Alle warmte, vrolijkheid en creativiteit voor de mijnen en de mij nabijen in 2009!! Ik voel aan mijn dikke teen dat het een jaar vol liefde zal worden (desgevallend zullen alle barstjes onmiddellijk met Polyfilla dichtgestreken worden; ik heb genoeg over na het wegwerken van de gaten van de toiletrolhouder...).
Out of sight
Dinsdag 30 december 2008
Deze voormiddag met Max naar de oogarts geweest voor een controle. Ze zei al dat ze het lastiger heeft om de dingen op het bord te lezen. Ze wou sinds vorig jaar doodgraag contactlenzen dragen en daar heeft ze momenteel volgens de dokter gelukkig de leeftijd voor.
Ik heb van de gelegenheid gebruik gemaakt om mijn ogen ook te laten controleren. Het is weeral iets achteruit gegaan. Niks alarmerend volgens de arts: de gewone slijtage die hoort bij het vorderen der jaren. Hoe klaarder mijn kijk op het leven wordt, hoe slechter mijn zicht.
Daarna met Max door de stad gewandeld en pannenkoeken gegeten: heerlijk! Dat artikel voor en over het werk kan mij op dit moment gestolen worden; deze dagen hijs ik voor één keertje geen ballast aan boord...
Mijn goede daad
Maandag 29 december 2008
Aja, dat ben ik nog vergeten te vertellen. Een vriend die in Brussel woont verjaart op tweede kerstdag. Deze gebeurtenis wordt bijgevolg telkens zowat fijngemalen tussen alle andere feestdagen, wat op zich niet prettig is. Daarom stuurde ik een sms waarbij ik hem vroeg of ik hem kon plezieren met een ontbijt buitendeurs. Alexander en Max woonden vanaf die dag bij hun mama, dus ik had geen verdere verplichtingen. Uren later kreeg ik antwoord wegens tot 's middags in bed gelegen: hij nam mijn aanbod met beide handen aan. Het ontbijt werd vervangen door een namiddaglunch, een wandeling langs de kerstmarkt en enkele glazen in de buurt van de Dansaertstraat. Tweehonderdnegenentachtig vrienden heeft hij op Facebook, ik heb het nagekeken, en niemand die hem contacteerde om hem het beste te wensen. Hij moest zich tevreden stellen met enkele virtuele boodschappen op zijn pagina.
Ik heb nog een goede vriendin uit Veerle-Laakdal die op oudejaarsdag geboren is. Gelukkig heeft zij een man en kinderen. Voor alle zekerheid zal ik haar toch maar telefoneren.
Opwarming
Zondag 28 december 2008
Ik heb net geconstateerd dat de kamertemperatuur hier een graad gestegen is na het strijken van zes hemden en zeven broeken. Zou dat een gevolg zijn van de warmte die vrijgekomen is bij deze inspanning of van de stoomwolken die ontsnapt zijn uit het toestel?
Gaten in mijn huis
Zaterdag 27 december 2008
Het was geleden van 2002, toen vriend Marc en ikzelf met een ronduit roekeloze overmoed schijnbaar lukraak twee enorme gaten in het dak van mijn huis maakten om er nieuwe veluxen - het grootste formaat - in te steken: een amateuristische stunt met professioneel resultaat. Hetzelfde rsico met de voordeur wou ik niet nemen. Gisteren belde mijn vaste stielman/houtkunstenaar Benny aan om de oude, uitgeleefde deur uit te breken en een nieuwe te plaatsen. De traditie wil dat elke verbetering of opwaardering in het ene deel van mijn woonst gepaard gaat met schade of mankementen in een ander deel. Ik liep rond en onderwierp gespannen alle kamers aan een grondige inspectie: geen vochtvlekken of scheuren in de muren. Buiten leken de gevels ook helemaal in orde.
De oude deur was al uit haar hengsels gelicht, toen het accident zich aandiende in de vorm van zoon Alexander, die mij wist mee te delen dat, en ik citeer, "de toiletrolhouder in de badkamer losgeraakt is en van de muur gevallen, toen ik er enkele velletjes papier af trok". Ik voelde enige boosheid opkomen toen ik de schade vaststelde: twee gaten in de recent geverfde muur en wat pleisterkalk op de vloer. Benny merkte mijn moedeloosheid en hechtte het ding in een vingerknip weer vast, op een iets lagere plaats dan de vorige. De gaten bleven als littekens achter. "Een tube vulpasta, een lik verf en niemand ziet er nog wat van" relativeerde hij. Bedankt, Benny. Daarna duurde het minder dan een uur om de opening in de voorgevel met een nieuwe deur te vullen. De omlijsting zou hij dinsdag komen doen, nog voor het nieuwe jaar. Hij gaf me drie sleutels die pasten op het splinternieuwe veiligheidsslot. Ik bestelde er dadelijk een vierde bij.
In een opwelling vroeg ik hem een offerte te maken voor de ramen van de woonkamer, omdat ze nog steeds enkel glas hebben en omdat de rolkasten zo tochtig zijn dat ze mijn energiefactuur danig de hoogte in jagen. Binnen enkele maanden zullen er dus zo goed als zeker nieuwe gaten komen die opgevuld worden. Intussen ben ik al aan het denken aan de herstelling of vervanging van enkele kromgetrokken binnendeuren of hun sloten, zodat ze zich makkelijker laten openen en sluiten.
Een huis met karakter, dat evenals mijn kinderen de nodige aandacht vraagt. Maar dan enkel om de gaatjes en gaten op te vullen.
PS: Ik dank mijn uitgever voor de fles uitstekende Siciliaanse wijn die hij me gestuurd heeft. Ik wens hem vele professionele successen en een goede nachtrust toe. De witte pralines van mijn zoetste maatje bewaar ik voor een gelegenheid van prettig dagdromen.
Een stijlconsulente voor mijn kerstboom
Woensdag- op donderdagnacht 25 december
Jaja, ik ben er nog. Een mens zou zo rustig worden van deze periode dat hij vergeet te schrijven. Voelde me toch een beetje in de kou gezet door de blog van mijn dochter enkele dagen geleden; al haar liefde ging spontaan naar haar vriendinnen, terwijl er niks voor mij overbleef. In deze dagen van bezinning ben ik daar misschien iets meer vatbaar voor. Gelukkig ken ik tenminste nog één andere persoon die overtuigd zegt mij doodgraag te zien :-) Ach een mens wordt er soms lyrisch van gezien de omstandigheden en de tijd van het jaar. Liefde, mensen, liefde!
Toch goed dat Max uit zichzelf vroeg om een tekstje te schrijven, da's een goeie oefening. Ik heb er echt maar één foutje uitgehaald, de rest komt recht van haar.
Vandaag met zijn drietjes vooral veel gegeten. En daarna pakjes opengedaan. De kids verrasten mij met een dubbel-dvd van Jackass. Wat zijn ze toch attent. Dat wordt weer lachen geblazen. Aan kijkplezier zal het ons met Kerstmis in elk geval niet ontbreken. Traditioneel is dat een filmdag, ofwel buitenshuis in de bioscoop, ofwel lekker onder het dekentje in de mammoetsofa. Dit jaar hebben we voor het laatste geopteerd. Gisteren zijn we dvd's gaan kiezen, ieder volgens eigen smaak en voorkeur, gaande van de AA+ en goede B+ films (ikzelf) tot absolute Z-films (Alexander en Max). Deze avond/nacht heb ik al een voorsmaakje gekregen met een uitsmijter waarin Lindsay Lohan - blijkbaar vooral bekend van haar overdadige feestjes en liefjes in real life - ..ahum... acteert. Maar het was gezelligheid troef en dat primeert, niet?
Jaja, ik ben er nog. Een mens zou zo rustig worden van deze periode dat hij vergeet te schrijven. Voelde me toch een beetje in de kou gezet door de blog van mijn dochter enkele dagen geleden; al haar liefde ging spontaan naar haar vriendinnen, terwijl er niks voor mij overbleef. In deze dagen van bezinning ben ik daar misschien iets meer vatbaar voor. Gelukkig ken ik tenminste nog één andere persoon die overtuigd zegt mij doodgraag te zien :-) Ach een mens wordt er soms lyrisch van gezien de omstandigheden en de tijd van het jaar. Liefde, mensen, liefde!
Toch goed dat Max uit zichzelf vroeg om een tekstje te schrijven, da's een goeie oefening. Ik heb er echt maar één foutje uitgehaald, de rest komt recht van haar.
Vandaag met zijn drietjes vooral veel gegeten. En daarna pakjes opengedaan. De kids verrasten mij met een dubbel-dvd van Jackass. Wat zijn ze toch attent. Dat wordt weer lachen geblazen. Aan kijkplezier zal het ons met Kerstmis in elk geval niet ontbreken. Traditioneel is dat een filmdag, ofwel buitenshuis in de bioscoop, ofwel lekker onder het dekentje in de mammoetsofa. Dit jaar hebben we voor het laatste geopteerd. Gisteren zijn we dvd's gaan kiezen, ieder volgens eigen smaak en voorkeur, gaande van de AA+ en goede B+ films (ikzelf) tot absolute Z-films (Alexander en Max). Deze avond/nacht heb ik al een voorsmaakje gekregen met een uitsmijter waarin Lindsay Lohan - blijkbaar vooral bekend van haar overdadige feestjes en liefjes in real life - ..ahum... acteert. Maar het was gezelligheid troef en dat primeert, niet?
Tussen haken: de stofwisseling van Alexander moet fenomenaal zijn, want ik werd echt niet goed van de hoeveelheid voedsel die hij naar binnen gewerkt heeft. Er is nog over, maar minder dan verwacht; we kunnen nog net een eenzame met een heel kleine honger van iets voorzien.
Momenteel geniet ik wat van de stilte bij de kerstboom in de woonkamer. Ondanks het feit dat hij overdadig verlicht is en versierd met bij elkaar passende ballen, heb ik nog steeds de indruk dat ik er een rommeltje van gemaakt heb. Andere kerstbomen zien er veel... feestelijker en vooral fijner afgewerkt uit. De vrouwelijke hand, die ik wel heb bij het strijken, het koken en de zorg, heb ik nog niet voldoende bij de opsmuk van onze boom. Volgend jaar rond deze tijd toch de Flair maar eens lezen, denk ik...
Dochter Maxime heeft de wereld iets te melden
Vrijdag 19 december 2008
Deze blog is aan mijn vriendinnen Yanaika en Shérine.
Vandaag is er nogal veel gebeurd.Vandaag kreeg ik mijn rapport. Het was verschrikkelijk! En de mama en de papa konden er niet mee lachen. Maar ik heb er vandaag niet echt aan gedacht. Ik heb mij vandaag eens goed geamuzeert met Shérine en Yanaika. Na dat ik en mijn vriendinnen onze rapporten gingen halen op school, zijn Shérine, Yanaika en ik een broodje smos gaan eten en daarna zijn we naar Yanaika thuis geweest. We hebben daar wat gek gedaan, je kent dat wel zo van die flauwe moppen vertellen, gekke bekken trekken, enz... . We hebben daarna ook trivial pursuit gespeeld en we hebben ook 'buiten gespeeld'. En daarna hebben we een make over gedaan. Ik zag er uit als één of andere Svetlana. Er zaten bakken make-up op mijn gezicht, fel rode lipglos, maskara, enz... . En dan kwam Yanaika naar mij met een zeer open topje. Ik moest mij dus ook verkleden. Hmm... dat is nu is niets voor mij seg. Maar ik heb me wel super goed kunnen amuzeren en ik heb veel kunnen lachen. Ik wilde even zeggen dat Yanaika en Shérine echt super goede vriendinnen zijn en dat ik ze echt super graag heb! Meisjes, ik zie jullie graag!
Veel liefs, Maxime.
Deze blog is aan mijn vriendinnen Yanaika en Shérine.
Vandaag is er nogal veel gebeurd.Vandaag kreeg ik mijn rapport. Het was verschrikkelijk! En de mama en de papa konden er niet mee lachen. Maar ik heb er vandaag niet echt aan gedacht. Ik heb mij vandaag eens goed geamuzeert met Shérine en Yanaika. Na dat ik en mijn vriendinnen onze rapporten gingen halen op school, zijn Shérine, Yanaika en ik een broodje smos gaan eten en daarna zijn we naar Yanaika thuis geweest. We hebben daar wat gek gedaan, je kent dat wel zo van die flauwe moppen vertellen, gekke bekken trekken, enz... . We hebben daarna ook trivial pursuit gespeeld en we hebben ook 'buiten gespeeld'. En daarna hebben we een make over gedaan. Ik zag er uit als één of andere Svetlana. Er zaten bakken make-up op mijn gezicht, fel rode lipglos, maskara, enz... . En dan kwam Yanaika naar mij met een zeer open topje. Ik moest mij dus ook verkleden. Hmm... dat is nu is niets voor mij seg. Maar ik heb me wel super goed kunnen amuzeren en ik heb veel kunnen lachen. Ik wilde even zeggen dat Yanaika en Shérine echt super goede vriendinnen zijn en dat ik ze echt super graag heb! Meisjes, ik zie jullie graag!
Veel liefs, Maxime.
Unattended children will be sold as slaves
Woensdag 17 december 2008
Kinderen zonder toezicht zullen verkocht worden als slaven. Deze tekst stond in het Engels op een aluminium plaatje, dat in een plaatselijk café van mijn woonplaats hing. De boodschap was vast grappig bedoeld, maar de ondertoon bleef duidelijk: het plezier en vertier is hier exclusief voorbehouden aan mensen die er de leeftijd voor hebben, tenzij tijdens de koffiemomenten op marktdagen en de plaspauzes in het voorbijgaan.
Dat ging er allemaal door mijn hoofd toen ik na een avondlijke vergadering met een collega nog iets ging drinken ter afsluiting. Tegenover ons zat een koppel dertigers met een jongen die op het eerste zicht nog les volgde in de laatste jaren van de lagere school. Hij hield zich bezig met het tekenen op bierviltjes. In een periode van testen en toetsen voor allerhande vakken, zo vlak voor de trimesteriële vakantie. Zijn ouders rookten aan één stuk en hadden een geanimeerd gesprek. Op mijn horloge zag ik dat het na half elf was. Om te beginnen keek ik met zichtbaar afgrijzen naar de rookwolk boven het hoofd van dat kind. Bijna vier jaar geleden ben ik zelf gestopt met roken - jaja, ik weet het, dat zijn de meest fanatieke leden van het anti-kamp - en ik kreeg plaatsvervangende ademnood. Enkele dagen geleden zat ik nog in een Londense pub, waar het rookverbod volledig is. Daar heeft men dan weer te kampen met de overlast van grote groepen rokenden vlak voor de drankgelegenheid, die het voetpad en de straat blokkeren en lege glazen en andere vuiligheid laten slingeren. Maar binnen blijven de longen proper en de kleren vrij van stank.
Daarna voelde ik langzaam aan een spontaan gevoel van principiële afkeuring opwellen, dat zo eigen is aan mensen die zich zonder enige terughoudendheid en nuancering confirmeren met de heersende moraal. In mijn hoofd speelden twee vragen - "Hoe moet men die ouders op hun verantwoordelijkheid wijzen?" en "Met welk recht beoordeel ik hier een situatie zonder de context te kennen?" - haasje-over.
Op dat moment stond het koppel op en begaf zich naar de uitgang, terwijl het kind tussen hen in liep en ze beiden hun armen rond zijn schouders gelegd hadden. Het jongetje zag er heel gelukkig uit, ondanks het uur en de sigarettenrook.
Kinderen zonder toezicht zullen verkocht worden als slaven. Deze tekst stond in het Engels op een aluminium plaatje, dat in een plaatselijk café van mijn woonplaats hing. De boodschap was vast grappig bedoeld, maar de ondertoon bleef duidelijk: het plezier en vertier is hier exclusief voorbehouden aan mensen die er de leeftijd voor hebben, tenzij tijdens de koffiemomenten op marktdagen en de plaspauzes in het voorbijgaan.
Dat ging er allemaal door mijn hoofd toen ik na een avondlijke vergadering met een collega nog iets ging drinken ter afsluiting. Tegenover ons zat een koppel dertigers met een jongen die op het eerste zicht nog les volgde in de laatste jaren van de lagere school. Hij hield zich bezig met het tekenen op bierviltjes. In een periode van testen en toetsen voor allerhande vakken, zo vlak voor de trimesteriële vakantie. Zijn ouders rookten aan één stuk en hadden een geanimeerd gesprek. Op mijn horloge zag ik dat het na half elf was. Om te beginnen keek ik met zichtbaar afgrijzen naar de rookwolk boven het hoofd van dat kind. Bijna vier jaar geleden ben ik zelf gestopt met roken - jaja, ik weet het, dat zijn de meest fanatieke leden van het anti-kamp - en ik kreeg plaatsvervangende ademnood. Enkele dagen geleden zat ik nog in een Londense pub, waar het rookverbod volledig is. Daar heeft men dan weer te kampen met de overlast van grote groepen rokenden vlak voor de drankgelegenheid, die het voetpad en de straat blokkeren en lege glazen en andere vuiligheid laten slingeren. Maar binnen blijven de longen proper en de kleren vrij van stank.
Daarna voelde ik langzaam aan een spontaan gevoel van principiële afkeuring opwellen, dat zo eigen is aan mensen die zich zonder enige terughoudendheid en nuancering confirmeren met de heersende moraal. In mijn hoofd speelden twee vragen - "Hoe moet men die ouders op hun verantwoordelijkheid wijzen?" en "Met welk recht beoordeel ik hier een situatie zonder de context te kennen?" - haasje-over.
Op dat moment stond het koppel op en begaf zich naar de uitgang, terwijl het kind tussen hen in liep en ze beiden hun armen rond zijn schouders gelegd hadden. Het jongetje zag er heel gelukkig uit, ondanks het uur en de sigarettenrook.
We wachten niet op de feesten
Woensdag 10 december 2008
Om de ene of de andere onverklaarbare reden is Alexander verlekkerd op een bepaalde soort van drinkyoghurt uit de Aldi. Doorgaans kom ik daar nooit, tenzij voor toiletpapier (Sublimo Luxe, 4 lagen, 152 vellen), dat een uitzonderlijke kwaliteit biedt voor zijn prijs. Omdat examens stress veroorzaken en moeten worden gecompenseerd met allerlei aangenaams, neem ik me voor zijn bloknamiddagen (en avonden en nachten) wat te verzachten met zijn favoriete drank. Onderweg naar de kassa wordt mijn aandacht getrokken door een stapeltje enorme kerststronken in de vrieskast, stuk voor stuk meer dan 30 centimeter lang. Vooral de prijs valt op: 1,99 euro! Ik geloof mijn ogen niet, maar ik blijk het goed gelezen te hebben. Daar parkeert men in een gemiddelde Vlaamse binnenstad nauwelijks een uurtje zijn wagen mee!!
Vanavond eten we dus allemaal een onwelvoeglijk groot stuk ijs van de kerststronk. Met zo'n discountprijs wachten we niet tot de feestdagen.
Hopelijk is er geen kinderarbeid mee gemoeid.
Break a legg, Carl
Maandagavond 8 december 2008
Carl Ridders is dood, een degelijk acteur, een briljant toneelspeler (magistraal in "De Elzenkoning" van Tournier), maar vooral een heel aangenaam en aimabel mens. Wat heb ik spijt dat ik niet meer en langer met hem doorgezakt ben in De Schralen Troost op Zurenborg. Intussen zitten mijn kinderen te studeren: Latijn, Frans, wiskunde. Alsof hun leven ervan afhangt.
Zondag wordt Carl in het Elzenveld gevierd, terwijl ik in Londen zit. Ik weet aan wie ik zal denken, van over het water. Break a legg, Carl, break a legg.
Droge kennis en vochtig vieren
Maandagochtend 8 december 2008
Alexander heeft afgelopen vrijdag zijn eerste trimesteriële examen van zijn laatste jaar in de klassieke humaniora afgelegd: aardrijkskunde mondeling. Zonder intensieve voorbereiding maakte hij volgens zijn leerkracht een zeer goede beurt. De kop was er af. Dat excellent begin moest gevierd worden: tot zaterdagochtend drie uur heeft hij zijn contentement gedeeld met vrienden en vriendinnen en een aantal glazen op een lokaal feestje. Benieuwd of die trend zich met dezelfde frequentie gaat doorzetten, zowel wat de weergave van de droge kennis als wat het vochtige vieren betreft.
Vandaag informatica en Engels, morgen Latijn. Vermits hij luidop studeert, wordt de donkere kamer van mijn geheugen in snel tempo opgefrist. Behalve voor het vak informatica, wegens onbestaande in mijn tijd, de tijd die zelf al een stuk van de moderne geschiedenis in zijn handboek is.
Ik heb een pastasalade gemaakt voor deze middag, wanneer hij thuiskomt om te studeren. Hij vindt dat lekker. Ik, de bezorgde huismoeder, hoop dat het helpt. Straks misschien nog wat vers fruitsap persen.
De nieuwswaarde van het onvindbare
Zondag 7 december 2008
Haar rapport blijft onvindbaar, maar in het programma De Zevende Dag op onze openbare omroep zit ze plots in levende lijve: Ankie Van de Kerckhove, onze kinderrechtencommissaris. Neen, niet om over haar recent uitgebrachte bevindingen te spreken, dat ware nog interessant geweest. Wel om samen met een rechter te proberen enig sérieux te geven aan de prutvragen over commercieel draagmoederschap die journaliste Indra in een typische Dag Allemaal-traditie aan de twee aanwezige deskundigen stelt. Na de reportage via straalverbinding van op de beurs Kokerello, waarin journaliste Barbara zich afvraagt of men op levende oesters mag kauwen, ben ik echter al wat gewoon. Bon, wat komt de kijker te weten? Een: kinderen verkopen mag niet. Dat gegeven is volgens mij algemeen aanvaard en geweten, tenzij men hier recent verzeild raakte vanuit een ander zonnestelsel. Twee: het recht op kinderen bestaat niet (met impliciet de boodschap: maar wél de plichten als men ze heeft, dus denk tweemaal na!).
Dat de gigantische stroom van informatie ook sommige journalisten in verwarring brengt, hoeft geen betoog. Dat ze daardoor ook infantiele vragen gaan stellen, kan men beter voorkomen. Wat denkt u van: "Moet men niet meer gaan controleren om te voorkomen dat men thuis sperma gaat inspuiten met een gewone spuit?" Jouralisten hebben een telescopische en soms goddelijke visie op al hetgeen gebeurt in de samenleving, maar mij blijft het een raadsel hoe dat moet worden gecontroleerd. Toekijken op de naleving met betrekking tot het verbod op de thuisslacht van schapen tijdens het Offerfeest lijkt daarbij vergeleken een makkie. Ook de recente crisis zit nog in Indra's achterhoofd, want ze vraagt zich af of draagmoederschap mogelijk zou zijn, maar dan met een wettelijke garantie... Zo'n uitspraak doet me denken aan de staatswaarborg bij spaartegoeden. Tot slot is ze erg geïnteresseerd in de bestraffing van het gecommercialiseerd zwanger worden, want haar vragen zijn navenant: "U bent rechter. Hoe zou u deze vrouw straffen?" Volgens de wettelijke bepalingen natuurlijk! Het vermoeden wordt hier gewekt dat een rechter een waaier van mogelijkheden heeft en volgens zijn/haar humeur van de dag enkele of alle registers opentrekt. Het ontwijkende antwoord bevredigt Indra echter niet. "Mevrouw, als waarschuwing: hoeveel straf kan men krijgen?", dringt ze aan in een laatste vraag. Alsof het aantal draagmoeders met een commerciële intentie talrijker is dan het aantal tenen aan mijn voeten, waar ze op dat moment al dik mee aan het rammelen is. En, ergerlijker nog, alsof die vraag de hele problematiek van het draagmoederschap samenvat, een issue dat nochtans een ernstige en doordachte benadering vereist.
Een ludiek item over Sinterklaas zou leuker geweest zijn. Of een vraag aan Ankie over haar kans op verlenging als kinderrechtencommissaris, nu haar mandaat afloopt. Neen, het moet weer per se straf en heet van de naald zijn. Het aantal totaal aan hun lot overgelaten kinderen belangt nochtans meer levende organismen op onze aardkloot aan dan het commerciële draagmoederschap. Daar kan niet genoeg duiding bij worden gegeven.
Haar rapport blijft onvindbaar, maar in het programma De Zevende Dag op onze openbare omroep zit ze plots in levende lijve: Ankie Van de Kerckhove, onze kinderrechtencommissaris. Neen, niet om over haar recent uitgebrachte bevindingen te spreken, dat ware nog interessant geweest. Wel om samen met een rechter te proberen enig sérieux te geven aan de prutvragen over commercieel draagmoederschap die journaliste Indra in een typische Dag Allemaal-traditie aan de twee aanwezige deskundigen stelt. Na de reportage via straalverbinding van op de beurs Kokerello, waarin journaliste Barbara zich afvraagt of men op levende oesters mag kauwen, ben ik echter al wat gewoon. Bon, wat komt de kijker te weten? Een: kinderen verkopen mag niet. Dat gegeven is volgens mij algemeen aanvaard en geweten, tenzij men hier recent verzeild raakte vanuit een ander zonnestelsel. Twee: het recht op kinderen bestaat niet (met impliciet de boodschap: maar wél de plichten als men ze heeft, dus denk tweemaal na!).
Dat de gigantische stroom van informatie ook sommige journalisten in verwarring brengt, hoeft geen betoog. Dat ze daardoor ook infantiele vragen gaan stellen, kan men beter voorkomen. Wat denkt u van: "Moet men niet meer gaan controleren om te voorkomen dat men thuis sperma gaat inspuiten met een gewone spuit?" Jouralisten hebben een telescopische en soms goddelijke visie op al hetgeen gebeurt in de samenleving, maar mij blijft het een raadsel hoe dat moet worden gecontroleerd. Toekijken op de naleving met betrekking tot het verbod op de thuisslacht van schapen tijdens het Offerfeest lijkt daarbij vergeleken een makkie. Ook de recente crisis zit nog in Indra's achterhoofd, want ze vraagt zich af of draagmoederschap mogelijk zou zijn, maar dan met een wettelijke garantie... Zo'n uitspraak doet me denken aan de staatswaarborg bij spaartegoeden. Tot slot is ze erg geïnteresseerd in de bestraffing van het gecommercialiseerd zwanger worden, want haar vragen zijn navenant: "U bent rechter. Hoe zou u deze vrouw straffen?" Volgens de wettelijke bepalingen natuurlijk! Het vermoeden wordt hier gewekt dat een rechter een waaier van mogelijkheden heeft en volgens zijn/haar humeur van de dag enkele of alle registers opentrekt. Het ontwijkende antwoord bevredigt Indra echter niet. "Mevrouw, als waarschuwing: hoeveel straf kan men krijgen?", dringt ze aan in een laatste vraag. Alsof het aantal draagmoeders met een commerciële intentie talrijker is dan het aantal tenen aan mijn voeten, waar ze op dat moment al dik mee aan het rammelen is. En, ergerlijker nog, alsof die vraag de hele problematiek van het draagmoederschap samenvat, een issue dat nochtans een ernstige en doordachte benadering vereist.
Een ludiek item over Sinterklaas zou leuker geweest zijn. Of een vraag aan Ankie over haar kans op verlenging als kinderrechtencommissaris, nu haar mandaat afloopt. Neen, het moet weer per se straf en heet van de naald zijn. Het aantal totaal aan hun lot overgelaten kinderen belangt nochtans meer levende organismen op onze aardkloot aan dan het commerciële draagmoederschap. Daar kan niet genoeg duiding bij worden gegeven.
Jackass
Zaterdag 6 december 2008
Gisteren samen met Alexander de film Jackass op tv gezien, over een bende totaal geflipte, jonge Amerikanen die met de meest aberrante stunts de grenzen van hun fysieke vermogen uittesten. Bijna gênant om te zeggen, maar het was al lang geleden dat ik nog zo hard gelachen heb. Tot grote voldoening van mijn zoon, met wie ik deze keer exact op dezelfde lijn zat, alle voorgaande opvoedkundige inspanningen ten spijt.
Gisteren samen met Alexander de film Jackass op tv gezien, over een bende totaal geflipte, jonge Amerikanen die met de meest aberrante stunts de grenzen van hun fysieke vermogen uittesten. Bijna gênant om te zeggen, maar het was al lang geleden dat ik nog zo hard gelachen heb. Tot grote voldoening van mijn zoon, met wie ik deze keer exact op dezelfde lijn zat, alle voorgaande opvoedkundige inspanningen ten spijt.
Hoe zou het zijn met Phaedra?
Woensdag 3 december 2008
Een klein half jaar geleden heb ik bij de eerste afleveringen van Wie wordt de man van Phaedra? reeds voorspeld dat deze vraag eerder retorisch was. Jaja, zolang is het geleden dat het Brugse ex-gemeenteraadslid twaalf naïeve mannen publiekelijk aan het lijntje hield, de één na de ander week na week loslatend, terwijl ze er telkens het hart van in was. Na de laatste aflevering had ze zo de daver dat ze ook het laatste lijntje losliet en haar favoriete hondje terug in de armen van zijn oude geliefde dwong. Gone with the wind verzinkt erbij in het niets. Wat zegt u? Herinnert u zich niets meer van die film? En ook niet van het datingprogramma van Phaedra? Hoog tijd om daar iets aan te doen... Een nieuwe reeks misschien (Wie wordt nu echt hand op het hart de man van Phaedra?), met in haar contract de clausule dat ze er zich deze keer niet zomaar vanaf kan maken of geen centen! En dat hondje, dat wordt weggeknipt uit de opnames; ze besteedt er verdikke meer aandacht aan dan... dan... Kortom, haar aandacht voor dat mormel is overdreven en niet in verhouding.
Hoe zou het momenteel gaan met Phaedra? Even kijken in mijn knipseldoos... Ingebroken in haar loft en persoonlijke spullen gestolen... Betoging voor haar recent geopende dierenspeciaalzaak, omdat ze het gezicht blijft van Pelsland.... Fraai is anders, in haar plaats zou ik op mijn hoede zijn. De twaalf nieuwe kandidaten zullen grondig moeten worden gescreend. Als ze teveel inside information blijken te bezitten of hevig beginnen niezen op het moment dat ze met dit koud weer haar konijnenpelsen handschoenen wil aantrekken, weet iedereen hoe laat het is. Infiltranten hebben tenslotte ook Ignace Crombé de das om gedaan; voorzichtigheid is dus geboden...
Gelukkig bestaat Facebook nog: Phaedra heeft op dit moment 4612 vrienden (meting op woensdag 3/12 in de vroege avond). Ik begrijp dat de lezer even moet gaan zitten. Zoveel vrienden! De meesten springen een gat in de lucht als ze aan 100 geraken! Inge Vervotte zit op fietslengten, wat zeg ik, op lichtjaren achterstand! 4612! Zou men daar geen 12 deftige mannen uit kunnen selecteren?
Hotel Papa
Dinsdagavond 2 december 2008
Voorpaginanieuws in de krant De Standaard van vandaag: jongeren blijven langer thuis en het aantal eenpersoonshuishoudens stijgt fors. In het artikel zelf leest men dat journalisten ervan uitgaan dat de was, de plas, de kook en de zorg voor dochters en zonen nog altijd vrouwelijk is: de cartoon met “Hotel Mama” bevestigt dat ten overvloede. Net zoals er een glazen plafond bestaat in het bedrijfsleven voor de vrouwen, is er in het huishouden ook een voor de mannen. Of denkt men nu werkelijk dat achter al die eenpersoonsgezinnen met kinderen alleen maar moeders staan en geen vaders? Erg zeg, dat juist de objectieve media die mythe in stand houden.
PS: Alexander heeft nog eens herhaald dat hij tot zijn 35ste thuis blijft wonen. En ik blijf volhouden dat ik vanaf mijn 60ste bij hem ga intrekken.
Voorpaginanieuws in de krant De Standaard van vandaag: jongeren blijven langer thuis en het aantal eenpersoonshuishoudens stijgt fors. In het artikel zelf leest men dat journalisten ervan uitgaan dat de was, de plas, de kook en de zorg voor dochters en zonen nog altijd vrouwelijk is: de cartoon met “Hotel Mama” bevestigt dat ten overvloede. Net zoals er een glazen plafond bestaat in het bedrijfsleven voor de vrouwen, is er in het huishouden ook een voor de mannen. Of denkt men nu werkelijk dat achter al die eenpersoonsgezinnen met kinderen alleen maar moeders staan en geen vaders? Erg zeg, dat juist de objectieve media die mythe in stand houden.
PS: Alexander heeft nog eens herhaald dat hij tot zijn 35ste thuis blijft wonen. En ik blijf volhouden dat ik vanaf mijn 60ste bij hem ga intrekken.
Geen onderwerp
Dinsdag 2 december 2008
Zojuist bij toeval Mie Van der Auwera van de Flair gespot op TV, in het celebrityprogramma De Rode Loper, waar ze duiding gaf bij de verkiezing van het Flair-model. Ze komt me echt over als een aangename en verstandige dame. Spijtig genoeg zijn er uitermate weinig alleenstaande vaders of moeders die zich bezighouden met zulke paradeerfeestjes. Geen onderwerp voor http://www.1ouder.be/ dus.
Zojuist bij toeval Mie Van der Auwera van de Flair gespot op TV, in het celebrityprogramma De Rode Loper, waar ze duiding gaf bij de verkiezing van het Flair-model. Ze komt me echt over als een aangename en verstandige dame. Spijtig genoeg zijn er uitermate weinig alleenstaande vaders of moeders die zich bezighouden met zulke paradeerfeestjes. Geen onderwerp voor http://www.1ouder.be/ dus.
De Paarden(f)luisteraar
Maandag 1 december 2008
Laat maar, ik geef het op. Dat jaarrapport van de Vlaamse kinderrechtencommissaris zal dan toch pootjes gekregen hebben. Het enige wat ik er nog over wil zeggen is dat de ontvankelijke geesten en daarmee ook de rechten van minderjarigen dikwijls gestuurd en beïnvloed worden door hun volwassen omgeving, zeker in het geval van een moeilijke echtscheiding. Kinderen kunnen onder druk van de ene of de andere belanghebbende uitspraken doen die achteraf gezien in hun nadeel werken en hen emotionele of andere schade berokkenen. Nu, ik ga ervan uit dat commissaris Ankie op dat gebied voldoende onderlegd is en kan nuanceren. Spijtig dat er nog steeds te weinig op dezelfde nagel geklopt wordt wat betreft de jeugdgevangenissen: langs de ene kant bepamperd als kerstekinderen, langs de andere kant volwassen genoeg bevonden voor eenzelfde straf als grote mensen... Begrijpe wie kan.
Zie je mijn dochter, 13 jaar, al in een gevangenis zitten? Zoals ze zaterdag sneltreinvaartsgewijs zowat mijn hele keuken in het Inferno van Dante veranderd heeft bij het bakken van een geglazuurde chocoladecake met versiering, dat was inderdaad ronduit misdadig van haar. Maar los daarvan was het baksel uitmuntend lekker en hebben we ons weeral geweldig geamuseerd, terwijl we luidkeels meezongen met de laatste CD van Bloc Party, die Max voor haar Sinterklaas - ja, u leest het goed, op zaterdag 29 november was Sinterklaas al langsgeweest, mijn dochter vond het zelf een wonder, maar ze kloeg er voor de rest niet over - gekregen heeft.
Ik kan ook stil worden van muziek, zoals bij My Heart van Horse. Van die song smelt ik... Straf en bloedstollend mooi. Dat iedereen surft naar www.myspace.com/musicfromhorse en met stomheid wordt geslagen bij zoveel zuivere eenvoud. Ik neem de vrijheid om Horse ten stelligste aan te bevelen bij mijn vrienden en kennissen. Kunnen ze nog eens met iets moois uitpakken. Ik kijk in elk geval uit naar een eerste CD. En mijn verwachtingen zijn hooggespannen.
Laat maar, ik geef het op. Dat jaarrapport van de Vlaamse kinderrechtencommissaris zal dan toch pootjes gekregen hebben. Het enige wat ik er nog over wil zeggen is dat de ontvankelijke geesten en daarmee ook de rechten van minderjarigen dikwijls gestuurd en beïnvloed worden door hun volwassen omgeving, zeker in het geval van een moeilijke echtscheiding. Kinderen kunnen onder druk van de ene of de andere belanghebbende uitspraken doen die achteraf gezien in hun nadeel werken en hen emotionele of andere schade berokkenen. Nu, ik ga ervan uit dat commissaris Ankie op dat gebied voldoende onderlegd is en kan nuanceren. Spijtig dat er nog steeds te weinig op dezelfde nagel geklopt wordt wat betreft de jeugdgevangenissen: langs de ene kant bepamperd als kerstekinderen, langs de andere kant volwassen genoeg bevonden voor eenzelfde straf als grote mensen... Begrijpe wie kan.
Zie je mijn dochter, 13 jaar, al in een gevangenis zitten? Zoals ze zaterdag sneltreinvaartsgewijs zowat mijn hele keuken in het Inferno van Dante veranderd heeft bij het bakken van een geglazuurde chocoladecake met versiering, dat was inderdaad ronduit misdadig van haar. Maar los daarvan was het baksel uitmuntend lekker en hebben we ons weeral geweldig geamuseerd, terwijl we luidkeels meezongen met de laatste CD van Bloc Party, die Max voor haar Sinterklaas - ja, u leest het goed, op zaterdag 29 november was Sinterklaas al langsgeweest, mijn dochter vond het zelf een wonder, maar ze kloeg er voor de rest niet over - gekregen heeft.
Ik kan ook stil worden van muziek, zoals bij My Heart van Horse. Van die song smelt ik... Straf en bloedstollend mooi. Dat iedereen surft naar www.myspace.com/musicfromhorse en met stomheid wordt geslagen bij zoveel zuivere eenvoud. Ik neem de vrijheid om Horse ten stelligste aan te bevelen bij mijn vrienden en kennissen. Kunnen ze nog eens met iets moois uitpakken. Ik kijk in elk geval uit naar een eerste CD. En mijn verwachtingen zijn hooggespannen.
Abonneren op:
Posts (Atom)
