Maandag 10 november 2008, 22.30 uur.
Als bedankje voor mijn medewerking aan een panelgesprek enkele dagen geleden heb ik een doos met Leonidaspralines gekregen. Vanavond is ze plechtig geopend door Max en mezelf (Alexander speelt op verplaatsing bij zijn vriendin), nadat de lekkernijen, verpakt in cadeaupapier en dito lint, eerst volle drie dagen in de koelkast hebben staan chambreren.
In snel tempo is de chocolade door ons tweeën naar binnen gewerkt. Wat wil je, we hebben toch al dagen geduld gehad? Een half uur later zitten we allebei te klagen over buikpijn (maar let op, geen woord van spijt, no regrets!)
'Volgende keer moet je alleen witte pralines vragen, die zijn we gewend,' zegt Max.
Dat zal het geweest zijn, inderdaad. Die bonte mengeling van smaken.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten