Zondag 31 augustus 2008
Een willekeurige krant (De Standaard) van een willekeurige dag (21 augustus) in de 2de helft van augustus. Maar liefst twee artikels, die samen ongeveer twee volledige pagina's vullen, zijn gewijd aan problematische scheidingen: "Elk jaar 20000 klachten over bezoekrecht" en "Vechtscheiding eindigt in cel". Ik heb bijna het gevoel dat ik met mijn gat in de boter gevallen ben. Dikwijls moet ik aan het voorplat van een aanrijdingsformulier denken, wanneer relaties ophouden te bestaan en de geliefden besluiten elk hun weg te gaan. "Wees hoffelijk, blijf kalm" staat er in drukletters. Ondanks de frustratie, ondanks het feit dat men zich bekocht voelt, kwaad is of denkt het gelijk aan haar/zijn kant te hebben, blijft een compromis zoeken de meest eerbare en constructieve oplossing voor alle partijen, zeker als er kinderen zijn. Een scheiding betekent voor alle betrokkenen een verlies, zowel van materiële als van immateriële zaken. Mekaar droogleggen of de duvel aandoen is in dat opzicht kortzichtig en energieverslindend. Gelukkig zijn er ook andere voorbeelden van mannen en vrouwen die na een breuk geleidelijk evolueren naar een evenwichtige verstandhouding, zonder dat ze elkaar daarbij in de armen hoeven te vallen. Spijtig genoeg zijn dat verhalen die het moeten afleggen tegen de meer smeuïge berichtgeving over mensen die elkaar bij wijze van spreken naar de keel vliegen, zodat de volledige batterij van politie, rechters en vonnissen wordt bovengehaald. Zelfs in deze komkommertijd geeft men de voorkeur aan de probleemkomkommer.
Van groenten gesproken: de schoonouders in spe van Alexander hebben blijkbaar een grote moestuin. Ik zit al sinds enige weken te staren naar een enorme gele courgette, die meegebracht werd door mijn zoon en sindsdien op het aanrecht ligt te wachten op nuttig gebruik. Courgettes, nog nooit klaargemaakt. Misschien ga ik binnenkort een kookboek raadplegen, of wat experimenteren....
Parijs
Vrijdag 29 augustus 2008
Het begrip papa heeft een nieuwe betekenis gekregen, namelijk dat van zoekrobot: http://www.mappy.be/. Ik verklaar mij nader.
Nog niet zo lang geleden heb ik een document ondertekend, waarbij ik mijn net nog minderjarige zoon Alexander de toelating gaf zonder begeleiding naar het buitenland te reizen. Eergisteren kreeg ik 's ochtends een telefoontje van diezelfde zoon. Internationaal, dat zag ik op het display. Uit Parijs, zo bleek al dadelijk.
'Papa?'
'Dag zoon.'
'We staan nu aan de metrohalte Porte Cignancourt. Kan je me de weg uitleggen naar de Marché aux Puces?'
'....'
'Papa, kan het snel, want mijn belkrediet is bijna op.'
Ik kreeg nauwelijks de tijd om me die Parijse buurt voor de geest te halen, want de verbinding bleef al na luttele seconden dood. De verloren race tegen het belkrediet.
Dit was voor hem het moment om zijn beste schoolfrans in de praktijk om te zetten. Ongetwijfeld zat hij op dat ogenblik samen met zijn liefje de elementaire woordjes te verzamelen.
Ik had hem nochtans een map van Parijs meegegeven. Dat is echter het eerste wat aankomende wereldburgers in hun hotelkamer achterlaten.
Het begrip papa heeft een nieuwe betekenis gekregen, namelijk dat van zoekrobot: http://www.mappy.be/. Ik verklaar mij nader.
Nog niet zo lang geleden heb ik een document ondertekend, waarbij ik mijn net nog minderjarige zoon Alexander de toelating gaf zonder begeleiding naar het buitenland te reizen. Eergisteren kreeg ik 's ochtends een telefoontje van diezelfde zoon. Internationaal, dat zag ik op het display. Uit Parijs, zo bleek al dadelijk.
'Papa?'
'Dag zoon.'
'We staan nu aan de metrohalte Porte Cignancourt. Kan je me de weg uitleggen naar de Marché aux Puces?'
'....'
'Papa, kan het snel, want mijn belkrediet is bijna op.'
Ik kreeg nauwelijks de tijd om me die Parijse buurt voor de geest te halen, want de verbinding bleef al na luttele seconden dood. De verloren race tegen het belkrediet.
Dit was voor hem het moment om zijn beste schoolfrans in de praktijk om te zetten. Ongetwijfeld zat hij op dat ogenblik samen met zijn liefje de elementaire woordjes te verzamelen.
Ik had hem nochtans een map van Parijs meegegeven. Dat is echter het eerste wat aankomende wereldburgers in hun hotelkamer achterlaten.
Ik weet het niet meer
Dinsdag 26 augustus 2008
Ik heb al jaren een Delhaize-Pluskaart en sinds kort schafte ik me ook een Extra-kortingkaart van Colruyt aan - de druk was groot, want zoon Alexander deed er vakantiewerk en introduceerde daardoor het Colruytgevoel in ons huis. Het grootste voordeel bij laatstgenoemde supermarkt is dat ik geen bonnetjes meer hoef te knippen. Alle afgeprijsde goederen die ik, zelfs al is het slechts toevalligerwijze, van een winkelrek in mijn karretje laad, worden mij via de kaart automatisch aan de actieprijs aangerekend. Gemakkelijk zat, dus. De Delhaize stuurt mij echter met de regelmaat van de klok kortingbonnen die mij toelaten bepaalde produkten helemaal gratis te verkrijgen, ofwel met een equivalent aan plus-punten. Bovendien krijg ik er nog een boel extra punten bovenop als ik voor een bepaald bedrag aankoop.
Dit tactisch spel om klanten aan zich te binden heeft voor mij hetzelfde ondoorzichtige karakter als de tarieven en de voorgestelde spaarintresten bij een bank. Je begint je toch af te vragen wie je nu effectief het meeste voordeel biedt of andersom: wie je het minst een rad voor de ogen draait....
Ik ben er zeker van dat een aantal huisvrouwen zeer pragmatisch weet om te springen met dit klantenbindingskluwen. Alle tips zijn welkom...
Ik heb al jaren een Delhaize-Pluskaart en sinds kort schafte ik me ook een Extra-kortingkaart van Colruyt aan - de druk was groot, want zoon Alexander deed er vakantiewerk en introduceerde daardoor het Colruytgevoel in ons huis. Het grootste voordeel bij laatstgenoemde supermarkt is dat ik geen bonnetjes meer hoef te knippen. Alle afgeprijsde goederen die ik, zelfs al is het slechts toevalligerwijze, van een winkelrek in mijn karretje laad, worden mij via de kaart automatisch aan de actieprijs aangerekend. Gemakkelijk zat, dus. De Delhaize stuurt mij echter met de regelmaat van de klok kortingbonnen die mij toelaten bepaalde produkten helemaal gratis te verkrijgen, ofwel met een equivalent aan plus-punten. Bovendien krijg ik er nog een boel extra punten bovenop als ik voor een bepaald bedrag aankoop.
Dit tactisch spel om klanten aan zich te binden heeft voor mij hetzelfde ondoorzichtige karakter als de tarieven en de voorgestelde spaarintresten bij een bank. Je begint je toch af te vragen wie je nu effectief het meeste voordeel biedt of andersom: wie je het minst een rad voor de ogen draait....
Ik ben er zeker van dat een aantal huisvrouwen zeer pragmatisch weet om te springen met dit klantenbindingskluwen. Alle tips zijn welkom...
Dat ik daar niet op gekomen ben
Maandag 25 augustus 2008
Dankuwel, mijnheer Chris Martin! Niet dat deze naam u veel zal zeggen: de man werkt als designer voor Ikea en heeft de Ellan schommelstoel ontworpen. Het principe is dat van een gewone stoel, maar met het staartstukje aan de twee achterste poten wordt "op twee poten zitten" meer een bijkomende mogelijkheid dan een bron van irritatie voor vele ouders ("Een stoel heeft vier poten!!"). Bovendien is hij gemaakt van een zeer stevige kunststof, die hem niet alleen weerbestendig maakt, maar ook zo goed als onverwoestbaar, zelfs voor de meest creatieve jongeren op dat vlak. Tenslotte worden de verschillende onderdelen in mekaar gezet met een handig klik-en-schuifsysteem, wat werkmateriaal overbodig maakt.
Ik heb er alvast twee gekocht voor mijn kinderen en, eerlijk gezegd, ze zitten nog goed ook. Misschien ga ik er nog een derde in huis halen. Een nadeel: hun ruggen zijn te laag om mijn pas gewassen hemden over te draperen en ze op die manier te laten drogen. Wat denk je, mijnheer Martin? Kan daar iets aan verholpen worden?
Dankuwel, mijnheer Chris Martin! Niet dat deze naam u veel zal zeggen: de man werkt als designer voor Ikea en heeft de Ellan schommelstoel ontworpen. Het principe is dat van een gewone stoel, maar met het staartstukje aan de twee achterste poten wordt "op twee poten zitten" meer een bijkomende mogelijkheid dan een bron van irritatie voor vele ouders ("Een stoel heeft vier poten!!"). Bovendien is hij gemaakt van een zeer stevige kunststof, die hem niet alleen weerbestendig maakt, maar ook zo goed als onverwoestbaar, zelfs voor de meest creatieve jongeren op dat vlak. Tenslotte worden de verschillende onderdelen in mekaar gezet met een handig klik-en-schuifsysteem, wat werkmateriaal overbodig maakt.
Ik heb er alvast twee gekocht voor mijn kinderen en, eerlijk gezegd, ze zitten nog goed ook. Misschien ga ik er nog een derde in huis halen. Een nadeel: hun ruggen zijn te laag om mijn pas gewassen hemden over te draperen en ze op die manier te laten drogen. Wat denk je, mijnheer Martin? Kan daar iets aan verholpen worden?
Nerds
Woensdag 20 augustus 2008
Veel van de mij gekende schoolgenoten uit het middelbaar onderwijs zijn blijkbaar terechtgekomen in de informaticasector, na een voorgezette studie in die richting. Eigenaardig genoeg ontmoet ik hen meestal in supermarkten, terwijl ik haastig voedsel insla voor de komende dagen en ze als een ongevraagde pop-up tussen de rekken verschijnen. "Ha, die Wolf" zeggen ze dan. "Lang geleden!!" Eigenlijk blijkt het helemaal niet lang geleden te zijn, want ze verkondigen al vlug dat ze mijn website ontdekt hebben. "Plezant, die website, prachtige fimpjes, zelf gemaakt?" Ook de blog krijgt de nodige commentaren.
Geen van allen spreekt mij echter met een woord over de roman, die eraan ten grondslag ligt. Een boek staat als object even ver van hen af als een piramide of een dinosaurus, ooit geweest, maar al lang geleden. Volgens mij dringt het begrip "boek" niet eens door de firewall van hun hersenen. "Ah, heb je er ook een boek over geschreven?" repliceren ze totaal ongeïnteresseerd.
Daar word ik slap van in mijn benen. Aap, Noot, Mies. En dan vraagt men zich af waarom kinderen zo weinig lezen. Bij ons zeggen ze: "Die hebben het niet van vreemden."
Veel van de mij gekende schoolgenoten uit het middelbaar onderwijs zijn blijkbaar terechtgekomen in de informaticasector, na een voorgezette studie in die richting. Eigenaardig genoeg ontmoet ik hen meestal in supermarkten, terwijl ik haastig voedsel insla voor de komende dagen en ze als een ongevraagde pop-up tussen de rekken verschijnen. "Ha, die Wolf" zeggen ze dan. "Lang geleden!!" Eigenlijk blijkt het helemaal niet lang geleden te zijn, want ze verkondigen al vlug dat ze mijn website ontdekt hebben. "Plezant, die website, prachtige fimpjes, zelf gemaakt?" Ook de blog krijgt de nodige commentaren.
Geen van allen spreekt mij echter met een woord over de roman, die eraan ten grondslag ligt. Een boek staat als object even ver van hen af als een piramide of een dinosaurus, ooit geweest, maar al lang geleden. Volgens mij dringt het begrip "boek" niet eens door de firewall van hun hersenen. "Ah, heb je er ook een boek over geschreven?" repliceren ze totaal ongeïnteresseerd.
Daar word ik slap van in mijn benen. Aap, Noot, Mies. En dan vraagt men zich af waarom kinderen zo weinig lezen. Bij ons zeggen ze: "Die hebben het niet van vreemden."
Eigen vakantie
Dinsdag 19 augustus 2008
Alexander doet in elk geval wat hij zich voorneemt. Vorig jaar vroeg hij me kordaat om alleen met hem op reis te gaan, omdat het wel eens de laatste vakantie zou kunnen zijn in familieverband, zo stelde hij. Het kwam goed uit, want Max ging voor tien dagen op kamp met de jeugdbeweging, zodat wij met zijn tweetjes de ruimte kregen om ons volledig te laten gaan in Umbrië en Toscane. Siena, Perugia, Orvieto, Citta della Pieve, Montalcino, Assisi: geen enkele plaats sloegen we over om een ijsje te eten of samen een biertje te drinken, terwijl we tussendoor wat doelloos rondkuierden, om op het heetst van de dag opnieuw in het zwembad van ons gastenverblijf te belanden.
Wel, Alexander heeft de smaak te pakken en heeft dit jaar ook gekozen voor een cultuurreis, niet met zijn vader deze keer, maar met zijn lief. Niet naar Italië, maar naar Parijs. Niet in een jeugdherberg, maar in een hotelletje.
Uit voorzorg en omdat ik weet dat hij geen voorbeeld van een georganiseerde planner is, heb ik hem een stadsplan en een metromap meegegeven. Mijn gsm-nummer had hij al. Op het gemeentehuis moest ik een document signeren dat ik mijn minderjarig kind de toelating gaf om naar het buitenland te reizen. Zolang een mens iets dergelijks dient te ondertekenen, mag hij zich nog een klein beetje zorgen maken over de activiteiten van zijn zeventienjarige zoon, niet? Toch zijn kennis van het Frans eens checken...
Alexander doet in elk geval wat hij zich voorneemt. Vorig jaar vroeg hij me kordaat om alleen met hem op reis te gaan, omdat het wel eens de laatste vakantie zou kunnen zijn in familieverband, zo stelde hij. Het kwam goed uit, want Max ging voor tien dagen op kamp met de jeugdbeweging, zodat wij met zijn tweetjes de ruimte kregen om ons volledig te laten gaan in Umbrië en Toscane. Siena, Perugia, Orvieto, Citta della Pieve, Montalcino, Assisi: geen enkele plaats sloegen we over om een ijsje te eten of samen een biertje te drinken, terwijl we tussendoor wat doelloos rondkuierden, om op het heetst van de dag opnieuw in het zwembad van ons gastenverblijf te belanden.
Wel, Alexander heeft de smaak te pakken en heeft dit jaar ook gekozen voor een cultuurreis, niet met zijn vader deze keer, maar met zijn lief. Niet naar Italië, maar naar Parijs. Niet in een jeugdherberg, maar in een hotelletje.
Uit voorzorg en omdat ik weet dat hij geen voorbeeld van een georganiseerde planner is, heb ik hem een stadsplan en een metromap meegegeven. Mijn gsm-nummer had hij al. Op het gemeentehuis moest ik een document signeren dat ik mijn minderjarig kind de toelating gaf om naar het buitenland te reizen. Zolang een mens iets dergelijks dient te ondertekenen, mag hij zich nog een klein beetje zorgen maken over de activiteiten van zijn zeventienjarige zoon, niet? Toch zijn kennis van het Frans eens checken...
Alles komt terug
Donderdag 14 augustus 2008
Max heeft met open mond zitten kijken naar een muziek-dvd van Slade, die vooral in de eerste helft van jaren '70 geschiedenis schreef met hits als Coz I love you, Mama we're all crazy now en My friend Stan. Mijn zus, hààr tante, was toen iets jonger dan zij nu. Telkens wanneer Slade in Avro's Toppop alle registers opentrok, begon ze van schrik onbedaarlijk te huilen en moest de tv af van mijn moeder, vooral omdat die zich ook stoorde aan het hele gedoe. Ik neem het mijn zus nog steeds kwalijk, want ik vond hun performance wel heftig. Nu komt het vooral braaf en wat gedateerd over, dus Max is allerminst onder de indruk van hun stevige wall of sound.
De open mond is voornamelijk te wijten aan de outfit van zanger/gitarist Noddy Holder. Max is namelijk al weken aan het zagen voor een broek met Schotse ruiten van de Fish & Chips, een winkel voor personen bij wie het aantal verbindingen tussen de verschillende hersenkwabben nog in volle ontwikkeling is. Schotse ruiten zijn zo hot, vertelt ze me. Wel, ze hééft haar broek met Schotse ruiten. Draagt Noddy wel niet krèk dezelfde, zeker!! Dat feit moet Max nog een plaatsje zien te geven... Alsof ze een Neanderthaler met een polshorloge ontdekt heeft. Binnenkort zal er wel één of ander bandje rondspringen op de tonen van een cover van Slade. En dan is de cirkel helemaal rond.
Max heeft met open mond zitten kijken naar een muziek-dvd van Slade, die vooral in de eerste helft van jaren '70 geschiedenis schreef met hits als Coz I love you, Mama we're all crazy now en My friend Stan. Mijn zus, hààr tante, was toen iets jonger dan zij nu. Telkens wanneer Slade in Avro's Toppop alle registers opentrok, begon ze van schrik onbedaarlijk te huilen en moest de tv af van mijn moeder, vooral omdat die zich ook stoorde aan het hele gedoe. Ik neem het mijn zus nog steeds kwalijk, want ik vond hun performance wel heftig. Nu komt het vooral braaf en wat gedateerd over, dus Max is allerminst onder de indruk van hun stevige wall of sound.
De open mond is voornamelijk te wijten aan de outfit van zanger/gitarist Noddy Holder. Max is namelijk al weken aan het zagen voor een broek met Schotse ruiten van de Fish & Chips, een winkel voor personen bij wie het aantal verbindingen tussen de verschillende hersenkwabben nog in volle ontwikkeling is. Schotse ruiten zijn zo hot, vertelt ze me. Wel, ze hééft haar broek met Schotse ruiten. Draagt Noddy wel niet krèk dezelfde, zeker!! Dat feit moet Max nog een plaatsje zien te geven... Alsof ze een Neanderthaler met een polshorloge ontdekt heeft. Binnenkort zal er wel één of ander bandje rondspringen op de tonen van een cover van Slade. En dan is de cirkel helemaal rond.
Gespot
Maandag 11 augustus 2008
Het is duidelijk komkommertijd. Vorige vrijdag kwamen we Danni Heylen, alias Pascalleke, tegen op een voorstelling van de zomer van Antwerpen (Obludarium, weer knap gedaan van de broertjes Forman trouwens, terwijl De Grote Roerganger beweert dat ik mij totaal niet voor cultuur interesseer - gewoonlijk wint de perceptie het van de werkelijkheid; ge moet echt niet vragen van wie ik het begrip perceptie overgenomen heb :-)). Ze weet waarschijnlijk met haar tijd geen blijf nu de herhalingen van de herhalingen van de herhalingen van de Kampioenen terug worden uitgezonden. Max kijkt er nog altijd naar. Kolonel Vanderseypen zat overlaatst nog live en doodgemoedereerd een duvel te drinken op ons terras hier thuis en daar heeft ze dan totaal geen interesse voor. "Ge zijt verslaafd aan de tv" zegt De Grote Roerganger. "En gij niet alleen, ook gij!" En daarbij wijst hij op mij. Hij kan het weten.
En vorige zaterdag liep den Tom Naegels met een kindervoituur het GB-shoppingcenter aan de Groenplaats uit, alsof er deze week helemaal niks aan het gebeuren was in België en de rest van de wereld. Hij zal zich zo zenuwachtig gemaakt hebben aan de keukentafel thuis, dat zijn vrouw gezegd heeft: "Als ge geen inspiratie hebt voor uwe column, gaat ge maar wat wandelen met de kleine. In het centrum van een stad is altijd wat mee te maken. En anders steekt ge de straat maar eens over zonder kijken; misschien gebeurt er wel iets." Inderdaad, hij stak de straat over zonder kijken, maar er gebeurde, gelukkig voor hem en de kleine, maar heel slecht voor zijn column in De Standaard, geen fluit. Het wordt tijd dat ze aan de verfilming van zijnen boek beginnen, zodat de Turnhoutsebaan voor één of meerdere dagen afgesloten wordt tijdens de opnames. Samen met de werken in de Gemeentestraat gaat dat ongetwijfeld de directe aanleiding zijn tot urenlang aanschuiven met de auto, boze bestuurders, accidenten en agressie. Maar dan is er tenminste iets om over te schrijven.
En mijn vader ligt de laatste weken godbetert met een handdoek over zijn kop in de zetel. Af en toe zet hij zijn leesbril op en bladert in een dikke roman van A.F.Th. Daar verdoet hij zijn jaarlijkse vakantie mee. Als Max of ik nog maar een begin maken met iets te zeggen of te vragen, wappert hij met zijn hand en doet "sssst, ik ben aan het denken". Hij heeft echter nog geen letter geschreven, aan zijn volgende boek. Misschien kan hij beter met de kleine van Tom Naegels gaan wandelen. Of naar een heruitzending van de kampioenen kijken. Dan maakt hij in elk geval meer mee dan wanneer hij onder zijn handdoek zit. Ik kan alleen maar met mijn hoofd schudden en toegeven dat ik er niks van snap, maar De Grote Roerganger beweert dat dat omgekeerd ook het geval is. En zo blijven we bezig.
Het is duidelijk komkommertijd. Vorige vrijdag kwamen we Danni Heylen, alias Pascalleke, tegen op een voorstelling van de zomer van Antwerpen (Obludarium, weer knap gedaan van de broertjes Forman trouwens, terwijl De Grote Roerganger beweert dat ik mij totaal niet voor cultuur interesseer - gewoonlijk wint de perceptie het van de werkelijkheid; ge moet echt niet vragen van wie ik het begrip perceptie overgenomen heb :-)). Ze weet waarschijnlijk met haar tijd geen blijf nu de herhalingen van de herhalingen van de herhalingen van de Kampioenen terug worden uitgezonden. Max kijkt er nog altijd naar. Kolonel Vanderseypen zat overlaatst nog live en doodgemoedereerd een duvel te drinken op ons terras hier thuis en daar heeft ze dan totaal geen interesse voor. "Ge zijt verslaafd aan de tv" zegt De Grote Roerganger. "En gij niet alleen, ook gij!" En daarbij wijst hij op mij. Hij kan het weten.
En vorige zaterdag liep den Tom Naegels met een kindervoituur het GB-shoppingcenter aan de Groenplaats uit, alsof er deze week helemaal niks aan het gebeuren was in België en de rest van de wereld. Hij zal zich zo zenuwachtig gemaakt hebben aan de keukentafel thuis, dat zijn vrouw gezegd heeft: "Als ge geen inspiratie hebt voor uwe column, gaat ge maar wat wandelen met de kleine. In het centrum van een stad is altijd wat mee te maken. En anders steekt ge de straat maar eens over zonder kijken; misschien gebeurt er wel iets." Inderdaad, hij stak de straat over zonder kijken, maar er gebeurde, gelukkig voor hem en de kleine, maar heel slecht voor zijn column in De Standaard, geen fluit. Het wordt tijd dat ze aan de verfilming van zijnen boek beginnen, zodat de Turnhoutsebaan voor één of meerdere dagen afgesloten wordt tijdens de opnames. Samen met de werken in de Gemeentestraat gaat dat ongetwijfeld de directe aanleiding zijn tot urenlang aanschuiven met de auto, boze bestuurders, accidenten en agressie. Maar dan is er tenminste iets om over te schrijven.
En mijn vader ligt de laatste weken godbetert met een handdoek over zijn kop in de zetel. Af en toe zet hij zijn leesbril op en bladert in een dikke roman van A.F.Th. Daar verdoet hij zijn jaarlijkse vakantie mee. Als Max of ik nog maar een begin maken met iets te zeggen of te vragen, wappert hij met zijn hand en doet "sssst, ik ben aan het denken". Hij heeft echter nog geen letter geschreven, aan zijn volgende boek. Misschien kan hij beter met de kleine van Tom Naegels gaan wandelen. Of naar een heruitzending van de kampioenen kijken. Dan maakt hij in elk geval meer mee dan wanneer hij onder zijn handdoek zit. Ik kan alleen maar met mijn hoofd schudden en toegeven dat ik er niks van snap, maar De Grote Roerganger beweert dat dat omgekeerd ook het geval is. En zo blijven we bezig.
Abonneren op:
Posts (Atom)
