Oops! Per(s)vergissing

Vrijdag 17 oktober 2008

Wat lees ik vandaag in de Standaard der Letteren, rubriek top-10 van de fictieboeken:

3. Dimitri Verhulst
De vliegeraar
Contact (2)

Even denk ik dat die Verhulst weer een boek uit heeft en overweeg ik op zijn minst wekelijks te gaan wandelen in het Waalse gedeelte van de Vlaamse Ardennen, want het moet daar een inspirerende lucht zijn. Verhulst, de Lucky Luke onder de auteurs: hij schrijft sneller dan zijn schaduw. Maar vervolgens bedenk ik dat ik geen enkele voorpublicatie gelezen heb in zijn fanblad Humo. Mijn argwaan wordt verder gewekt door het boek op de volgende plaats in het lijstje:

4. Khaled Hosseini
De vliegeraar
De Bezige Bij (4)

Nou, moe! Dat is ook toeval! Twee auteurs met eenzelfde boektitel bij een verschillende uitgeverij en ze verkopen allebei formidabel! Dat is bij mijn weten alleen maar voorgevallen in de muziekbusiness, waar covers dikwijls de originele versie overtreffen wat verkoopcijfers betreft. Ben ik lichtgelovig? Nee, ik ben niet lichtgelovig. Bovendien ben ik geabonneerd op een kwaliteitskrant, die een correcte (maar kritische, ik geef het toe) berichtgeving hoog in het vaandel voert. Ik ben dus geneigd te geloven alsof het gedrukt staat. En het staat gedrukt. In een kwaliteitskrant.
Toch even checken in een weekblad van dezelfde strekking en hetzelfde niveau: De Knack. Niks of niemendal van die aard te vinden. Verhulst staat daar netjes gerangschikt, weliswaar op plaats 5 wegens andere bronnen, met zijn De helaasheid der dingen. Zelfs de chef Wetstraat rept in zijn editoriaal met geen woord over een nieuw boek. Tussen haken: er zijn nog nooit gratis boeken weggegeven bij Knack, maar hun verslaggeving over recente uitgaven is tot nader orde correct.
Ik begin stilaan te vermoeden dat er foutjes in mijn krant binnensluipen. Dat het checken en dubbelchecken het moet afleggen tegen het tempo waarmee de veeleisende burger op de hoogte wil blijven van alle nieuws. En het vervolgens foutief in zijn strot geramd krijgt. Indien ik echt fictie wil lezen, sla ik een roman open. Dan moet ik me niet druk maken over het feit dat er een loopje wordt genomen met de waarheid.
Naar de recensie van mijn boeken in De Standaard zal ik nu wel kunnen fluiten. Terwijl ik niet eens begin na te denken over het stopzetten van mijn abonnement.