Woensdag 17 december 2008
Kinderen zonder toezicht zullen verkocht worden als slaven. Deze tekst stond in het Engels op een aluminium plaatje, dat in een plaatselijk café van mijn woonplaats hing. De boodschap was vast grappig bedoeld, maar de ondertoon bleef duidelijk: het plezier en vertier is hier exclusief voorbehouden aan mensen die er de leeftijd voor hebben, tenzij tijdens de koffiemomenten op marktdagen en de plaspauzes in het voorbijgaan.
Dat ging er allemaal door mijn hoofd toen ik na een avondlijke vergadering met een collega nog iets ging drinken ter afsluiting. Tegenover ons zat een koppel dertigers met een jongen die op het eerste zicht nog les volgde in de laatste jaren van de lagere school. Hij hield zich bezig met het tekenen op bierviltjes. In een periode van testen en toetsen voor allerhande vakken, zo vlak voor de trimesteriële vakantie. Zijn ouders rookten aan één stuk en hadden een geanimeerd gesprek. Op mijn horloge zag ik dat het na half elf was. Om te beginnen keek ik met zichtbaar afgrijzen naar de rookwolk boven het hoofd van dat kind. Bijna vier jaar geleden ben ik zelf gestopt met roken - jaja, ik weet het, dat zijn de meest fanatieke leden van het anti-kamp - en ik kreeg plaatsvervangende ademnood. Enkele dagen geleden zat ik nog in een Londense pub, waar het rookverbod volledig is. Daar heeft men dan weer te kampen met de overlast van grote groepen rokenden vlak voor de drankgelegenheid, die het voetpad en de straat blokkeren en lege glazen en andere vuiligheid laten slingeren. Maar binnen blijven de longen proper en de kleren vrij van stank.
Daarna voelde ik langzaam aan een spontaan gevoel van principiële afkeuring opwellen, dat zo eigen is aan mensen die zich zonder enige terughoudendheid en nuancering confirmeren met de heersende moraal. In mijn hoofd speelden twee vragen - "Hoe moet men die ouders op hun verantwoordelijkheid wijzen?" en "Met welk recht beoordeel ik hier een situatie zonder de context te kennen?" - haasje-over.
Op dat moment stond het koppel op en begaf zich naar de uitgang, terwijl het kind tussen hen in liep en ze beiden hun armen rond zijn schouders gelegd hadden. Het jongetje zag er heel gelukkig uit, ondanks het uur en de sigarettenrook.
Kinderen zonder toezicht zullen verkocht worden als slaven. Deze tekst stond in het Engels op een aluminium plaatje, dat in een plaatselijk café van mijn woonplaats hing. De boodschap was vast grappig bedoeld, maar de ondertoon bleef duidelijk: het plezier en vertier is hier exclusief voorbehouden aan mensen die er de leeftijd voor hebben, tenzij tijdens de koffiemomenten op marktdagen en de plaspauzes in het voorbijgaan.
Dat ging er allemaal door mijn hoofd toen ik na een avondlijke vergadering met een collega nog iets ging drinken ter afsluiting. Tegenover ons zat een koppel dertigers met een jongen die op het eerste zicht nog les volgde in de laatste jaren van de lagere school. Hij hield zich bezig met het tekenen op bierviltjes. In een periode van testen en toetsen voor allerhande vakken, zo vlak voor de trimesteriële vakantie. Zijn ouders rookten aan één stuk en hadden een geanimeerd gesprek. Op mijn horloge zag ik dat het na half elf was. Om te beginnen keek ik met zichtbaar afgrijzen naar de rookwolk boven het hoofd van dat kind. Bijna vier jaar geleden ben ik zelf gestopt met roken - jaja, ik weet het, dat zijn de meest fanatieke leden van het anti-kamp - en ik kreeg plaatsvervangende ademnood. Enkele dagen geleden zat ik nog in een Londense pub, waar het rookverbod volledig is. Daar heeft men dan weer te kampen met de overlast van grote groepen rokenden vlak voor de drankgelegenheid, die het voetpad en de straat blokkeren en lege glazen en andere vuiligheid laten slingeren. Maar binnen blijven de longen proper en de kleren vrij van stank.
Daarna voelde ik langzaam aan een spontaan gevoel van principiële afkeuring opwellen, dat zo eigen is aan mensen die zich zonder enige terughoudendheid en nuancering confirmeren met de heersende moraal. In mijn hoofd speelden twee vragen - "Hoe moet men die ouders op hun verantwoordelijkheid wijzen?" en "Met welk recht beoordeel ik hier een situatie zonder de context te kennen?" - haasje-over.
Op dat moment stond het koppel op en begaf zich naar de uitgang, terwijl het kind tussen hen in liep en ze beiden hun armen rond zijn schouders gelegd hadden. Het jongetje zag er heel gelukkig uit, ondanks het uur en de sigarettenrook.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten