naartoe, waar gaan we naartoe?
"Is mijn wit hemd al gestreken?" vraagt Alexander.
"Neen, jongen, gewassen al wel, maar nog niet gestreken. Straks begin ik er aan, na het stofzuigen."
Denk je nu echt dat mijn zoon in stereotypes denkt?
"Papa, mama zei dat ze haar boormachine zelf nodig heeft. Ze vraagt of je hem terug kunt bezorgen."
Hij is er niet mee opgevoed.
Stopt dat nu niet?
Zondag 7 september 2008
"Vrouwen zijn als bureaulampen, ze schijnen naar beneden op het werk. Mannen schijnen veel vaker omhoog." Wel een aparte uitspraak van Marianne Thyssen, de voorzitster van CD&V. Deze niet-alledaagse vergelijking wil ik wat nader verklaard zien, dus lees ik het volledige interview in de krant. En wàt lees ik? Dat vrouwen hun evenwicht tussen ambitie en inhoud beter kunnen bewaren. Ze richten zich namelijk op het werk zelf. Mannen, tsja, die werken ook wel, maar die verspillen veel meer tijd met vertellen aan iedereen waar ze mee bezig zijn en met tonen hoe goed ze dat wel doen.
Het blijft verschillen tussen mannen en vrouwen regenen.
"Kent u dan mannen die geen haantjes zijn?" vraagt een strijdlustige Thyssen in hetzelfde artikel. Ze verwacht duidelijk een antwoord dat haar eigen gelijk bevestigt. Met een forum van drie volledige bladzijden in de weekendkrant en eenzelfde seksistische strategie die alleen nog door lompe mannen gehanteerd wordt, lijkt ze me ook eerder een haantje. Of, om het met haar eigen beeldspraak te zeggen: haar bureaulamp schijnt duidelijk omhoog.
Dit is een ideale gelegenheid om mijn kinderen te confronteren met de onbegrijpelijke communicatie van volwassenen. Vermits mijn zoon één probeert te worden met zijn vriendin en bijgevolg afwezig is, leg ik het bureaulamp-enigma voor aan dochter Maxime. "Gevaarlijk," zegt ze, "zowel dat naar beneden als dat naar boven schijnen. Voor ze het weten botsen ze ergens tegenaan en gaan ze zich flink pijn doen."
Er is nog veel werk aan de winkel, maar het stopt ook niet. Wedden dat ik morgen een nieuw spanningsveld ontdek bij mannen en vrouwen dat uitgespeeld of aangepakt wordt in de media?(En dan bedoel ik niet de close ups van allerlei vulva's in Goedele.)
Benieuwd toch waar die vrouwen in de winkel over spreken. Volgende maal ga ik er wat meer aandacht aan besteden, aan die intense gesprekken. Zouden ze elkaar werkelijk niet op de hoogte brengen van de dingen waarmee ze bezig zijn en hebben ze het inderdaad alleen over dat storende haantjesgedrag van hun mannen?
"Vrouwen zijn als bureaulampen, ze schijnen naar beneden op het werk. Mannen schijnen veel vaker omhoog." Wel een aparte uitspraak van Marianne Thyssen, de voorzitster van CD&V. Deze niet-alledaagse vergelijking wil ik wat nader verklaard zien, dus lees ik het volledige interview in de krant. En wàt lees ik? Dat vrouwen hun evenwicht tussen ambitie en inhoud beter kunnen bewaren. Ze richten zich namelijk op het werk zelf. Mannen, tsja, die werken ook wel, maar die verspillen veel meer tijd met vertellen aan iedereen waar ze mee bezig zijn en met tonen hoe goed ze dat wel doen.
Het blijft verschillen tussen mannen en vrouwen regenen.
"Kent u dan mannen die geen haantjes zijn?" vraagt een strijdlustige Thyssen in hetzelfde artikel. Ze verwacht duidelijk een antwoord dat haar eigen gelijk bevestigt. Met een forum van drie volledige bladzijden in de weekendkrant en eenzelfde seksistische strategie die alleen nog door lompe mannen gehanteerd wordt, lijkt ze me ook eerder een haantje. Of, om het met haar eigen beeldspraak te zeggen: haar bureaulamp schijnt duidelijk omhoog.
Dit is een ideale gelegenheid om mijn kinderen te confronteren met de onbegrijpelijke communicatie van volwassenen. Vermits mijn zoon één probeert te worden met zijn vriendin en bijgevolg afwezig is, leg ik het bureaulamp-enigma voor aan dochter Maxime. "Gevaarlijk," zegt ze, "zowel dat naar beneden als dat naar boven schijnen. Voor ze het weten botsen ze ergens tegenaan en gaan ze zich flink pijn doen."
Er is nog veel werk aan de winkel, maar het stopt ook niet. Wedden dat ik morgen een nieuw spanningsveld ontdek bij mannen en vrouwen dat uitgespeeld of aangepakt wordt in de media?(En dan bedoel ik niet de close ups van allerlei vulva's in Goedele.)
Benieuwd toch waar die vrouwen in de winkel over spreken. Volgende maal ga ik er wat meer aandacht aan besteden, aan die intense gesprekken. Zouden ze elkaar werkelijk niet op de hoogte brengen van de dingen waarmee ze bezig zijn en hebben ze het inderdaad alleen over dat storende haantjesgedrag van hun mannen?
De Gouden Kip Zonder Kop
Zaterdag 6 september 2008
Alhoewel de organisatoren van de Gouden Uil als geen ander zouden moeten weten op welke manier ze een coherente zin kunnen vormen om één en ander correct te communiceren, zijn ze daar vooralsnog niet in geslaagd. Nochtans hebben ze voorbeelden zat, met de kleine vierhonderd goed geschreven boeken die ze jaarlijks ter lezing aangeboden krijgen. Dat was tot voor kort ook voor hen wat van het goede teveel: men had door de overmacht van het getal nauwelijks de tijd om een titel te onthouden, laat staan een goede zin te lezen. Daarom werd er gekozen voor een beperkte selectie, een maatregel die compleet aan de literaire laars van de meeste uitgevers gelapt werd, die als vanouds het volledige letterkundige voorjaars-, zomer- en najaarsaanbod indienden, daarbij geen rekening houdend met de portkosten, maar wel de uiteenlopende kwaliteit van hun aanbod. Volgens welke goddelijke voorziening hadden ze immers het morele gezag om de ene schrijver wel en de andere niet te weerhouden? Was het kaf al niet van het koren gescheiden door een zeker kruim van auteurs wel te publiceren en een massa would be's naar de prullenbak te verwijzen?
De Gouden Uil knipperde even met de ogen, maar gaf verdwaasd toe. Een compleet nieuwe jury van ervaren veellezers zou de klus wel klaren. Incident gesloten dus. Tot men in brede literaire kringen tot de vaststelling kwam dat het nieuwbakken jurybestand voor driekwart bestond uit werknemers van de grote sponsors, op hun manier hier en daar gelieerd met zekere auteurs, uitgeverijen of verdeelcentra. Het begrip partijdigheid werd nog net niet proactief in de mond genomen.
We zullen wel zien wat het wordt. Als zoveel honden vechten om een been, is het dikwijls het minst voor de hand liggende beest dat er mee gaat lopen. Mijn uitgever zal mijn roman toch wel in goede orde, tijdig en volgens de uitgeschreven modaliteiten verstuurd hebben? Een mens is nergens meer zeker van. Behalve van het feit dat Alexander geen brood zal hebben meegebracht in het naar huis komen, zoals eerder afgesproken. Opvoeden is een kwestie van geduld en voldoende herhalen.
Alhoewel de organisatoren van de Gouden Uil als geen ander zouden moeten weten op welke manier ze een coherente zin kunnen vormen om één en ander correct te communiceren, zijn ze daar vooralsnog niet in geslaagd. Nochtans hebben ze voorbeelden zat, met de kleine vierhonderd goed geschreven boeken die ze jaarlijks ter lezing aangeboden krijgen. Dat was tot voor kort ook voor hen wat van het goede teveel: men had door de overmacht van het getal nauwelijks de tijd om een titel te onthouden, laat staan een goede zin te lezen. Daarom werd er gekozen voor een beperkte selectie, een maatregel die compleet aan de literaire laars van de meeste uitgevers gelapt werd, die als vanouds het volledige letterkundige voorjaars-, zomer- en najaarsaanbod indienden, daarbij geen rekening houdend met de portkosten, maar wel de uiteenlopende kwaliteit van hun aanbod. Volgens welke goddelijke voorziening hadden ze immers het morele gezag om de ene schrijver wel en de andere niet te weerhouden? Was het kaf al niet van het koren gescheiden door een zeker kruim van auteurs wel te publiceren en een massa would be's naar de prullenbak te verwijzen?
De Gouden Uil knipperde even met de ogen, maar gaf verdwaasd toe. Een compleet nieuwe jury van ervaren veellezers zou de klus wel klaren. Incident gesloten dus. Tot men in brede literaire kringen tot de vaststelling kwam dat het nieuwbakken jurybestand voor driekwart bestond uit werknemers van de grote sponsors, op hun manier hier en daar gelieerd met zekere auteurs, uitgeverijen of verdeelcentra. Het begrip partijdigheid werd nog net niet proactief in de mond genomen.
We zullen wel zien wat het wordt. Als zoveel honden vechten om een been, is het dikwijls het minst voor de hand liggende beest dat er mee gaat lopen. Mijn uitgever zal mijn roman toch wel in goede orde, tijdig en volgens de uitgeschreven modaliteiten verstuurd hebben? Een mens is nergens meer zeker van. Behalve van het feit dat Alexander geen brood zal hebben meegebracht in het naar huis komen, zoals eerder afgesproken. Opvoeden is een kwestie van geduld en voldoende herhalen.
Kut- en ander papier
Woensdag 3 september 2008
Vandaag ligt volgens eerdere nieuwsberichten eindelijk het eerste glossy nummer van Goedele in de winkelrekken, door de redactie ervan benoemd als het eerste echte kutblad. Ik had het niet beter kunnen zeggen.
Over nuttig papier gesproken: vanaf deze middag kunnen alle scholieren zich met hun nieuwe studieboeken naar Het Paleis (de theatertempel van Barbara Wijckmans in Antwerpen welteverstaan) begeven, alwaar een enthousiaste ploeg medewerkers en vrijwilligers klaarstaat om ze van origineel en leuk Paleis-kaftpapier te voorzien. Ondertussen kunnen de scholieren ook een versgebakken wafel eten.
Waarom zeggen Martine Tanghe en Freek Braeckman daar niets over tijdens het avondjournaal van gisteren? Dat is pas geweldig nieuws voor duizenden ouders uit het Antwerpse!
Vandaag ligt volgens eerdere nieuwsberichten eindelijk het eerste glossy nummer van Goedele in de winkelrekken, door de redactie ervan benoemd als het eerste echte kutblad. Ik had het niet beter kunnen zeggen.
Over nuttig papier gesproken: vanaf deze middag kunnen alle scholieren zich met hun nieuwe studieboeken naar Het Paleis (de theatertempel van Barbara Wijckmans in Antwerpen welteverstaan) begeven, alwaar een enthousiaste ploeg medewerkers en vrijwilligers klaarstaat om ze van origineel en leuk Paleis-kaftpapier te voorzien. Ondertussen kunnen de scholieren ook een versgebakken wafel eten.
Waarom zeggen Martine Tanghe en Freek Braeckman daar niets over tijdens het avondjournaal van gisteren? Dat is pas geweldig nieuws voor duizenden ouders uit het Antwerpse!
Aandacht geven
Dinsdag 2 september 2008
Onvoorstelbaar toch, zo'n eerste schooldag. En dan bedoel ik niet: de chaos op de wegen, voor de schoolpoorten, rijen kinderen die fietsgewijs de volledige rijstrook innemen, boekentassen die enthousiast tegen pas geschilderde deuren geworpen worden, klank, lawaai, een orkaan van geluid, de speelplaats. Neen, dus, dat bedoel ik niet. Daar storen vooral mensen zonder kinderen zich aan.
Ik bedoel de artikels in de krant: "Een kind op vier heeft leerproblemen" en de oplossing de dag erna "Een kind op drie krijgt bijles". Ik begrijp het wel, de school begint terug. Journalisten schrijven in de winter over ongevallen op spekgladde wegen, met de verkiezingsdag over de moeilijke coalitievorming en met Pasen over de overconsumptie van chocolade en de haas - niemand weet trouwens waarom dat beest er die dag met zijn oren bijgesleurd wordt. Dus schrijven ze begin september over de problemen van kinderen. Begrijpt iedereen de logica? Alsof een kind geen constant gegeven is, maar een fenomeen dat net tijdens die week in the picture moet worden gebracht. En de nodige aandacht moet krijgen, hun problemen nog meer dan hun mogelijkheden, want kinderen zijn onze toekomst. In september iets meer dan tijdens de rest van het jaar.
Tegelijkertijd denkt men ernstig na over de bouw van een tweede jeugdgevangenis.
Onvoorstelbaar toch, zo'n eerste schooldag. En dan bedoel ik niet: de chaos op de wegen, voor de schoolpoorten, rijen kinderen die fietsgewijs de volledige rijstrook innemen, boekentassen die enthousiast tegen pas geschilderde deuren geworpen worden, klank, lawaai, een orkaan van geluid, de speelplaats. Neen, dus, dat bedoel ik niet. Daar storen vooral mensen zonder kinderen zich aan.
Ik bedoel de artikels in de krant: "Een kind op vier heeft leerproblemen" en de oplossing de dag erna "Een kind op drie krijgt bijles". Ik begrijp het wel, de school begint terug. Journalisten schrijven in de winter over ongevallen op spekgladde wegen, met de verkiezingsdag over de moeilijke coalitievorming en met Pasen over de overconsumptie van chocolade en de haas - niemand weet trouwens waarom dat beest er die dag met zijn oren bijgesleurd wordt. Dus schrijven ze begin september over de problemen van kinderen. Begrijpt iedereen de logica? Alsof een kind geen constant gegeven is, maar een fenomeen dat net tijdens die week in the picture moet worden gebracht. En de nodige aandacht moet krijgen, hun problemen nog meer dan hun mogelijkheden, want kinderen zijn onze toekomst. In september iets meer dan tijdens de rest van het jaar.
Tegelijkertijd denkt men ernstig na over de bouw van een tweede jeugdgevangenis.
Probleemkomkommer
Zondag 31 augustus 2008
Een willekeurige krant (De Standaard) van een willekeurige dag (21 augustus) in de 2de helft van augustus. Maar liefst twee artikels, die samen ongeveer twee volledige pagina's vullen, zijn gewijd aan problematische scheidingen: "Elk jaar 20000 klachten over bezoekrecht" en "Vechtscheiding eindigt in cel". Ik heb bijna het gevoel dat ik met mijn gat in de boter gevallen ben. Dikwijls moet ik aan het voorplat van een aanrijdingsformulier denken, wanneer relaties ophouden te bestaan en de geliefden besluiten elk hun weg te gaan. "Wees hoffelijk, blijf kalm" staat er in drukletters. Ondanks de frustratie, ondanks het feit dat men zich bekocht voelt, kwaad is of denkt het gelijk aan haar/zijn kant te hebben, blijft een compromis zoeken de meest eerbare en constructieve oplossing voor alle partijen, zeker als er kinderen zijn. Een scheiding betekent voor alle betrokkenen een verlies, zowel van materiële als van immateriële zaken. Mekaar droogleggen of de duvel aandoen is in dat opzicht kortzichtig en energieverslindend. Gelukkig zijn er ook andere voorbeelden van mannen en vrouwen die na een breuk geleidelijk evolueren naar een evenwichtige verstandhouding, zonder dat ze elkaar daarbij in de armen hoeven te vallen. Spijtig genoeg zijn dat verhalen die het moeten afleggen tegen de meer smeuïge berichtgeving over mensen die elkaar bij wijze van spreken naar de keel vliegen, zodat de volledige batterij van politie, rechters en vonnissen wordt bovengehaald. Zelfs in deze komkommertijd geeft men de voorkeur aan de probleemkomkommer.
Van groenten gesproken: de schoonouders in spe van Alexander hebben blijkbaar een grote moestuin. Ik zit al sinds enige weken te staren naar een enorme gele courgette, die meegebracht werd door mijn zoon en sindsdien op het aanrecht ligt te wachten op nuttig gebruik. Courgettes, nog nooit klaargemaakt. Misschien ga ik binnenkort een kookboek raadplegen, of wat experimenteren....
Een willekeurige krant (De Standaard) van een willekeurige dag (21 augustus) in de 2de helft van augustus. Maar liefst twee artikels, die samen ongeveer twee volledige pagina's vullen, zijn gewijd aan problematische scheidingen: "Elk jaar 20000 klachten over bezoekrecht" en "Vechtscheiding eindigt in cel". Ik heb bijna het gevoel dat ik met mijn gat in de boter gevallen ben. Dikwijls moet ik aan het voorplat van een aanrijdingsformulier denken, wanneer relaties ophouden te bestaan en de geliefden besluiten elk hun weg te gaan. "Wees hoffelijk, blijf kalm" staat er in drukletters. Ondanks de frustratie, ondanks het feit dat men zich bekocht voelt, kwaad is of denkt het gelijk aan haar/zijn kant te hebben, blijft een compromis zoeken de meest eerbare en constructieve oplossing voor alle partijen, zeker als er kinderen zijn. Een scheiding betekent voor alle betrokkenen een verlies, zowel van materiële als van immateriële zaken. Mekaar droogleggen of de duvel aandoen is in dat opzicht kortzichtig en energieverslindend. Gelukkig zijn er ook andere voorbeelden van mannen en vrouwen die na een breuk geleidelijk evolueren naar een evenwichtige verstandhouding, zonder dat ze elkaar daarbij in de armen hoeven te vallen. Spijtig genoeg zijn dat verhalen die het moeten afleggen tegen de meer smeuïge berichtgeving over mensen die elkaar bij wijze van spreken naar de keel vliegen, zodat de volledige batterij van politie, rechters en vonnissen wordt bovengehaald. Zelfs in deze komkommertijd geeft men de voorkeur aan de probleemkomkommer.
Van groenten gesproken: de schoonouders in spe van Alexander hebben blijkbaar een grote moestuin. Ik zit al sinds enige weken te staren naar een enorme gele courgette, die meegebracht werd door mijn zoon en sindsdien op het aanrecht ligt te wachten op nuttig gebruik. Courgettes, nog nooit klaargemaakt. Misschien ga ik binnenkort een kookboek raadplegen, of wat experimenteren....
Parijs
Vrijdag 29 augustus 2008
Het begrip papa heeft een nieuwe betekenis gekregen, namelijk dat van zoekrobot: http://www.mappy.be/. Ik verklaar mij nader.
Nog niet zo lang geleden heb ik een document ondertekend, waarbij ik mijn net nog minderjarige zoon Alexander de toelating gaf zonder begeleiding naar het buitenland te reizen. Eergisteren kreeg ik 's ochtends een telefoontje van diezelfde zoon. Internationaal, dat zag ik op het display. Uit Parijs, zo bleek al dadelijk.
'Papa?'
'Dag zoon.'
'We staan nu aan de metrohalte Porte Cignancourt. Kan je me de weg uitleggen naar de Marché aux Puces?'
'....'
'Papa, kan het snel, want mijn belkrediet is bijna op.'
Ik kreeg nauwelijks de tijd om me die Parijse buurt voor de geest te halen, want de verbinding bleef al na luttele seconden dood. De verloren race tegen het belkrediet.
Dit was voor hem het moment om zijn beste schoolfrans in de praktijk om te zetten. Ongetwijfeld zat hij op dat ogenblik samen met zijn liefje de elementaire woordjes te verzamelen.
Ik had hem nochtans een map van Parijs meegegeven. Dat is echter het eerste wat aankomende wereldburgers in hun hotelkamer achterlaten.
Het begrip papa heeft een nieuwe betekenis gekregen, namelijk dat van zoekrobot: http://www.mappy.be/. Ik verklaar mij nader.
Nog niet zo lang geleden heb ik een document ondertekend, waarbij ik mijn net nog minderjarige zoon Alexander de toelating gaf zonder begeleiding naar het buitenland te reizen. Eergisteren kreeg ik 's ochtends een telefoontje van diezelfde zoon. Internationaal, dat zag ik op het display. Uit Parijs, zo bleek al dadelijk.
'Papa?'
'Dag zoon.'
'We staan nu aan de metrohalte Porte Cignancourt. Kan je me de weg uitleggen naar de Marché aux Puces?'
'....'
'Papa, kan het snel, want mijn belkrediet is bijna op.'
Ik kreeg nauwelijks de tijd om me die Parijse buurt voor de geest te halen, want de verbinding bleef al na luttele seconden dood. De verloren race tegen het belkrediet.
Dit was voor hem het moment om zijn beste schoolfrans in de praktijk om te zetten. Ongetwijfeld zat hij op dat ogenblik samen met zijn liefje de elementaire woordjes te verzamelen.
Ik had hem nochtans een map van Parijs meegegeven. Dat is echter het eerste wat aankomende wereldburgers in hun hotelkamer achterlaten.
Ik weet het niet meer
Dinsdag 26 augustus 2008
Ik heb al jaren een Delhaize-Pluskaart en sinds kort schafte ik me ook een Extra-kortingkaart van Colruyt aan - de druk was groot, want zoon Alexander deed er vakantiewerk en introduceerde daardoor het Colruytgevoel in ons huis. Het grootste voordeel bij laatstgenoemde supermarkt is dat ik geen bonnetjes meer hoef te knippen. Alle afgeprijsde goederen die ik, zelfs al is het slechts toevalligerwijze, van een winkelrek in mijn karretje laad, worden mij via de kaart automatisch aan de actieprijs aangerekend. Gemakkelijk zat, dus. De Delhaize stuurt mij echter met de regelmaat van de klok kortingbonnen die mij toelaten bepaalde produkten helemaal gratis te verkrijgen, ofwel met een equivalent aan plus-punten. Bovendien krijg ik er nog een boel extra punten bovenop als ik voor een bepaald bedrag aankoop.
Dit tactisch spel om klanten aan zich te binden heeft voor mij hetzelfde ondoorzichtige karakter als de tarieven en de voorgestelde spaarintresten bij een bank. Je begint je toch af te vragen wie je nu effectief het meeste voordeel biedt of andersom: wie je het minst een rad voor de ogen draait....
Ik ben er zeker van dat een aantal huisvrouwen zeer pragmatisch weet om te springen met dit klantenbindingskluwen. Alle tips zijn welkom...
Ik heb al jaren een Delhaize-Pluskaart en sinds kort schafte ik me ook een Extra-kortingkaart van Colruyt aan - de druk was groot, want zoon Alexander deed er vakantiewerk en introduceerde daardoor het Colruytgevoel in ons huis. Het grootste voordeel bij laatstgenoemde supermarkt is dat ik geen bonnetjes meer hoef te knippen. Alle afgeprijsde goederen die ik, zelfs al is het slechts toevalligerwijze, van een winkelrek in mijn karretje laad, worden mij via de kaart automatisch aan de actieprijs aangerekend. Gemakkelijk zat, dus. De Delhaize stuurt mij echter met de regelmaat van de klok kortingbonnen die mij toelaten bepaalde produkten helemaal gratis te verkrijgen, ofwel met een equivalent aan plus-punten. Bovendien krijg ik er nog een boel extra punten bovenop als ik voor een bepaald bedrag aankoop.
Dit tactisch spel om klanten aan zich te binden heeft voor mij hetzelfde ondoorzichtige karakter als de tarieven en de voorgestelde spaarintresten bij een bank. Je begint je toch af te vragen wie je nu effectief het meeste voordeel biedt of andersom: wie je het minst een rad voor de ogen draait....
Ik ben er zeker van dat een aantal huisvrouwen zeer pragmatisch weet om te springen met dit klantenbindingskluwen. Alle tips zijn welkom...
Dat ik daar niet op gekomen ben
Maandag 25 augustus 2008
Dankuwel, mijnheer Chris Martin! Niet dat deze naam u veel zal zeggen: de man werkt als designer voor Ikea en heeft de Ellan schommelstoel ontworpen. Het principe is dat van een gewone stoel, maar met het staartstukje aan de twee achterste poten wordt "op twee poten zitten" meer een bijkomende mogelijkheid dan een bron van irritatie voor vele ouders ("Een stoel heeft vier poten!!"). Bovendien is hij gemaakt van een zeer stevige kunststof, die hem niet alleen weerbestendig maakt, maar ook zo goed als onverwoestbaar, zelfs voor de meest creatieve jongeren op dat vlak. Tenslotte worden de verschillende onderdelen in mekaar gezet met een handig klik-en-schuifsysteem, wat werkmateriaal overbodig maakt.
Ik heb er alvast twee gekocht voor mijn kinderen en, eerlijk gezegd, ze zitten nog goed ook. Misschien ga ik er nog een derde in huis halen. Een nadeel: hun ruggen zijn te laag om mijn pas gewassen hemden over te draperen en ze op die manier te laten drogen. Wat denk je, mijnheer Martin? Kan daar iets aan verholpen worden?
Dankuwel, mijnheer Chris Martin! Niet dat deze naam u veel zal zeggen: de man werkt als designer voor Ikea en heeft de Ellan schommelstoel ontworpen. Het principe is dat van een gewone stoel, maar met het staartstukje aan de twee achterste poten wordt "op twee poten zitten" meer een bijkomende mogelijkheid dan een bron van irritatie voor vele ouders ("Een stoel heeft vier poten!!"). Bovendien is hij gemaakt van een zeer stevige kunststof, die hem niet alleen weerbestendig maakt, maar ook zo goed als onverwoestbaar, zelfs voor de meest creatieve jongeren op dat vlak. Tenslotte worden de verschillende onderdelen in mekaar gezet met een handig klik-en-schuifsysteem, wat werkmateriaal overbodig maakt.
Ik heb er alvast twee gekocht voor mijn kinderen en, eerlijk gezegd, ze zitten nog goed ook. Misschien ga ik er nog een derde in huis halen. Een nadeel: hun ruggen zijn te laag om mijn pas gewassen hemden over te draperen en ze op die manier te laten drogen. Wat denk je, mijnheer Martin? Kan daar iets aan verholpen worden?
Nerds
Woensdag 20 augustus 2008
Veel van de mij gekende schoolgenoten uit het middelbaar onderwijs zijn blijkbaar terechtgekomen in de informaticasector, na een voorgezette studie in die richting. Eigenaardig genoeg ontmoet ik hen meestal in supermarkten, terwijl ik haastig voedsel insla voor de komende dagen en ze als een ongevraagde pop-up tussen de rekken verschijnen. "Ha, die Wolf" zeggen ze dan. "Lang geleden!!" Eigenlijk blijkt het helemaal niet lang geleden te zijn, want ze verkondigen al vlug dat ze mijn website ontdekt hebben. "Plezant, die website, prachtige fimpjes, zelf gemaakt?" Ook de blog krijgt de nodige commentaren.
Geen van allen spreekt mij echter met een woord over de roman, die eraan ten grondslag ligt. Een boek staat als object even ver van hen af als een piramide of een dinosaurus, ooit geweest, maar al lang geleden. Volgens mij dringt het begrip "boek" niet eens door de firewall van hun hersenen. "Ah, heb je er ook een boek over geschreven?" repliceren ze totaal ongeïnteresseerd.
Daar word ik slap van in mijn benen. Aap, Noot, Mies. En dan vraagt men zich af waarom kinderen zo weinig lezen. Bij ons zeggen ze: "Die hebben het niet van vreemden."
Veel van de mij gekende schoolgenoten uit het middelbaar onderwijs zijn blijkbaar terechtgekomen in de informaticasector, na een voorgezette studie in die richting. Eigenaardig genoeg ontmoet ik hen meestal in supermarkten, terwijl ik haastig voedsel insla voor de komende dagen en ze als een ongevraagde pop-up tussen de rekken verschijnen. "Ha, die Wolf" zeggen ze dan. "Lang geleden!!" Eigenlijk blijkt het helemaal niet lang geleden te zijn, want ze verkondigen al vlug dat ze mijn website ontdekt hebben. "Plezant, die website, prachtige fimpjes, zelf gemaakt?" Ook de blog krijgt de nodige commentaren.
Geen van allen spreekt mij echter met een woord over de roman, die eraan ten grondslag ligt. Een boek staat als object even ver van hen af als een piramide of een dinosaurus, ooit geweest, maar al lang geleden. Volgens mij dringt het begrip "boek" niet eens door de firewall van hun hersenen. "Ah, heb je er ook een boek over geschreven?" repliceren ze totaal ongeïnteresseerd.
Daar word ik slap van in mijn benen. Aap, Noot, Mies. En dan vraagt men zich af waarom kinderen zo weinig lezen. Bij ons zeggen ze: "Die hebben het niet van vreemden."
Abonneren op:
Posts (Atom)
