Donderdag 30 oktober 2008
Vanavond is het weer zover: in Antwerpen gaat de grote signeermarkt van start. Tussen de honderden bekende en minder bekende koppen, balpen in aanslag, liggen de boeken. Straks worden ze bedekt door de bordjes met amuse-gueules en de halfvolle en lege glazen, die door de eerste horde bezoekers onrespectvol op hun kaften worden gezet - de kringen worden er de volgende ochtend wel afgeboend.
Het lijkt misschien contradictorisch, maar ik zit, twee zondagnamiddagen zelfs, tussen de horde auteurs, puur uit wetenschappelijke interesse natuurlijk en ook omdat veel ad hoc-lezers nu eenmaal graag een gehandtekend drukwerk hebben. Waarom zou ik ze dat pleziertje niet gunnen?
Mijn kinderen zijn in elk geval enthousiast en bieden zelf aan mee te gaan signeren. Het zal dus druk worden aan mijn tafeltje.
Mannenzaakjes
Maandag 27 oktober 2008
Zopas bereikte me een wel erg late melding met de vraag waarom ik me niet ingelaten heb met het congres "Mannen: stand van zaken", dat twee weken geleden in Brussel plaatsvond, en nog minder met de inhoud ervan. Dat het onderwerp toch naadloos aansloot op mijn dada's. Dat het een belangrijk internationaal forum was. Dat mannen eindelijk een rol kregen bij discussies over kinderen en opvoeding. En dat het evenement hardnekkig gecontesteerd werd door feministische organisaties, wat de noodzaak van het initiatief bevestigde.
Ja, ik was er van op de hoogte en nee, ik ga er me niet mee inlaten, nu niet en in de toekomst niet. Als Koen Meulenaere er in Bladspiegel (zie Knack van 15/10/2008) meer dan twee zinnen aan wijdt, weet de gemiddelde mens dat er over dit onderwerp enkel maar ironisch kan bericht worden. Speelt men voetbal op een moerasveld? Nee, want alles is verdwenen voor er een eerste maal wordt gescoord. Ik maak mij niet moe aan discussies die ontstaan op een ondergrond van drijfzand. Later, als ik me ooit heel hard begin te vervelen, wil ik daar wel eens aan beginnen.
Zopas bereikte me een wel erg late melding met de vraag waarom ik me niet ingelaten heb met het congres "Mannen: stand van zaken", dat twee weken geleden in Brussel plaatsvond, en nog minder met de inhoud ervan. Dat het onderwerp toch naadloos aansloot op mijn dada's. Dat het een belangrijk internationaal forum was. Dat mannen eindelijk een rol kregen bij discussies over kinderen en opvoeding. En dat het evenement hardnekkig gecontesteerd werd door feministische organisaties, wat de noodzaak van het initiatief bevestigde.
Ja, ik was er van op de hoogte en nee, ik ga er me niet mee inlaten, nu niet en in de toekomst niet. Als Koen Meulenaere er in Bladspiegel (zie Knack van 15/10/2008) meer dan twee zinnen aan wijdt, weet de gemiddelde mens dat er over dit onderwerp enkel maar ironisch kan bericht worden. Speelt men voetbal op een moerasveld? Nee, want alles is verdwenen voor er een eerste maal wordt gescoord. Ik maak mij niet moe aan discussies die ontstaan op een ondergrond van drijfzand. Later, als ik me ooit heel hard begin te vervelen, wil ik daar wel eens aan beginnen.
Eenoudergezinnen
Zondag 26 oktober 2008
Volgens een studie van de Rijksdienst voor Kinderbijslag (RKW) is een vijfde van alle huishoudens met kinderen een éénoudergezin. Van die laatste groep blijft de vrouw uitgesproken koploper als gezinshoofd (circa 86 %), alhoewel de man aan een inhaaloperatie bezig is. Tot daar niks nieuws onder de zon. Verontrustender blijft echter dat het werkloosheidscijfer bij alleenstaande ouders exponentieel hoger piekt dan bij tweeoudergezinnen. Tegelijk met de terechte overheidsinitiatieven inzake activering van allen die kunnen werken, hebben de beleidsmakers de dwingende verplichting om een aantal werkloosheidsvallen waarmee eenoudergezinnen momenteel geconfronteerd worden snel weg te werken. Kinderopvang, woon-werkverkeer en dergelijke nemen bij tewerkstelling een dermate grote hap uit het huishoudelijk budget dat leven (nog meer) overleven worden, omdat er van het loon na collateral costs uiteindelijk minder overblijft dan van het vervangingsinkomen. De initiatieven die tot nu toe door de overheid genomen werden zijn duidelijk too late, maar vooral too little.
Volgens een studie van de Rijksdienst voor Kinderbijslag (RKW) is een vijfde van alle huishoudens met kinderen een éénoudergezin. Van die laatste groep blijft de vrouw uitgesproken koploper als gezinshoofd (circa 86 %), alhoewel de man aan een inhaaloperatie bezig is. Tot daar niks nieuws onder de zon. Verontrustender blijft echter dat het werkloosheidscijfer bij alleenstaande ouders exponentieel hoger piekt dan bij tweeoudergezinnen. Tegelijk met de terechte overheidsinitiatieven inzake activering van allen die kunnen werken, hebben de beleidsmakers de dwingende verplichting om een aantal werkloosheidsvallen waarmee eenoudergezinnen momenteel geconfronteerd worden snel weg te werken. Kinderopvang, woon-werkverkeer en dergelijke nemen bij tewerkstelling een dermate grote hap uit het huishoudelijk budget dat leven (nog meer) overleven worden, omdat er van het loon na collateral costs uiteindelijk minder overblijft dan van het vervangingsinkomen. De initiatieven die tot nu toe door de overheid genomen werden zijn duidelijk too late, maar vooral too little.
Proef op de som
Vrijdagavond 24 oktober 2008
De kalender met de gekleurde visstickertjes van het VCOK blijft als een horzel in mijn hersenpan rondbrommen. Alexander komt als eerste binnen, geeft me een zoen en trekt hongerig de frigo open. "Wat ga je doen dit weekend?" vraag ik langs mijn neus weg. "Straks samenkomst van de speelpleinleiding..." Hij slikt, nadat hij een hap genomen heeft van het gebak, dat ik eigenlijk als nagerecht voorzien heb. "Morgen in de voormiddag fluiten tijdens de match van de duiveltjes, in de namiddag zelf voetballen op verplaatsing, 's avonds komt Evelien, mag ze blijven slapen? Zondag worden we met zijn allen verwacht op het feest van grootvader, of weet je dat niet meer, papa? Maandag...." Heeft die jongen een kalender en gekleurde visjes nodig? Ik denk het niet. Hij weet niet alleen bij wie hij deze week woont, maar kent zelfs zijn volledige weekplanning uit het hoofd.
