Zondag 7 december 2008
Haar rapport blijft onvindbaar, maar in het programma De Zevende Dag op onze openbare omroep zit ze plots in levende lijve: Ankie Van de Kerckhove, onze kinderrechtencommissaris. Neen, niet om over haar recent uitgebrachte bevindingen te spreken, dat ware nog interessant geweest. Wel om samen met een rechter te proberen enig sérieux te geven aan de prutvragen over commercieel draagmoederschap die journaliste Indra in een typische Dag Allemaal-traditie aan de twee aanwezige deskundigen stelt. Na de reportage via straalverbinding van op de beurs Kokerello, waarin journaliste Barbara zich afvraagt of men op levende oesters mag kauwen, ben ik echter al wat gewoon. Bon, wat komt de kijker te weten? Een: kinderen verkopen mag niet. Dat gegeven is volgens mij algemeen aanvaard en geweten, tenzij men hier recent verzeild raakte vanuit een ander zonnestelsel. Twee: het recht op kinderen bestaat niet (met impliciet de boodschap: maar wél de plichten als men ze heeft, dus denk tweemaal na!).
Dat de gigantische stroom van informatie ook sommige journalisten in verwarring brengt, hoeft geen betoog. Dat ze daardoor ook infantiele vragen gaan stellen, kan men beter voorkomen. Wat denkt u van: "Moet men niet meer gaan controleren om te voorkomen dat men thuis sperma gaat inspuiten met een gewone spuit?" Jouralisten hebben een telescopische en soms goddelijke visie op al hetgeen gebeurt in de samenleving, maar mij blijft het een raadsel hoe dat moet worden gecontroleerd. Toekijken op de naleving met betrekking tot het verbod op de thuisslacht van schapen tijdens het Offerfeest lijkt daarbij vergeleken een makkie. Ook de recente crisis zit nog in Indra's achterhoofd, want ze vraagt zich af of draagmoederschap mogelijk zou zijn, maar dan met een wettelijke garantie... Zo'n uitspraak doet me denken aan de staatswaarborg bij spaartegoeden. Tot slot is ze erg geïnteresseerd in de bestraffing van het gecommercialiseerd zwanger worden, want haar vragen zijn navenant: "U bent rechter. Hoe zou u deze vrouw straffen?" Volgens de wettelijke bepalingen natuurlijk! Het vermoeden wordt hier gewekt dat een rechter een waaier van mogelijkheden heeft en volgens zijn/haar humeur van de dag enkele of alle registers opentrekt. Het ontwijkende antwoord bevredigt Indra echter niet. "Mevrouw, als waarschuwing: hoeveel straf kan men krijgen?", dringt ze aan in een laatste vraag. Alsof het aantal draagmoeders met een commerciële intentie talrijker is dan het aantal tenen aan mijn voeten, waar ze op dat moment al dik mee aan het rammelen is. En, ergerlijker nog, alsof die vraag de hele problematiek van het draagmoederschap samenvat, een issue dat nochtans een ernstige en doordachte benadering vereist.
Een ludiek item over Sinterklaas zou leuker geweest zijn. Of een vraag aan Ankie over haar kans op verlenging als kinderrechtencommissaris, nu haar mandaat afloopt. Neen, het moet weer per se straf en heet van de naald zijn. Het aantal totaal aan hun lot overgelaten kinderen belangt nochtans meer levende organismen op onze aardkloot aan dan het commerciële draagmoederschap. Daar kan niet genoeg duiding bij worden gegeven.
Haar rapport blijft onvindbaar, maar in het programma De Zevende Dag op onze openbare omroep zit ze plots in levende lijve: Ankie Van de Kerckhove, onze kinderrechtencommissaris. Neen, niet om over haar recent uitgebrachte bevindingen te spreken, dat ware nog interessant geweest. Wel om samen met een rechter te proberen enig sérieux te geven aan de prutvragen over commercieel draagmoederschap die journaliste Indra in een typische Dag Allemaal-traditie aan de twee aanwezige deskundigen stelt. Na de reportage via straalverbinding van op de beurs Kokerello, waarin journaliste Barbara zich afvraagt of men op levende oesters mag kauwen, ben ik echter al wat gewoon. Bon, wat komt de kijker te weten? Een: kinderen verkopen mag niet. Dat gegeven is volgens mij algemeen aanvaard en geweten, tenzij men hier recent verzeild raakte vanuit een ander zonnestelsel. Twee: het recht op kinderen bestaat niet (met impliciet de boodschap: maar wél de plichten als men ze heeft, dus denk tweemaal na!).
Dat de gigantische stroom van informatie ook sommige journalisten in verwarring brengt, hoeft geen betoog. Dat ze daardoor ook infantiele vragen gaan stellen, kan men beter voorkomen. Wat denkt u van: "Moet men niet meer gaan controleren om te voorkomen dat men thuis sperma gaat inspuiten met een gewone spuit?" Jouralisten hebben een telescopische en soms goddelijke visie op al hetgeen gebeurt in de samenleving, maar mij blijft het een raadsel hoe dat moet worden gecontroleerd. Toekijken op de naleving met betrekking tot het verbod op de thuisslacht van schapen tijdens het Offerfeest lijkt daarbij vergeleken een makkie. Ook de recente crisis zit nog in Indra's achterhoofd, want ze vraagt zich af of draagmoederschap mogelijk zou zijn, maar dan met een wettelijke garantie... Zo'n uitspraak doet me denken aan de staatswaarborg bij spaartegoeden. Tot slot is ze erg geïnteresseerd in de bestraffing van het gecommercialiseerd zwanger worden, want haar vragen zijn navenant: "U bent rechter. Hoe zou u deze vrouw straffen?" Volgens de wettelijke bepalingen natuurlijk! Het vermoeden wordt hier gewekt dat een rechter een waaier van mogelijkheden heeft en volgens zijn/haar humeur van de dag enkele of alle registers opentrekt. Het ontwijkende antwoord bevredigt Indra echter niet. "Mevrouw, als waarschuwing: hoeveel straf kan men krijgen?", dringt ze aan in een laatste vraag. Alsof het aantal draagmoeders met een commerciële intentie talrijker is dan het aantal tenen aan mijn voeten, waar ze op dat moment al dik mee aan het rammelen is. En, ergerlijker nog, alsof die vraag de hele problematiek van het draagmoederschap samenvat, een issue dat nochtans een ernstige en doordachte benadering vereist.
Een ludiek item over Sinterklaas zou leuker geweest zijn. Of een vraag aan Ankie over haar kans op verlenging als kinderrechtencommissaris, nu haar mandaat afloopt. Neen, het moet weer per se straf en heet van de naald zijn. Het aantal totaal aan hun lot overgelaten kinderen belangt nochtans meer levende organismen op onze aardkloot aan dan het commerciële draagmoederschap. Daar kan niet genoeg duiding bij worden gegeven.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten