Zaterdag 29 november 2008
Vandaag de immer sympatieke pr-verantwoordelijke van mijn uitgeverij in de Decathlon tegen het lijf gelopen. Ik stond te wachten voor het pashokje waar mijn dochter veel tijd nodig had om een eenvoudig dansbroekje uit te proberen. Aan haar verraste reactie te zien had ze mij daar helemaal niet verwacht. Haar perceptie over mijn aversie t.o.v. elke overmaatse sportieve inspanning zal nu wel wat afbrokkelen, zo lijkt het mij toch. Ik neem me voor regelmatiger binnen te springen in het sportwarenhuis. Vlak er tegenover bevindt zich een enorme boekhandel, dus zoveel tijd ben ik er niet mee verloren.
Over mij
- Alleenvader.com
- Ik ben een naar mijn weten normale man, die zelf opgegroeid is in een warm nest, waar familiewaarden en respect voor elkaar hoog in het vaandel geschreven stonden, maar waar ook voldoende ruimte was voor zelfontplooiing. Tijdens mijn lange groei naar volwassenheid heb ik nu eens van het ene, dan weer van het andere gebruik gemaakt. AANVULLING VAN DE KINDEREN: Papa kan heel sympatiek en lief zijn, maar dat is al lang geleden :-) (Alex) Papa kent geen fluit van voetbal of van sport in zijn geheel. Hij beweert dat sporten heel gevaarlijk is en dat je gevaar niet moet opzoeken.(Alex) Paps moet wel stilaan een mooie en sympatieke vriendin leren kennen, voor hij echt te oud is. En op Facebook gaat hij die niet vinden! (Max) Paps zegt dat natte theezakjes aan het plafond blijven kleven, maar dat we dat nooitnooit mogen proberen thuis (Max) Paps zegt dat hij veel geleerd heeft van mijn wiskunde-oefeningen. Ik merk er nochtans niets van. (Max)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten