Zondag 28 september 2008
Zagen en klagen is tegenwoordig troef. Het gaat niet goed met onze leefomgeving, dus ook niet met ons. Het vertrouwen is ver te zoeken, als zelfs onze grootste bank in de etalage wordt gezet, de liberalen de echtscheiding nog gemakkelijker willen maken en de katholieken ertegen protesteren, ondanks het feit dat ze politiek hun partners de rug toekeren zonder enige formaliteit. Momenteel heeft iedere burger het druk, zeer druk. In deze woelige tijden moeten immers de juiste beslissingen genomen worden op velerlei gebieden, alleen om te behouden wat hij de afgelopen jaren zo krampachtig bij elkaar gespaard hebben: een welvarend leven in zelfvoldaanheid. Elke activiteit wordt in deze onzekere periode als een echt "werk"woord beschouwd: zelfs het begrip rusten klinkt als een bijkomende opgave.
Omdat het begrip kinderen eveneens op -en eindigt en het bijgevolg ook kan worden beschouwd als een soort van werkwoord, krijgt elke ouder een supplementaire last op de schouders geladen. Ieder moment met de kinderen groeit uit tot een opdracht; een avond met de kroost staat zo gelijk aan vijf à zes bijkomende werkuren.
Daar gaan mijn oksels van jeuken.
Indien emotijd met het nageslacht ook beschouwd wordt als een echte job, zijn we ver gekomen. Willen mensen die kinderen willen wel echt kinderen? Willen mensen wel echt kinderen als ze voor de eigenlijke zwangerschap al lopen zoeken naar een opvangplaats waar ze de kleine kwijt kunnen, wanneer die er eenmaal is? Kiezen is verliezen, zeiden ze bij mij thuis altijd. Men kan immers niet alles tegelijkertijd willen. En is dat nu net niet hetgene waar ik voornamelijk op hamer bij Alexander en Maxime als ze weer eens zevenentwintig dingen tegelijkertijd willen en dus maar half zullen doen?
Over mij
- Alleenvader.com
- Ik ben een naar mijn weten normale man, die zelf opgegroeid is in een warm nest, waar familiewaarden en respect voor elkaar hoog in het vaandel geschreven stonden, maar waar ook voldoende ruimte was voor zelfontplooiing. Tijdens mijn lange groei naar volwassenheid heb ik nu eens van het ene, dan weer van het andere gebruik gemaakt. AANVULLING VAN DE KINDEREN: Papa kan heel sympatiek en lief zijn, maar dat is al lang geleden :-) (Alex) Papa kent geen fluit van voetbal of van sport in zijn geheel. Hij beweert dat sporten heel gevaarlijk is en dat je gevaar niet moet opzoeken.(Alex) Paps moet wel stilaan een mooie en sympatieke vriendin leren kennen, voor hij echt te oud is. En op Facebook gaat hij die niet vinden! (Max) Paps zegt dat natte theezakjes aan het plafond blijven kleven, maar dat we dat nooitnooit mogen proberen thuis (Max) Paps zegt dat hij veel geleerd heeft van mijn wiskunde-oefeningen. Ik merk er nochtans niets van. (Max)
1 opmerking:
Was het niet Jakob Kats die in lang vervlogen tijden reeds zei : "kinderen zijn hinderen"?
Nu ben ik het niet erg eens met deze auteur maar hij was tenminste van hetzelfde oordeel als u, alleenvader, dat woorden eindigend op -en, vaak als werkwoorden beschouwd kunnen worden.
Het belangrijkste werkwoord dat ik ken eindigt nochtans niet op -en.
En laat het nu juist daarover gaan in dit leven en dit universum.
ZIJN
Een reactie posten