Zondag 16 november 2008
Oja, dat was ik nog vergeten te vermelden: bij het raspen van de wortels voor de cake donderdag heb ik het topje van mijn rechterwijsvinger mee geraspt. Dat deed ik niet voor de eerste keer. Eigenlijk overkomt me dat zowat altijd als ik met de rasp in de weer ben. Ik hou er altijd een flink bloedende snee aan over, die slechts langzaam heelt.
"Waarom snij je op voorhand de uiteinden van de wortels?" vraagt vriend Wim zich af. "Als je die er aan laat tijdens het raspen, heb je nog een kleine houvast en voorkom je dat je vingers tegen het snijblad schuren.'
Dat ik daar niet aan gedacht heb! Ik sta als huisman nog ver af van het logische keukendenken en wordt overtroefd door de eerste de beste vriend die langskomt. Maar ik geef niet op. Bij een volgende cake zal ik geen pleister meer nodig hebben.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)

1 opmerking:
Ineens nog een substantiƫle tip ter voorkoming van raspwonden ( die ik anders wel met de noodzakelijke vakkundigheid zou kunnen verplegen uiteraard):
een appel best raspen in zijn geheel,om en om, zodat enkel het klokhuis overblijft. Handig toch om weten. Zeker als het gaat om Granny Smiths die zo hard zijn dat je zeker en vast veel druk moet uitoefenen waardoor het verwondrisico eens zo groot wordt. Maar ja ,je kan ook altijd de heilige Huysentruyt aanroepen om je bij te staan bij keukenperikelen. Helpt! Vast!
Een reactie posten