(Relatief) goede raad

Zondag 5 oktober 2008

Max heeft een leeftijd waarop iemand nog steeds graag verjaart: de kwaaltjes van de ouderdom zijn nog veraf, een geboortedag is van 's morgens tot 's avonds en de dagen erna één groot feest, veel aandacht en vooral nog veel meer kadootjes. Grootouders, ooms en tantes en de peter en meter houden het meestal bij een kleine attentie en een zakcent, waarmee ze dan haar zin kan doen.
Deze middag gaf haar mama een brunch voor een aantal mensen dat Max liefheeft. Ook ik hoor daarbij. Tijdens het feestje zat dochterlief met enige voldoening het stapeltje bankbiljetten te tellen, dat ze verzameld had bij de verschillende genodigden. Terwijl praatte ze honderduit over de zinnige bestemmingen die ze dat geld wou geven.
"Ook een deel op je spaarboekje zetten!" is doorgaans mijn traditionele reactie. Maar deze keer niet: ik deed haar zelfs enkele suggesties. De zekerheid van het plezier tijdens het bewust spenderen van haar cash is immers een veel aangenamer vooruitzicht dan de kans dat haar kapitaaltje verdampt op een spaarrekening.

Geen opmerkingen: