Carottencake

Donderdag 13 november 2008

Het is van 25 juli geleden dat ik nog iets gezegd heb over eten klaarmaken, koken dus, terwijl ik dat elke dag doe. Vanavond is deze activiteit onaards gezellig, ondanks het eerder alledaagse hoofdgerecht (gebakken aardappeltjes, spinazie, chipolataworstjes). Maxime en ik maken namelijk wortelcake! Ik dacht dat ik alle ingrediënten in huis had gehaald, maar ik was in mijn haast de wortelen vergeten. Alexander plooit bij dit nieuws zowat dubbel van het lachen, springt daarna spontaan zijn fiets op en rijdt naar de winkel. Hij is gek op onze cake, wat bijdraagt tot zijn bereidwilligheid.
Wortelen (geraspt), een appel (geraspt), roomboter, lichte rietsuiker, eieren, gemalen nootmuskaat, kaneel, bakpoeder, volkoren meel. Dat zijn ruwweg de ingrediënten die door Max en mezelf volgens de inspiratie van het ogenblik samengevoegd, vermengd, gekneed en geproefd worden. Wonderlijk toch dat er steeds een substantie in de bakvorm belandt (oeps, bakpapier vergeten, maar toch gevonden bij de buren) die er enigszins consistent uitziet. Veertig tot vijftig minuten op 180° in de oven en klaar! Een hard korstje, maar niet aangebakken, zacht en niet droog vanbinnen, heerlijk gewoon!
Uit de keuken blijft iedereen daarna weg, want traditioneel lijkt het alsof er op die plaats een voedselbom is ontploft. Opruimen doen we (doe ik) later. En ik voorspel: vanavond zal de helft van ons baksel opgegeten zijn, morgen gaat er een groot stuk mee in de brooddoos naar school. Wie nog een plakje wil, zal snel moeten zijn. Of iemand die we heel graag zien.