De kalender met de gekleurde visstickertjes van het VCOK blijft als een horzel in mijn hersenpan rondbrommen. Alexander komt als eerste binnen, geeft me een zoen en trekt hongerig de frigo open. "Wat ga je doen dit weekend?" vraag ik langs mijn neus weg. "Straks samenkomst van de speelpleinleiding..." Hij slikt, nadat hij een hap genomen heeft van het gebak, dat ik eigenlijk als nagerecht voorzien heb. "Morgen in de voormiddag fluiten tijdens de match van de duiveltjes, in de namiddag zelf voetballen op verplaatsing, 's avonds komt Evelien, mag ze blijven slapen? Zondag worden we met zijn allen verwacht op het feest van grootvader, of weet je dat niet meer, papa? Maandag...." Heeft die jongen een kalender en gekleurde visjes nodig? Ik denk het niet. Hij weet niet alleen bij wie hij deze week woont, maar kent zelfs zijn volledige weekplanning uit het hoofd.
Even later komt mijn dochter het huis binnengestormd. "Papa, papa, mag ik straks gaan schaatsen met B.? Het mag niet zeker, want hij gaat pas als het donker is..." "Max, waar is je rapport?" vraag ik haar onverstoorbaar. Schoorvoetend geeft ze het mij. Ze zucht, terwijl ik haar cijfers bekijk. "Nu zal ik zeker elke dag van de herfstvakantie moeten oefenen voor Frans en wiskunde?" polst ze. Voilà, helemaal zonder kalender en visstickertjes. Ik noteer alvast de datum van het oudercontact in mijn agenda. Dat mag ik zeker niet vergeten. Misschien een tip voor het VCOK?
Betaalkalenders
Vrijdag 24 oktober 2008
Het Vormingscentrum Opvoeding en Kinderopvang (VCOK) heeft met de steun van de Vlaamse overheid onder andere een leuke website gemaakt (http://www.tweehuizen.be/) waarop jongere en oudere kinderen van gescheiden ouders wegwijs gemaakt worden in hun nieuwe situatie. Waar blijkbaar geen geld voor overblijft, is voor de bijhorende verblijfskalender, die (handig!) per twee wordt verkocht, zodat er telkens één bij papa én bij mama kan hangen. Met gekleurde visstickertjes kunnen zoontjes (zonen) en dochtertjes (dochters) vervolgens bijhouden welke dagen ze bij vader of bij moeder (moeten) doorbrengen. Slik. O overbodigheid! Ik hoop dat men hiermee slechts op het jongste segment van de doelgroepkoters mikt. Voor de ouderen onder hen zou er een koopkalender kunnen ontwikkeld worden met doe-stickertjes, zodat ze hun activiteiten zelf kunnen bijhouden. En voor de ouders is in de meeste gevallen een alimentatiekalender nuttig, met eurostickers... Maar of ze daar een deel van hun opvoedingsgeld aan willen (kunnen) besteden? VCOK, hou me op de hoogte!
PS. Ik weet het, iets totaal anders, maar toch niet minder belangrijk in het licht van de op til zijnde Boekenbeurs, waar mijn huis- en kwaliteitskrant De Standaard ongetwijfeld een stand heeft. In de krant van 21/10/2008, op pagina 23, in de column "Overstekend Wild" heeft onze lopende encyclopedie Marc Reynebeau tot mijn plaatsvervangende schaamte een knoert van een dt-fout publiek gemaakt. In regel 55 schrijft hij, na 54 eerdere kritische regels over god en klein peerke: "Want hij VIND het nuttig om de banken... te nationaliseren..." Persvrijheid heeft zijn grenzen, ook voor toonaangevende journalisten. Nu ik, na inhoudelijke fouten, ook vormelijke uitschuivers bespeur, overweeg ik om het één en het ander voor te leggen aan Pol Deltour van de journalistenbond, alhoewel ik van tevoren weet wat zijn antwoord zal zijn: "Marc heeft dat ironisch bedoeld. Heeft de lezer trouwens geen recht op journalistieke blunders als essentieel onderdeel van onze persvrijheid? Gauw even onderzoeken of jij zo volmaakt in elkaar zit!" En zo zijn we weer vertrokken voor een hele lange tijd...
Marc Reynebeau, mensen! Marc Reynebeau! Jaja, 't is normaal dat het duizelt, ik moest er ook even van gaan liggen, benen omhoog, zodat het bloed eindelijk eens tot in mijn hersens stroomde. Wedden dat hij volgende week met een brede glimlach in den Expo zijn boeken zit te tekenen, alsof er niks gebeurd is? Je zou van minder je geloof verliezen. En wij maar blijven oefenen op elk zinnetje, tot het volledig correct is, met welk doel? Zelfs de echten vegen er hun gat aan! Denk je nu dat ik mijn abonnement opzeg? Neeje, begot!
Het Vormingscentrum Opvoeding en Kinderopvang (VCOK) heeft met de steun van de Vlaamse overheid onder andere een leuke website gemaakt (http://www.tweehuizen.be/) waarop jongere en oudere kinderen van gescheiden ouders wegwijs gemaakt worden in hun nieuwe situatie. Waar blijkbaar geen geld voor overblijft, is voor de bijhorende verblijfskalender, die (handig!) per twee wordt verkocht, zodat er telkens één bij papa én bij mama kan hangen. Met gekleurde visstickertjes kunnen zoontjes (zonen) en dochtertjes (dochters) vervolgens bijhouden welke dagen ze bij vader of bij moeder (moeten) doorbrengen. Slik. O overbodigheid! Ik hoop dat men hiermee slechts op het jongste segment van de doelgroepkoters mikt. Voor de ouderen onder hen zou er een koopkalender kunnen ontwikkeld worden met doe-stickertjes, zodat ze hun activiteiten zelf kunnen bijhouden. En voor de ouders is in de meeste gevallen een alimentatiekalender nuttig, met eurostickers... Maar of ze daar een deel van hun opvoedingsgeld aan willen (kunnen) besteden? VCOK, hou me op de hoogte!
PS. Ik weet het, iets totaal anders, maar toch niet minder belangrijk in het licht van de op til zijnde Boekenbeurs, waar mijn huis- en kwaliteitskrant De Standaard ongetwijfeld een stand heeft. In de krant van 21/10/2008, op pagina 23, in de column "Overstekend Wild" heeft onze lopende encyclopedie Marc Reynebeau tot mijn plaatsvervangende schaamte een knoert van een dt-fout publiek gemaakt. In regel 55 schrijft hij, na 54 eerdere kritische regels over god en klein peerke: "Want hij VIND het nuttig om de banken... te nationaliseren..." Persvrijheid heeft zijn grenzen, ook voor toonaangevende journalisten. Nu ik, na inhoudelijke fouten, ook vormelijke uitschuivers bespeur, overweeg ik om het één en het ander voor te leggen aan Pol Deltour van de journalistenbond, alhoewel ik van tevoren weet wat zijn antwoord zal zijn: "Marc heeft dat ironisch bedoeld. Heeft de lezer trouwens geen recht op journalistieke blunders als essentieel onderdeel van onze persvrijheid? Gauw even onderzoeken of jij zo volmaakt in elkaar zit!" En zo zijn we weer vertrokken voor een hele lange tijd...
Marc Reynebeau, mensen! Marc Reynebeau! Jaja, 't is normaal dat het duizelt, ik moest er ook even van gaan liggen, benen omhoog, zodat het bloed eindelijk eens tot in mijn hersens stroomde. Wedden dat hij volgende week met een brede glimlach in den Expo zijn boeken zit te tekenen, alsof er niks gebeurd is? Je zou van minder je geloof verliezen. En wij maar blijven oefenen op elk zinnetje, tot het volledig correct is, met welk doel? Zelfs de echten vegen er hun gat aan! Denk je nu dat ik mijn abonnement opzeg? Neeje, begot!
Schijnbaar afgesloten periode
Zondag 19 oktober 2008
Mijn volgehouden dictaat om minstens hun eigen slaapkamer op te ruimen voor ze weer bij hun moeder gaan wonen helpt. Op het eerste zicht liggen de vuile kleren bijna allemaal in de wasmand en vind ik het afval niet meer verspreid over de woning, maar in hun papieremmertje. Uit gewoonte volgt er traditiegetrouw nog een inspectieronde, die niets te maken heeft met een ingebakken wantrouwen tegenover mijn kinderen, maar eerder te reduceren is tot een gewone neurose die de generaties overschrijdt en eenvoudig genetisch doorgegeven is. Om de één of de andere reden lijken die genen op Alexander en Maxime geen enkele vat te krijgen.
Controle als noodzakelijk onderdeel van het opvoedingspakket dus, zonder zwaar over elk punt of elke komma te struikelen. Een algemene indruk van properheid is voor mij voldoende. Een verdwaalde sok of papiersnipper vormt het bewijs dat hier geleefd wordt. Ik maak er geen gewoonte van te schieten op muggen.
Bij het herschikken van de kussens op het bed van mijn dochter stoot ik op een eenvoudig schoolschriftje. Als ik het opensla lees ik op de eerste regel Liefste J. De aangesprokene wordt omringd door hartjes. Ik klap het schriftje terug dicht: mijn zaken niet. Iedereen heeft recht op zijn eigen privacy en intimiteiten. Dat kan alleen als iedereen elkaar vertrouwt. Vermits ik niet alles met de kinderen wil delen, eis ik dat ook niet van hen. Op dat moment zie ik dat Maxime met hanenpoten DAGBOEK op de kaft geschreven heeft. Er zit dus een virtueel slot op. Zonder er verdere aandacht aan te besteden leg ik haar hartsgeheimen terug op de plaats waar ik ze gevonden heb.
Ik heb er trouwens geen dagboek voor nodig om te merken dat ze in haar bakvissenperiode zit: het thema jongens staat met stip op één, met vriendinnen wordt haast aan één stuk gegiecheld, omhelzingen en kussen van papa zijn verboden in het openbaar.... Als ze plotseling haar pas versnelt en tien meter voor mij gaat lopen, weet ik dat er jongens van haar leeftijd in aantocht zijn. Over straat wandelen samen met haar papa is op dat ogenblik not done.
Ach, gelukkig heb ik een oudere zoon. Die hertekening van de emotionele en affectieve band tussen vader en kind heb ik al eens meegemaakt. De laatste tijd is zijn aversie voor lichamelijk contact volledig weggeëbd en heeft zijn puberale afstotingsdrang plaats gemaakt voor overdadige knuffels, op de meest onverwachte momenten en op de meest publieke plaatsen. Het hoort bij het spel dat ik doe alsof ik de situatie genant vind en mij zo vlug als mogelijk wil ontdoen van zijn omhelzing, maar ik blijf het gewoon heerlijk vinden. Bijgevolg maak ik me totaal niet druk in het gedrag van mijn dochter. Niks geen afgesloten periode. De knuffels zijn tijdelijk uitgesteld, maar komen in alle hevigheid terug. Zeker weten. En zeker willen.
Mijn volgehouden dictaat om minstens hun eigen slaapkamer op te ruimen voor ze weer bij hun moeder gaan wonen helpt. Op het eerste zicht liggen de vuile kleren bijna allemaal in de wasmand en vind ik het afval niet meer verspreid over de woning, maar in hun papieremmertje. Uit gewoonte volgt er traditiegetrouw nog een inspectieronde, die niets te maken heeft met een ingebakken wantrouwen tegenover mijn kinderen, maar eerder te reduceren is tot een gewone neurose die de generaties overschrijdt en eenvoudig genetisch doorgegeven is. Om de één of de andere reden lijken die genen op Alexander en Maxime geen enkele vat te krijgen.
Controle als noodzakelijk onderdeel van het opvoedingspakket dus, zonder zwaar over elk punt of elke komma te struikelen. Een algemene indruk van properheid is voor mij voldoende. Een verdwaalde sok of papiersnipper vormt het bewijs dat hier geleefd wordt. Ik maak er geen gewoonte van te schieten op muggen.
Bij het herschikken van de kussens op het bed van mijn dochter stoot ik op een eenvoudig schoolschriftje. Als ik het opensla lees ik op de eerste regel Liefste J. De aangesprokene wordt omringd door hartjes. Ik klap het schriftje terug dicht: mijn zaken niet. Iedereen heeft recht op zijn eigen privacy en intimiteiten. Dat kan alleen als iedereen elkaar vertrouwt. Vermits ik niet alles met de kinderen wil delen, eis ik dat ook niet van hen. Op dat moment zie ik dat Maxime met hanenpoten DAGBOEK op de kaft geschreven heeft. Er zit dus een virtueel slot op. Zonder er verdere aandacht aan te besteden leg ik haar hartsgeheimen terug op de plaats waar ik ze gevonden heb.
Ik heb er trouwens geen dagboek voor nodig om te merken dat ze in haar bakvissenperiode zit: het thema jongens staat met stip op één, met vriendinnen wordt haast aan één stuk gegiecheld, omhelzingen en kussen van papa zijn verboden in het openbaar.... Als ze plotseling haar pas versnelt en tien meter voor mij gaat lopen, weet ik dat er jongens van haar leeftijd in aantocht zijn. Over straat wandelen samen met haar papa is op dat ogenblik not done.
Ach, gelukkig heb ik een oudere zoon. Die hertekening van de emotionele en affectieve band tussen vader en kind heb ik al eens meegemaakt. De laatste tijd is zijn aversie voor lichamelijk contact volledig weggeëbd en heeft zijn puberale afstotingsdrang plaats gemaakt voor overdadige knuffels, op de meest onverwachte momenten en op de meest publieke plaatsen. Het hoort bij het spel dat ik doe alsof ik de situatie genant vind en mij zo vlug als mogelijk wil ontdoen van zijn omhelzing, maar ik blijf het gewoon heerlijk vinden. Bijgevolg maak ik me totaal niet druk in het gedrag van mijn dochter. Niks geen afgesloten periode. De knuffels zijn tijdelijk uitgesteld, maar komen in alle hevigheid terug. Zeker weten. En zeker willen.
Oops! Per(s)vergissing
Vrijdag 17 oktober 2008
Wat lees ik vandaag in de Standaard der Letteren, rubriek top-10 van de fictieboeken:
3. Dimitri Verhulst
De vliegeraar
Contact (2)
Even denk ik dat die Verhulst weer een boek uit heeft en overweeg ik op zijn minst wekelijks te gaan wandelen in het Waalse gedeelte van de Vlaamse Ardennen, want het moet daar een inspirerende lucht zijn. Verhulst, de Lucky Luke onder de auteurs: hij schrijft sneller dan zijn schaduw. Maar vervolgens bedenk ik dat ik geen enkele voorpublicatie gelezen heb in zijn fanblad Humo. Mijn argwaan wordt verder gewekt door het boek op de volgende plaats in het lijstje:
4. Khaled Hosseini
De vliegeraar
De Bezige Bij (4)
Nou, moe! Dat is ook toeval! Twee auteurs met eenzelfde boektitel bij een verschillende uitgeverij en ze verkopen allebei formidabel! Dat is bij mijn weten alleen maar voorgevallen in de muziekbusiness, waar covers dikwijls de originele versie overtreffen wat verkoopcijfers betreft. Ben ik lichtgelovig? Nee, ik ben niet lichtgelovig. Bovendien ben ik geabonneerd op een kwaliteitskrant, die een correcte (maar kritische, ik geef het toe) berichtgeving hoog in het vaandel voert. Ik ben dus geneigd te geloven alsof het gedrukt staat. En het staat gedrukt. In een kwaliteitskrant.
Toch even checken in een weekblad van dezelfde strekking en hetzelfde niveau: De Knack. Niks of niemendal van die aard te vinden. Verhulst staat daar netjes gerangschikt, weliswaar op plaats 5 wegens andere bronnen, met zijn De helaasheid der dingen. Zelfs de chef Wetstraat rept in zijn editoriaal met geen woord over een nieuw boek. Tussen haken: er zijn nog nooit gratis boeken weggegeven bij Knack, maar hun verslaggeving over recente uitgaven is tot nader orde correct.
Ik begin stilaan te vermoeden dat er foutjes in mijn krant binnensluipen. Dat het checken en dubbelchecken het moet afleggen tegen het tempo waarmee de veeleisende burger op de hoogte wil blijven van alle nieuws. En het vervolgens foutief in zijn strot geramd krijgt. Indien ik echt fictie wil lezen, sla ik een roman open. Dan moet ik me niet druk maken over het feit dat er een loopje wordt genomen met de waarheid.
Naar de recensie van mijn boeken in De Standaard zal ik nu wel kunnen fluiten. Terwijl ik niet eens begin na te denken over het stopzetten van mijn abonnement.
Wat lees ik vandaag in de Standaard der Letteren, rubriek top-10 van de fictieboeken:
3. Dimitri Verhulst
De vliegeraar
Contact (2)
Even denk ik dat die Verhulst weer een boek uit heeft en overweeg ik op zijn minst wekelijks te gaan wandelen in het Waalse gedeelte van de Vlaamse Ardennen, want het moet daar een inspirerende lucht zijn. Verhulst, de Lucky Luke onder de auteurs: hij schrijft sneller dan zijn schaduw. Maar vervolgens bedenk ik dat ik geen enkele voorpublicatie gelezen heb in zijn fanblad Humo. Mijn argwaan wordt verder gewekt door het boek op de volgende plaats in het lijstje:
4. Khaled Hosseini
De vliegeraar
De Bezige Bij (4)
Nou, moe! Dat is ook toeval! Twee auteurs met eenzelfde boektitel bij een verschillende uitgeverij en ze verkopen allebei formidabel! Dat is bij mijn weten alleen maar voorgevallen in de muziekbusiness, waar covers dikwijls de originele versie overtreffen wat verkoopcijfers betreft. Ben ik lichtgelovig? Nee, ik ben niet lichtgelovig. Bovendien ben ik geabonneerd op een kwaliteitskrant, die een correcte (maar kritische, ik geef het toe) berichtgeving hoog in het vaandel voert. Ik ben dus geneigd te geloven alsof het gedrukt staat. En het staat gedrukt. In een kwaliteitskrant.
Toch even checken in een weekblad van dezelfde strekking en hetzelfde niveau: De Knack. Niks of niemendal van die aard te vinden. Verhulst staat daar netjes gerangschikt, weliswaar op plaats 5 wegens andere bronnen, met zijn De helaasheid der dingen. Zelfs de chef Wetstraat rept in zijn editoriaal met geen woord over een nieuw boek. Tussen haken: er zijn nog nooit gratis boeken weggegeven bij Knack, maar hun verslaggeving over recente uitgaven is tot nader orde correct.
Ik begin stilaan te vermoeden dat er foutjes in mijn krant binnensluipen. Dat het checken en dubbelchecken het moet afleggen tegen het tempo waarmee de veeleisende burger op de hoogte wil blijven van alle nieuws. En het vervolgens foutief in zijn strot geramd krijgt. Indien ik echt fictie wil lezen, sla ik een roman open. Dan moet ik me niet druk maken over het feit dat er een loopje wordt genomen met de waarheid.
Naar de recensie van mijn boeken in De Standaard zal ik nu wel kunnen fluiten. Terwijl ik niet eens begin na te denken over het stopzetten van mijn abonnement.
Wegblijven kost geld
Donderdag 16 oktober 2008
Ik wil toch even terugkomen op de politieke discussie die ontstaan is over het voorstel tot afschaffing van de persoonlijke verschijning voor een rechter bij een echtscheiding. Even ter opfrissing: vandaag de dag moeten scheidende partners tweemaal hun opwachting maken in de rechtbank om met een simpele ja te bevestigen wat ze allebei achter de rug willen hebben: hun huwelijk. Omwille van het aantal personen met dezelfde plannen en hetzelfde tijdstip van oproeping, kampt justitie in deze context met uitpuilende zalen vol geïrriteerde wachtenden.
Op papier speelt de rechter een verzoenende rol, maar wegens de workload beperkt die zich in de praktijk tot de vraag of beide partijen volharden en het obligate ja-antwoord.
Afschaffen, zegt VLD, en SP.a steunt dat voorstel. CD&V huivert wat, omdat de procedure dan een loutere formaliteit wordt. En eigenlijk is het al zover. Bij CD&V zitten er een aantal die dat zeker moeten weten. Maar daar wil ik het niet over hebben. Wat mij namelijk geweldig irriteert, is dat diegenen die geen advocaat hebben toch nog zélf dienen te verschijnen, ondanks dit voorstel. Ooit gehoord van het Mattheuseffect? Aan hen die veel hebben, zal nog meer gegeven worden... Zo gaat het ook in dit geval: wie zich een advocaat kan veroorloven, ziet de hele poespas verdwijnen. Alle anderen worden verplicht alle rondjes mee te draaien in die toch wel pijnlijke mallemolen. Op zich is een echtscheiding voor de meesten altijd een financiële stap achteruit. Alleen om de overbodigheid van een verplichte verschijning te ontlopen vind ik die kost voor een advocaat, waarmee men de (bijna ex)paren blijft opzadelen, op zijn minst overdreven.
PS. Alexander, in het vervolg laat je de Photoshop achterwege....
Ik wil toch even terugkomen op de politieke discussie die ontstaan is over het voorstel tot afschaffing van de persoonlijke verschijning voor een rechter bij een echtscheiding. Even ter opfrissing: vandaag de dag moeten scheidende partners tweemaal hun opwachting maken in de rechtbank om met een simpele ja te bevestigen wat ze allebei achter de rug willen hebben: hun huwelijk. Omwille van het aantal personen met dezelfde plannen en hetzelfde tijdstip van oproeping, kampt justitie in deze context met uitpuilende zalen vol geïrriteerde wachtenden.
Op papier speelt de rechter een verzoenende rol, maar wegens de workload beperkt die zich in de praktijk tot de vraag of beide partijen volharden en het obligate ja-antwoord.
Afschaffen, zegt VLD, en SP.a steunt dat voorstel. CD&V huivert wat, omdat de procedure dan een loutere formaliteit wordt. En eigenlijk is het al zover. Bij CD&V zitten er een aantal die dat zeker moeten weten. Maar daar wil ik het niet over hebben. Wat mij namelijk geweldig irriteert, is dat diegenen die geen advocaat hebben toch nog zélf dienen te verschijnen, ondanks dit voorstel. Ooit gehoord van het Mattheuseffect? Aan hen die veel hebben, zal nog meer gegeven worden... Zo gaat het ook in dit geval: wie zich een advocaat kan veroorloven, ziet de hele poespas verdwijnen. Alle anderen worden verplicht alle rondjes mee te draaien in die toch wel pijnlijke mallemolen. Op zich is een echtscheiding voor de meesten altijd een financiële stap achteruit. Alleen om de overbodigheid van een verplichte verschijning te ontlopen vind ik die kost voor een advocaat, waarmee men de (bijna ex)paren blijft opzadelen, op zijn minst overdreven.
PS. Alexander, in het vervolg laat je de Photoshop achterwege....
Een echte papa
Woensdag 15 oktober 2008Beste papa,
Uw kieken wil u in de eerste plaats hartelijk danken voor de publicatie van de foto (zie maandag 13/09/2008). In ruil mag de rest van de wereld meegenieten van uw schattig buikje (dat op de voorgrond welteverstaan). Ik weet het, deze foto is genomen op een onbewaakt moment en dateert van vorig jaar. Dat verplicht mij de lezer mee te delen dat er intussen al heel wat is veranderd. Papa doet de laatste tijd zijn best om veel water te drinken en weinig te snoepen. Hij zal dus misschien een paar honderd gram kwijt zijn.
Ook ik ben heel fier op u, papa! Graag gedaan!
Uw liefhebbende zoon Alexander
Een echt kieken
Maandag 13 oktober 2008
Af en toe valt het voor dat ik mijn zoon een echt kieken noem, omdat hij weeral eens te onbesuisd is en te weinig nadenkt over de gevolgen van een actie (of het ontbreken ervan), zodat alles in de soep loopt.
Deze morgen heeft hij de daad bij het woord gevoegd. Verkleed als een echt kieken, maakte hij reclame voor de VDS (de Vlaamse Dienst Speelpleinwerk), de organisatie die jongvolwassenen opleidt tot jeugdmonitoren en die ervoor zorgt dat uw en mijn kinderen tijdens vakantieperiodes op een aangename, veilige én goedkope manier hun vrije tijd kunnen doorbrengen.
Nu hij er voor één keer daadwerkelijk uitziet als een kieken, heeft hij integendeel goed nagedacht over zijn actie. Proficiat, Alexander! Ik ben terecht fier op jou! En dat kostuum staat jou beeldig (proest)!
Open deuren intrappen
Zondag 12 oktober 2008
Mens mens toch, wat voel ik me slecht. De afgelopen dagen heb ik last van een stekende hoofdpijn, iets wat me nog nooit overkomen is. De kinderen hebben er niks mee te maken, het ligt vooral aan mezelf, of aan de rest van de wereld, maar zeker niet aan Alexander en Max, want die gedragen zich zoals steeds voorbeeldig ;-) Morgen zal ik eens langslopen bij mijn huisdokter, om me te laten geruststellen: minder werken, meer beweging, genoeg ontspanning, ik hoor het haar al zeggen. Ik betaal dus voor wat ik al weet.
Terwijl ik in de sofa lig te lijden, lees ik een paginagroot artikel in de krant van vrijdag (DS 10/10/2008, p. 16), met als kop "ALLEENSTAANDE OUDERS OP RAND VAN DEPRESSIE" en als ondertitel "hulpverlening overspoeld door eenoudergezinnen". En ik mij voordien maar afvragen wat de oorzaak van mijn huidig ongemak was!
Wat leer ik uit het betreffende artikel? Wel, van zeshonderd hulpvragers bij twee centra in de Vlaamse Ardennen blijkt één op vijf een alleenstaande ouder te zijn. Van laatstgenoemde groep kampt de helft met symptomen van depressie (hoofdpijn, maag- en darmklachten, nekproblemen). Oorzaak: de personen in kwestie moeten alles alleen doen en als ze het niet doen, valt de boel plat. Bovendien hebben ze vaak geldzorgen, aldus een psycholoog.
Tot deze conclusie kan ik met twee vingers in mijn neus ook komen. Voor hetzelfde geld kan Fank Deboosere met evenveel woorden verklaren dat de zon morgenvroeg terug zal opgaan. EEN VOLLEDIGE BLADZIJDE!! IN DE NATIONALE KATERN!!
Zit daar niet een volledige reeks in, wekelijks te verschijnen? Kleine beleggers, ongeneeslijk zieken, drugsverslaafden, mensen met obesitas, tienermoeders, oorlogskinderen en -veteranen, onterecht beschuldigden en veroordeelden, (verkeers)slachtoffers en hun familie, gehandicapten, en ga zo maar door... Allemaal "op rand van depressie".
Akkkord, natuurlijk verdienen deze groepen én alleenstaande ouders de nodige aandacht. Tenslotte heb ik hoofdpijn; dat kan een knipperlicht zijn dat toont dat er meer aan de hand is (sic). Ik ben echter niet van mening dat artikels met dergelijke koppen mijn en andermans situatie zullen wijzigen. Van niemand trouwens die kampt met stress, tengevolge van wat dan ook. Daarvoor zijn er te weinig remmen ingebouwd in de roetsjbaan van de samenleving vandaag de dag.
Mens mens toch, wat voel ik me slecht. De afgelopen dagen heb ik last van een stekende hoofdpijn, iets wat me nog nooit overkomen is. De kinderen hebben er niks mee te maken, het ligt vooral aan mezelf, of aan de rest van de wereld, maar zeker niet aan Alexander en Max, want die gedragen zich zoals steeds voorbeeldig ;-) Morgen zal ik eens langslopen bij mijn huisdokter, om me te laten geruststellen: minder werken, meer beweging, genoeg ontspanning, ik hoor het haar al zeggen. Ik betaal dus voor wat ik al weet.
Terwijl ik in de sofa lig te lijden, lees ik een paginagroot artikel in de krant van vrijdag (DS 10/10/2008, p. 16), met als kop "ALLEENSTAANDE OUDERS OP RAND VAN DEPRESSIE" en als ondertitel "hulpverlening overspoeld door eenoudergezinnen". En ik mij voordien maar afvragen wat de oorzaak van mijn huidig ongemak was!
Wat leer ik uit het betreffende artikel? Wel, van zeshonderd hulpvragers bij twee centra in de Vlaamse Ardennen blijkt één op vijf een alleenstaande ouder te zijn. Van laatstgenoemde groep kampt de helft met symptomen van depressie (hoofdpijn, maag- en darmklachten, nekproblemen). Oorzaak: de personen in kwestie moeten alles alleen doen en als ze het niet doen, valt de boel plat. Bovendien hebben ze vaak geldzorgen, aldus een psycholoog.
Tot deze conclusie kan ik met twee vingers in mijn neus ook komen. Voor hetzelfde geld kan Fank Deboosere met evenveel woorden verklaren dat de zon morgenvroeg terug zal opgaan. EEN VOLLEDIGE BLADZIJDE!! IN DE NATIONALE KATERN!!
Zit daar niet een volledige reeks in, wekelijks te verschijnen? Kleine beleggers, ongeneeslijk zieken, drugsverslaafden, mensen met obesitas, tienermoeders, oorlogskinderen en -veteranen, onterecht beschuldigden en veroordeelden, (verkeers)slachtoffers en hun familie, gehandicapten, en ga zo maar door... Allemaal "op rand van depressie".
Akkkord, natuurlijk verdienen deze groepen én alleenstaande ouders de nodige aandacht. Tenslotte heb ik hoofdpijn; dat kan een knipperlicht zijn dat toont dat er meer aan de hand is (sic). Ik ben echter niet van mening dat artikels met dergelijke koppen mijn en andermans situatie zullen wijzigen. Van niemand trouwens die kampt met stress, tengevolge van wat dan ook. Daarvoor zijn er te weinig remmen ingebouwd in de roetsjbaan van de samenleving vandaag de dag.
Mijn mening
Zaterdag 11 oktober 2008
Vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen
vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen.
Dat is alles wat ik over dat onderwerp wil zeggen (omdat het mij expliciet gevraagd werd).
Vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen
vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen vrouwen.
Dat is alles wat ik over dat onderwerp wil zeggen (omdat het mij expliciet gevraagd werd).
Als een goede huisvader, nog 2 dagen
Vrijdag 10 oktober 2008
Lippens is al gesignaleerd in de Carrefour! En deze keer heeft hij strategisch de juiste keuze gemaakt! Is hij een goede huisman of is hij een goede huisman? Hij is een goede huisman!! Ik wil voor hem niet onderdoen en heb alvast breed geglimlacht toen ik mijn winst en Carrefours verlies uitrekende. De actie loopt van acht tot elf oktober, vier dagen dus. Wanneer men alle produkten in de aanbieding dagelijks uit de rekken plukt, heeft men in die periode een totaal profijt van maar liefst € 114, 4!!!! Akkoord, sommigen hebben geen kat in huis, dus we gaan er de vier zakjes Sheba aftrekken: 114 - (4 x 0,79) = € 111,24, wat nog een respectabel bedrag is. Wat zegt u? De bordjes Olvarit dienen ook in mindering te worden gebracht, omdat een kleine uk van zes tot twaalf maanden geen vast gegeven is in elk gezin? Onze jury verwerpt dit argument als ongegrond. Bordjes Olvarit bevatten zeer voedzame bestanddelen, ook voor jongeren, volwassenen en bejaarden. Bijgevolg kunnen ze door iedereen als een gezond tussendoortje gegeten worden.
Mensen met een klein budget en enige realiteitszin krijgen hier een heel mooi kado onder de neus geschoven... Onwetenden kunnen nog voor een besparing van € 57,2 (vandaag en morgen) gaan (indien ze een hond hebben of hun kat naar het asiel brachten wordt dat 57,2 - (2 x 0,79) = € 55,62).
GB - CARREFOUR
In alle objectiviteit heeft bovenstaande warenhuisketen deze reclame wel verdiend, tenminste, als er voldoende vooraad in de verschillende filialen ligt, wat ik niet heb kunnen controleren.
In deze donkere tijden toch een flinke opsteker, niet? Gelukkig word ik door deze tijdelijke toename van koopkracht. Of om Marianne Thyssen licht te parafreseren: Mijn bureaulamp gaat er zowaar van naar boven schijnen.
Lippens is al gesignaleerd in de Carrefour! En deze keer heeft hij strategisch de juiste keuze gemaakt! Is hij een goede huisman of is hij een goede huisman? Hij is een goede huisman!! Ik wil voor hem niet onderdoen en heb alvast breed geglimlacht toen ik mijn winst en Carrefours verlies uitrekende. De actie loopt van acht tot elf oktober, vier dagen dus. Wanneer men alle produkten in de aanbieding dagelijks uit de rekken plukt, heeft men in die periode een totaal profijt van maar liefst € 114, 4!!!! Akkoord, sommigen hebben geen kat in huis, dus we gaan er de vier zakjes Sheba aftrekken: 114 - (4 x 0,79) = € 111,24, wat nog een respectabel bedrag is. Wat zegt u? De bordjes Olvarit dienen ook in mindering te worden gebracht, omdat een kleine uk van zes tot twaalf maanden geen vast gegeven is in elk gezin? Onze jury verwerpt dit argument als ongegrond. Bordjes Olvarit bevatten zeer voedzame bestanddelen, ook voor jongeren, volwassenen en bejaarden. Bijgevolg kunnen ze door iedereen als een gezond tussendoortje gegeten worden.
Mensen met een klein budget en enige realiteitszin krijgen hier een heel mooi kado onder de neus geschoven... Onwetenden kunnen nog voor een besparing van € 57,2 (vandaag en morgen) gaan (indien ze een hond hebben of hun kat naar het asiel brachten wordt dat 57,2 - (2 x 0,79) = € 55,62).
GB - CARREFOUR
In alle objectiviteit heeft bovenstaande warenhuisketen deze reclame wel verdiend, tenminste, als er voldoende vooraad in de verschillende filialen ligt, wat ik niet heb kunnen controleren.
In deze donkere tijden toch een flinke opsteker, niet? Gelukkig word ik door deze tijdelijke toename van koopkracht. Of om Marianne Thyssen licht te parafreseren: Mijn bureaulamp gaat er zowaar van naar boven schijnen.
Lichtpunt
Donderdag 9 oktober 2008
Het is niet allemaal kommer en kwel deze dagen. Het grootwarenhuis Carrefour pakt de rest van de week uit met een hartverwarmende campagne waar iedereen (en zeker een alleenmoeder of een alleenvader) op slag uitermate vrolijk van wordt: 22 produkten, zowat een vierde van een volle winkelkar dus, worden volledig gratis weggegeven! Wel eerst betalen, een formulier invullen, opsturen via internet (kleefzegel is voor eigen rekening indien via De Post) goed de kassabons bijhouden en in het bezit zijn van een bankrekening.
De waaier van gratis produkten is zeer gevarieerd: van een fles melk over pure chocolade tot tonijn in tomatensaus en en doosje kattenvoer. De favorieten van mijn kinderen zijn ongetwijfeld de Nutella Nut & Go!, een dippakketje van eetstokjes en choco, en de Trattoria-chips, grote pakken van 150 gram.
Het lijkt wel of Sinterklaas vroeger valt dit jaar, zeker voor gezinnetjes die geen last hebben van aandelen (omdat ze zo al genoeg moeten cijferen om de maand door te komen), maar wel van een gebrek aan koopkracht.
Omdat ik niet ondankbaar wil lijken roep ik eerst een welgemeende dankuwel! tegen Carrefour. Om daarna te vragen of ze er de volgende keer aan willen denken om op die manier eens wat verse groenten en fruit uit te delen. In het algemeen belang.
Het is niet allemaal kommer en kwel deze dagen. Het grootwarenhuis Carrefour pakt de rest van de week uit met een hartverwarmende campagne waar iedereen (en zeker een alleenmoeder of een alleenvader) op slag uitermate vrolijk van wordt: 22 produkten, zowat een vierde van een volle winkelkar dus, worden volledig gratis weggegeven! Wel eerst betalen, een formulier invullen, opsturen via internet (kleefzegel is voor eigen rekening indien via De Post) goed de kassabons bijhouden en in het bezit zijn van een bankrekening.
De waaier van gratis produkten is zeer gevarieerd: van een fles melk over pure chocolade tot tonijn in tomatensaus en en doosje kattenvoer. De favorieten van mijn kinderen zijn ongetwijfeld de Nutella Nut & Go!, een dippakketje van eetstokjes en choco, en de Trattoria-chips, grote pakken van 150 gram.
Het lijkt wel of Sinterklaas vroeger valt dit jaar, zeker voor gezinnetjes die geen last hebben van aandelen (omdat ze zo al genoeg moeten cijferen om de maand door te komen), maar wel van een gebrek aan koopkracht.
Omdat ik niet ondankbaar wil lijken roep ik eerst een welgemeende dankuwel! tegen Carrefour. Om daarna te vragen of ze er de volgende keer aan willen denken om op die manier eens wat verse groenten en fruit uit te delen. In het algemeen belang.
Zoals elke aflevering van De Kampioenen
Woensdag 8 oktober 2008
Het is sterker dan mezelf. Ondanks mijn voornemen er totaal geen rekening meer mee te houden als ik zulke dingen lees, valt het des te harder op. Wacht, ik ga even zitten, want mijn systeem raakt er van ontregeld. Nogmaals: bij onderwerpen als scheidingen, alimentaties, zorg voor de kinderen en alles wat traditioneel in de schoenen van moeder de vrouw geschoven wordt, gebruikt men liefst de term "partner", zeker als het over de (her)verdeling van rechten en plichten gaat. In de Standaard van vandaag titelt men (pffffft) weer: "CD&V vindt dat een vrouw die haar loopbaan terugschroeft om voor het gezin te zorgen recht heeft op een schadevergoeding." Ik hoop dat mannen die hun carrière even op een zijspoor zetten eveneens...
Ach laat maar; ondanks mijn gezeur blijft men ook de afleveringen van De Kampioenen eindeloos herhalen. Zou het weer aan de eindredactie van de krant liggen? Of moet ik CD&V tegen hun ampersand gaan sjotten?
ps: Roken alle zeventienjarigen tegenwoordig waterpijp ipv sigaretten?
Het is sterker dan mezelf. Ondanks mijn voornemen er totaal geen rekening meer mee te houden als ik zulke dingen lees, valt het des te harder op. Wacht, ik ga even zitten, want mijn systeem raakt er van ontregeld. Nogmaals: bij onderwerpen als scheidingen, alimentaties, zorg voor de kinderen en alles wat traditioneel in de schoenen van moeder de vrouw geschoven wordt, gebruikt men liefst de term "partner", zeker als het over de (her)verdeling van rechten en plichten gaat. In de Standaard van vandaag titelt men (pffffft) weer: "CD&V vindt dat een vrouw die haar loopbaan terugschroeft om voor het gezin te zorgen recht heeft op een schadevergoeding." Ik hoop dat mannen die hun carrière even op een zijspoor zetten eveneens...
Ach laat maar; ondanks mijn gezeur blijft men ook de afleveringen van De Kampioenen eindeloos herhalen. Zou het weer aan de eindredactie van de krant liggen? Of moet ik CD&V tegen hun ampersand gaan sjotten?
ps: Roken alle zeventienjarigen tegenwoordig waterpijp ipv sigaretten?
(Relatief) goede raad
Zondag 5 oktober 2008
Max heeft een leeftijd waarop iemand nog steeds graag verjaart: de kwaaltjes van de ouderdom zijn nog veraf, een geboortedag is van 's morgens tot 's avonds en de dagen erna één groot feest, veel aandacht en vooral nog veel meer kadootjes. Grootouders, ooms en tantes en de peter en meter houden het meestal bij een kleine attentie en een zakcent, waarmee ze dan haar zin kan doen.
Deze middag gaf haar mama een brunch voor een aantal mensen dat Max liefheeft. Ook ik hoor daarbij. Tijdens het feestje zat dochterlief met enige voldoening het stapeltje bankbiljetten te tellen, dat ze verzameld had bij de verschillende genodigden. Terwijl praatte ze honderduit over de zinnige bestemmingen die ze dat geld wou geven.
"Ook een deel op je spaarboekje zetten!" is doorgaans mijn traditionele reactie. Maar deze keer niet: ik deed haar zelfs enkele suggesties. De zekerheid van het plezier tijdens het bewust spenderen van haar cash is immers een veel aangenamer vooruitzicht dan de kans dat haar kapitaaltje verdampt op een spaarrekening.
Max heeft een leeftijd waarop iemand nog steeds graag verjaart: de kwaaltjes van de ouderdom zijn nog veraf, een geboortedag is van 's morgens tot 's avonds en de dagen erna één groot feest, veel aandacht en vooral nog veel meer kadootjes. Grootouders, ooms en tantes en de peter en meter houden het meestal bij een kleine attentie en een zakcent, waarmee ze dan haar zin kan doen.
Deze middag gaf haar mama een brunch voor een aantal mensen dat Max liefheeft. Ook ik hoor daarbij. Tijdens het feestje zat dochterlief met enige voldoening het stapeltje bankbiljetten te tellen, dat ze verzameld had bij de verschillende genodigden. Terwijl praatte ze honderduit over de zinnige bestemmingen die ze dat geld wou geven.
"Ook een deel op je spaarboekje zetten!" is doorgaans mijn traditionele reactie. Maar deze keer niet: ik deed haar zelfs enkele suggesties. De zekerheid van het plezier tijdens het bewust spenderen van haar cash is immers een veel aangenamer vooruitzicht dan de kans dat haar kapitaaltje verdampt op een spaarrekening.
Dringend bericht
Vrijdag 3 oktober 2008
Alexander, ik weet dat je een drukke agenda hebt: voetbal, vriendin, vrienden van het speelplein, vrienden van de school, virtuele vrienden. Ik zie je dus niet veel meer. Omdat ik er zeker van ben dat je regelmatig mijn blog checkt, wil ik je via deze weg met aandrang vragen om je gedragen kleding van nu af aan in de mand (die nieuwe, ja, die er voordien niet stond) naast jouw bed te gooien. Op die manier vermijd je gezeur van je vader en bevorder je zijn gezondheid en goed humeur. Hartelijk dank voor je medewerking. En denk er aan dat je zus morgen verjaart....
PS: Lieve dochter, ondanks je verjaardag geldt voor jou hetzelfde in verband met je wasgoed!
Alexander, ik weet dat je een drukke agenda hebt: voetbal, vriendin, vrienden van het speelplein, vrienden van de school, virtuele vrienden. Ik zie je dus niet veel meer. Omdat ik er zeker van ben dat je regelmatig mijn blog checkt, wil ik je via deze weg met aandrang vragen om je gedragen kleding van nu af aan in de mand (die nieuwe, ja, die er voordien niet stond) naast jouw bed te gooien. Op die manier vermijd je gezeur van je vader en bevorder je zijn gezondheid en goed humeur. Hartelijk dank voor je medewerking. En denk er aan dat je zus morgen verjaart....
PS: Lieve dochter, ondanks je verjaardag geldt voor jou hetzelfde in verband met je wasgoed!
Abonneren op:
Posts (Atom)
