Wasverzachter

Woensdag 12 november 2008

Vandaag ben ik buitenproportioneel aan het zeuren tegen Alexander. Op alles heb ik iets aan te merken. Als ik een betoog afsteek tegen het gebliep van de toetsen van zijn gsm tijdens het sms'en, is voor hem de maat vol. 'Wat heb jij vandaag verkeerd gegeten?!' slingert hij me naar het hoofd, terwijl hij zwaar verongelijkt de kamer uitvlucht en met een bam! van de deur elke verdere communicatie afsluit.

Hij heeft gelijk... Wat zit ik mijn onmacht en mijn ergernis op hem uit te werken? Al dagen, weken loop ik rond met een verhaal, een hoofd vol situaties en mijn vingers vol letters. Toch slaag ik er niet in ook maar één deftige zin voor mijn volgende roman op papier te zetten. Het blad is nochtans niet meer wit: de aanhef staat uitgeschreven en heeft bij mij zo'n opstoot van schrijfadrenaline verwekt dat die alle scheppende actie blokkeert. Mijn gedachten zijn als het stof dat opdwarrelt na het bruusk openen van een kamerdeur en dat zijn tijd nodig heeft om te gaan liggen voor het kan worden verzameld op het veegblik.
Ik ga naar boven, klop en blijf wachten tot hij me binnenroept. Hij ligt op zijn bed een boek te lezen. Ik ga naast hem zitten, druk mijn spijt uit over mijn humeurigheid en zeg hem waarom ik zo kort aangebonden ben. Hij knikt begrijpend. 'Geef het wat tijd,' antwoordt hij. 'Uiteindelijk zal alles wel in een juiste vorm vallen.' (Hij is zelf aan boek aan het schrijven, dus hij kan het weten).

Kort daarna zit ik weer voor mijn computer, graaiend naar woorden die mij langs links en rechts voorbijsteken. Ik zal mijn tijd moeten nemen. Om mijn zinnen te verzetten, los ik het kruiswoordraadsel op in het weekblad dat deze ochtend in de bus stak. Als het sleutelwoord gevonden en opgestuurd wordt, maak ik kans op een superdeluxe wasmachine met een capaciteit van liefst acht kilogram. Tot mijn tevredenheid vind ik het sleutelwoord en mail het door om zo kans te maken op de prijs.

Zo, ik ben al terug heel wat rustiger.