De kalender met de gekleurde visstickertjes van het VCOK blijft als een horzel in mijn hersenpan rondbrommen. Alexander komt als eerste binnen, geeft me een zoen en trekt hongerig de frigo open. "Wat ga je doen dit weekend?" vraag ik langs mijn neus weg. "Straks samenkomst van de speelpleinleiding..." Hij slikt, nadat hij een hap genomen heeft van het gebak, dat ik eigenlijk als nagerecht voorzien heb. "Morgen in de voormiddag fluiten tijdens de match van de duiveltjes, in de namiddag zelf voetballen op verplaatsing, 's avonds komt Evelien, mag ze blijven slapen? Zondag worden we met zijn allen verwacht op het feest van grootvader, of weet je dat niet meer, papa? Maandag...." Heeft die jongen een kalender en gekleurde visjes nodig? Ik denk het niet. Hij weet niet alleen bij wie hij deze week woont, maar kent zelfs zijn volledige weekplanning uit het hoofd.
Even later komt mijn dochter het huis binnengestormd. "Papa, papa, mag ik straks gaan schaatsen met B.? Het mag niet zeker, want hij gaat pas als het donker is..." "Max, waar is je rapport?" vraag ik haar onverstoorbaar. Schoorvoetend geeft ze het mij. Ze zucht, terwijl ik haar cijfers bekijk. "Nu zal ik zeker elke dag van de herfstvakantie moeten oefenen voor Frans en wiskunde?" polst ze. Voilà, helemaal zonder kalender en visstickertjes. Ik noteer alvast de datum van het oudercontact in mijn agenda. Dat mag ik zeker niet vergeten. Misschien een tip voor het VCOK?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten