Carl Ridders is dood, een degelijk acteur, een briljant toneelspeler (magistraal in "De Elzenkoning" van Tournier), maar vooral een heel aangenaam en aimabel mens. Wat heb ik spijt dat ik niet meer en langer met hem doorgezakt ben in De Schralen Troost op Zurenborg. Intussen zitten mijn kinderen te studeren: Latijn, Frans, wiskunde. Alsof hun leven ervan afhangt.
Zondag wordt Carl in het Elzenveld gevierd, terwijl ik in Londen zit. Ik weet aan wie ik zal denken, van over het water. Break a legg, Carl, break a legg.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten